VOULIARATINOS

GlitterGraphics
English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified


commentscute


thanks Comments

Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2015

Καθώς έβλεπα μόνος την πανσέληνο και σε σκεφτόμουν... 
άρχιζα να σε βλέπω ...
σαν όνειρο ...
μπροστά μου ...
ένιωσα το άρωμα σου να γεμίζει τον χώρο και σκεφτόμουν με ποιόν τρόπο θα μπορούσα να σε ξεχάσω...
αφού δεν θέλεις να με θυμάσαι πια…
Πλύθηκα με το πιο καυτό νερό...
για να σε βγάλω από πάνω μου...
μέχρι που ένιωσα το δέρμα μου να καίγεται...
αλλά ...
δεν μπορούσα να ξεχάσω το άγγιγμά σου…
Άκουγα την αγαπημένη σου μουσική ...
ξανά και ξανά ...
μέχρι που έλιωσαν τα αυτιά μου… 
προσπαθώντας να σε ξεχάσω...
αλλά δεν μπορούσα να ξεχάσω την φωνή σου…
Είδα τις αγαπημένες σου ταινίες ...
την μία μετά την άλλη ...
μέχρι να δακρύσω με αίμα...
αλλά δεν μπορούσα να ξεχάσω την μορφή σου…
Ήπια τόσο αλκοόλ...
που με δίπλωσε μέσα στο έρημο δωμάτιο...
και όμως ...
δεν μπόρεσα να σταθώ όρθιος  μπροστά στα λόγια όλο μίσος που βγαίνουν στα μηνύματα σου…
Κόπηκα ...
με το πιο κοφτερό ξυράφι μέχρι να σε νιώσω στο αίμα μου...
αλλά δεν ήσουν εκεί…
Πέρασα με το μυαλό μου την γραμμή που χωρίζει την απόλαυση από τον πόνο...
την λογική από την τρέλα...
την ζωή από τον θάνατο...
και ούτε εκεί ήσουν…
Ξερίζωσα την καρδιά μου...
και την κράτησα μέχρι να σταματήσει να χτυπάει και συνεχίζω να μην σε βρίσκω!!!
Τώρα ...
περιμένω με το πιστόλι καρφωμένο στον κρόταφο ...
μήπως καταφέρω να βρω το θάρρος  να πατήσω την σκανδάλη…
Μήπως μπορέσω να σε ξεχάσω…
Αλλά δεν μπορώ…........

Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2014


..............................................................................................................................................................................................................................................................................................



Ερεθισμένες απολήξεις νεύρων ...
που διακλαδωθήκαν στου έρωτα τους δρόμους...
τα δάχτυλα μου...
αγγίζουν το ρεύμα του κορμιού σου και μυρίζουν την κάψα του...
καθρεπτίζοντας επάνω τους το ανομολόγητο της ψυχής μου...
Ολόκληρες στιγμές μας δίνονται χάρισμα,στιγμές που κρέμονται απ’ τα χείλια μιας ματιάς ηδονής...
Μιας τρελής ματιάς πόθου...
Εκεί στο ανάμεσα τους είναι που με φιλάς κοιτώντας με και με λιώνεις...
Με κάνεις να μην θέλω να ανασάνω...
να μην βγάλω ούτε έναν μικρούλι ψίθυρο...
Αδιαμαρτύρητα με γυρνάς μέσα στην αγκαλιά σου με αυτά τα χέρια κλειδιά...
Που με ανοίγουν...
Που με παραδίδουν σε ό,τι ανεπίτρεπτες σκέψεις μπορεί ένας έρωτας να γεννά...
Που με βυθίζουν σε στρώματα σκληρά...
στύσεις μιας ζωής που πάλλετε...
Μιας φωνής που ακόμη τρεμοπαίζει σαν φλόγα μέσα στον λαιμό μου...
Σταγόνα νερού στην ερημιά η γλώσσα σου...
με ξεδιψά απ’ την προαιώνια δίψα των ανθρώπων για ολοκλήρωση...
Οργασμός φωνών και λέξεων...
Σαν κηλίδες που επιθυμούν να απλωθούνε...
Να καταλάβουν ό,τι χώρο τους αφαιρούμε στην καθημερινότητα που διανύουμε σιωπηλοί...
Μυρωδιές ...
ανάκατες με το σκοτάδι...
ένας συνδυασμός έκρηξης πάθους...
Βρίσκεις το μονοπάτι της ηδονής μου απλά μυρίζοντας το...
Σαν ιχνηλάτης ικανός να βρει την λεία που ίσως κάποτε σε μια άλλη ζωή του κλέψανε...
Που δική του όμως υποσχέθηκε ότι θα ξανακάνει...
Και την στιγμή που μέσα ο ένας στον άλλο βουτάμε...
τιναζόμαστε ψηλά ...
σαν θυσία στον θεό που τώρα προσκυνάμε...
Τον θεό του Έρωτα…........!!!

Τετάρτη, 13 Αυγούστου 2014

.................................................................................................................................................................................







Αδιαχείριστες καταστάσεις ψυχής ...
που δεν μπορεί να με κοιτάξει στα μάτια....
σταγόνες βροχής σ’ ένα πρόσωπο...
που δεν έχει πια δικό του, κανένα καθρέπτη...
Ίδιες λέξεις ...
εαναλαμβανόμενες και πλήρως συνεχόμενες...
που καταντάνε βαρετές...
λίγες...
μικρές και άκρως ψυχρές...
Όπως και τούτος ο Βαρδάρης...
Καθαρά όλα μέσα του....
Ποτισμένα μ’ ένα δάκρυ που χάνεται σιγά σιγά σε μια ζωή άλλη...
Χωρίς να αφοράς κανέναν πώς να βρεις αυτό που ίσως θες; 

Και ποια η σημασία πλέον, του να θέλεις κάτι; 
Κάποιον; 
Όλα τόσο σημαντικά, μέσα σε μια ασημαντότητα που δεν χωράς...
Που σε κάνει να ποθείς...
Να θέλεις...
Ε, και; 
Οξύμωρο σχήμα του χρόνου που έφυγε...
Στα χέρια σου έμεινε ό,τι ένιωσες...
Ποτέ δεν μεταφέρθηκε στην ανάσα κάποιου άλλου...
Κι ας πήγες κοντά...
Κι ας έβαψες ουρανούς με χρώματα...
Κι ας έντυσες τοίχους...
Κι ας έστρωνες δρόμους με το κορμί σου...
Δεν οδηγήθηκες πουθενά...
Σ’ ένα τίποτα καταδικάστηκες...
Κι όσο κι αν στάθηκες...
ποτέ δεν ήσουν εκεί που πίστευες...
Όχι γιατί δεν το έπραξες...
Όχι γιατί δεν το προσπάθησες...
Απλά γιατί κανένας δεν σε ήθελε εκεί...
Δεν αφορούσες...
Κι έτσι οι πράξεις έγιναν βρόγχος...
Και έτσι τα λόγια έγιναν λίμνες,που μέσα τους, σε ομόκεντρους κύκλους, πνίγηκες...
Έπεφταν τα λόγια και εσύ σε κάθε κύκλο τους...
πέθαινες...
λίγο λίγο...
Ώσπου ήρθε και η προδοσία των ελλειπτικών κύκλων ενός στόματος,..
που άρχισε να σιωπά...
Κι έφευγε ...
χωρίς εσύ να μπορείς να του δώσεις τίποτα πια...
Δίνεις τελικά όταν και ό,τι ο άλλος θέλει να πάρει...
Αν το μισό δεν είναι δίπλα σου και είναι απέναντι δεν μπορείς να το φτάσεις ...
όσα χιλιόμετρα κι αν περπατήσεις...
Όση ψυχή κι αν δαπανήσεις...
Κι όσα φεγγάρια κι αν δεις...
σε κανένα δεν θα υπάρχεις...
Στις ίδιες εικόνες πια δεν μπορείς να ζεις...
Χρόνια προθέσεις...
που όσο κι αν θέλησες δεν έγιναν θέσεις...
Μνήμες που στάζουν...
Ζωή που μπάζει....
Ψυχή που βουλιάζει...
Και μόνο τούτες οι λέξεις χτυπάνε το μυαλό μου...
Το παρελθόν τελικά δεν μπορείς να το κρατάς ζωντανό...

γιατί αν ζει αυτό...
εσύ πεθαίνεις καθημερινά μέσα του.........

Πέμπτη, 7 Αυγούστου 2014


..................................................................................................................................................................................................................................................






Σημάδια ...
Πρόσημα ...
που κολλάνε στην γλώσσα λες και θέλουν να σφραγίσουν έτσι...
ακόμη ένα ανεπίδοτο γράμμα...
Αφήνονται όλα μέσα μου... 
σε στιγμές περασμένες ...
με μπογιές ...
που δεν άντεξαν στην βροχή των επίλογων...
Κυλάνε στον τοίχο των ματιών...
Πέφτουν στο κενό ενός προσώπου ...
που δεν αντικατοπτρίζει πια κανένας καθρέπτης...
Μπερδεύονται ...
πάνω σε δυο χείλια που έχασαν όλες τους τις λέξεις...
Αρνήσεις γεμάτες...
οι ρυτίδες στον λαιμό...
Σκοντάφτουν σ’ ένα σταυρό που περάστηκε στην αλυσίδα των αποφάσεων...
Αγγίζουν ένα στήθος...
που δεν κρύβει πλέον κανένα μυστήριο...
Καμιά ψυχή...
Μόνο μια μικρή όσο και αβαρής στιγμή που θέτει τις μνήμες της...
σε εικόνες βαλμένες σε κορνίζες...
Παντού γράφω πια αυτά τα σημάδεια...
Σταθμοί αναμνήσεων...
Αναχωρούν για το ταξίδι τους...
εξακολουθητικά...
επιμένοντας στο δρομολόγιο που τους τάχθηκε...
Πάνω σε ‘κεινες τις γραμμές που ζουν στις άκρες των ματιών μου...
Εισιτήριο χωρίς επιστροφή...
που όμως το κρατούν ευλαβικά εδώ και χρόνια...
Τσιγάρο τελευταίο ...
πριν το ταξίδι μέσα σ’ ένα στομάχι που σιώπησε...
Πνευμόνια που έπνιξαν όλες τις αναπνοές...
που φυσούσαν μανιασμένες στο στενό δρομάκι της καρδιάς...
που αφέθηκε πίσω εκεί...
να σπαρταρά ...
για ένα χάδι...
Βήματα που μετακίνησαν τις πατούσες μου...
πάνω στα κάρβουνα λέξεων...
που φλέχθηκαν επαναληπτικά...
Όλoς...
ένα σώμα γεμάτο από τούτα τα γαμημένα τα πρόσημα...
που σαν καρφιά τα νιώθω σε δυο χέρια που έπαψαν να αγγίζουν...
ό,τι τους πονά...
Απολογισμός λοιπόν ...
σε σημάδια,..
σε πρόσημα...
χαραγμένα πάνω σ’ ένα κορμί σιωπηλό...
με το μολύβι μιας μνήμης επικυρωμένης και υπογεγραμμένης πια...................

Κυριακή, 8 Ιουνίου 2014


..................................................................................................................................................................................................................................................





Τα χείλια χαιδεύουν το ενα το άλλο ...
Η γλώσσα γλιστράει...
Ανάμεσα το πάθος ξεχειλίζει απο τους πόρους του κορμίου...
Με την φωτία δεν παίζουν ...
Μα ...
Το πάθος σε αλλάζει ...
Τα ενστικτα ξυπνούν και σαν ναρκωτικό ζήτας την επάφη με το δέρμα...
Ανεπνευσε αν το θέλεις ...
Μα την αναπνοη σου ρίξε στο κορμί μου...
Καψε με...
Αντέχω...
Παλομαι και φλέγομαι ...
Είμαι ανίκανος να αντιστάθω...

Σαν το χορό...
Τα σώματα ερχονται κόντα...
Συγχρονιζονται σε ενα τελείο βηματισμό...
Εκείνη τον οδήγει του δίνει την ''πνοή''...
Σαν φίδια γλιστράν πανω στα σώματα ...
Ιδρωτας ...
Πάθος ...
Ενταση...
Σαν εραστες ...
Η μουσικη δίνει ρυθμό...
Τα σώματα χωρις βούληση ακολούθουν...


Το τέλειο τάνγκο...
Δένοντας τα μάτια...
Στο έξω τον οδηγεί ...
Τον κάνει να την αισθάνεται αρχήγο...
Αφήνοντας το πιο τέλειο ουρλιαχτό να ξεφύγει απο μέσα τους...
Δίνουν στην μελωδια εναν παθιασμενο ...
Κόκκινο τόνο...
Το πάθος ...
Είναι σαν το κρασί ...
Που ξεφευγει απο την άκρη των χειλίων...
Ηδονικά ...
Κυλάει πάνω σου ...
Σε αντριχιάζει και όταν δοκίμαζεις να το γευτεις σε μεθα...
Σε κάνει να εθίζεσε...
Να παρακάλας ...
Να πιεις κι αλλό πάθος...
Να κυλήσει κι αλλο κρασί στα χείλια σου...
Λαίμαργα ρουφας ...
Κάθε σταγόνα πάθους που υπάρχει μέσα στο κόκκινο κρασι...
Μεσα σου...
Στο κοκκινο και ζεστό κορμί σου...
Το κρασί κυλαει στα χείλη μας και νοιοθουμε μέθη.......
Ζαλίσζομαστε...
Γινομαστε αχόρταγοι...
ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΕΝΑ.....!!!