Αχ, αυτοί οι Έλληνες

Κυρίες και κύριοι διαβάστε με προσοχή τι έλεγε για τους Έλληνες επί Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ο Ρωμαίος Συγκλητικός Μενένιος Άπιος προς τον Ανθύπατο Ατίλιο Νάβιο που θα αναλάμβανε την διοίκηση της Αχαΐας. Την μετάφραση του πάπυρου έκανε ο σπουδαίος Έλληνας Κωνσταντίνος Τσάτσος. Μία επιστολή που καλό είναι να μην φτάσει σε γνώση των Ευρωπαίων επιτρόπων...

«Κερδίσαμε, αγαπημένε Ατίλιε, τον κόσμο με τις λεγεώνες μας, αλλά θα μπορέσωμε να τον κρατήσωμε μονάχα με την πολιτική τάξη που θα του προσφέρωμε. Διώξαμε τον πόλεμο στις παρυφές της γης. Από τον Περσικό κόλπο ως τη Μαυριτανία, από τη γη των Αιθιόπων ως την Καληδονία αδιατάρακτη βασιλεύει η ρωμαϊκή ειρήνη. Δύσκολο φαίνεται να εξηγήσει κανείς, πώς μια πόλη έφτασε να κυβερνά την οικουμένη. Μέσα στους λόγους όμως που θα αναφέρονταν για μια τέτοια εξήγηση, θα έπρεπε να ήταν πρώτος ετούτος καταλάβαμε καθαρά και έγκαιρα πως υποτάσσοντας τους λαούς, αναλαμβάνομε μιαν ευθύνη για την ευημερία τους.

Τούτη η συνείδηση της ευθύνης διακρίνει τους βαρβάρους κατακτητές από τους κοσμοκράτορες. Μονάχα ο Αλέξανδρος πριν από μας είχε τη συνείδηση τούτης της ευθύνης. Ευτυχώς για τη δόξα της Ρώμης πέθανε νέος, γιατί αλλιώς θα ήτανε οι έλληνες σήμερα οι άρχοντες του κόσμου. Αλλοίμονο στους λαούς όταν τις προσπάθειές τους τις ενσαρκώνουν μονάχα σε μονωμένα άτομα που περνούν και όχι σε ανθρώπινες κοινότητες, σε θεσμούς, που αντέχουν στη ροή των πραγμάτων και σηκώνουν άνετα τον όγκο των πολύχρονων έργων. Έχομε τη σοφία να μη θέλωμε να είμαστε δυσβάσταχτοι εκμεταλλευτές των λαών που υποτάχτηκαν στην εξουσία μας.

Καταλάβαμε πως μια τέτοια εκμετάλλευση καταντάει ζημιά και ανησυχία δαπανηρή, όταν ξεπερνάει το πρεπούμενο μέτρο. Και μάλιστα όσο πιο πολύ εκτείνεται η εξουσία, όσο πιο πολύ αραιώνουν οι φρουρές και αυξαίνει η δυσαναλογία του αριθμού των αρχόντων και των αρχομένων, τόσο η εκμετάλλευση πρέπει να γίνεται πιο ανεπαίσθητη, ενας ελαφρύς τόκος που οι λαοί μας πληρώνουν για την τάξη και την ειρήνη που τους εξασφαλίζουμε. Αλλά δε φτάνει να τους χαρίζωμε ειρήνη και τάξη, γιατί αυτά είναι αρνητικά στοιχεία, είναι όροι, δεν αποτελούν την ουσία της ευδαιμονίας των ανθρώπων. Πρέπει να προάγωμε την υλική ευημερία των λαών μας. Πρέπει με την υπερέχουσα τεχνική μας να τους κατασκευάζωμε υδραγωγεία και αιωνόβιους δρόμους, λιμάνια, γιοφύρια και άλλα έργα που κάνουν τη ζωή των ανθρώπων πιο άνετη και πιο εύκολη. Θα έπρεπε ακόμη και της φιλοσοφίας και της ποίησης τα δώρα να σκορπούσαμε στις χώρες που κυβερνούμε.

Το μέγα όμως τούτο έργο είμαστε άξιοι να το κάνωμε μόνο στις δυτικές επαρχίες, γιατί εκεί που βρίσκεσαι εσύ, οι έλληνες το επιτελούν ακόμη σήμερα καλλίτερα από μας. Ας επαναλάβωμε και εμείς τη δυσάρεστην ομολογία του Οράτιου Φλάκκου: Graecia capta, ferum victorem cepit, et artes Intulit agresti Latio. ...O έλληνας είναι πιο εγωιστής από μας και συνεπώς και από όλα τα έθνη του κόσμου. Το άτομό του είναι «πάντων χρημάτων μέτρον» κατά το ρητό του Πρωταγόρα. Αδέσμευτο, αυθαίρετο, και ατίθασο, αλλά και αληθινά ελεύθερο ορθώνεται το εγώ των ελλήνων. Χάρις σε αυτό σκεφθήκανε πηγαία, πρώτοι αυτοί, όσα εμείς αναγκαζόμαστε σήμερα να σκεφθούμε σύμφωνα με τη σκέψη τους. Χάρις σε αυτό βλέπουν με τα μάτια τους και όχι με τα μάτια εκείνων που είδαν πριν απ΄ αυτούς. Χάρις σε αυτό η σχέση τους με το σύμπαν, με τα πράγματα και τους ανθρώπους δεν μπαγιατεύει, αλλά είναι πάντα νέα, δροσερή και το κάθε τι, χάρις σε αυτό το εγώ, αντιχτυπάει σαν πρωτοφανέρωτο στην ψυχή τους.

Είναι όμως και του καλού και του κακού πηγή τούτο το χάρισμα. Το ίδιο «εγώ» που οικοδομεί τα ιδανικά πολιτικά συστήματα, αυτό διαλύει και τις πραγματικές πολιτείες των Ανθρώπων. Και ήρθανε οι καιροί όπου ο ελληνικός εγωισμός ξέχασε την τέχνη που οικοδομεί τους ιδανικούς κόσμους, αλλά δεν ξέχασε την τέχνη που γκρεμίζει τις πραγματικές πολιτείες.

Και εμείς τους συναντήσαμε, καλέ Ατίλιε, σε τέτοιους καιρούς και γι΄ αυτό η κρίση μας γι΄ αυτούς συμβαίνει να είναι τόσο αυστηρή, που κάποτε καταντάει άδικη. Αλλά και πώς να μην είναι; H μοίρα μας έταξε νομοθέτες του κόσμου και το ελληνικό άτομο περιφρονεί το νόμο. Δεν παραδέχεται άλλη κρίση δικαίου παρά την ατομική του, που δυστυχώς στηρίζεται σε ατομικά κριτήρια. Απορείς πώς η πατρίδα των πιο μεγάλων νομοθετών έχει τόση λίγη πίστη στο νόμο. Και όμως από τέτοιες αντιθέσεις πλέκεται η ψυχή των ανθρώπων και η πορεία της ζωής των. Σπάνια οι έλληνες πείθονται «τοις κείνων ρήμασι». Πείθονται μόνο στα ρήματα τα δικά τους και ή αλλάζουν τους νόμους κάθε λίγο, ανάλογα με τα κέφια της στιγμής ή όταν δεν μπορούν να τους αλλάξουν, τους αντιμετωπίζουν σαν εχθρικές δυνάμεις και τότε μεταχειρίζονται εναντίον τους ή τη βία ή το δόλο. A! τόσο τη χαίρεται ο έλληνας την εύστροφη καταδολίευσή τους, τους σοφιστικούς διαλογισμούς που μεταβάλλουν τους νόμους σε ράκη!

O έλληνας έχει πιο αδύνατη μνήμη από μας έχει λιγότερη συνέχεια στον πολιτικό του βίο. Είναι ανυπόμονος και κάθε λίγο, μόλις δυσκολέψουν κάπως τα πράγματα, αποφασίζει ριζικές μεταρρυθμίσεις. Θες να σαγηνέψης την εκκλησία του δήμου σε μια πόλη ελληνική; Πες τους: «Σας υπόσχομαι αλλαγή». Πες τους: «Θα θεσπίσω νέους νόμους». Αυτό αρκεί. με αυτό χορταίνει η ανυπομονησία του, το αψίκορο πάθος του. Τι φαεινές συλλήψεις θα βρης μέσα σε αυτά τα ελληνικά δημιουργήματα της ιδιοτροπίας της στιγμής!

Εμείς δειλά-δειλά και μόνο με το χέρι του πραίτορα τολμήσαμε , διολισθαίνοντας μέσα στους αιώνες, να ξεφύγωμε από τους άκαμπτους κλοιούς της Δωδεκαδέλτου μας, και πάλι διατηρώντας όλους τους τύπους, όλα τα εξωτερικά περιβλήματα. Τούτη η υποκρισία των μορφών, όταν η ουσία αλλάζει, δείχνει πόση είναι η ταπεινοφροσύνη μας μπρος σε κάθε τι που είναι θεσμός και έθος και παράδοση, πόσο το παρελθόν και η συνέχεια του βαραίνουν στην πορεία μας και πόσο δίκαια αντέχομε αιώνες εκεί που οι έλληνες εκάμφθηκαν σε δεκαετηρίδες.

Οι έλληνες λίγα πράγματα σέβονται και σπάνια όλοι τους τα ίδια. Και προς καλού και προς κακού στέκουν απάνω από τα πράγματα. Για να κρίνουν αν ένας νόμος είναι δίκαιος, θα τον μετρήσουν με το μέτρο της προσωπικής των περίπτωσης, ακόμα και όταν υπεύθυνα τον κρίνουν στην εκκλησία ή στο δικαστήριο. O έλληνας ζητεί από το νόμο δικαιοσύνη για τη δική του προσωπική περίπτωση. Αν τύχη και ο νόμος, δίκαιος στην ολότητά του, και δεν ταιριάζει σε λίγες περιπτώσεις, όπως η δική του, δεν μπορεί αυτό να το παραδεχτή. Και εν τούτοις τετρακόσια χρόνια τώρα το διακήρυξε ο μεγάλος τους Πλάτων, πως τέτοια είναι η μοίρα και η φύση των νόμων. Πως άλλο νόμος και άλλο δικαιοσύνη. Το διακήρυξε και ο Σταγειρίτης, χωρίζοντας το δίκαιο από το επιεικές. Αλλά δεν τ΄ ακούει αυτά ο έλληνας! Δε δέχεται να θυσιάση τη δική του περίπτωση, το δικό του εγώ σ΄ ένα νόμο σκόπιμο, και δίκαιο στη γενικότητά του.

Έτσι είναι οι πολλοί στις πόλεις που πρόκειται τώρα να διοικήσης, έτσι διαφορετικοί, αν όχι από μας, όμως από τους πατέρες μας, που θεμελίωσαν το μεγαλείο την παλιάς, της αληθινής μας δημοκρατίας. Όσο περνούν οι αιώνες τόσο κι εμείς και οι λαοί που κυβερνούμε γινόμαστε περισσότερο ατομιστές, ως που μια μέρα να μαραθούμε όλοι μαζί μέσα στη μόνωση των μικρών εαυτών μας. Νομίζω πως οι έλληνες απάνω στους οποίους εσύ τώρα άρχεις είναι πρωτοπόροι σε αυτόν το θανάσιμο κατήφορο. Δε σου έκανε κιόλας εντύπωση, καλέ μου Νάβιε, η αδιαφορία του έλληνα για το συμπολίτη του; Όχι πως δε θα του δανείσει μια χύτρα να μαγειρέψει, όχι πως αν τύχη μια αρρώστια δε θα τον γιατροπορέψη, όχι πως δεν του αρέσει να ανακατεύεται στις δουλειές του γείτονα, για να του δείξει μάλιστα την αξιοσύνη του και την υπεροχή του. Σε τέτοιες περιπτώσεις βοηθάει ο έλληνας περισσότερο από κάθε άλλον. Βοηθάει πρόθυμα και τον ξένο, με την ιδέα μάλιστα, που χάρις στους μεγάλους στωϊκούς, πάντα τον κατέχει, μιας πανανθρώπινης κοινωνίας. Του αρέσει να δίνη στον ασθενέστερο, στο αβοήθητο. Είναι και αυτό ένας τρόπος υπεροχής.

Λέγοντας πως ο έλληνας αδιαφορεί για τον πλησίον του, κάτι άλλο θέλω να πω. Αλλά μου πέφτει δύσκολο να στο εξηγήσω. Θα αρχίσω με παραδείγματα, που, αν προσέξης, ανάλογα θα δης και εσύ ο ίδιος πολλά με τα μάτια σου. Ακόμη υπάρχουνε ποιητές πολλοί και τεχνίτες στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας. Πλησίασέ τους, καθώς είναι χρέος σου, και πες μου αν άκουσες κανέναν απ΄ αυτούς ποτέ να επαινή τον ομότεχνό του. Δε χάνει τον καιρό του σε επαίνους των άλλων ο έλληνας. Δε χαίρεται τον έπαινο. Χαίρεται όμως τον ψόγο και γι΄ αυτόν βρίσκει πάντα καιρό.

Για την κατανόηση, την αληθινή, αυτήν που βγαίνει από τη συμπάθεια γι΄ αυτό που κατανοείς, δε θέλει τίποτα να θυσιάση. Το κίνητρο της δικαιοσύνης δε τον κινεί για να επαινέση ό,τι αξίζει τον έπαινο. Όχι που δεν θα ήθελε να είναι δίκαιος, αλλά δεν αντιλαμβάνεται καν την αδικία που κάνει στον άλλο. Αλλού κοιτάζει. Θαυμάζει ό,τι είναι ο δικός του κόσμος. Κάθε άλλον τον υποτιμά. Όταν ένας πολίτης άξιος δεν αναγνωρίζεται κατά την αξία του, λέει ο έλληνας: "αφού δεν αναγνωρίζομαι εγώ ο αξιώτερός του, τι πειράζει αν αυτός δεν αναγνωρίζεται;" O εγωκεντρισμός αφαιρεί από τον έλληνα τη δυνατότητα να είναι δίκαιος. Και αυτό εννοούσα λέγοντας πως ο έλληνας αδιαφορεί για τον πλησίοντου. το πάθος του εγωισμού τον εμποδίζει να ασχολείται με τον άλλο, να συνεργάζεται μαζί του. Και φυσικά από την έλλειψη τούτη της αλληλεγγύης ματαιώνονται στις ελληνικές κοινωνίες οι κοινές προσπάθειες. H δράση του έλληνα κατακερματίζεται σε ατομικές ενέργειες, που συχνά αλληλοεξουδετερώνονται και συγκρούονται.
Κάποτε και τους νεκρούς ακόμα, όπου θάλεγε κανείς πως φθόνος δε χωρεί, τους αφήνουν ατίμητους οι έλληνες, γιατί δε βρίσκουν μέσα τους τη διάθεση να θυσιάσουν κάτι από το νου και την καρδιά τους για ένα τέτοιο έργο δικαιοσύνης. Μόνο ο ηδονισμός του μίσους μπορεί να τους κάνει τυμβωρύχους. Το εγώ -το τρομερό αυτό εγώ- το πάντα γυρισμένο προς τον εαυτό του, για να υψωθή, ταπεινώνει και τους νεκρούς και εκδικείται ακόμη και για την περασμένη του δόξα.

Μόνο όταν δημιουργηθούν συμφέροντα που συμβαίνει να είναι κοινά σε πολλά άτομα μαζί, βλέπεις τη συναδέλφωση και την αλληλεγγύη. Πολύ σπάνια για την προάσπιση κοινών ιδανικών. Κοινά ιδανικά σχεδόν δεν υπάρχουν. Στον κάθε έλληνα τα ιδανικά είναι ατομικά. Γι΄ αυτό οι πολιτικές των φατρίες είναι φατρίες συμφερόντων. Και το ιδανικό του κάθε ηγέτη είναι ο εαυτός του.

Εδώ και δυο βδομάδες σου έγραφα για το φυγόκεντρον εγωισμό των ελλήνων. Δε θυμάμαι όμως αν σου έγραψα το χειρότερο. Κινημένος από την ίδια αυτήν εγωπάθεια, τη ρίζα αυτήν κάθε ελληνικού κακού, -ας βοηθήσουν οι θεοί να μη γίνη και των δικών μας δεινών η μολυσμένη πηγή- ο έλληνας δε συχωρνάει στο συμπολίτη του καμμιά προκοπή. Όποιον τον ξεπεράση, ο έλληνας τον φθονεί με πάθος. Και αν είναι στο χέρι του να τον γκρεμίση από εκεί που ανέβηκε, θα το κάνη. Μα το πιο σπουδαίο, για να καταλάβης τον έλληνα, είναι να σπουδάσης τον τρόπο με τον οποίο εκδηλώνει το φθόνο του, τον τρόπο που εφεύρε για να γκρεμίζη καλλίτερα. Είναι ένας τρόπος πιο κομψός από το δικό μας, γέννημα σοφιστικής ευστροφίας και διανοητικής δεξιοτεχνίας. Δεν του αρέσει η χονροκομμένη δολοφονία στους διαδρόμους του Παλατιού, αλλά η λεπτοκαμωμένη συκοφαντία, ένα είδος αναίμακτου ηθικού φόνου, ενός φόνου διακριτικότερου και εντελέστερου, που αφήνει του δολοφονημένου τη σάρκα σχεδόν ανέπαφη, να περιφέρη την ατίμωση και τη γύμνια της στους δρόμους και στις πλατείες.

Διότι και τη συκοφαντία, αγαπητέ μου, την έχουν αναγάγει σε τέχνη οι θαυμάσιοι, οι φιλότεχνοι έλληνες, οι πρώτοι δημιουργοί του καλού και του κακού λόγου. Το να επινοήσης ένα ψέμα για κάποιον και να το διαλαλήσης, αυτό είναι κοινότυπο και άτεχνο. Σε πιάνει ο άλλος από το αυτί και σε αποδείχνει εύκολα συκοφάντη και σε εξευτελίζει. H τέχνη είναι να συκοφαντής, χωρίς να ενσωματώνεις πουθενά ολόκληρη τη συκοφαντία, μόνο να την αφήνεις να τη συνάγουν οι άλλοι από τα συμφραζόμενα και έτσι ασυνείδητα να υποβάλλεται σε όποιον την ακούει. H τέχνη, είναι να βρίσκης το διφορούμενο λόγο, που άμα σε ρωτήσουν γιατί τον είπες, να μπορής να πης πως τον είπες με την καλή σημασία, και πάλι εκείνος που τον ακούει να αισθάνεται πως πρέπει να τον εννοήση με την κακή του σημασία. Αυτό είναι το αγχέμαχο όπλο με το οποίο πολεμάει ο έλληνας τον έλληνα, ο ηγέτης τον ηγέτη, ο φιλόσοφος το φιλόσοφο, ο ποιητής τον ποιητή, αλλά και ο ανάξιος τον άξιο, ο ουσιαστικά αδύνατος τον ουσιαστικά δυνατό. Αν και ξένος, θα δοκιμάσης την αιχμή τούτου του όπλου και εσύ όπως τη δοκίμασα και εγώ. Θα απορήσης σε τι κοινωνική περιωπή βάζουν οι έλληνες τους δεξιοτέχνες της συκοφαντίας, πώς τους φοβούνται οι πολλοί και αγαθοί, πώς τους υπολήπτονται οι χρησιμοθήρες και πώς γλυκομίλητα τους χαιρετούν όταν τους συναντούν στις στοές και στην αγορά.

Το ανυπόταχτο σε κάθε πειθαρχία, η περιφρόνηση των άλλων και ο φθόνος, η αρρωστημένη διόγκωση της ατομικότητας, σπρώχνουν σχεδόν τον κάθε έλληνα να θεωρή τον εαυτό του πρώτο μέσα στους άλλους. Αδιαφορώντας για όλους και για όλα, παραβλέποντας ό,τι γίνηκε πριν και ό,τι γίνεται γύρω του, αρχίζει κάθε φορά από την αρχή και δεν αμφιβάλλει πως πορεύεται πρώτος στο δρόμο το σωστό. Ταλαιπωρεί από αιώνες την ελληνική ζωή η υπέρμετρη εμπιστοσύνη του έλληνα στην προσωπική του γνώμη και στις προσωπικές του δυνατότητες.

Παρά να υποβάλη τη σκέψη του στη βάσανο μιας ομαδικής συζήτησης, προτιμάει να ριψοκινδυνεύση με μόνες τις προσωπικές του δυνάμεις. Πρόσεξε τις συσκέψεις των ηγετών των πολιτικών τους μερίδων με τους δήθεν φίλους των και θα δης ότι οι περισσότερες είναι προσχήματα. O ηγέτης λέει τη γνώμη του, βελτιώνει τη διατύπωσή της με τις πολλές επαναλήψεις χωρίς ούτε να περιμένη, ούτε να θέλη καμμίαν αντιγνωμία. Και οι φίλοι του το ξέρουν αυτό καλά και συχνάζουν σε αυτές τις συσκέψεις ή για να μάθουν τα νέα της ημέρας ή για να βρουν ευκαιρία να κολακεύσουν τον ηγέτη.

Το αποτέλεσμα είναι ότι ο έλληνας πολιτικός ανακυκλώνεται μόνος του μέσα στις δικές του σκέψεις, γιατί πιστεύει πως αυτές αρκούν για το έργο του ή, το χειρότερο, γιατί η χρησιμοποίηση και των άλλων στην εκτέλεσή του, θα περιώριζε την κυριότητά του απάνω στο έργο. Θα το έκανε, περισότερο τέλειο, αλλά λιγότερο δικό του. Και εκείνο που προέχει για τον έλληνα δεν είναι το πρώτο, αλλά το δεύτερο. Έτσι σε πρώτη μοίρα έρχεται η τιμή του εγώ και σε δεύτερη η αξία του έργου. Αυτή είναι η αδυναμία του πολιτικού ήθους που θα παρατηρήσης στους έλληνες δημόσιους άνδρες, που κατά τα άλλα και πιο υψηλόφρονες είναι και πιο αδέκαστοι και σχεδόν όλοι πιο φτωχοί από τους σύγχρονους δικούς μας.

Οι παλιοί όμως ρωμαίοι, αυτοί κατείχαν την αρετή της μετριοφροσύνης που απουσιάζει και απουσίασε πάντα από την ελληνική πολιτική ζωή και γι΄ αυτό τότε κατορθώσανε, αν και σε τόσα καθυστερημένοι, να πάρουν την κοσμοκρατορία από τα χέρια των ελλήνων. Γιατί, βλέπεις, τούτη η μοιραία για την τύχη των ελλήνων εγωπάθεια φέρνει και ένα άλλο χειρότερο δεινό: όπου βασιλεύει, τα έργα σχεδιάζονται πάντα μέσα στα στενά όρια της ατομικότητας, σύντομα και βιαστικά, για να συντελεσθούν όλα, πριν το πρόσωπο εκλείψη.

H πολιτική όμως που θεμελιώνει τις μεγάλες πολιτείες δε σηκώνει ούτε βιασύνη ούτε συντομία. Σχεδιάζεται σε έκταση αιώνων. Δεν προσδένεται σε άτομα, αλλά σε ομάδες προσώπων, σε διαδοχικές γενεές. Στην εκτύλιξή της εξαφανίζεται το εφήμερο άτομο και παίρνουν την πρώτη θέση, διαρκέστερες υποστάσεις, λαοί, οικογένειες, πολιτικές μερίδες ή κοινωνικές τάξεις. Τα εδραία πολιτικά έργα μέσα στην ιστορία είναι υπερπροσωπικά. Και δυστυχώς οι έλληνες μόνο σε προσωπικά έργα επιδίδονται με ζήλο. Γι΄ αυτό ή δε φτάνουν ως την τελείωση ενός άξιου πολιτικού έργου ή όταν φτάσουν, φέρνει μέσα του το έργο τους το ίδιο, το σπέρμα της φθοράς. Και αυτό είναι δίκαιο. Γιατί σκοπός των ελλήνων είναι η πρόσκαιρη λάμψη του πρόσκαιρου ατόμου, όχι η μόνιμη απρόσωπη ευόδωση του έργου του ίδιου.

Έπρεπε εξαιρετικά ευνοϊκές περιστάσεις να συντρέξουν με τη μεγαλοφυϊα του Αλέξανδρου του Μακεδόνα για να αποκτήσουν για λίγα χρόνια οι έλληνες μια κυρίαρχη πολιτική θέση στην οικουμένη. Αλλά και εκεί το έργο, στηριγμένο σ΄ ένα πρόσωπο, όχι σε μιαν κοινότητα ανθρώπων, ούτε σε μια πολύχρονη παράδοση, μόλις εξαφανίστηκε ο δημιουργός, διαλύθηκε μέσα στα χέρια των ίδιων εκείνων ανθρώπων, που, όταν ο Αλέξανδρος ζούσε, στάθηκαν οι απαραίτητοι συντελεστές του. Αλλά το έργο, βλέπεις, δεν ήταν δικό τους. Δεν τους είχε κάνει ο αυταρχικός ηγέτης κοινωνούς στην τιμή του έργου, αλλά θήτες του γιγάντιου εγωισμού του.

Ποτέ, μα ποτέ δε θέλησα να σου πω, ότι λείπει η πολιτική σκέψη στην Ελλάδα. Απεναντίας πιστεύω πως αφθονεί, περισσότερο μάλιστα από ό,τι φαντάζεται όποιος βλέπει τα πράγματα απ΄ έξω. Μόνο που δεν μας είναι αισθητή η παρουσία της, γιατί οι άνδρες που τη κατέχουν φθείρονται ο ένας από τον άλλο σε μιαν αδιάκοπη, πεισματική και το πιο συχνά μάταιη σύγκρουση. Αν λείπει κάτι των ελλήνων πολιτικών δεν είναι ούτε η δύναμη της σκέψης, ούτε η αγωνιστική διάθεση. Στο χαρακτήρα, στο ήθος φωλιάζει η αρρώστια. Φωλιάζει στην άρνησή τους να δεχθούν να εξαφανίσουν το άτομό τους για την ευόδωση ενός ομαδικού έργου.

Δεν κρίνουν ποτέ με δικαιοσύνη το συναγωνιστή τους και γι΄ αυτό δεν υποτάσσονται ποτέ στην υπεροχή του. Δεν έχουν την υπομονή, μέσα στον κύκλο των ισότιμων, να περιμένουν με την τάξη του κλήρου ή της ηλικίας της σειρά τους. Έτσι διασπαθίζοντας τη δύναμή του και τις αρετές του σε περιττούς αγώνες κατάντησε ο λαός με την υψηλότερη και την πλουσιώτερη στη θεωρία πολιτική σκέψη, να μείνη τόσο πίσω από μας στις πρακτικές πολιτικές του επιδόσεις.

Τα δεινά, όσα υποφέρανε ως τα σήμερα οι έλληνες, μα θαρρώ και όσα θα υποφέρουν στο μέλλον μιαν έχουν κύρια και πρώτη πηγή, την φιλοπρωτία, τη νόμιμη θυγατέρα του τρομερού των εγωισμού. Μου γράφεις πως αυτό συμβαίνει και αλλού και προ παντός σ΄ εμάς. H διαφορά, καλέ μου φίλε, έγκειται στο μέτρο και στην ένταση της φιλοπρωτίας. Βέβαια και εμείς σήμερα δεν υστερούμε. Αλλά την εποχή που θεμελιώνονταν το μεγαλείο της Ρώμης δεν είχαν υπερβή οι δικοί μας το πρεπούμενο μέτρο. Υποτάσσονταν στο κοινό νόμο και στους γενικούς σκοπούς της πολιτείας, ενώ οι έλληνες το ξεπέρασαν πριν προφτάσουν να στεριώσουν τη δύναμή τους στην οικουμένη. Όσο όμως αυστηρότερος και αν θέλω να είμαι, καθώς είναι χρέος μου, για μας τους ρωμαίους, δεν ξέρω αν μεταξύ των ρωμαίων, και σήμερα ακόμα, υπάρχουν τόσοι φανατικοί και αδίστακτοι στο κυνήγημα των τιμών, όσοι υπήρξανε μεταξύ των ελλήνων στους ενδοξώτερούς των αιώνες.

Μήπως όμως υπερβάλλω, καλέ μου φίλε; Μήπως βλέπω το θαυμαστό γένος των ελλήνων με τα μάτια της γεροντικής κακίας; Μα είναι χρόνια τώρα που με το λυχνάρι και με του ήλιου το φως διαβάζω Αριστοφάνη, Δημοσθένη, Ευριπίδη, Θεόφραστο, Επίκουρο, Ζήνωνα, Χρύσιππο και όλο και βεβαιώνομαι περισσότερο πως δεν είμαι μόνος στον τρόπο που τους κρίνω. Όχι, φίλε μου, δε βλέπω πως είμαι άδικος όταν λέγω πως πρόθεσή τους συνήθως δεν είναι να ξεπεράσουν σε αξιότητα ή και σε καλή φήμη τον αντίπαλό τους, αλλά να τον κατεβάσουν στα μάτια του κόσμου κάτω από τη δική τους θέση, όποια και αν είναι. Την αρχαίαν «ύβριν» των (Σημ. η λέξη στο πρωτότυπο είναι γραμμένη με ελληνικά στοιχεία) την κατεβάσανε στο χαμηλότερο επίπεδο!
Κάποτε με τούτην την ισοπέδωση προς τα κάτω νομίζουν πως επαναφέρουν το πολίτευμά τους στην ορθή του βάση. Μάταια ξεχώρισε ο μεγάλος Σταγειρίτης τη «δημοκρατία» (Σημ. την παρεκβατική δημοκρατία, δηλ. την οχλοκρατία) από την «πολιτεία» (Σημ. την ορθή δημοκρατία). H θέλησή τους για ισότητα, άμα την αναλύσης, θα δης ότι δεν απορρέει από την αγάπη της δικαιοσύνης, αλλά από το φθόνο της υπέρτερης αξίας. “Μια που εγώ”, λέει ο έλληνας, “δεν είμαι άξιος να ανεβώ ψηλότερα από σένα, τότε τουλάχιστον και εσύ να μη ανεβής από μενά ψηλότερα. Συμβιβάζομαι με την ισότητα”. Συμβιβάζεται με την ισότητα ο έλληνας, γιατί τι το άλλο είναι παρά συμβιβασμός να πιστεύης ανομολόγητα πως αξίζεις την πρώτη θέση και να δέχεσαι μιαν ίση με των άλλων. Μέσα του λοιπόν δεν αδικεί τόσο ο έλληνας, όσο πλανάται. Γεννήθηκε με την ψευδαίσθηση της υπεροχής.

Και ύστερα θα συναντήσης και μεταξύ των ελλήνων την άλλη την ψευδαίσθηση που τους κάνει να υπερτιμούνε τη μιαν αρετή που έχουν και να υποτιμούνε τις άλλες που τους λείπουν. Είδα δειλούς που φαντάζονταν πως μπορούν να ξεπεράσουν όλους μονάχα με την εξυπνάδα τους και ανδρείους που πίστευαν πως φτάνει για να ξεπεράσουν όλους η ανδρεία τους. Είδα έξυπνους που φαντάζονταν πως δε χρειάζεται για να γίνουν πρώτοι ούτε επιστήμη, ούτε αρετή. Είδα κάτι σοφούς που θέλαν να σταθούν απάνω και από τους έξυπνους και από τους ανδρείους με μόνη την επιστήμη και τη σοφία. Πόσο αλήθεια άμαθοι της ζωής μπορεί να είναι αυτοί οι αφεντάδες της γνώσης! Τι κακό μας έκανε αυτός ο Πλάτωνας! Πόσους δασκάλους πήρε στο λαιμό του που νομίσανε πως είναι «άνδρες βασιλικοί»! (Σημ. με ελληνικά στοιχειά στο πρωτότυπο).

Μα είδα τέλος, αγαπητέ μου Νάβιε, και κάτι ενάρετους, που δεν το χώνευαν να μην είναι πρώτοι στην πολιτεία, αφού είταν πρώτοι στην αρετή. Και βέβαια δε στασίαζαν όπως οι βάναυσοι και οι κακοί, αλλά ή αποσύρονταν σιωπηλοί και απογοητευμένοι στους αγρούς των, αφήνοντας το δήμο στα χέρια των δημαγωγών και των συκοφαντών, ή δηλητηριάζανε την ίδια τους την αρετή και τους ωραίους της λόγους με την πίκρα της αποτυχίας των. ωσάν οι ηγεσίες των πολιτειών να μην ήταν μοιραία υποταγμένες στις ιδιοτροπίες της τύχης και του χρόνου και σε λογής άλλους συνδυασμούς δυνάμεων που συνεχώς τις απομακρύνουν απ΄ την ιδεατή τους μορφή και τις παραδίνουν στα χέρια των ανάξιων ή των μέτριων. Τέτοια είναι τα πάθη και οι αδυναμίες που φθείρουν τους ηγέτες των ελληνικών πόλεων.

Όσο για τους οπαδούς των ηγετών αυτών, έχουν και αυτοί την ιδιοτυπία τους στον μακάριον εκείνον τόπο. Είναι οπαδοί, πραγματικοί οπαδοί, μόνο όσοι χάσαν οριστικά την ελπίδα να γίνουν και αυτοί ηγέτες. Έτσι θα παρατηρήσης πως πιστοί οπαδοί είναι μόνο οι γεροντώτεροι από τον ηγέτη τους. Ελάχιστοι είναι οπαδοί από πίστη ιδεολογική ή από πίστη στον ηγέτη οι πολλοί είναι πειθαναγκασμένοι από τα πράγματα γιατί ατύχησαν, γιατί βαρέθηκαν ή λιποψύχησαν. Γι΄ αυτό είναι και όλοι προσωρινοί, άπιστοι, ενεδρεύοντες οπαδοί, ως που να περάσει η κακή ώρα.

Μα και αυτοί που μένουν και όσο μένουν οπαδοί, προσπαθούν συνεχώς να αναποδογυρίσουν την τάξη της ηγεσίας και να διευθύνουν αυτοί από το παρασκήνιο τον ηγέτη. Γι΄ αυτό και βλέπεις τόσο συχνά να είναι περιζήτητοι οι μέτριοι ηγέτες, που προσφέρονται ευκολώτερα στην παρασκηνιακήν ηγεσία των οπαδών των. Σε πολλές περιπτώσεις δεν έχει σημασία να ξέρης ποιος είναι ο ονομαστικός ηγέτης μιας πολιτικής μερίδας, αλλά ποιοι εκ του αφανούς τον διευθύνουν. Βλέπεις, είναι μερικοί άνθρωποι που δεν είναι προικισμένοι με τα χαρίσματα με τα οποία αποκτάς τα φαινόμενα της ηγεσίας, αλλά μόνο με εκείνα που χρειάζονται για την ουσία της, για την άσκηση της εξουσίας. Είναι αναγκασμένοι λοιπόν οι τέτοιοι να περιορισθούν στο ρόλο του υποβολέα και να αφήνουν τους άλλους, που κατέχουν τα φαινόμενα, να χαριεντίζωνται απάνω στη σκηνή.

Δε σου κρύβω πως με πείραξε ο λόγος σου, πως δείχνομαι τάχα κακός και άδικος με τους έλληνες. Ας αρχίσω λοιπόν σήμερα το γράμμα μου με έναν έπαινο γι΄ αυτούς, για να ξεπλύνω ετσι κάπως τη μομφή σου. O εγωισμός δεν κάνει τους έλληνες μόνο κακούς πολίτες στην αγορά, τους κάνει και καλούς στρατιώτες στον πόλεμο. Έχουν αιώνων τρόπαια που μέσα στη μνήμη τους γίνονταισα νόμοι άγραφοι και επιβάλλουν την περιφρόνηση της κακουχίας και του κινδύνου. Μη συγχέης τη διάλυση της στρατιωτικής δύναμης, που έχει αφορμή τις εμφύλιες έριδες, με την ατομική γενναιότητα καθώς και την πολεμική δεξιοτεχνία των ελλήνων.

Μα και δεν είναι μόνο στον πόλεμο ο έλληνας γενναίος και άξιος μαχητής, αλλά και στην ειρήνη. Ακριβώς γιατί η γενναιότητά του δεν είναι συλλογική, σαν των περισσότερων λαών, αλλά ατομική, γι΄ αυτό δε φοβάται, και εκεί που βρίσκεται μόνος του, να ριψοκινδυνεύη, στην ξενητιά, στο παράτολμο ταξίδι, στην εξερεύνηση του αγνώστου. Γι΄ αυτό και τόλμησε τέτοια που εμείς δε θα τολμούσαμε ποτέ και θεμέλιωσε για αιώνες αποικίες έξω από τις στήλες του Ηρακλέους και πέρα, μέσα στα χιόνια της Σκυθίας. και στον καιρό μας ακόμη έλληνες δεν είναι εκείνοι που τόλμησαν να διασχίσουν άγνωστες θάλασσες για να φτάσουν στη χώρα των Ινδών και στις έμπυρες χώρες πιο κάτω από τη γη των Αιθιόπων;

Αναρωτιέσαι κάποτε γιατί τα τολμάει αυτά τα παράτολμα ο έλληνας; Επειδή είναι γενναίος ο έλληνας, είναι και παίκτης. Παίζει την περιουσία του τη ζωή του και κάποτε και την τιμή του. Γεννήθηκε για να σκέπτεται μόνος, για να δρα μόνος, για να μάχεται μόνος και γι΄ αυτό δε φοβάται τη μοναξιά. Εμείς αντίθετα είμαστε από τα χρόνια τα παλιά μια υπέροχα οργανωμένη αγέλη. Σκεπτόμαστε μαζί, δρούμε μαζί, μαχόμαστε μαζί και μοιραζόμαστε μαζί την τιμή, τα λάφυρα και τη δόξα. Οι έλληνες δε δέχονται, όσο αφήνεται η φύση τους ελεύθερη, να μοιρασθούν τίποτα με κανέναν. Το εθνικό τους τραγούδι, αρχίζει με έναν καυγά, γιατί θελήσανε να κάνουν μοιρασιά ανάμεσα σε άντρες που μοιρασιά δε δέχονται.

Και μια που πήρα το δρόμο των επαίνων, άκουσε και τούτο, που δεν είναι και ο μικρότερος. Οι αυστηρές κρίσεις που τώρα βδομάδες σου γράφω, θαρρείς πως είναι μόνο δικές μου; Τις πιο πολλές τις διδάκτηκα από ένα έλληνα, από τον Επίκτητο. Νέος τον άκουσα να εξηγή το μέγα δράμα του γένους του. Ήσυχα καθαρά, με την ακριβολογία και τη χάρη που σφράγιζε το λόγο του, μας ετοίμαζε για έναν κόσμο που είχε πια περάσει, για μιαν Ατλαντίδα που είχε κατακαλύψει ο Ωκεανός. Κάποτε κάνοντας την απολογία της πατρίδας του, μας έλεγε: «Δεν είναι τόσο δίκαια τα ανθρώπινα, ώστε μόνο αμαρτήματα να είναι οι αιτίες των τιμωριών. H Τύχη, η τυφλή θεά, η τελευταία στην οποία θα πάψω να πιστεύω, πρόδωσε συχνά τους έλληνες στο δρόμο τους. Αλλά και αυτοί, πρόσθετε, τη συντρέξανε με το δικό τους τρόπο». Μη νομίσης όμως πως μόνο ένας Επίκτητος κατέχει την αρετή του «γνώθι σαυτόν» (Σημ. Στο πρωτότυπο γραμμένο ελληνικά). Σε κάθε κόγχη απάγκια της αγοράς κάθε πόλης, σε κάθε πλάτανο από κάτω της ευλογημένης ελληνικής γης, θα βρης και έναν έλληνα, αδυσώπητο κριτή του εαυτού του. Και εύκολα θα σου ξανοιχθή και ας είσαι ξένος. Αρκεί εσύ να μην αρχίσης να κακολογής τίποτα το ελληνικό, γιατί τότε μέσα του ξυπνάει μια άλλη αρετή, η περηφάνια.

Ναι, ναι, σε βλέπω να γελάς, Ατίλιε Νάβιε, αυτούς του ταπεινούς κόλακες που σέρνονταιστους προθαλάμους μας, γελάς που τους ονομάζω περήφανους. Και όμως θα αστοχήσης στο έργο σου αν αγνοήσης αυτή την αλήθεια. Πρόσεξε την υπεροψία και τη φιλοτιμία των ελλήνων. Μην πλανάσαι! Έχουν την ευαισθησία των ξεπεσμένων ευγενών. Είναι γκρεμισμένοι κοσμοκράτορες, ποτέ όμως τόσο χαμηλά πεσμένοι, ώστε να ξεχάσουν τι ήτανε. H πολυσύνθετη ψυχή τους χωράει λογής αντιφάσεις και έρχονται ώρες που για πολλούς είναι δίκαιος ο ειρωνικός λόγος του Ιουβενάλιου Graeculus esuriens, in coelum jusseris, ibit [μετ. «Το λιμασμένο γραικύλο κι΄ αν στον ουρανό τον προστάξης (να πάη), θα πάη.»] Αλλοι όμως είναι τούτοι οι γραικύλοι και άλλοι οι έλληνες. Και το πιο περίεργο: οι ίδιοι τούτοι σε άλλες ώρες είναι γραικύλοι και σε άλλες έλληνες (Σημ. ο συγγραφέας παίζει εδώ με τις λέξεις graeculus και graeci. Στη μετάφραση φυσικά το λογοπαίγνιο χάνεται).

Δεν πρέπει ποτέ να δώσης στον έλληνα την εντύπωση ότι του αφαίρεσες την ελευθερία του. Αφησέ τον, όσο μπορείς, να ταράζεται, να θορυβή και να ικανοποιή την πολιτική του μανία, μέσα στη σφαίρα που δεν κινδυνεύουν τα συμφέροντα της αυτοκρατορίας. Εσύ πρέπει να έχης την τέχνη να επεμβαίνης μόνο την τελευταία στιγμή, όταν δεν μπορείς να βάλης τους έλληνες τους ίδιους να αποτρέψουν το δυσάρεστο. Πάντοτε βρίσκονται οι διαφωνούντες μεταξύ των ελλήνων, που θα είναι πρόθυμοι να σε βοηθήσουν είτε θεληματικά, είτε, συνηθέστερα, αθέλητά τους.

Υποβοηθώντας το τυφλό παιχνίδι των φατριών από το παρασκήνιο, χωρίς να προσβάλλης την περηφάνια τους, μπορεί να οδηγήσης τις ελληνικές πόλεις προς το καλό πολύ ευκολώτερα παρά με τις σοφώτερες διαταγές που θα εξέδιδες, αν είσουνα ανθύπατος στην Ισπανία ή στην Ιλλυρία. Valde aveo scire quid agas. Data Nonis Juniis ex Tusculo.

...

Όμως αν θέλης στην Ελλάδα πραγματικά να επιβάλης μιαν απόφασή σου, όσο σωστή και αν είναι, κοίταξε να μη φανή η πρόθεσή σου. Πρέπει να θυσιάσης την τιμή μιας απόφασης για να την επιβάλης μεταξύ των ελλήνων. Κάλεσε ιδιατέρως έναν έναν τους αρχηγούς των μερίδων. Δώσε στον καθένα την ευκαιρία μιας επίπλαστης πρωτοβουλίας. Φυσικά, αν δυστροπούν, να τους τρομάξης. Αλλά και αυτό υπό εχεμύθειαν, χωρίς να αναγκάσης τη φιλοτιμία τους να πάρη τα όπλα. Δώσε τους κάποια περιθώρια έντιμης υποχώρησης, και όταν ακόμα στην πραγματικότητα διατάσσης. Μην τους πης ότι διατάσσεις, πες τους ότι δεν διατάσσεις, αλλά ότι αν δεν γίνη τούτο και εκείνο, τότε οι ρωμαϊκές λεγεώνες θα αναγκασθούν να μεταθασταθμεύσουν, για λόγους ασφάλειας, σε άλλη επαρχία και τότε μπορεί τίποτε Γέτες ή Κέλτες ή Δακοί να στείλουν τα στίφη τους να δηώσουν τη χώρα και ας αναμετρήσουν οι ίδιοι τις συνέπειες και ας αποφασίσουν.

Όλα αυτά δε σου τα λέω για να σε κάνω να περιφρονής τους έλληνες. Απεναντίας σου τα λέω για να τους καταλάβης και να τους προσέξης. Ακόμη και σήμερα διατηρούν τα ίχνη μερικών αρετών που μοιάζουν με τη χόβολη μιας μεγάλης πυράς. Μελετητές της ψυχής των ατόμων και του όχλου, θα τους δης να εκτελούν μερικούς θαυμάσιους ελιγμούς, να χαράζουν πολιτικά σχέδια περίλαμπρα, με μιαν ευκινησία στη σκέψη και μια γοργότητα στις αντιδράσεις που εμείς εδώ ποτέ δε φτάσαμε. Μόνο που ύστερα θα μελαγχολήσεις βλέποντας πως είναι πια ασήμαντοι οι σκοποί για τους οποίους ξοδεύονται αυτά τα εξαίσια χαρίσματα».

Πραγματικότητα ή «κατασκεύασμα»;

Δεν είναι η πρώτη φορά που η εν λόγω επιστολή βγαίνει στο φως της δημοσιότητας. Έχει αμφισβητηθεί έντονα το αν πρόκειται για πραγματικό κείμενο ή αν το «κατασκεύασε» ο Κωνσταντίνος Τσάτσος. Ο κ. Παπαθεμελής έγραψε σε σχετική του επιστολή προς την ΕΤ 3: «Διέλαθε της προσοχής σας, καθώς και εκείνης των πανεπιστημιακών συνομιλητών σας ότι τόσο ο Μενένιος Άπιος όσο και οι επιστολές του είναι πλάσμα της φαντασίας του αειμνήστου Κωνσταντίνου Τσάτσου.

Ο Τσάτσος είχε δημοσιεύσει τα κείμενα αυτά στο περιοδικό ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ του 1954. Τα αναδημοσίευσε επίσης στη Β’ σειρά των Αφορισμών και Διαλογισμών του (Βιβλιοπωλείο της Εστίας β’ έκδ. 1970 σελ.243 έπ.) με τον τίτλο «Οξυρρύγχειοι Πάπυροι».

Εκεί ο συγγραφέας περιγράφει ότι πέρασε τάχα από την Αθήνα ένας παλιός συμφοιτητής του τότε Καθηγητής Πανεπιστημίου σε χώρα του Βορρά που τον πληροφόρησε ότι κάπου στην Αίγυπτο στην αρχαία Οξύρρυγχο, το σημερινό Μπενεζέ, βρέθηκαν πάπυροι σε λατινική γλώσσα που περιείχαν απόψεις του εν λόγω Μενένιου για τους Έλληνες.


Το δημιούργημα της φαντασίας του Κ.Τ. υπήρξε εξαιρετικά πειστικό, έγινε δεκτό χωρίς επιφυλάξεις. Τριάντα χρόνια μετά, τον Μάϊο του 1983, προκλήθηκε μια έντονη αμφισβήτηση της γνησιότητας των Οξυρρύγχιων Παπύρων από τις στήλες της «Καθημερινής» και της «Εστίας» οπότε τότε παρενέβη ο Κ.Τσάτσος και ομολόγησε («Καθημερινή 27/5/1983) ότι οι «Οξυρρύγχειοι Πάπυροι» είναι «ολόκληρο κατασκεύασμα δικό του».

Προς παρηγορίαν σας, ακόμη και ο κορυφαίος ιστορικός του Νέου Ελληνισμού ο μακαρίτης Καθηγητής Απόστολος Βακαλόπουλος στο βιβλίο του «Ο Χαρακτήρας των Ελλήνων» είχε αποδεχθεί ως αληθινούς τους παπύρους και τον Μενένιο (πρβλ.την μαρτυρία του σε νεότερη έκδοση του «Χαρακτήρα των Ελλήνων» εκδόσεις ΗΡΟΔΟΤΟΣ χ.χ.σ.34 υποσ. 32)».

Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι πρόκειται για δημιουργία του Κωνσταντίνου Τσάτσου, νομίζουμε ότι είναι τέλειο και αποτελεί ένα κείμενο που όμοιό του δύσκολα θα μπορούσε να δημιουργήσει ένας άλλος άνθρωπος. Και σαν κείμενο και σαν σύλληψη, το κείμενο του Κωνσταντίνου Τσάτσου είναι μοναδικό. Κι ως τέτοιο ας το... απολαύσουμε κι ας πάρουμε από αυτό ό,τι θα μας είναι χρήσιμο για την πορεία μας...

Τί είναι η πατρίδα μας?


Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είν΄ οι κάμποι; Μην είναι τ΄ άσπαρτα ψηλά βουνά; Μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει; Μην είναι τ΄ άστρα της τα φωτεινά;

Όλα πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα. Κι άλλα που δεν υπάρχουν πια. Προτού ένα έθνος σβηστεί από τον χάρτη, σβήνεται πρώτα από τα κατάστιχα της οικονομίας. Κάποτε μετρούσαμε το ακαθάριστο εθνικό προϊόν.
Και αποδίδαμε τα κέρδη της οικονομικής δραστηριότητας στη χώρα στην οποία κατέληγαν τα λεφτά. Το ακαθάριστο εθνικό προϊόν συμπεριελάμβανε το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν (τη συνολική αξία της παραγωγής εντός των φυσικών ορίων μιας χώρας), συν τα έσοδα που προέρχονταν από επενδύσεις ή εργασία στο εξωτερικό. Σήμερα, σε μια εποχή που τα έσοδα των μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων είναι περισσότερα από τα έσοδα των κρατών, οι στατιστικές του κυρίαρχου οικονομικού συστήματος λαβαίνουν υπόψη τους μόνο το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν.
Έτσι, τα κέρδη αποδίδονται λογιστικά στη χώρα όπου βρίσκονται τα εργοστάσια, τα ορυχεία ή οι χρηματοπιστωτικοί θεσμοί, μολονότι αυτά τα κέρδη δεν τα νέμεται η συγκεκριμένη χώρα, αλλά καταλήγουν σε μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις που βρίσκονται στο εξωτερικό. Έτσι εξηγείται γιατί σε χώρες που κάθε τόσο κηρύσσονται «οικονομικά θαύματα», η φτώχεια αυξάνεται διαρκώς. Το «θαύμα» υπάρχει μόνο στα λογιστικά τεφτέρια.

Και τα λεφτά σε κάποιες τσέπες στο εξωτερικό.

Στο εξωτερικό αυτοί που έχουν γεμίσει τις τσέπες τους με τέτοια λεφτά, συναντήθηκαν μυστικά στις αρχές του μήνα, όπως έγραψε η εφημερίδα «Γουόλ Στριτ Τζόρναλ», και συμφώνησαν σε ένα πράγμα: πως το ευρώ είναι υπερτιμημένο. Αυτοί οι μεγαλοεπιχειρηματίες και οι μεγαλοκερδοσκόποι, που ανάμεσά τους ξεχωρίζει ο Σόρος, πιστεύουν ότι η αδυναμία των ευρωπαϊκών οικονομιών δεν αντανακλάται στην ισοτιμία του ευρώ με το δολάριο. Και ετοιμάζουν μια γενική επίθεση κατά του ευρωπαϊκού νομίσματος που αναμένεται να εκδηλωθεί τις προσεχείς εβδομάδες. Αν τα καταφέρουν, με κάθε πέντε εκατομμύρια δολάρια θα μπορέσουν να κερδίσουν εκατό.

Ποιοι τρίβουν τα χέρια τους προκαταβολικά γι΄ αυτό; Πρώτη και καλύτερη η ευρωπαϊκή πολυεθνική Αιρμπάς. Γιατί για κάθε δέκα λεπτά που θα χάνει το ευρώ, όπως το έχει υπολογίσει ο οικονομολόγος Ζιλ Μπουσκέ, αυτός ο γίγαντας της αεροναυπηγικής θα κερδίζει ένα δισεκατομμύριο. Το ευρώ πέφτει, αλλά ούτε οι Γάλλοι ούτε οι Γερμανοί δείχνουν να έχουν κυριευτεί από πανικό. Η πτώση κάνει καλό στις εξαγωγικές βιομηχανίες τους.

Ο φιλόσοφος Γιούργκεν Χάμπερμας είχε κάποτε μιλήσει για έναν πανευρωπαϊκό πατριωτισμό. Όμως πού είναι οι πατριώτες; Δεν θα τους βρούμε στα διοικητικά συμβούλια των μεγάλων επιχειρήσεων, ούτε στους πολιτικούς που περιμένουν έξω από την πόρτα τους. Αυτοί χειρίζονται τον πατριωτισμό όπως τον χειριζόταν και ο Χέρμαν Γκέρινγκ: «Εύκολα μπορείς να φέρεις βόλτα έναν λαό. Φτάνει μονάχα να του πεις ότι κινδυνεύει και να καταγγείλεις όποιον διαφωνεί πως δεν είναι πατριώτης και πως εκθέτει τη χώρα σε κίνδυνο».

Η νέα γενιά μπροστά στο αδιέξοδο…..


Τα οικονομικά μέτρα που από σήμερα γίνονται νόμος του κράτους σίγουρα αποτελούν πλήγμα για όλους τους Ελλήνες…Το να διορθώνεις τα λάθη σου δεν είναι κακό …Το να πληρώνεις όμως λάθη άλλων γενεών όμως, είναι το λιγότερο απογοητευτικό..Το UDemand αφιερώνει το παράκατω κείμενο στη γενιά των 80s(και γενικά σε όλους τους νέους),μιας γενιάς που ενώ δεν έφταιξε, θα σηκώσει μεγάλο βαρός της οικονομικής κρίσης...

Έχει γίνει πια φανερό ότι η οικονομική κατάσταση της χώρας έχει φτάσει στον πάτο. Πως φτάσαμε στον πάτο; Η οικονομική πολιτική των δεκαετιών του ΄80 και του ΄90 έφερε την χώρα μας στα σημερινά αδιέξοδα. Η λεγόμενη γενιά του ΄74 είναι αυτή που τα σάρωσε όλα. Δεν άφησαν τίποτα όρθιο! Κατασπατάλησαν τον πλούτο της χώρας, με αλόγιστες σπατάλες και επιδοτήσεις.

Η πλειονότητα των επενδύσεων δεν είχαν αναπτυξιακό χαρακτήρα και όλα γίνονταν στα πλαίσια κομματικών σκοπιμοτήτων. Η ποιότητα ζωής όλων των Ελλήνων πολιτών χειροτέρευσε, ειδικά των κατοίκων της Αττικής, που αποτελεί τον πολυπληθέστερο νομό της χώρας. Δεν υπήρξε καμία μελέτη για την επέκταση του οικιστικού ιστού της Αττικής.

Η αλόγιστη τσιμεντοποίηση των πάντων επέφερε δραματική μείωση του επιπέδου ζωής. Οι χώροι πρασίνου μειώθηκαν δραστικά και όλες οι γειτονιές γέμισαν με τεράστια τσιμεντένια κουτιά, αυτοκίνητα και κάδους απορριμμάτων. Η ελπίδα που γέννησαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες για άμβλυνση πολλών προβλημάτων της καθημερινότητας ήταν μάταιη.

Όσοι όμως δραστηριοποιήθηκαν τις δεκαετίες αυτές απέκτησαν σημαντικά κέρδη. Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί της χώρας ήταν (και είναι ακόμα) ανύπαρκτοι, οπότε το μαύρο χρήμα κυκλοφορούσε συνεχώς και πολλαπλασιαζόταν. Η γενιά του ΄50 και του ΄60, οι οποίοι είχαν ζήσει πραγματικά δύσκολες στιγμές, όπως φτώχεια και πείνα, διψούσαν για χρήμα και κέρδος, ανεξαρτήτως κόστους.

Η σημερινή λοιπόν κρίση, δεν τους αγγίζει και τόσο. Δεδομένου ότι όλοι αυτοί είναι πλέον γύρω στα 60 και έχουν κάνει το κουμάντο για το μέλλον τους. Οι περισσότεροι έχουν το δικό τους σπίτι και εξοχικό, κάνουν αρκετά ταξίδια στο εσωτερικό της χώρας για αναψυχή και διαθέτουν, τουλάχιστον, ένα μεσαίου κυβισμού αυτοκίνητο.

Τα δύσκολα είναι για την γενιά του ΄80!!!! Αυτοί που τώρα γύρω στα 30, προσπαθούν να μπουν με αξιώσεις στην εργασιακή ζωή της χώρας. Πολλοί εξ αυτών με μεταπτυχιακά και σπουδές αξιοζήλευτες, ψάχνουν να βρουν εργασία αντάξια των προσδοκιών τους. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο, που πολλοί εξ αυτών μετά τις σπουδές τους στο εξωτερικό, προσπαθούν αν βρουν εργασία εκτός Ελλάδος. Γνωρίζουν τον εργασιακό μεσαίωνα της χώρας τους και την έλλειψη ανταγωνιστικών θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα (μην μιλήσουμε για τον δημόσιο..).

Λύση σίγουρα υπάρχει, ωστόσο θα πρέπει ο καθένας να πάρει τις δικές του αποφάσεις. Να σταθμίσει τις επιλογές του και τις δυνατότητές του, έτσι ώστε να λάβει την πιο σωστή απόφαση. Το σίγουρο πάντως είναι ότι θα πρέπει να ξεκολλήσουν από τις καφετέριες, στις οποίες συχνάζουν πίνοντας φρέντο και διαβάζοντας αθλητικές εφημερίδες, Θα πρέπει να γίνουν πιο δραστήριοι συμμετέχοντας σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής, πολικής και οικονομικής ζωής της χώρας.

Η γνώση είναι δύναμη και σε συνδυασμό με την ισχύ των ηλεκτρονικών μέσων, μακάρι να κινητοποιήσει μία γενιά, η οποία ξεκινάει από τον πάτο. Το σίγουρο είναι ότι έχει καλύτερα ‘όπλα’ από τις προηγούμενες γενιές. Κάθε κρίση επιφυλάσσει μία νέα αλλαγή, ίδωμεν…

Αιώνια η διαμάχη των 2 φύλων


Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Εδώ και 100 χρόνια η 8η Μαρτίου καθιερώθηκε ως η ημέρα της γυναίκας και σήμερα ορατό είναι το τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα που, με αιτία τη δραματική οικονομική πραγματικότητα, φαίνεται να δημιουργεί η προσπάθεια εξίσωσης των ορίων ηλικίας των εργαζομένων γυναικών με αυτά των ανδρών για την απόκτηση του δικαιώματος συνταξιοδότησης. Σίγουρα στην αναζήτηση της ισότητας ΔΕΝ ήταν αυτό που έψαχνε το γυναικείο φύλο (έστω και αν οι γυναίκες υπερτερούν στο προσδόκιμο ηλικίας ξεπερνώντας τους άνδρες κατά 5-6 χρόνια ζωής).

Πανάρχαιο είναι το θέμα της αέναης διαμάχης ανάμεσα στα δύο φύλα. Πολλά άλλαξαν με το πέρασμα του χρόνου, αλλά η ταυτότητα που σχετίζεται με το φύλο μας και με το ρόλο που θα διαδραματίσουμε ως άνδρες και γυναίκες στις κοινωνίες μέσα στις οποίες συμβιώνουμε, εργαζόμαστε και παράγουμε μάλλον χρειάζεται πολύ δρόμο ακόμη ώσπου να αγγίξει την απόλυτη ισότητα.

Κάθε παιδί μαθαίνει να διαφοροποιεί τα δύο φύλα γύρω στα 2 με 3 χρόνια της ζωής του όπως ακριβώς μαθαίνει ότι ένα λαστιχένιο στρογγυλό αντικείμενο που χοροπηδά όταν το χτυπάμε στο πάτωμα ή στον τοίχο το λέμε μπάλλα. Με το πέρασμα του χρόνου τα παιδιά προσθέτουν στην αρχική αντίληψη της διαφοράς των δύο φύλων πέρα από τα σωματικά και ψυχοκοινωνικά χαρακτηριστικά. Συνειδητοποιούν ότι οι άνδρες είναι "σκληροί" ενώ οι γυναίκες είναι "ευαίσθητες." Στό ίδιο μήκος κύματος ο συνάδελφος Τζερόμ Κέηγκαν ανακάλυψε ότι για τα παιδιά του νηπιαγωγείου «ο τίγρης είναι αρσενικός» ενώ αντίθετα «το κουνελάκι είναι θηλυκό».

Μεγαλώνοντας σε ….

οικογένειες όπου υπάρχουν δύο γονείς (αυτό το τονίζω καθώς σήμερα οι μονογονεϊκές οικογένειες αυξάνονται ραγδαία ) τα παιδιά αναπτύσσουν μιά έντονη και σημαντική ταύτιση με το γονιό του ίδιου φύλου.. Μετά, μέσα στην παρέα και την κλίκα σφυρηλατούν την αντίληψη του φύλου με γνώμονα τις αντιλήψεις της ομάδας, π.χ. ένα παιδί υπέρβαρο ή με πολλές ευαισθησίες μπορεί να προβληματισθεί για τη σεξουαλική του ταυτότητα εφόσον ζει σε μιά γειτονιά όπου τα αγόρια ξεχωρίζουν από τα κορίτσια με γνώμονα τις σωματικές δυνάμεις και τις αθλητικές δεξιότητες. Αντίθετα ένα τέτοιο αγόρι δεν θα αντιμετώπιζε παρόμοιο πρόβλημα μεγαλώνοντας μέσα σε παρέες με φιλοσοφικούς προβληματισμούς και πνευματικές ανησυχίες.

Στις δυτικές κοινωνίες ο θηλυκός ρόλος περιέχει περισσότερη συναισθηματική ευαισθησία από τον ανδρικό . Στην Περσία, όμως, «οι άνδρες πρέπει να δείχνουν τα συναισθήματά τους γιατί αν δεν το κάνουν μπορεί να υποθέσει κανείς οτι....υστερούν σε ένα σημαντικό βιολογικό τομέα...» Εκεί δηλαδή οι άνδρες είναι τα ευαίσθητα άτομα που δεν χρειάζεται να είναι πρακτικά και λογικά όντα ενώ αντίθετα οι γυναίκες θεωρούνται πρακτικές και διακρίνονται για την...ψυχρή λογική τους.

Σύμφωνα με την ανθρωπολόγο Μάργκαρετ Μήντ στη Νέα Γουϊνέα υπάρχει ταύτιση στα στοιχεία του ρόλου άνδρα και γυναίκας ενώ ανάμεσα σε ορισμένες φυλές της Αφρικής και Ινδιάνων της Αμερικής οι γυναίκες θεωρούνται πιο ικανές σεξουαλικά από τους άνδρες και γίνονται πιό επιθετικές παίρνοντας πολλές σεξουαλικες πρωτοβουλίες. Ακόμη και σε θέματα μυϊκής δύναμης ενώ στη Δύση πιστεύουμε ότι ο άνδρας υπερέχει σε πολλές φυλές της Αφρικής οι γυναίκες αποτελούν τον κυριο κορμό της εργατικής-παραγωγικής τάξης ακριβώς επειδή οι άνδρες θεωρούνται...αδύναμα όντα!

Σήμερα βελτιώθηκε η θέση της γυναίκας από εκείνη της γιαγιάς της αλλά η ισότητα ανάμεσα στα δύο φύλα παραμένει ένας μακρυνός απόηχος μιάς επιθυμίας που δεν φαίνεται να πραγματώθηκε θεαματικά ακόμη και στις πιό «προηγμένες» κοινωνίες της Δύσης.

Πάντως η κλασική Φροϋδική υπόθεση που ήθελε τη γυναίκα να διακατέχεται από «φαλλικό φθόνο» δεν φαίνεται να ισχύει και τόσο στις μέρες μας. Αν υπάρχει φθόνος σε κάποιες από τις σύγχρονες γυναίκες αυτός μάλλον εστιάζεται περισσότερο στην κοινωνική ισχύ και το «πρεστίζ» που διαθέτουν οι άνδρες και λιγότερο στην κατοχή του ανδρικού φαλλού....

Οι γυναίκες λένε ψέματα

Σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Journal of Sex Research οι γυναίκες λένε ψέματα. Ψυχολόγοι πραγματοποίησαν μελέτη για να μπορέσουν να λύσουν ένα φυλετικό παράδοξο: πώς είναι δυνατόν οι άνδρες να αναφέρουν περισσότερους ερωτικούς συντρόφους από τις γυναίκες, ενώ οι αριθμοί θα έπρεπε στατιστικά να είναι ίσοι;

Η έρευνα έδειξε ότι οι άνδρες δεν έχουν την τάση να αυξάνουν τον αριθμό των κατακτήσεών τους, όπως πιστευαν μέχρι σήμερα οι επιστήμονες. Αντίθετα, οι γυναίκες τείνουν να αναφέρουν λιγότερους συντρόφους από ό,τι είχαν στην πραγματικότητα.

Ο Τέρι Φίσερ του Πανεπιστημίου του Οχάιο και η Μισέλ Αλεξάντερ του Πανεπιστημίου του Μέιν υπέβαλαν στο πείραμα 200 ανύπανδρους, ετεροφυλόφιλους φοιτητές και των....
.

...δύο φύλων. Κατά τη διάρκεια του πειράματος, ο αριθμός σεξουαλικών συντρόφων που ανέφεραν οι γυναίκες σχεδόν διπλασιάστηκε, όταν οι ερευνητές τις συνέδεσαν σε έναν (ψεύτικο) ανιχνευτή ψεύδους!

Σύμφωνα με άρθρο που δημοσιεύεται στην ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού New Scientist, μια ομάδα φοιτητών συμπλήρωσε ανώνυμα ένα ερωτηματολόγιο που αφορούσε στους σεξουαλικούς συντρόφους, χωρίς την παρουσία επιτηρητών.
Οι φοιτητές της δεύτερης ομάδας συμπλήρωσαν το ερωτηματολόγιο αφότου οι ερευνητές τους ενημέρωσαν ότι θα ήλεγχαν τις απαντήσεις.

Και οι υπόλοιποι φοιτητές κλήθηκαν να δηλώσουν με πόσους συντρόφους είχαν επαφές, ενώ ήταν συνδεδεμένοι με ηλεκτρόδια σε έναν ψεύτικο ανιχνευτή ψεύδους.
Οι γυναίκες που έδωσαν ανώνυμες απαντήσεις ανέφεραν 2,6 συντρόφους κατά μέσο όρο. Οι γυναίκες που γνώριζαν ότι οι ερευνητές θα ήλεγχαν τις απαντήσεις ανέφεραν 3,4 συντρόφους κατά μέσο όρο, ενώ οι γυναίκες που θεωρούσαν ότι τυχόν ψέμματα θα γίνονταν αντιληπτά ανέφεραν 4,4 συντρόφους κατά μέσο όρο!

Οι απαντήσεις των ανδρών, από την άλλη, δεν παρουσίασαν μεγάλες διακυμάνσεις. Η ομάδα του ανιχνευτή ψεύδους ανέφερε κατά μέσο όρο 4 συντρόφους, ενώ η δεύτερη ομάδα 3,7 συντρόφους.

Οι ερευνητές πιστεύουν ότι το φαινόμενο αυτό οφείλεται σε κοινωνικά αίτια. Οι γυναίκες διστάζουν να παραδεχθούν τη σεξουαλική τους συμπεριφορά, φοβούμενες, ίσως, ότι θα χαρακτηριστούν ανήθικες.

Όπως τονίζει ο Δρ Φίσερ: «Ζούμε σε μια κοινωνία που πραγματικά περιμένει από τις γυναίκες διαφορετικό πρότυπο σεξουαλικής συμπεριφοράς από ό,τι για τους άνδρες».

21 Απριλίου 1967. Η ανατομία της δικτατορίας των συνταγματαρχών


Πολιτικές εξελίξεις που οδήγησαν στην χούντα των συνταγματαρχών

Με την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Γερμανούς, άρχισε εμφύλιος πόλεμος (1945-1949) μεταξύ των αριστερών δυνάμεων του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και του εθνικού στρατού, που είχε την άμεση υποστήριξη των Άγγλων και Αμερικανών. Με την ήττα των αριστερών, άρχισε να συντηρείται από τις ελληνικές κυβερνήσεις κλίμα τρομοκρατίας και κατάσταση έκτακτης ανάγκης για τυχόν κομμουνιστική επανάσταση.
Οι κυβερνήσεις του Αλέξανδρου Παπάγου και του Κωνσταντίνου Καραμανλή χρησιμοποιούσαν το στρατό ως όργανο τρομοκρατίας, και έκαναν αντικομμουνιστική προπαγάνδα.Εντωμεταξύ, μέσα στο στρατό υπήρχε παράνομη οργάνωση αξιωματικών, με το όνομα ΙΔΕΑ, που είχε πρόγραμμα πραξικοπήματος. Μέσα στον ΙΔΕΑ, δρούσε ο αξιωματικός Γεώργιος Παπαδόπουλος, ως υφιστάμενος του στρατηγού Νάτσινα.
Οι μηχανισμοί αυτοί, ενεργοποιήθηκαν, ή μάλλον πήραν την εντολή να ενεργοποιηθούν, από τον Τζον Μόρι, πράκτορα της CIA στην Αθήνα, καταρχήν για την ανατροπή της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου, στη συνέχεια όπως με κύριο στόχο την επιβολή πραξικοπηματικής κυβέρνησης, αποτελούμενης μόνο από στρατιωτικούς.

Τον Ιούλιο του 1965 σημειώθηκε σοβαρό ρήγμα στις τάξεις του κυβερνώντος κόμματος της Ένωσης Κέντρου, γνωστό στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας με τον όρο Αποστασία του 1965 ή Ιουλιανά. Αφορμή υπήρξε η απόφαση του Γεωργίου Παπανδρέου να αντικαταστήσει τον Πέτρο Γαρουφαλιά από το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης και η άρνηση του τότε Βασιλιά Κωνσταντίνου Β’ να υπογράψει το σχετικό διάταγμα, αν ο διάδοχος του Γαρουφαλιά δεν απολάμβανε της απόλυτης εμπιστοσύνης του.

Ο Γιώργος Παπανδρέου αναγκάστηκε από τον Κωνσταντίνο να παραιτηθεί στις 15 Ιουλίου 1965. Από εκείνη την ημέρα και μέχρι τα τέλη Δεκεμβρίου του 1966,
ο Κωνσταντίνος προσπάθησε να σχηματίσει κυβερνήσεις με τη συμμετοχή κατά διαστήματα 48 βουλευτών – αποστατών της παράταξης Ένωση Κέντρου που εγκατέλειψαν τον Γεώργιο Παπανδρέου. Ο όρος «Αποστασία» προήλθε από τον χαρακτηρισμό αποστάτες που αποδόθηκε στους βουλευτές της Ένωσης Κέντρου που, υπό την προτροπή του επίσης βουλευτή της Ένωσης Κέντρου Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, πήραν μέρος ή έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στις κυβερνήσεις της περιόδου αυτής.
Ο Κωνσταντίνος αρχικά διόρισε πρωθυπουργό τον Γεώργιο Αθανασιάδη-Νόβα με υπουργούς αποστάτες βουλευτές την Ένωσης Κέντρου. Η νέα κυβέρνηση όμως δεν είχε πλειοψηφία στην Βουλή, οπότε σχηματίστηκε άλλη κυβέρνηση υπό τον Ηλία Τσιριμώκο.

Στις 21 Απριλίου του 1967 και ενώ είχαν προκηρυχθεί εκλογές για τις 28 Μαΐου, αξιωματικοί του στρατού, υπό την ηγεσία του συνταγματάρχη Γεωργίου Παπαδόπουλου, και συμμετοχή του ταξίαρχου Στυλιανού Παττακού και του συνταγματάρχη Νικόλαου Μακαρέζου κατέλαβαν την εξουσία με πραξικόπημα.
έχοντας εξασφαλίσει περίπου 100 τεθωρακισμένα στην περιοχή της πρωτεύουσας, οι πραξικοπηματίες κινήθηκαν τα ξημερώματα της 21ης Απριλίου και κατέλαβαν αρχικά το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Στη συνέχεια έβαλαν σε εφαρμογή το σχέδιο έκτακτης ανάγκης του ΝΑΤΟ με κωδικό «Σχέδιο Προμηθεύς», με αποτέλεσμα να κινητοποιηθούν όλες οι στρατιωτικές μονάδες της Αττικής. Το συγκεκριμένο σχέδιο προορίζονταν για την αναγκαστική ανάληψη εξουσίας από το στρατό με σκοπό την εξουδετέρωση κομμουνιστικής εξέγερσης (!!!), σε περίπτωση που εισέβαλαν στην Ελλάδα δυνάμεις του Σοβιετικού Στρατού (!!!).

Ο έμπιστος του βασιλιά αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, στρατηγός Γρηγόρης Σπαντιδάκης, αντικαταστάθηκε από τον Οδυσσέα Αγγελή. Ο Αγγελής κάνοντας χρήση του νέου του αξιώματος έδωσε εντολή στο Γ’ Σώμα Στρατού στη Θεσσαλονίκη να εφαρμόσει το Σχέδιο Προμηθεύς σε όλη τη χώρα.
.

Ο κόσμος καίγεται και το…. χτενίζεται!

Κάνουμε τα πάντα για να δίνουμε τροφή σε όσους ψάχνουν αφορμή να μας χτυπούν...!

Και το χειρότερο είναι ότι το συγκεκριμένο γεγονός έγινε μέσα σε 2 ημέρες που ανακοινώθηκαν τα πιο σκληρά οικονομικά μέτρα της σύγχρονης πολιτικής ζωής του τόπου! Ο λόγος για το περιβόητο πορνό της γνωστής πρωταγωνίστριας, με το περιεχόμενο του οποίου δεν θα ασχοληθούμε, το οποίο έγινε ανάρπαστο μέσα σε 2 ημέρες. Οι Έλληνες, φερόμενοι ως πραγματικά ανεγκέφαλοι νεοέλληνες, ξόδεψαν περίπου...

3 εκ. Ευρώ αγοράζοντας περίπου 150.000 από τα συγκεκριμένα DVDs.
Σε μια περίοδο που οι «φίλοι» Ευρωπαίοι μας χτυπούν αλύπητα, σφίγγουν συνεχώς την θηλιά μέχρι να μας πνίξουν, ζητούν συνεχώς όλο και πιο σκληρά μέτρα, μιλούν για ξεπούλημα των νησιών μας και αγορά ακόμη και της Ακροπόλεως….. οι νεοέλληνες έδωσαν 3 εκ Ευρώ μέσα σε 2 ημέρες για να αγοράσουν πορνό!

Μα είμαστε τόσο ανεγκέφαλος κατευθυνόμενος λαός επιτέλους; Για ποιον λόγο συνέλληνες να μας λυπηθούν οι Γερμανοί, όταν εμείς την ίδια ημέρα που ο Πρωθυπουργός βάζει και τα 2 χέρια του στις τσέπες μας, ξοδεύουμε 3 εκ Ευρώ για έναν τέτοιο λόγο; Θα έχουν άδικο να μας το χτυπήσουν και αυτό στο μέλλον; «Αφού έχετε να ξοδέψετε τόσα χρήματα για έναν τέτοιο λόγο βάλτε το χέρι πιο βαθειά στην τσέπη για την οικονομική κρίση…!»

Πραγματικά σαν λαός έχουμε την τάση να πέφτουμε πολύ εύκολα θύματα καταστάσεων τις οποίες δεν τις αντιλαμβανόμαστε έγκαιρα…. παρά μόνον όταν το πρόβλημα φτάσει έξω από την πόρτα μας. Ευκαιρία ψάχνουν οι «φίλοι»

Ευρωπαίοι να μας χτυπήσουν και εμείς τους δίνουμε ακόμα μια, με μεγάλη ευκολία. Δεν θα ασχοληθούμε με το κοινωνικό και πολιτισμικό κομμάτι όλης αυτής της ιστορίας καθώς συνεχώς διαπιστώνουμε έκπτωση των αξιών σε μια χώρα που γέννησε αξίες. Δυστυχώς μας έχουν κάνει έναν λαό που αρνείται πεισματικά να ασχοληθεί με τα σοβαρά θέματα που έχουν να κάνουν με την ίδια του την επιβίωση ως έθνος και αναλώνεται σε καταστάσεις και πράξεις που κατασκευάζονται εσκεμμένα για να τον αποπροσανατολίζουν.
Δεν μας φταίει κανείς για την κατάντια μας.
Εμείς φταίμε

ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ

Οι πατέρες του τεχνολογικού πολιτισμού

Μεταξύ του 7ου και του 6ου αιώνα π.Χ., ο Θαλής ο Μιλήσιος διαπίστωσε ότι κάθε φορά που έτριβε μαι κεχριμπαρένια ράβδο, αυτή προσέλκυε αντικείμενα μικρού βάρους. Ήταν η πρώτη ιδιότητα του ηλεκτρισμού που παρατηρήθηκε στη φύση, και η νεοανακαλυφθείσα δύναμη πήρε το όνομά της από την αρχαιοελληνική λέξη για το κεχριμπάρι, το ήλεκτρον.

Αλλά οι πρώτες επιστημονικές μελέτες πάνω στην ηλεκτροστατική ανάγονται πολύ αργότερα, στο 16ο και το 17ο αιώνα, και αποδίδονται στου Ουίλιαμ Γκίλμπερτ και Ότο Φον Γκερίκε.

Οι εφαρμογές.

Οι εφαρμογές του Βενιαμίν Φραγκλίνου, του οποίου το πείραμα με το
χαρταετό το 1752 γέννησε την ιδέα του αλεξικέραυνου, και του Βόλτα, που κατασκεύασε το 1800 την πρώτη ηλεκτρική στήλη, άνοιξαν το δρόμο για τις βιομηχανικές εφαρμογές του ηλεκτρισμού.

Ωστόσο, η πραγματικά φαεινή ιδέα πιστοποιείται στον Τόμας Έντισον (1847-1931), ο οποίος τελειοποίησε το λαμπτήρα πυρακτώσεως.
Ο συνάδελφός του, Νίκολα Τέσλα, με τη σειρά του, επινόησε το σύστημα εναλλασσόμενου ρεύματος.

ΥΓΕΙΑ

Αισιοδοξία γιά χρόνια πολλά


"Η αισιοδοξία χαρίζει επιπλέον χρόνια ζωής"

Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξαν ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ. Χρησιμοποιώντας στοιχεία από την έρευνα "Women's Health Initiative", στην οποία συμμετείχαν πάνω από 100.000 γυναίκες άνω των 50 ετών, διαπίστωσαν ότι όσες αντιμετώπιζαν αισιόδοξα τη ζωή είχαν 14% μεγαλύτερες πιθανότητες να ζήσουν περισσότερο από τις απαισιόδοξες.

Εκείνες που έδωσαν τις πιο αισιόδοξες απαντήσεις σε ερωτηματολόγιο - ανεξαρτήτως οικονομικής ή κοινωνικής κατάστασης και μορφωτικού επιπέδου - ήταν πιθανότερο να ζήσουν οκτώ χρόνια παραπάνω, ενώ αυτές με το χαμηλότερο σκορ κινδυνεύουν περισσότερο να πεθάνουν από κάποιο καρδιαγγειακό νόσημα ή καρκίνο.

ΧΩΡΙΣ μέσα μεταφοράς λόγω ΑΠΕΡΓΙΑΣ

Με πανελλαδική στάση εργασίας σημερα, από τις 12 το μεσημέρι έως τη λήξη του ωραρίου και την πραγματοποίηση συγκεντρώσεων και συλλαλητηρίων σε όλη τη χώρα, απαντά η ΑΔΕΔΥ σε συνεργασία με τη ΓΣΕΕ στα νέα μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση.

Σε 24ωρη απεργιακή κινητοποίηση προχωρούν οι εργαζόμενοι στον ΗΣΑΠ, τον Προαστιακό, τον ΟΣΕ, το Τραμ, τα τρόλεϊ και τα λεωφορεία της ΕΘΕΛ.

Αναστάτωση στο πρόγραμμα των πτήσεων των αεροπορικών εταιριών προκαλεί και ηστάση εργασίας 12 το μεσημέρι με 4 το απόγευμα που έχουν εξαγγείλει οι Ελεγκτές Εναέριας Κυκλοφορίας. Η Οlympic Air ανακοίνωσε ότι λόγω της κινητοποίησης αναγκάζεται να ματαιώσει για αύριο 16 πτήσεις εσωτερικού και μία εξωτερικού, ενώ αλλάζει η την ώρα αναχώρησης σε 12 πτήσεις εσωτερικού και 8 εξωτερικού.

Από την πλευρά της η Aegean Airlines ανακοίνωσε ότι αναγκάζεται να ματαιώσει 6 πτήσεις και να αλλάξει την ώρα αναχώρησης σε 20 σκέλη πτήσεων εσωτερικού και 34 εξωτερικού.

Για το λόγο αυτό όσοι έχουν προγραμματίσει να ταξιδέψουν αύριο αεροπορικώς θα πρέπει να επικοινωνούν με τα κατά τόπους γραφεία των εταιριών.

Η Τουρκία Ανακάλεσε πρεσβευτή


Ανακάλεσε η Αγκυρα τον πρεσβευτή της στην Ουάσινγκτον, μετά από την ψηφοφορία για την "αρμενική γενοκτονία" στη Βουλή Αντιπροσώπων.Το ψήφισμα πέρασε οριακά με ψήφους 23 έναντι 22 κατά.
Ο Πρωθυπουργός της Τουρκίας Ερτογάν δήλωσε ότι το ψήφισμα θα βλάψει τις σχέσεις Τουρκίας -Η.Π.Α και τις προσπάθειες μεταξύ Τουρκίας Αρμενίας για εξομάλυνση των σχέσεών τους….

«Καταδικάζουμε αυτό το ψήφισμα που κατηγορεί το Τουρκικό Έθνος για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε. Ο Πρέσβης μας στην Ουάσιγκτον, προσκλήθηκε απόψε στην Άγκυρα για διαβουλεύσεις »αυτό αναφέρει το γραφείο τύπο του Πρωθυπουργού στο site του.

Ηγέτες ή Επιβήτορες θώκων Εξουσίας;

Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ.

“Τις σκέψεις μου αυτές τις δημοσίευσα στο παρελθόν αλλά πιστεύω ότι τις κάνει πάλι επίκαιρες η πρόσφατη ενώπιον των τηλεοράσεων «επίθεση» που έκανε στον «πρόεδρο» της Ε.Ε. ο Εγγλέζος ευρωβουλευτής χαρακτηρίζοντας τον, λίγο πολύ, ως «ανύπαρκτο» και «ελάχιστﻨγια τις προκλήσεις του 21ου αιώνα και αναρωτήθηκα μήπως τελικά πολλοί «ηγέτες» έχουν έλλειψη επαφής με την καθημερινότητα των λαϊκών μαζών και μοιάζει να στόχευσαν περισσότερο στην κτήση και νομή της Εξουσίας και λιγότερο με την άσκησή της;”

***********************************

Τι σημαίνει εξουσία; Εξουσία σημαίνει ισχύ ή δύναμη, ικανότητα αυτού που την έχει και την ασκεί να απαιτεί και να πετυχαίνει υπακοή, πειθαρχία, συμμόρφωση στα προστάγματά του και στην εκπλήρωση στόχων που αυτός θέτει ακόμη και όταν η εκπλήρωσή τους απολήγει σε καθοριστική διαμόρφωση της ζωής, των ενδιαφερόντων, ακόμα και των συμφερόντων αυτών που τον ακολουθούν.

Ο Μαξ Βέμπερ ο μεγάλος Γερμανός κοινωνιολόγος θεώρησε την εξουσία, την δύναμη ή ισχύ, ως " ...την εκμετάλλευση της ευκαιρίας από ένα ή περισσότερα άτομα για την επιβολή της δικιάς τους βούλησης σε κοινά θέματα, άσχετα με την αντίσταση που προβάλλουν άλλα πρόσωπα που δραστηριοποιούνται στον ίδιο χώρο..."

Και ο Ρόμπερτ Μακ Αϊβερ, ο Αμερικανός κοινωνιολόγος δηλώνει ότι "οι κάτοχοι εξουσίας αποκτούν το δικαίωμα να καθιερώσουν τη δικιά τους πολιτική σε κάθε φάση της ανθρώπινης δραστηριότητας, να κρίνουν πρόσωπα και καταστάσεις, να ασκήσουν διαιτητικό-ισορροπιστικό ρόλο σε αντιδικίες και τελικά να επιβληθούν στους συνανθρώπους τους."

Η εξουσία αντλείται και ασκείται με τρείς θεμελιακούς τρόπους: με την εφαρμογή ωμής βίας ή με την επιβολή της ψυχολογίας του φόβου, με βάση το κληρονομικό δίκαιο των ηγεμονικών καθεστώτων, και από τη δημοκρατική και αβίαστη αναγνώριση από τον λαό ηγετικών χαρακτηριστικών αυτού που την κατέχει και την ασκεί.

Η απόκτηση εξουσίας με την εφαρμογή "ωμής βίας" συνεπάγεται και την πιθανή αντίδραση αυτών που αντιτίθενται στα κάθε λογής δικατορικά και αυταρχικά καθεστώτα. Για τον λόγο αυτό οι διάφοροι σφετεριστιστές της εξουσίας ακολουθώντας μιά πάγια τακτική αποπειρώνται να εδραιώσουν την ισχύ τους και να "νομιμοποιήσουν" τη θέση τους παρέχοντας αγαθά, διευκολύνσεις και προσεκτικά οριοθετημένα "δικαιώματα-προνόμια" σε κάποια κάπως πλατιά λαϊκή ομάδα ή καθησυχάζουν κατασιγάζοντας με ψυχοπολιτικές μεθόδους την άσκηση κριτικής και την εκδήλωση "αντίστασης" τις λαϊκές μάζες οδηγώντας τες στην απάθεια που είναι απόληξη θεμελιωμένη στην πρόχειρη διαπίστωση από το λαό ότι "...είναι ανήμπορος να ελέγξει τη ροή των γεγονότων..."

Στα ψευδεπίγραφα "δημοκρατικά καθεστώτα" αυτοί που κατέχουν την εξουσία φροντίζουν να αποσιωπούν συστηματικά και διαχρονικά το γεγονός δημιουργώντας την απαραίτητη ψευδαίσθηση ότι η κατοχή της εξουσίας είναι " κοινό καθήκον " και δικαίωμα και η άσκησή της γίνεται για την υλοποίηση των επιθυμιών και αποφάσεων " της πλατιάς λαϊκής μάζας". Επιπρόσθετα, παρά την αντικειμενικά κραυγαλέα εκμετάλλευση και άσκηση της εξουσίας με σαφώς προσωποπαγή ψυχισμό, έντεχνες ιδεολογικές διακηρύξεις και ψυχοτεχνικά πολιτικά μανιφέστα τείνουν να μειώσουν τη σημασία της πραγματικότητας καμουφλάροντας την αυταρχική φύση και δικτατορική υφή της πίσω από τα διάφανα προπετάσματα της " έλλειψης κάθε χρησης ωμής βίας..."

Στα γνήσια δημοκρατικά καθεστώτα, άσχετα εάν πρόκειται για ένα Κόμμα ή μιά ολάκερη χώρα η διαδικασία ανέλιξης σε θέση εξουσίας και το δικαίωμα άσκησής της συντελείται με λογοκρατικά κριτήρια, με αξιοκρατία και διαφάνεια και - απαλλαγμένη από κάθε μορφή της έννοιας του "κληρονομικού δικαίου" και κάθε απειλή για χρήση βίας - προκαθορίζει το εφήμερο της πράξης διατηρώντας ανέπαφο το δικαίωμα των εξουσιαζόμενων, της λαϊκής μάζας, για αλλαγές στις προτιμήσεις τους, για αφαίρεση της εξουσίας από τους αποδεικνυόμενους εμφανώς ανάξιους και την παροχή της σε αυτούς που κατορθώνουν να πείσουν ότι είναι άξιοι, ή τουλάχιστον, περισσότερο άξιοι από τους παρόντες κατόχους της.

Στην πλατωνική «πολιτεία» ο Θρασύμαχος διατείνεται κατηγορηματικά ότι "...το δίκαιο είναι ταυτόσημο με το συμφέρον του ισχυρού..." Και όμως η εξουσία που θεμελιώνεται και διαιωνίζεται με τη χρήση ή την απειλή της χρήσης κάποιας μορφής βίας είναι, κατά κανόνα, καταδικασμένη και ο βίος της, η διαχρονική της διάρκεια είναι προκαθορισμένα εφήμερη"...Ο πανίσχυρος δεν είναι ποτέ αρκετά ισχυρός" έγραψε διαπιστώνοντας την ιστορική νομοτέλεια των γεγονότων ό Ζαν Ζακ Ρουσσώ.

Όποια και αν συμβεί να είναι η πηγή της εξουσίας,η εστία από την οποία αυτή αναβλύζει και όποιες και αν είναι οι διαδικασίες απόκτησής της αμείωτο πάντοτε παραμένει και το ενδιαφέρον για τους τρόπους χρήσης τους τρόπους άσκησης της εξουσίας από τον κάτοχό της.

Έτσι ο αυταρχικός ηγέτης είναι εκείνος που θεωρεί τον εαυτό του ως το μόνο άξιο να κρίνει τη σημασία, την ορθότητα και την αξία των αναγκών, επιδιώξεων και φιλοδοξιών αυτών που κυβερνά ή εξουσιάζει και κατά συνέπεια ασκεί την εξουσία με αποκλειστικά κύριο γνώμονα τις δικές του θέσεις, τις προσωπικές του πεποιθήσεις.

Ο δημοκρατικός ηγέτης καθώς αντιλαμβάνεται το εφήμερο της θέσης του και το απαραβίαστο δικαίωμα αυτών που με τη δική τους συναίνεση και επιλογή "εξουσιάζει" να τον αντικαταστήσουν πασχίζει να εντοπίσει τον κοινό παρονομαστή των πολυποίκιλων και συχνά αντικρουόμενων επιθυμιών και επιδιώξεών τους και να ασκήσει εξουσία με γνώμονα "το κοινό όφελος" ελπίζοντας ότι στην επόμενη "ημέρα κρίσης" [στις επόμενες εκλογές] αυτό θα αναγνωρισθεί και έτσι θα διασφαλισθεί η επανεκλογή του.

Υπάρχουν ιστορικές στιγμές στη ζωή κάθε ομάδας που απαιτούν τη μετουσίωση ενός "δημοκρατικού" ηγέτη σε "αυταρχικό" αρχηγό για να επιτευχθούν κοινοί στόχοι ή για να αποσοβηθούν κρίσιμες για την επιβίωση της ομάδας ή του κοινωνικού συστήματος καταστάσεις. Σίγουρα, επίσης, υπάρχουν δεδομένα παραδείγματα "αυταρχικών" ηγετών που - με προκάλυψη την επιφανειακή δημοκρατικότητά τους - πετυχαίνουν να συνεχίσουν πέρα από τα προκαθορισμένα χρονικά διαστήματα την κατοχή και άσκηση της εξουσίας.

Στο σημείο αυτό να θυμηθούμε τα λόγια του Αγάθωνα που συνιστά στον «Άρχοντα» (ηγέτη) να θυμάται 3 πράγματα «ότι διοικεί ανθρώπους, ότι πρέπει να διοικεί σύμφωνα με τους νόμους και ότι δεν θα διοικεί…για πάντα!»

Δυστυχώς φαίνεται ότι στην Υφήλιο του 21ου αιώνα, το ερώτημα που αρχίζει να εκφράζει δειλά-δειλά η ελληνική, η Ευρωπαϊκή και η Παγκόσμια κοινή μοιάζει να μορφοποιείται σε μια αμείλικτα απλή διατύπωση: «καθώς έφυγαν οι μεγάλοι ηγέτες είναι άραγε σε θέση να χειρισθούν τις κρίσεις που μας ταλανίζουν σε εθνικά, έρχονται σε παγκόσμιο επίπεδο εκείνοι ή εκείνες που ίσως δεν είναι τίποτε παραπάνω από επιβήτορες θώκων εξουσίας;»

Σε τι κόσμο ζούμε? Τι παιδιά μεγαλώνουμε? Γιατί τέτοια σκληρότητα??


Καρέ καρέ ο εφιάλτης ενός κοριτσιού

Η μικρή είχε προφίλ στο Facebook. Οι συμμαθήτριές της λοιπόν της έκαναν πλάκα φτιάχνοντας μια άλλη σελίδα δήθεν ενός αγοριού το οποίο συνομιλούσε με την κοπέλα. Στις διαδικτυακές συζητήσεις που είχαν η κόρη του πελάτη μου εκμυστηρεύτηκε τους εφηβικούς προβληματισμούς της στον υποτιθέμενο φίλο που πίστευε πως είχε αποκτήσει στο Διαδίκτυο. Μετά από λίγο καιρό λοιπόν έδωσαν ραντεβού για να βρεθούν...

Η κοπέλα πήγε στο ραντεβού, αλλά αντί για το νεαρό με τον οποίο πίστευε πως έκανε chat όλο αυτό τον καιρό, αντίκρισε τα έξι κορίτσια και το αγόρι που στη συνέχεια τη βασάνισαν μέσα σε ένα σκοτεινό υπόγειο γκαράζ.


Την περικύκλωσαν χλευάζοντάς την. Την έπιασαν από τα μαλλιά και την έσερναν στο δρόμο σαν τσουβάλι μέχρι το υπόγειο γκαράζ όπου τη βασάνισαν για περίπου δύο ώρες. Η κοπέλα έκλαιγε γοερά και τους εκλιπαρούσε να την αφήσουν, ωστόσο η παρέα γινόταν όλο και πιο αδίστακτη.

Τη χτυπούσαν, την έφτυναν, την έβριζαν χυδαία και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, της έβγαλαν την μπλούζα και την έκαιγαν ένας-ένας με τσιγάρα. Μάλιστα προσπάθησαν να την κάψουν και στο στήθος της. Καθ’ όλη τη διάρκεια των βασανιστηρίων της έλεγαν μάλιστα χαρακτηριστικά πως θα την... ισιώσουν και πως αν δώσει έκταση στο θέμα θα ακολουθήσουν χειρότερα. Το ευτύχημα ήταν πως την ώρα που την περικύκλωσαν η κοπέλα μιλούσε στο κινητό της με έναν φίλο της. Αυτός άκουσε τις φωνές και επειδή ανησύχησε ειδοποίησε τη μητέρα της ανήλικης, η οποία με τη σειρά της κινητοποίησε τον πατέρα της και την αστυνομία και έτσι γλύτωσε.

Αναρωτιέμαι: Σε τι κόσμο ζούμε, τι παιδιά μεγαλώνουμε?

Γιατί τόση σκληρότητα σε μια ηλικία που έπρεπε μόνον ευαισθησίες και αγάπη να πλημμυρίζουν την ψυχή τους??
Ας αναλογιστούμε τις ευθύνες μας, ως γονείς! Τα παιδιά μιμούνται τους μεγάλους!

Και όταν εμείς οι μεγάλοι σωρεύσαμε στην ψυχή μας μόνο μίσος, ζήλεια και αδιαφορία για το συνάνθρωπό μας, τότε η κοινωνία μας είναι ο καθρέφτης μας, που σ' αυτόν καθρεφτίζονται και τα παιδιά μας!

Κάτω από το χαλί.

Μια αλήθεια είναι ότι σαν κοινωνία, είμαστε μια δειλή κοινωνία. Έχουμε μια τάση να κρύβουμε κάτω από το χαλί ότι μας ενοχλεί, απο κοινωνικά προβλήματα που μας χτυπούν την πόρτα, μέχρι και τους ανθρώπους που καταπλακώθηκαν από αυτά τα προβλήματα, ακόμα και εάν οι άνθρωποι αυτοί ήταν οι άνθρωποι που ζούσαν δίπλα μας.

Είμαστε έτοιμοι να σκοτώσουμε, να κάψουμε και να φυλακίσουμε, ακόμα και τα ίδια μας τα παιδιά, μόνο και μόνο για να μην θιχτεί η σοβαροφάνεια μας. Αυτή η σοβαροφάνεια λοιπόν είναι που μας κάνει πουριτανούς, και αυτός ο πουριτανισμός, είναι το σοβαρό μας έγκλημα απέναντι στην κοινωνία, και φυσικά απέναντι στα παιδιά μας.

Από την στιγμή που ένας πουριτανός πιάνει στα χέρια του μια βίβλο, και ξεκινάει τους αφορισμούς, εκείνη ακριβώς την στιγμή ένας μισθοφόρος πιάνει το όπλο του για να σκοτώσει αθώους. Εκείνη την στιγμή ένας έμπορος ναρκωτικών παίρνει το βαλιτσάκι του και ξεκινάει να πουλήσει ναρκωτικά στα παιδιά μας. Εκείνη την στιγμή... συμβαίνουν όλα όσα φοβάστε να αντικρίσετε κατάματα. Ο Πουριτανισμός και η δυστυχία περπατάνε χέρι χέρι.

Το χαλί μας, (και το χάλι μας), τουλάχιστον για τα ελληνικά δεδομένα, είναι εκ πρώτης όψεως οι φυλακές. Ας πετάξουμε λοιπόν για λίγο αυτό το βρωμερό χαλί, για να δούμε τι ακριβώς έχουμε κρύψει από κάτω:

1)Ναρκωτικά: Επειδή δεν είχαμε το θάρρος, ή το ήθος να αντιμετωπίσουμε τους μεγαλεμπόρους, αποφασίσαμε να χτυπήσουμε τα θύματα, αφού ήταν πιο εύκολοι, αλλά και πιο ενοχλητικοί στόχοι. Όταν μιλάμε για τους χρήστες μιλάμε με 2 τρόπους, ανάλογα ποιο ψέμα μας, σκοπεύουμε να προσκυνήσουμε κάθε φορά. Τους αποκαλούμε σε ουδέτερο γένος (Πρεζόνια, Τζανκια, ζώα, σκουπίδια) όταν θέλουμε να εξουδετερώσουμε την ύπαρξή τους τόσο πολύ που να μην φαίνονται καν... αλλά όταν θέλουμε να τρομάξουμε, αλλάζουμε το τροπάριο.

Όταν θέλουμε να τρομοκρατηθούμε, και να τρομοκρατήσουμε τους άλλους και να δείξουμε τους χρήστες ως απειλή για τα όσα πρεσβεύει το ψέμα μας, τότε χρησιμοποιούμε μεγαλόστομες και τρομερές εκφράσεις. Τους ονομάζουμε εμπόρους, συμμορίτες, μαφιόζους, οργανωμένο έγκλημα και άλλα τέτοια χαριτωμένα.

Όλοι αυτοί οι χαρακτηρισμοί, και όλος αυτός ο Βερμπαλισμός, επειδή φοβόμαστε να παραδεχθούμε ανοιχτά ότι οι χρήστες ναρκωτικών είναι απλά θύματα μιας αρρώστιας, που επιδέχεται θεραπείας. Φυσικά η θεραπεία της αρρώστιας αυτής χρειάζεται κάτι απαραίτητο... ανθρωπιά.

Δυστυχώς η ανθρωπιά δεν είναι προσόν των γραβατοφόρων που εκπροσωπούν τον λαό, και έτσι η κρατική πρόνοια, αποφάσισε ότι η καλύτερη θεραπεία για τα ναρκωτικά, (αλλά και για την υπεράσπιση της ψευτιάς μας), είναι η φυλακή. Η φυλακή αποτελεί ένα είδος μαγικής λύσης για κάθε μας πρόβλημα, κάτι σαν την πράσινη ανάπτυξη. Το μαγικό της φυλακής είναι ότι έχει μεγάλους τοίχους, και έτσι δεν μπορούμε να δούμε τι γίνετε μέσα, και έτσι ισχύει το ρητό ότι, “όταν δεν φαίνεται το πρόβλημα, δεν υπάρχει πρόβλημα”, (η μέθοδος είναι δοκιμασμένη με την υποστήριξη των ΜΜΕ και μέχρι σήμερα έχει λύσει πολλά προβλήματα, που θα αναφέρω παρακάτω).

2)Άστεγοι: είτε το θέλουμε είτε όχι κάποια στιγμή θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι υπάρχουν άστεγοι, και ότι το θέμα της στέγης πρέπει να λυθεί, και να λυθεί εδώ και τώρα, με την βοήθεια όλων. Η δίκαιη πολιτισμένη και δημοκρατική κοινωνία που φτιάξαμε, έχει ποδοπατήσει είδη αρκετούς, ανθρώπους, με αποτέλεσμα να χάσουν το δικαίωμά τους για μια στέγη. Βέβαια η σοφή μας κοινωνία, αποφάσισε να και πάλι να λύσει το πρόβλημα, και έτσι αποφάσισε να αντιμετωπίσει τους αστέγους... ως άρρωστους, και για να γίνω ακόμα πιο σαφής, αποφάσισε να τους αντιμετωπίσει ως λεπρούς. Η μεθοδολογία της επίλυσης αυτού του προβλήματος είναι απλή, “ας υπάρχουν, αλλά να τους κρύβουμε για να μην ενοχλούν”.

Φυσικά αυτή η ιδιότυπη ασθένεια έχει προσβάλει και εμάς. Εχει προσβάλει μάλλον την αντίληψη και την φαντασία μας, και δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε ότι, το πρόβλημα της στέγης μπορεί να χτυπήσει και την δική μας πόρτα μια μέρα. Φυσικά θα μπορούσαμε να τους κλείσουμε φυλακή, αλλά θα ήταν κραυγαλέα παράλογο να κλείσουμε κάποιον φυλακή για δικά μας εγκλήματα, εκτός αυτού... άμα τους δίναμε έστω και με αυτό τον τρόπο στέγη, τότε θα μπορούσαμε να αποκτήσουμε έτσι λίγη ανθρωπιά, και δεν πρέπει.

Θα σας θέσω σε μερικές γραμμές το πως είναι το να είσαι άστεγος. Όταν είσαι άστεγος δεν έχεις ασφάλεια, αναγκάζεσαι να κοιμάσαι με τον φόβο ότι μπορεί να σου κάνει ζημιά ο κάθε τρελάρας, ο κάθε Ρατσιστής, και κάθε κοινός εγκληματίας, που μπορεί να βρει κάτι που να του αρέσει ώστε να σου στερήσει την ζωή γι αυτό. Εκτός αυτού, δεν έχεις την πολυτέλεια του μπάνιου, αφού δεν διαθέτεις ούτε προσωπικό χώρο, ούτε τρεχούμενο νερό. Επίσης τα πρόχειρα καταλύματα που βρίσκουν δεν είναι καθαρά και τα ρούχα τους, (που επίσης αδυνατούν να πλύνουν), βρωμίζονται. Όλα αυτά μειώνουν τις πιθανότητες να ξαναφτιάξουν την ζωή τους αυτοί οι άνθρωποι. Εάν θέλετε να πάρετε μια γεύση κάντε ένα πείραμα. Για μερικές μέρες μην πλυθείτε, μην πλύνετε τα ρούχα σας, ρίξτε σκόνες και βρομιές στο κρεβάτι σας, και κοιμηθείτε με τα ρούχα, και μετά από όλα αυτά προσπαθήστε να συνεχίσετε την ζωή σας. Εάν το κάνετε μην διστάσετε να μοιραστείτε και με εμένα την εμπειρία σας.

3)Μετανάστες: Φυσικά κάτω απο το χαλί υπάρχει και μια κατηγορία ανθρώπων, που τους θεωρούμε πρώτη προτεραιότητα, και ξοδευόμαστε, και δουλεύουμε σκληρά για την διευθέτηση του προβλήματος αυτού. Διαμαρτυρόμαστε, θεσπίζουμε νόμους, κάνουμε αναλύσεις, επιτροπές, συμβούλια, αγοράζουμε ειδικό εξοπλισμό, χτίζουμε ειδικές πρασινοαναπτυξιακές φυλακές και στρατόπεδα συγκέντρωσης, και ψάχνουμε την λύση αυτού του προβλήματος με δερματοσκόπια, μελέτες DNA, και θερμικά σκάνερ... ενώ κάπου στο βάθος ακούγοντε όλο και πιο δυνατά κάτι εμβατήρια σαν αυτά που ακούγονταν στην γερμανία του 1935.
Την μετανάστευση και τους μετανάστες τους θεωρούμε, κάτι ανάμεσα αρρώστιας, ανθρωπιστικού προβλήματος αναγκαστικής επίλυσης, και κοινού εγκλήματος, και μέσα στο μόλωχ του παραλογισμού μας, κάνουμε ένα εκρηκτικό κοκτέιλ Τρομολαγνίας, Ρατσισμού, και Ιατρομανίας, έχοντας μπερδέψει τα πάντα με τα πάντα, μόνο και μόνο επειδή κάποιος δεν μοιάζει με την Trendy καρικατούρα που βλέπουμε στον καθρέπτη.
Για κλείσω το σημερινό μου ταξίδι σας κάνω μια σύντομη περίληψη ώστε να εμπεδώσουμε κάποια πράγματα.

Κατω απο το χαλί βρίσκουμε:

1)Τους χρήστες ναρκωτικών που ενώ ο ιατρικός κόσμος τους θεώρει ασθενείς, εμείς θέλουμε να τους θεωρούμε εγκληματίες, και να του κλείνουμε στις φυλακές.

2)Τους αστέγους που αντί για ποδοπατημένους από την δικιά μας απληστία ανθρώπους, τους θεωρούμε αρρώστους (λεπρούς) προκειμένου να μην πλησιάζουμε, και χρειάστει να αντικρίσουμε την κατάντια της κοινωνιας που φτιάξαμε.

3)Τους Μετανάστες που το κεντρικότερο έγκλημα που έχουν διαπράξει, είναι ότι θέλουν να ζήσουν, αγνοώντας βέβαια ότι και εμείς υπήρξαμε μετανάστες, και 7 εκ Έλληνες ζούν και εργάζονται στην φιλοξενία άλλων κρατών.

... όλα αυτά έχωντας όλοι μας ξεχάσει τελείως την πρώτο και ποιο σημαντικό άρθρο της οικομενικής διακύρηξης των Ηνωμένων Εθνών που συντάχτηκε στις 10 Δεκεμβρίου του 1948, και αναφέρει:


“'Ολοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα. Είναι προικισμένοι με λογική και συνείδηση, και οφείλουν να συμπεριφέρονται μεταξύ τους με πνεύμα αδελφοσύνης.”

Βέβαια βρίσκουμε και αλλά... αλλά αυτά τα κρύβουμε πίσω από ωραίες λέξεις.

Τα σέβη μου.......!!!!!

Πένθος, μια διαδικασία που θεραπεύει.


Πένθος είναι η απάντηση της ψυχής απέναντι στην απώλεια. Ως απώλεια δεν εννοούμε μόνο το θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου ή ζώου αλλά αναφερόμαστε γενικά & σε καταστάσεις όπως χωρισμός, ακρωτηριασμός, μαστεκτομή, συνταξιοδότηση, απώλεια αγαπημένων υλικών αγαθών κ.α. Παρ όλο που πολλές φορές συσχετίζουμε το πένθος με τα συναισθήματα της λύπης ή & της κατάθλιψης, η αλήθεια είναι ότι το πένθος αγγίζει & άλλες πλευρές μας, όπως σωματικές, κοινωνικές και πνευματικές.
Διανοητικά γνωρίζουμε όλοι την πιθανότητα που υπάρχει να βιώσουμε κάποιον θάνατο στη ζωή μας (με πιο πιθανό αυτόν των γονιών μας), όμως ο θάνατος δεν αφορά τη λογική μας. Το να πεθαίνει κάποιος που αγαπάμε έχει να κάνει με τα

συναισθήματα, όχι με τη σκέψη. Πότε όμως αρχίζει η «δουλειά» με το πένθος; Αρχίζει μήπως τη στιγμή που χτύπησε το τηλέφωνο αργά το βράδυ & «ξέραμε» πριν το απαντήσουμε; Αρχίζει μήπως μέσα στο νοσοκομείο; Ή μήπως όταν αντικρίσουμε το αγαπημένο μας πρόσωπο πεθαμένο; Μήπως κάποιες μέρες μετά την κηδεία, όταν έχουν φύγει όλοι και μένουμε «μόνοι».;


Φυσικά για κάθε άτομο η διεργασία του πένθους είναι διαφορετική. Η περίοδος του πένθους είναι μια περίοδος μεγάλης εσωτερικής μοναξιάς. Ενώ εκείνη τη στιγμή πράγματι χρειαζόμαστε ανθρώπους κοντά μας, μπορεί να δούμε ότι συγγενείς ή φίλοι μας αποφεύγουν. Στις μέρες μας ο θάνατος περιβάλλεται με φόβο ή ντροπή και πάνε πολλά χρόνια από τότε που η ταμπέλα: «Κλειστό λόγω πένθους» σταμάτησε να μπαίνει σε καταστήματα, όπως σταμάτησαν φυσικά και τα συλλυπητήρια & το «πλησίασμα» των ανθρώπων, λόγω άγνοιας του γεγονότος.


Παρόλο που γνωρίζουμε ότι το πραγματικό πένθος - η φωνητική έκφραση του πόνου & της θλίψης μας είναι υγιής & μας γιατρεύει, στην πραγματικότητα αυτό που αναμένεται από εμάς είναι να μην το δείχνουμε. Μοιάζει σαν να έχουμε απορρίψει την αλήθεια ότι ο θάνατος, είναι μέρος της ζωής μας & ότι υπάρχει ο χρόνος που θα πεθάνουμε. Προσπαθούμε να υποκριθούμε ότι θάνατος είναι κάτι το οποίο δεν συμβαίνει. Πολλοί γιατροί αντιμετωπίζουν το θάνατο σαν δική τους αποτυχία και όχι σαν φυσιολογική κατάληξη μιας ασθένειας ή των γηρατειών.


Η άρνηση αυτής της αλήθειας κοστίζει πολύ στον πενθούντα ο οποίος θα έρθει αντιμέτωπος με την πραγματικότητα και το πιο πιθανό είναι ότι μετά την πρώτη αρχική παρουσία των ανθρώπων στη κηδεία, αυτήν την πραγματικότητα θα την περάσει μόνος του. Ίσως μετά από λίγο καιρό να αρχίσει να παίρνει μηνύματα από το περιβάλλον του ότι «πρέπει να το ξεπεράσει» , «να πετάξει τα ρούχα του πεθαμένου», «να μην πηγαίνει κάθε τόσο στο νεκροταφείο». Και παρ΄όλο που το ν’ αφήνουμε ελεύθερα τα συναισθήματα μας είναι υγιές και φυσικό & το να τα καταπιέζουμε δεν είναι, θα πιέζεται από τους χρόνους και τις αντοχές άλλων ανθρώπων «να προχωρήσει».


Το πένθος όμως διακρίνεται από τα δικά του μοναδικά στάδια, μοναδικά τόσο για τον κάθε άνθρωπο όσο και για το κάθε πένθος. Ορισμένοι ερευνητές , ανάμεσα τους η πιο γνωστή για τη δουλειά της με ετοιμοθάνατους ασθενείς, Dr. Elisabeth Kubler- Ross, αλλά και άλλοι μετά από αυτήν, εντόπισαν αυτά τα στάδια στη διαδικασία του πένθους. Αυτά, περιλαμβάνουν την άρνηση, το θυμό, τη διαπραγμάτευση, τη κατάθλιψη & τέλος την αποδοχή. Τα στάδια ακολουθούν κυκλική μορφή και δεν έχουν συγκεκριμένη σειρά που εμφανίζονται.



Η αυτοκτονία, ο θάνατος από βίαιες συνθήκες ή ο θάνατος παιδιού διεγείρουν ειδικά προβλήματα για τους πενθούντες γιατί η δυσκολία του να δεχτεί ο πενθών την πραγματικότητα, είναι σαφώς δυσκολότερη και πιο περιπλεγμένη.


Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι , αυτό που δεν λέγεται, αυτό που θάβεται , αυτό που δεν φέρνουμε στο φως είναι που μπορεί να υποσκάψει τον ανθρώπινο ψυχισμό. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο πόνος, ο θυμός, η ενοχή ή ο φόβος είναι συναισθήματα τα οποία βρίσκονται παρόντα μέσα στη διαδικασία του πένθους και θα πρέπει απαραίτητα να βρίσκουμε τρόπους να τα εκφράζουμε.




Τα τελετουργικά διαφόρων θρησκειών είναι σοφά φτιαγμένα, αφού στη δύσκολη φάση που ένας άνθρωπος πενθεί. μας προτρέπουν να λειτουργήσουμε με τέτοιον τρόπο ώστε να μην μείνουμε μόνοι. Η κηδεία, το μνημόσυνο, το τραπέζι μετά την κηδεία είναι όλα τελετουργικά τα οποία μας «αναγκάζουν» να βρεθούμε με κόσμο. Εκτός από την αυστηρά θρησκευτική και πνευματική τους χρησιμότητα μας προτρέπουν να «θυμηθούμε» ότι αυτή η δύσκολη περίοδος χρειάζεται να την περνάμε με ανθρώπους.


Τέλος, η ενημέρωση για άλλη μια φορά παίζει σημαντικό ρόλο. Διαβάστε βιβλία που αφορούν τη διαδικασία του πένθους. Χρησιμοποιήστε αξιόπιστες πηγές από το internet για να ενημερωθείτε. Ζητήστε βοήθεια αν υποψιάζεστε ότι κάποιος που πενθεί μπορεί να βλάψει τον εαυτό του. Ζητήστε επίσης βοήθεια αν εσείς ο ίδιος πενθείτε και δυσκολεύεστε ή νοιώθετε μπερδεμένος. Αμφισβητήστε μόνοι σας τα στερεότυπα που θέλουν τα «δύσκολα» να τα περνάμε «μόνοι μας».


Το πραγματικό κουράγιο βρίσκεται ακριβώς στον αντίποδα. Στο να ζητήσουμε βοήθεια και στήριξη τη στιγμή ακριβώς που το έχουμε ανάγκη. Αυτό μας κάνει άλλωστε και ανθρώπους. Και ανθρώπινους.

Νάνσυ Ψημενάτου
Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας

Xειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες: Χρυσό μετάλλιο στο σεξ

Οι χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες ήρθαν και απήλθαν ωστόσο ο απόηχος που μένει είναι ότι σεξ κατείχε τα πρωτεία μιας και ήταν το πιο δημοφιλές... άθλημα.

Κατά τη διάρκεια των 17 ημερών το Βρετανικό κέντρο πρόληψης ασθενειών μοίρασε 100.000 προφυλακτικά, τα οποία εξαφανίστηκαν σε χρόνο dt, με αποτέλεσμα να εξαπλωθούν φήμες ότι το απόθεμα τελείωσε και θέλουν άμεσα νέες προμήθειες.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

Έτσι, το Ινστιτούτο έρευνας AIDS του Καναδά παρενέβη στέλνοντας άλλα 8.500 προφυλακτικά με σκοπό να βοηθήσει στο "σεξομαραθώνιο" και να αρχίσει και πάλι η δράση.

Τα ΜΜΕ ανέφεραν ότι η προμήθεια των 100.000 ήταν αυστηρά και μόνο για τους αθλητές της ολυμπιάδας και παραολυμπιάδας, σύνολο δηλαδή 6.500 άτομα. Αυτό σημαίνεια πως αναλογούν 15 προφυλακτικά ανά άτομο και πολλές δόσεις άγριου σεξ.

Ωστόσο, σύμφωνα με τον Άνταμς Κλέι, εκπρόσωπο κέντρου υγείας του Βανκούβερ διευκρίνησε ότι τα προφυλακτικά δεν δόθηκαν μόνο στους αθλητές, αλλά γενικά στους εργαζομένους των αγώνων, από εθελοντές μέχρι το υποστηρικτικό προσωπικό.

Τα ανάρπαστα προφυλακτικά τα μοίραζαν οι εθελοντές και βρίσκονταν ελεύθερα σε δημόσιες τουαλέτες, αλλά και σε κιόσκια στο κέντρο της πόλης, όπου οι επισκέπτες συγκεντρώθηκαν για δωρεάν συναυλίες.
Η μαζική δωρεά των προφυλακτικών ήταν μέρος της μεγάλης προσπάθειας κατά του ιού του AIDS.

"Ήταν τεράστια ευκαιρία να ενημερώσουμε το κόσμο", είπε ο Κλέι.
Ωστόσο, δεν ήταν η πρώτη φορά που μοιράστηκαν δωρεάν προφυλακτικά σε αθλητές αφού το ίδιο είχε συμβεί και το 1992 στους ολυμπιακούς αγώνες της Βαρκελώνης.

Πόσα προφυλακτικά χρησιμοποιήθηκαν επί της ουσίας, ωστόσο δεν γνωρίζουμε, αλλά ευχόμαστε να ήταν πολλά.

Τι μας έμαθαν οι έρευνες για το sex

Νόμιζες ότι τα ήξερες όλα για το sex;

Πόσο σοφή είναι η ρήση «όσο ζεις, μαθαίνεις». Στην προκειμένη περίπτωση, θα μάθεις πράγματα που ούτε που θα σου περνούσαν από το μυαλό. Διάβασε τις τελευταίες διεθνείς στατιστικές, όπως προέκυψαν από έγκυρα επιστημονικά γκάλλοπ:

- Το 11% των αντρών χρησιμοποιεί το sex για να απαλλαγεί από το στρες.
- Περισσότερες από μία στις τρεις γυναίκες κάνουν sex το λιγότερο τρεις φορές την εβδομάδα. Περίπου το 28% των αντρών είναι το ίδιο τυχεροί.
- Η διασκέδαση που σχετίζεται με το sex (πορνοπεριοδικά, videos, στριπτιτζάδικα, υπηρεσίες συνοδών, τηλεφωνικό sex κ.λπ.) έχει βυθιστεί κι αυτή μαζί με την οικονομία: το 42% των αντρών έχει κόψει όλες τις παραπάνω συνήθειες από το budget του.

- Ξέχνα το μπάνιο μετά το sex –το 36% των ανθρώπων κάτω των 35 ετών πάνε κατευθείαν στο Facebook και το Twitter, σύμφωνα με έρευνα του Retrevo.com.
- Δε βγαίνεις έξω συχνά; Το 32% των αντρών υποστηρίζει ότι αυνανίζεται πιο συχνά μετά την οικονομική κρίση.
- Οι γυναίκες κάνουν sex 17% πιο συχνά από το μέσο άντρα.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...
- Σύμφωνα με έρευνα της Intel, οι γυναίκες προτιμούν να μην κάνουν sex για δύο εβδομάδες, παρά να μη σερφάρουν στο διαδίκτυο για το ίδιο χρονικό διάστημα.

- Αναζητάς τον απόλυτο οργασμό; Κάνε αποχή από οποιαδήποτε σεξουαλική δραστηριότητα για τρεις εβδομάδες. Αυτό είναι το χρονικό διάστημα που χρειάζονται τα επίπεδα της τεστοστερόνης για να φτάσουν στο ύψιστο επίπεδο και να αυξηθεί η λίμπιντό σου, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε στο World Journal of Urology.

- Υπάρχουν περίπου 500-100 θάνατοι ετησίως από αυτοερωτική ασφυξία (βλ. David Carradine). Αυτοί ισούνται με τον αριθμό των φόνων που γίνονται στη Νέα Υόρκη κάθε χρόνο.

- Η Ισπανία, η Βραζιλία και η Ιταλία παράγουν τους καλύτερους εραστές, σύμφωνα με παγκόσμια έρευνα του OnePoll.com. Το χειρότερο; Οι γυναίκες χαρακτήρισαν τους Γερμανούς «δύσοσμους», τους Άγγλους «τεμπέληδες» και τους Σουηδούς «βιαστικούς». Οι Αμερικανοί κατετάγησαν κάπου στη μέση. Οι Έλληνες βρίσκονταν κάπου στην αρχή, αλλά άμα δεν έχεις την πρωτιά τι να το κάνεις;

Κι άλλο σκάνδαλο στην Υγεία


Το κέντρο άρχισε να χτίζεται το 2000 και ολοκληρώθηκε το 2002, αλλά οι πύλες του δεν άνοιξαν ποτέ, με αποτέλεσμα η χώρα μας να είναι αναγκασμένη να στέλνει στο εξωτερικό μεγάλες ποσότητες πλάσματος, προκειμένου να γίνει κλασματοποίηση και να παραχθεί η πολύτιμη λευκωματίνη, πληρώντας επί χρόνια υπέρογκα ποσά για τη μεταφορά και την αποθήκευση των ποσοτήτων αυτών, αλλά και για την εισαγωγή λευκωματίνης.
Όπως εξηγεί στη “Μ” ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Εθελοντών Αιμοδοτών Χρήστος Πρωτόπαππας, η υπογραφή της σύμβασης μεταξύ της....
.

....ΔΕΠΑΝΟΜ και της κατασκευάστριας εταιρείας του έργου INSO VERDOT έγινε τον Ιανουάριο του 1999. Αφορούσε την ανέγερση κτιριακών εγκαταστάσεων έκτασης 6.000 τ.μ., στις οποίες θα στεγάζονταν το Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας και το περίφημο κέντρο κλασματοποίησης πλάσματος.
Η εντολή για την έναρξη των εργασιών σε έκταση 55 στρεμμάτων δόθηκε τον Απρίλιο του 2000, αλλά οι εργασίες άρχισαν τελικά 15 μήνες αργότερα.
“Η σύμβαση με την κατασκευάστρια εταιρεία προέβλεπε ότι η ολοκλήρωση των εργασιών θα γινόταν έως τις 30 Αυγούστου 2002, ενώ έως τις 30 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους θα έπρεπε το δημόσιο να έχει φροντίσει για την ηλεκτροδότηση του έργου και την ανάθεση της εκπαίδευσης του προσωπικού από την κατασκευάστρια εταιρεία”, επισημαίνει ο κ. Πρωτόπαππας.
Ωστόσο, στις 3 Ιουνίου 2003 ο εργολάβος υπέβαλε δήλωση διακοπής των εργασιών λόγω μη ηλεκτροδότησης του έργου από το δημόσιο και μη διάθεσης του αναγκαίου προσωπικού. Ταυτόχρονα, κατέθεσε αίτηση προσφυγής εναντίον της ΔΕΠΑΝΟΜ, ζητώντας αποζημίωση 5,5 εκατομμυρίων ευρώ, λόγω καθυστέρησης εφαρμογής της σύμβασης.
Το σίριαλ με το κέντρο κλασματοποίησης πλάσματος μοιάζει να μην έχει τέλος, καθώς στις 26 Μαρτίου 2004 ο εργολάβος υπέβαλε αίτηση διακοπής της εργολαβίας και τον Ιούλιο του ίδιου, με παρέμβαση του τότε υπουργού Υγείας Νικήτα Κακλαμάνη, δόθηκε εντολή για την έναρξη εργασιών ηλεκτροδότησης του έργου. Λίγους μήνες αργότερα, τον Ιανουάριο του 2005, ο κ. Κακλαμάνης έδωσε στη ΔΕΠΑΝΟΜ εντολή αποπεράτωσης του έργου, ενώ, έπειτα από διαπραγμάτευση, καταβλήθηκε στον εργολάβο αποζημίωση 2.450.000 ευρώ αντί 5.500.000.
“Το ρεύμα δόθηκε και το Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας άρχισε να υπολειτουργεί στις σύγχρονες εγκαταστάσεις, αλλά το κέντρο κλασματοποίησης πλάσματος έμεινε κλειστό. Στις αρχές του 2006 εγκαινιάστηκε από τον Κακλαμάνη, αλλά δεν λειτούργησε ποτέ. Φαίνεται ότι οι αρμόδιοι δεν βρήκαν ποτέ το αναγκαίο προσωπικό για το εκπαιδεύσουν, ενώ δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν τις αναγκαίες ποσότητες πλάσματος για την κερδοφόρα λειτουργία του”, τονίζει ο κ. Πρωτόπαππας.
Στην ουσία, προσθέτει, δεν υπήρξε ποτέ η πολιτική απόφαση για τη λειτουργία του, ασχέτως αν το κέντρο χρηματοδοτήθηκε από τα χρήματα του ελληνικού λαού.

Προσφυγή στη δικαιοσύνη
Σε ανοιχτή επιστολή του ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Εθελοντών Αιμοδοτών δηλώνει έτοιμος να προσφύγει στη δικαιοσύνη για το σκάνδαλο με το πλάσμα αίματος, ενώ τονίζει ότι η προχθεσινή ανακοίνωση του υπουργείου Υγείας δεν αποτυπώνει την πραγματική διάσταση του θέματος, που αφορά εγκληματικές αμέλειες υπηρεσιακών παραγόντων και πολιτικών προσώπων από το 2002 έως σήμερα.
Παράλληλα, ο κ. Πρωτόπαππας ευχαριστεί την τωρινή πρόεδρο του Εθνικού Κέντρου Αιμοδοσίας Έλενα Τσάγκαρη, η οποία κατανόησε τις καταγγελίες του, ερεύνησε την υπόθεση και ενημέρωσε κάθε ενδιαφερόμενο για όσα τραγικά συνέβαιναν σχετικά με το πλάσμα αίματος, καθώς και την επιστημονική διευθύντρια του Εθνικού Κέντρου Αιμοδοσίας Όλγας Μαραντίδου.


Οι έλεγχοι

Η διευθύντρια του τμήματος Αιμοδοσίας του Ιπποκράτειου νοσοκομείου Θεσσαλονίκης Γεωργία Παπαϊωάννου εξηγεί στη “Μ” ότι από μία μονάδα αίματος παίρνουμε 300 γραμμάρια πλάσματος. Αυτό είτε το χρησιμοποιούμε όλο, είτε το στέλνουμε στο Εθνικό Κέντρο Παρασκευής Παραγώγων Αίματος, για να αποσταλεί στη συνέχεια στο εξωτερικό, προκειμένου να γίνει κλασματοποίηση και να παραχθεί η λευκωματίνη, που χρησιμοποιείται σε εγκαυματίες και σε άτομα με καχεξία.
Όπως αναφέρει η ίδια, το πλάσμα αίματος είναι ασφαλές στη χώρα μας, καθώς διενεργούνται τρεις έλεγχοι για ηπατίτιδα Β, C και για τον ιό HIV, βάσει των προδιαγραφών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επίσης, κάθε χώρα, με δική της πρωτοβουλία, ελέγχει το πλάσμα και για άλλους ιούς. Η Ελλάδα το ελέγχει και για σύφιλη και για τον ιό HTLV, που προκαλεί λευχαιμία. Σε άλλες χώρες κάνουν επιπλέον ελέγχους για ιούς που υπάρχουν μόνο στη χώρα τους. Για την Ολλανδία αυτός είναι η ηπατίτιδα Α, η οποία δεν εμφανίζεται στη χώρα μας.
“Συνεπώς, όλα αυτά τα χρόνια οι Ολλανδοί δεν έκαναν τη δουλειά τους όχι γιατί εμείς δεν είχαμε ελέγξει το πλάσμα, αλλά γιατί δεν το είχαμε ελέγξει για ιούς που δεν υπάρχουν καν στη χώρα μας, παρά μόνο στη δική τους. Δυστυχώς, κανένα υπουργείο δεν έριξε τα μάτια του στην υπόθεση αυτή, ενώ, όπως φαίνεται, ούτε η αρμόδια Επιτροπή Αιμοδοσίας του υπουργείου ενημέρωσε για το θέμα. Αν είχε συμβεί αυτό, θα μπορούσαμε να είχαμε απευθυνθεί σε άλλη χώρα για κλασματοποίηση ή καλύτερα να είχε λειτουργήσει το δικό μας κέντρο κλασματοποίησης πλάσματος”, λέει η κ. Παπαϊωάννου.

Πηγη-Μακεδονία

"Mαθηματική φόρμουλα" για τον τέλειο γάμο


Η νύφη πρέπει να είναι πέντε χρόνια πιο μικρή από το γαμπρό, να έχει ίδιο κοινωνικο-πολιτιστικό υπόβαθρο με αυτόν και να είναι πιο έξυπνη (σε ποσοστό 27%!) από αυτόν. Αν αυτά συμβούν, τότε...
.


...το ζευγάρι έχει 20% περισσότερες πιθανότητες να ευτυχήσει στη ζωή του, σύμφωνα με μια νέα ελβετική έρευνα, που κατέληξε σε ένα είδος "μαθηματικής φόρμουλας" για τον τέλειο γάμο.

Η πρωτότυπη μελέτη, που ανέλυσε τις περιπτώσεις περίπου 1.100 ζευγαριών ηλικίας 19-75 ετών, για να διερευνήσει ποιοι κοινωνικοί παράγοντες είναι οι σημαντικότεροι για μια ευτυχισμένη και μακρόχρονη συμβίωση, έγινε από ερευνητές της Σχολής Επιχειρήσεων της Γενεύης και δημοσιεύτηκε στο ευρωπαϊκό περιοδικό "European Journal of Operational Research", σύμφωνα με τη βρετανική "Τέλεγκραφ".

Η έρευνα διαπίστωσε ότι ο γάμος με έναν χωρισμένο ή μια χωρισμένη από προηγούμενο γάμο μειώνει τις πιθανότητες επιτυχίας και του δεύτερου γάμου. Ένα μάλλον απρόσμενο εύρημα εξάλλου είναι ότι αν η γυναίκα έχει πτυχίο πανεπιστημίου, αλλά ο άνδρας όχι, αυτό αυξάνει τις πιθανότητες αρμονικής συμβίωσης (συμβαδίζει πάντως με τη "συνταγή" ότι η γυναίκα πρέπει να είναι πιο έξυπνη…).

Πουλήστε ό,τι έχετε και δεν έχετε για να σωθείτε μας λένε οι Γερμανοί!


Πολιτικοί του κυβερνώντος συνασπισμού Χριστιανοδημοκρατών και Ελευθέρων Δημοκρατών προτείνουν στη ελληνική κυβέρνηση, προκειμένου να αντιμετωπίσει το υπέρογκο χρέος, να βγάλει στο σφυρί κρατική περιουσία, συμπεριλαμβανόμενων και ακατοίκητων βραχονησίδων.
«Ένας που απειλείται με πτώχευση, πρέπει να ρευστοποιήσει ό,τι περιουσιακό στοιχείο διαθέτει», τονίζει στην εφημερίδα «Bild» ο πρόεδρος της Ένωσης μικρομεσαίων του κόμματος των Χριστιανοδημοκρατών, Josef Schlarmann: «Η Ελλάδα κατέχει, κτίρια, επιχειρήσεις και ακατοίκητα νησιά, που θα μπορούσε να ρευστοποιήσει για την....
.

....εξάλειψη των χρεών της», συμπλήρωσε.
Να φύγει από το ευρώ, συμβουλεύει την Ελλάδα ο γνωστός οικονομολόγος, επικεφαλής του Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών (Ifo) του Μονάχου Hans-Werner Sinn.

Ο Sinn, πιστεύει ότι δεν υπάρχει λύση για το πρόβλημα της Ελλάδας εντός των πλαισίων της ευρωζώνης.
«Η Ελλάδα δεν μπορεί να κρατηθεί στη ζώνη του ευρώ», δήλωσε ο Sinn. Η χώρα δεν θα μπορεί να αναχρηματοδοτεί μέσω των χρηματαγορών το έλλειμμά της. «Η δυνατότητα που μας μένει είναι να της χαρίσουμε τα χρήματα. Διαφορετικά θα υποβαθμίζουν, αυτό που τόσο επίπονο είναι στην ευρωζώνη, διότι επιτυγχάνεται μόνο με μείωση τιμών και μισθών». Τέτοια μέτρα θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε κοινωνικές εξεγέρσεις και αυτό είναι η συνταγή για ανθρωποκτονίες», καταλήγει ο γνωστός Γερμανός οικονομολόγος.

Στο Facebook σεξουαλικές πράξεις ανήλικης


Δύο νεαροί 15 χρονών τέθηκαν υπό τριήμερη κράτηση με διάταγμα του Δικαστηρίου αναφορικά με διερευνώμενη υπόθεση παιδικής πορνογραφίας και σεξουαλικής εκμετάλλευσης ανήλικης...
.

...Σύμφωνα με την αστυνομία οι δύο νεαροί φέρονται να εξανάγκασαν 13χρονη να προβεί σε σεξουαλικής φύσεως πράξεις, στην κάμερα του υπολογιστή της.

Στη συνέχεια φέρονται να βιντεοσκόπησαν τις σεξουαλικές πράξεις της ανήλικης, που λάμβαναν ζωντανά με την κάμερα του δικού τους υπολογιστή, και ανέβασαν το βίντεο στο Facebook.

Πίνουμε για να ξεχάσουμε ή για να θυμηθούμε;

«Πίνω για να ξεχάσω...». Αυτό λένε όσοι έχουν ντέρτια και καημούς. Όμως οι επιστήμονες έχουν άλλη άποψη....

Η επιστήμη προειδοποιεί εκείνους που πίνουν για να ξεχάσουν ότι για να πετύχουν τον σκοπό τους πρέπει να μεθύσουν για τα καλά. Η μετρημένη κατανάλωση οινοπνεύματος όχι μόνο δεν αδρανοποιεί τη μνήμη αλλά αντιθέτως την ενεργοποιεί, με αποτέλεσμα να γίνονται πιο έντονες οι αναμνήσεις, και μάλιστα οι πιο οδυνηρές.

Διότι σε κατάσταση μέτριας ζάλης ο εγκέφαλος καταγράφει μόνο αποσπασματικά ενσταντανέ και όχι τη συνολική εικόνα που θα επέτρεπε τη σωστή εκτίμηση της κατάστασης.

Ερευνητές του University College του Λονδίνου διαπίστωσαν ότι είναι πιο τραυματικές οι δυσάρεστες εμπειρίες για έναν άνθρωπο που έχει καταναλώσει ένα-δύο ποτά. Αυτό συμβαίνει επειδή η μνήμη γίνεται πιο έντονη και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που μπορεί το άτομο να περιπέσει σε κατάθλιψη.

Η πλήρης εξάλειψη της μνήμης εξασφαλίζεται με κατανάλωση επτά τουλάχιστον μονάδων αλκοόλης, δηλαδή με 4-5 ποτά, όπως εξηγεί ο Τζέιμς Μπίσμπι, επικεφαλής της έρευνας: «Πολλά άτομα που είχαν μια τραυματική εμπειρία, π.χ. ένα τροχαίο δυστύχημα,την οποία αντιμετωπίζουν ως προσωπική τραγωδία, προηγουμένως είχαν καταναλώσει αλκοόλ».

Επισημαίνει ότι με την έρευνα αυτή για πρώτη φορά διαπιστώνεται ότι «το πώς αισθάνεται ύστερα από ένα δυσάρεστο γεγονός ο άνθρωπος εξαρτάται από το πόσο έχει πιει. Αν έχει προηγηθεί μέτρια κατανάλωση αλκοόλ, η μνήμη διατηρεί αποσπασματικές σκηνές του δυσάρεστου περιστατικού και έτσι χάνεται η γενική εποπτεία και ο μνημονικός έλεγχος».

Το γενικό συμπέρασμα της έρευνας που δημοσιεύτηκε στην επιστημονική επιθεώρηση «Βiological Ρsychiatry» είναι σαφές: το ποτό δεν είναι το καλύτερο μέσον για να ξεχάσει κανείς.

Γιατί σε τελευταία ανάλυση: «Όταν χάνεται από τη μνήμη η συνολική εικόνα ενός τραυματικού περιστατικού, όπως συμβαίνει όταν έχει προηγηθεί κατανάλωση μεγάλης ποσότητας οινοπνεύματος, τότε υπεισέρχεται η φαντασία που αναπαράγει το χειρότερο δυνατό σενάριο » όπως εξηγεί η καθηγήτρια Βαλερί Κουράν η οποία συμμετείχε στο πείραμα.

Και αν κάτσουμε να σκεφτούμε πόσες φορές μεθύσαμε για να ξεχάσουμε, τότε σίγουρα θα θυμηθούμε πως η φαντασία μας όντως σκεφτόταν τα χειρότερα σενάρια!

Ο καφές σώζει την καρδιά;

Μια κούπα δυνατού καφέ προστατεύει την καρδιά από επικίνδυνες αρρυθμίες.


Αν και ο καφές συχνά έχει “βρεθεί” στο εδώλιο του κατηγορουμένου για πρόκληση ταχυπαλμίας, μια νέα αμερικανική μελέτη έδειξε ακριβώς το αντίθετο. Η μελέτη ανήκει σε ειδικούς του ιατρικού Οργανισμού Κάιζερ Περμανέντε στην Καλιφόρνια και η οποία περιελάμβανε περισσότερα από 130.000 άτομα, ηλικίας 18-90 ετών.

Σύμφωνα...

με τα ευρήματα, όσο περισσότερες κούπες καφέ κατανάλωνε ένα άτομο, τόσο το καλύτερο. Συγκεκριμένα η κατανάλωση τεσσάρων ή και περισσότερων φλιτζανιών καφέ ημερησίως φάνηκε να συνδέεται με 18% μικρότερο κίνδυνο νοσηλείας εξαιτίας καρδιακών αρρυθμιών τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες, είτε κάπνιζαν είτε όχι. Τα άτομα που κατανάλωναν από ένα ως και τρία φλιτζάνια καφέ εμφάνιζαν μειωμένο κατά 7% κίνδυνο να νοσηλευθούν για ανωμαλίες του καρδιακού ρυθμού σε σύγκριση με εκείνα που δεν κατανάλωναν καθόλου καφέ.

Όπως ανέφερε ο επικεφαλής της μελέτης δρ Αρθουρ Κλάτσκι, τα νέα αποτελέσματα δεν αποδεικνύουν ότι ο καφές προστατεύει την καρδιά από τις ανωμαλίες του καρδιακού ρυθμού αλλά ότι υπάρχει κάποια σύνδεση μεταξύ της κατανάλωσης καφέ και της προστασίας της καρδιάς.

Σύμφωνα με τον ερευνητή η μέτρια κατανάλωση καφέ είναι πιθανό να βοηθά την καρδιά μπλοκάροντας τη δράση της αδενοσίνης, ενός χημικού που προκαλεί αρρυθμίες. Παράλληλα η σύνδεση μπορεί να εξηγηθεί και από το γενικότερο προφίλ των ανθρώπων που πίνουν αρκετό καφέ και οι οποίοι πιθανώς γυμνάζονται περισσότερο ή ακολουθούν σωστή διατροφή.

Ο δρ Κλάτσκι τόνισε κατά τη διάρκεια συνεδρίου της Αμερικανικής Καρδιολογικής Εταιρείας στο Σαν Φρανσίσκο, ότι τα νέα αποτελέσματα δεν παρέχουν επαρκείς αποδείξεις ώστε να δοθούν συστάσεις στον πληθυσμό σχετικά με κατανάλωση καφέ προκειμένου να προληφθούν προβλήματα του καρδιακού ρυθμού.

Συμπλήρωσε, όμως, ότι τα ευρήματα μαρτυρούν ότι όσοι αντιμετωπίζουν ήδη προβλήματα καρδιακών αρρυθμιών ή εμφανίζουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισής τους δεν χρειάζεται να απέχουν από τον καφέ.

Ελληνική ιθαγένεια, πολιτικά δικαιώματα και λαθρομετανάστευση

Ο νέος πρωθυπουργός θα προχωρήσει στη μαζική ελληνοποίηση του ανθού των λαθρομεταναστών, των παιδιών τους που βρίσκονται στα ελληνικά σχολεία.Είναι, 250.000 άτομα! Μαζί μ' αυτούς θα νομιμοποιηθούν, αναμφίβολα, και οι γονείς τους, όπως εντός ολίγων ετών οι γυναίκες και τα παιδιά που θα αποκτήσουν στην πορεία. Όλοι αυτοί θα φέρουν στην Ελλάδα, εννοείται, τους συγγενείς τους απ' όλες τις γωνιές της Αφρικής, της Ασίας και των Βαλκανίων (νόμος Σημίτη περί συνενώσεως οικογενειών).Εν τω μεταξύ στις δημοτικές εκλογές του 2010 θα έχουν ψηφίσει, όπως είχε εξαγγείλει ήδη το 2004 η Νέα Δημοκρατία, όλοι οι αλλοδαποί που βρίσκονται... ....πέντε χρόνια στην Ελλάδα, ανεξαρτήτως υπηκοότητας.Ήδη τον επόμενο χρόνο (δηλαδή πριν από την καταστροφή της Γης το 2012, σύμφωνα με το ομώνυμο κινηματογραφικό έργο) οι υπναλέοι Έλληνες θα δουν τόσους αλβανούς δημάρχους, δημοτικούς συμβούλους και αστυνομικούς πάνω απ' το κεφάλι τους που θα χάσουν -αν υποτεθεί ότι την έχουν ακόμη- την αίσθηση του χώρου όπου βρίσκονται. Η Ελλάδα δεν θα είναι η ίδια.Ας αναλογιστούμε επίσης ότι διά της δημιουργίας μεγάλων Περιφερειών, με την εφαρμογή του επερχόμενου «Καποδίστρια 2», οι αλλοδαποί ή οι έλληνες συνεργάτες τους περιφερειάρχες θα παίρνουν προγράμματα κατευθείαν από τις Βρυξέλλες χωρίς την ενοχλητική μεσολάβηση του εθνικού κέντρου των Αθηνών. Τι θαυμαστοί νέοι ορίζοντες αυτονόμησης για «μειονότητες», ξένες θρησκείες και εξωτικούς πολιτισμούς δεν ανοίγονται στις νεόκοπες επαρχίες της πάλαι ποτέ Ελλάδος!Επίσης, «εξετάζει» επί του παρόντος η νέα κυβέρνηση (κατά την κ. Θεοδώρα Τζάκρη, υφυπουργόν Εσωτερικών, περιοδικό «Επίκαιρα» 20-26/11/2009, τεύχος 5) την αλλαγή του ελληνικού κώδικα ιθαγένειας που βασίζεται στο δίκαιο του αίματος (Έλληνας είναι ο γόνος Ελλήνων) ώστε η ιθαγένεια να δίδεται σε όλους όσοι γεννιούνται στην Ελλάδα (δίκαιον εδάφους). Επιτέλους φθάνει τώρα η στιγμή που θα υλοποιηθούν οι σχετικές προτάσεις της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Εθνικού Παρατηρητηρίου κατά του Ρατσισμού και της Ξενοφοβίας που αποδέχθηκαν κατ' αρχήν οι εκπρόσωποι ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ την 26ην Μαρτίου 2009 στην ΕΣΗΕΑ με παρουσία γνωστών εθνομηδενιστών, προπαγανδιστών του «πολυπολιτισμού» από το δημοσιογραφικό και καθηγητικό κατεστημένο (δες σχετικά το άρθρο μου «Η ελληνική ασθένεια της βουλήσεως» στο «ΠΑΡΟΝ» 5/4/09). Σημειωτέον ότι με τη μεταρρύθμιση του κώδικα ιθαγένειας ενδέχεται ο έλλην ομογενής του εξωτερικού να πολιτογραφείται στην Ελλάδα δυσκολότερα από έναν π.χ. αφρικανό γόνο λαθρομεταναστών που γεννήθηκε εδώ. Όμως τι να περιμένει ο γόνος Ελλήνων σε μία Ελλάδα της οποίας το Κοινοβούλιο κατεψήφισε ήδη το δικαίωμα ψήφου των ομογενών ενώ προτίθεται να υπερψηφίσει αντίστοιχο δικαίωμα των αλλογενών;

Αξίζει εν προκειμένω να επισημανθεί η ηθελημένη σύγχυση των όρων ιθαγένεια και υπηκοότητα. Ιθαγενής είναι ο καταγόμενος εκ της χώρας, ο αυτόχθων, ενώ υπήκοος είναι «ο υποκείμενος εις την εξουσίαν κράτους τινός» (Λεξικόν Δημητράκου). Εξ αυτού προκύπτει ότι ο υπήκοος γίνεται, αλλά ο ιθαγενής μόνον γεννάται, δηλαδή ανήκει σ' ένα γένος ήτοι -κατ' επέκτασιν- σύνολον ομογενών, εθνότητα, έθνος, φυλή (Λεξικόν Δημητράκου). Επομένως συνεπάγεται η αυθαίρετη ταύτιση της φυσικής, αναφαίρετης ιθαγένειας με την επίκτητη υπηκοότητα και κατάργηση της έννοιας του γένους και της εθνότητας ως ουσιωδών ιδιοτήτων της ελληνικότητας.Προφανώς αυτό είναι και το ζητούμενο της επικείμενης μεταρρύθμισης του ελληνικού κώδικα ιθαγένειας, η ουσιαστική απονοηματοποίηση της έννοιας Έλληνας και ελληνικότητα, η οποία εφεξής θα προσδιορίζεται με τα ρευστά κριτήρια της εκάστοτε κρατικής εξουσίας. Η εξουσία θα καθορίζει, αυθαίρετα, ποιες κατηγορίες ανθρώπων θα ονομάζονται Έλληνες διά της διοικητικής πράξεως της χορηγήσεως πολιτικών δικαιωμάτων και μόνον. Αντιστρόφως θα έχει τη δύναμη το κράτος να αρνείται κατά το δοκούν την ιδιότητα του Έλληνα σε ανθρώπους οι οποίοι εν τούτοις είναι Έλληνες, σύμφωνα με τη λογική και την αλήθεια.

Στην πραγματικότητα η σταδιακή αφαίμαξη της ελληνικής ιδιαιτερότητας από τα ουσιώδη χαρακτηριστικά της έχει αρχίσει προ πολλού στην εκπαίδευση, πρώτα στην τριτοβάθμια και μετά στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια. Δεν επιβάλλουν τάχα εδώ δάσκαλοι και συγγράμματα τη σταδιακή απομάκρυνση από τον «ελληνοκεντρισμό» και τον προσανατολισμό στη «διαπολιτισμική» αγωγή; Η ίδια η σύνθεση των σχολείων είναι πολυεθνική. Χωρίς ελληνικότητα και Έλληνες δεν μπορεί να υπάρξει βέβαια «ελληνική» παιδεία παρά μόνο ως ευφημισμός. Η ιδεολογική αναπαραγωγή της ελληνικής κοινωνίας διακόπτεται σταδιακά και προμελετημένα. Έωλο είναι επομένως και το επιχείρημα της εξουσίας να δοθεί η ελληνική ιθαγένεια στα παιδιά των αλλοδαπών που έγιναν «κοινωνοί της ελληνικής παιδείας» (Θεοδώρα Τζάκρη, «Επίκαιρα», σελ. 19). Ποίας ελληνικής παιδείας; Αυτής που ουσιαστικά αρνείται την ελληνικότητα;

Ο λόγος που τα παιδιά των λαθρομεταναστών εισήχθησαν στα ελληνικά σχολεία δεν είναι ο εξελληνισμός τους. Κανένας δεν νοιάζεται για την ελληνικότητα, γιατί αν νοιαζότανε θα φρόντιζε συν τοις άλλοις να τηρήσει το Σύνταγμα, το οποίον προβλέπει δωρεάν και υποχρεωτική παιδεία για όλους τους Έλληνες.
Άρα ουδεμία υποχρέωση είχε το κράτος να παρέχει εκπαίδευση σε μη Έλληνες οι οποίοι παρανόμως εισήλθαν στην επικράτεια (προσφάτως το γαλλικό κράτος απαίτησε από μαθητές παρανόμων μεταναστών να εγκαταλείψουν το σχολείο στο τέλος του σχολικού έτους). Όχι: η εισαγωγή του τεράστιου αριθμού των αλλοδαπών στο ελληνικό δημόσιο σχολείο έγινε εξαρχής με τον σκοπό να παραμείνουν στην Ελλάδα (μαζί με τους γονείς τους) έως ότου ενηλικιωθούν για να ελληνοποιηθούν.

Η ελληνοποίηση των αλλοδαπών είναι ένα μέτρο το οποίο: α) αλλοιώνει για πάντα τη σύνθεση του εκλογικού σώματος υπέρ του κυβερνώντος κόμματος, β) εδραιώνει τον μεγαλύτερο εποικισμό των νεωτέρων χρόνων που γνώρισε η Ελλάδα με κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου, γ) προσκαλεί νέα κύματα μεταναστών στην Ελλάδα, δ) ευνοεί τον τουρκικό επεκτατισμό εις βάρος του ελληνικού έθνους το οποίον αποδυναμώνει η επί τούτοις εκ Τουρκίας ορμώμενη λαθρομετανάστευση, ε) ενισχύει την εγκληματικότητα και την τρομοκρατία, ζ) διασπά την κοινωνική συνοχή και μπορεί να επιφέρει συγκρούσεις μεγάλης κλίμακας εντός της Ελλάδος, η) μετατρέπει τη χώρα σε κράτος μειονοτήτων με προοπτική διάσπασης, θ) καταστρατηγεί την ευρωπαϊκή συνθήκη για το Μεταναστευτικό που υπέγραψε τον Οκτώβριο του 2008 στις Βρυξέλλες η Ελλάδα. Η συνθήκη αυτή αντιτίθεται στις μαζικές νομιμοποιήσεις μεταναστών, ι) προδίδει την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη εισάγοντας στην Ευρώπη λαθρομετανάστες που η Ελλάδα παρανόμως εξοπλίζει με ευρωπαϊκά χαρτιά, κ) καταστρέφει ό,τι έχει απομείνει από την ελληνική εργατική τάξη (Μαρξ: «Η εισαγωγή ξένων εργατών είναι η διαιώνιση της δουλείας»), λ) καταπατεί τις συνταγματικές ελευθερίες των Ελλήνων, προκειμένου αυτοί να αναγκασθούν να παραχωρήσουν κεκτημένα στους εποίκους (μία πρόγευση αυτού έδωσε η δράση της αστυνομίας υπέρ των αλλοδαπών εναντίον των Ελλήνων κατά τις πρόσφατες συγκρούσεις στην πολύπαθη γειτονιά του Αγίου Παντελεήμονα).

Για να αποτραπούν τα χειρότερα, όσο υπάρχει ακόμα ελληνικό έθνος, Σύνταγμα και νόμοι, θα πρέπει: α) Να εξαντλήσουμε χωρίς άλλη καθυστέρηση τα περιθώρια νόμιμης διαμαρτυρίας και β) Να απαιτήσουμεδημοψήφισμα για το Μεταναστευτικό.