.........................


Έναν Μύθο θα σας πω
που τον λέγανε οι Μάγοι

τον Παλιό Καλό Καιρό

στα κορίτσια όταν ζητούσαν

να μάθουν την αλήθεια

και δοκίμαζαν να πιούνε

απ' της λήθης το αμίλητο νερό

Υπάρχουν ,λέει, κάτι αστέρια

Κομήτες ξενύχτηδες αλήτες

που διαλέγουν κάποιες νύχτες

να κατέβουνε στη Γη

και τότε γίνεται « το έλα να δεις.»

Οι χειμώνες φλερτάρουνε τα καλοκαίρια

πρόωρα ανθίζουν τα λουλούδια

στα παρτέρια

Οι κάκτοι βγάζουν άνθη
Τα χελιδόνια γυρίζουν πίσω

όπως-όπως φωλιές να χτίσουν

για να σμίξουν

Η Θάλασσα σωπαίνει

να μην ξυπνήσει των ναυτικών τα ονείρατα.

Κάποιους αγγίζουν τ' άστρα

και μέσα από τα χάδια τους

γεννιόνται , ποιήματα , συνθέσεις

της Τέχνης υπηρέτες

ενορχηστρωτές χρωμάτων

μάγοι του λόγου

Λαοπλάνοι.

Δεν προλαβαίνει το φεγγάρι

να γράφει τόσα θαύματα,

Έρωτες Πάθη, όνειρα αφανέρωτα

Αλήθειες και Ψέματα

Κραυγές Ψιθύρους Σιωπές !

Έτσι ένα βράδυ κουρασμένο

το πήρε ο ύπνος κι έγειρε

στ' ουρανού την αγκαλιά

Ο Μύθος λέει πως

σκορπίσανε οι γραφές του

στη Γη .

Άτσαλα. χωρίς διάκριση χωρίς συγνώμη

στις ζωές των ανθρώπων ζητήσαν καταφύγιο

Μία από τις γραφές του φεγγαριού

Βρήκε και σκάλωσε στο κορμό ενός δέντρου
Χάραξε το φλοιό του κ' έμεινε

εκεί για Πάντα η Αλήθεια

« Μην εισπράττεις σε προσωπικό επίπεδο

όσα τις νύχτες αραδιάζω με γράμματα»

............................


Λέξεις αγκιστρι ρίχνεις


Θάλασσα ο Έρωτας.

Από που να του ξεφύγω;

Πώς να γλιτώσω

απ' τ' ουρανού τα μάγια

νεροποντή στη χούφτα σου?

Απλώνω δίχτυ ασημί

να την μαζέψω την βροχή

δεν πρόκανα

Ο ήλιος με φιλιά την στέγνωσε

Πώς να ξυπνήσω

όταν τον ήλιο έβαλες

για προσκέφαλό μου;

που να το κρύψω

να μην το μάθεις
το μυστικό μου;

........................


Στείλε στο ΠΑΝΤΑ


όσα σου πήρε από το ΧΤΕΣ

ο χρόνος.

Σήμερα άσε να πέσει στο κενό

ο ουρανός

Δεν ήτανε Αυτός

που έλαμψε ένα βράδυ

σύννεφο ήταν

δεν το πρόσεξες

το πέρασες για φως

μες το σκοτάδι .

Αύριο άλλη μέρα ξημερώνει

είπε η Αυγή στη Γη.

Εκείνη κουρασμένη

σ ΄απάτητα στενά σοκάκια

στους ατέλειωτους δρόμους.

μ' αγκάθια σπαρμένους

εισπνέει άρωμα

απ ' αγιόκλημα και γιασεμιά

σε άναρχους γυρμένους κλώνους

¨Ένα κελάηδημα πουλιού

ακούγεται σαν κλάμα

ένα φτερό κόπηκε στα δυο

μια πεταλούδα κοκαλωμένη

την βρήκε το πρωί

πάνω σε αγέννητο ανθό.

Σε γέλασε η Αυγή
στο καταχείμωνο..,

και βγήκες στον Κόσμο

Ανοιξιάτικα ντυμένη.....

.....................................

ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ....


Αν μπορείς στην πλάση τούτη να περιφρονείς τα πλούτη

Κι αν οι έπαινοι των γύρω δεν σου παίρνουν το μυαλό

Αν μπορείς στην τρικυμία να κρατήσεις ψυχραιμία

Κι αν μπορείς και στους εχθρούς σου να σκορπίσεις το καλό

Αν μπορείς με μια να παίξεις κάθε τι που έχεις κερδίσει

Στην καταστροφή ν΄αντέξεις και να δώσεις κάποια λύση

Αν μπορείς να υποτάξεις πνεύμα, σώμα και καρδιά

Αν μπορείς όταν σε βρίζουν να μην βγάζεις τσιμουδιά

Αν μπορείς στην καταιγίδα να μην χάνεις την ελπίδα

κι αν μπορείς να συγχωρήσεις όταν σε έχουν αδικήσει

Αν μπορέσεις το όνειρό σου να μη γίνει ο όλεθρός σου

κι αν μπορέσεις να αγαπήσεις όσους σ’ έχουνε μισήσει

Αν μπορείς να είσαι ο ίδιος στη χαρά και στην οδύνη

Αν η πίστη στη ψυχή σου μπρος σε τίποτα δε σβήνει

Αν μιλώντας με τα πλήθη, τη συνείδηση δε χάνεις

Αν μπορέσεις να χωνέψεις πώς μια μέρα θα πεθάνεις

Αν ποτέ δε σε μεθύσει του θριάμβου το κρασί

Αν στα ψέματα των άλλων δεν λες ψέματα κι εσύ

Αν μπορείς να μη θυμώνεις, αλλά μήτε και να κλαις

όταν άδικα σου λένε, πως εσύ μονάχα φταις

Αν μπορείς με ηρεμία, δίχως νεύρα ή δυσφορία

και τα ίδια σου τα λόγια να τα ακούς παραλλαγμένα

Αν μπορείς κάθε λεπτό σου να ‘ναι μια δημιουργία

και ποτέ σου να μη μένεις με τα χέρια σταυρωμένα
Αν οι φίλοι κι οι εχθροί σου δε μπορούν να σε πληγώσουν

Αν οι σχέσεις με μεγάλους τα μυαλά δε σου σηκώνουν
Αν τους πάντες λογαριάζεις , μα …κανέναν χωριστά
Αν μπορέσεις να φυλάξεις και τα ξένα μυστικά
ε !!! … θα μπορέσεις να απολαύσεις όπως πρέπει τη ζωή σου


Θα ‘σαι άνθρωπος σπουδαίος

ΚΙ ΟΛΗ Η ΓΗ ΘΑ΄ ΝΑΙ ΔΙΚΗ ΣΟΥ !!!!

.............................


Λένε οτι το μαχαίρι σκοτώνει!!


Σκέπτομαι πόσες φορές

πιο πολύ από μαχαίρι σκοτώνει μια λέξη –μια πράξη-μια κίνηση

Πόσο εύκολα ανοίγουμε το στόμα και λέμε αβίαστα στον άλλο το καθετί αδιαφορώντας για το νιωσημο που θα του προκαλέσουμε ,πόσες φορές αυτός ο ανυπέρβλητος εγωισμός μας μας κάνει να σκοτώνουμε το ταίρι μας –το φίλο μας –το συνεργάτη μας αδιαφορώντας και μετά γυρνώντας του την πλάτη μας??

Δε γυρνάς ούτε να το ξανασκεφτείς ούτε δεύτερη σκέψη σε αυτό που είπες και βέβαια ούτε λόγος να ακούσεις να αφουγκραστείς την ψυχή του άλλου που ίσως εδώ και καιρό να λέει όσα δεν μπορείς η δε θέλεις να ακούσεις!!!



Πόσο δύσκολο είναι να αντέχεις, να έχεις χωρίς να έχεις ,να δίνεις χωρίς να παίρνεις να διαλύεσαι και μετά να ξαναμαζεύεις τα κομμάτια σου και να χαμογελάς ξανά !!

Και γύρω σου δίπλα σου κοντά σου να υπάρχουν άνθρωποι χωρίς να υπάρχουν για σένα να υπάρχουν για το πρέπει το φαίνεστε και τα άψυχα που πρέπει να είναι σε τάξη

Η αταξία της ψυχής παντού και να βλέπεις μόνο την τάξη που πρέπει... στα άψυχα ….

Ένας άνθρωπος για όλα με τόσους γύρω του αλλά τελικά ….χωρίς κανέναν γύρω του

Γιατί να βλέπουν οι άνθρωποι μόνο το περιτύλιγμα και καθόλου την ψυχή …..

Μας τρελαίνει η ανάγκη δημιουργίας ανούσιων πραγμάτων και χάνουμε τη ζωή …το χαμόγελο ,το άγγιγμα , τη συγγνώμη, την αλήθεια ,το χρώμα στα μάτια της ψυχής ,την καλημέρα ,την αγκαλιά, το φιλί.........

...............................


Ινδιάνικη προσευχή



- Γη μάθε με να θυμάμαι -


Γη μάθε με ηρεμία

όπως τα χορτάρια ηρεμούν με το φώς.



Γη μάθε με να υποφέρω

όπως οι γηραιές πέτρες υποφέρουν από την μνήμη.


Γη μάθε με ταπεινοφρoσύνη

όπως τα άνθη είναι ταπεινά από την αρχή.


Γη μάθε με να νοιάζομαι

όπως η μάνα που προστατεύει τα μικρά της.



Γη μάθε με θάρρος

όπως το δέντρο που ορθώνεται μοναχό.


Γη μάθε με περιορισμό

όπως το μυρμήγκι που αργοσαλεύει στο έδαφος.



Γη μάθε μου ελευθερία

όπως τον αετό που πετάει στον ουρανό.



Γη μάθε μου παραίτηση

όπως το φύλλο που πεθαίνει το φθινόπωρο.


Γη μάθε με αναγέννηση

όπως τον σπόρο που φυτρώνει την άνοιξη.



Γη μάθε με να ξεχνάω τον εαυτό μου

όπως το λιωμένο χιόνι ξεχνά την ζωή του.


Γη μάθε με να θυμάμαι την καλοσύνη

όπως οι ξεροί αγροί κλαίνε στην βροχή.

.........................


Mια φορά κι ένα καιρό, εκεί ψηλά στον ουρανό, ζούσε η Αγάπη. Ήταν ένα πολύ γλυκό πλάσμα, γεμάτο ομορφιά και χάρη. Το χαμόγελο ποτέ δεν έφευγε από το πρόσωπό της κι απ' όπου περνούσε σκόρπιζε τη χαρά. Ότι άγγιζε μεταμορφωνόταν στη στιγμή κι όταν άρχιζε να μιλά χιλιάδες τραγούδια γέμιζαν τους αιθέρες. Όλα τα πλάσματα αποζητούσαν την παρέα της κι από τα λόγια της έπαιρναν ελπίδα. Η καρδιά τους γέμιζε ζεστασιά. Η πίστη τους για τη ζωή θέριευε και η χαρά απλωνόταν παντού.


Μια μέρα εκεί που όλα τα πλάσματα είχαν συγκεντρωθεί κι άκουγαν την Αγάπη να τους μιλά, ένας νεαρός άγγελος στεκόταν παράμερα θλιμμένος.

Τι έχεις; τον ρώτησε η Αγάπη. Ο άγγελος σήκωσε τα μάτια του και σαν αντίκρυσε την γεμάτη ενδιαφέρον ματιά της Αγάπης απάντησε:
- Χθες, επισκέφτηκα τη Γη κι ότι είδα κι ότι άκουσα με γέμισε θλίψη. Οι άνθρωποι εκεί κάτω έχουν μπερδευτεί. Αχ και να μπορούσαν να σε γνωρίσουν και να σ' ακούσουν. Α, πόσο πιο χαρούμενοι θα ήταν!


Χαμογέλασε η Αγάπη και το χαμόγελό της φώτισε ολόγυρα.

- Γιατί δεν πας εσύ να τους μάθεις; πρότεινε βάζοντας το μπράτσο της στοργικά γύρω από τους ώμους του. Ο άγγελός μας σάστισε για μια στιγμή. Κάτι τέτοιο δεν του ΄χε περάσει από το μυαλό.

- Αλήθεια, θα μπορούσα; συλλογίστηκε.

- Ναι, μπορείς, άκουσε την Αγάπη να του λέει φωναχτά, λες και είχε διαβάσει την σκέψη του. Ξέρεις τι σημαίνει να νοιάζεσαι κι εγώ θα είμαι μαζί σου. Κάθε φορά που θα θέλεις να πεις ή να κάνεις κάτι, αρκεί να ψάχνεις την καρδιά σου κι εκεί θα με βρίσκεις και μαζί θ' αποφασίζουμε.


Δάκρυα χαράς και συγκίνησης πλημμύρισαν τα πρασινογάλαζα μάτια του άγγελου. Αγκάλιασε την Αγάπη και για πολύ ώρα έμειναν έτσι αγκαλιασμένοι......

..................................



Πότε λησμονήσαμε να κλαίμε,
κάποτε αρκούσε ένα ηλιοβασίλεμα
βλέφαρα να νοτίσει
πότε γεμίσαμε τη μνήμη με εφιάλτες,
κάποτε ήταν αρκετός

ένας νερένιος ήχος για ν' ονειρευτούμε

πότε μάθαμε να μιλούμε

χωρίς τον άλλον να κοιτούμε

πάνε καιροί που με τα δάχτυλα συνομιλούσαμε

πάνε καιροί που τα μάτια μας κουβέντιαζαν

αφήνοντας γλώσσα δίκοπη στην άκρη

πότε νοικιάσαμε φωνές σε χαμηλή τιμή

με κούρασε των ανθρώπων η ερημιά ,

η πολυκατοικημένη μοναξιά

κοιτάζω τον ορίζοντα ,που πάντα αγαπούσα,
και νιώθω , φίλε μου, την νοσταλγία

κάπου εκεί υπάρχει της Σιγαλιάς η Πόλη

που τόσο πεθύμησα ν' αντικρίσω
να σχεδιάσω πράσινα νησιά στο χώμα

μόνος με τις λέξεις να κατοικήσω.......

............................


Σιωπώ κι αφήνω
τα θαμπά σου μάτια
ν' αγκαλιάζουν με στοργή
την νύχτα
που κατοικεί εντός μου
εισπνέω με πάθος
την ανάσα σου
και τα όνειρα συνωμοτούν
και αχνοφέγγουν
σαν αχτίδες μες το χάραμα
που από μακριά
μας γνέφει και μας χαιρετάει.



Στο χάραμα
θα ΄θελα πάντοτε
η μέρα αυτή να μείνει
ανάμεσα σε όνειρα νύχτας
Και σε αχτίδες έρωτα
τα μάτια μου να θολώνω
με τα κόκκινα φιλιά σου................

.............................


Κάποτε δυο άνθρωποι επικοινωνούσαν μέσα από το διαδίκτυο. Τους χώριζε μεγάλη γεωγραφική απόσταση. Εκείνος, με μεγάλη εξοικείωση στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, εργαζόταν σε μια εταιρεία με σκληρές απαιτήσεις, δεν είχε χρόνο ούτε δυνατότητα για άλλους , εκτός από το διαδίκτυο, τρόπους επικοινωνίας.


Εκείνη είχε επίσηςπολλές υποχρεώσεις, ήταν καινούρια στον ιστοχώρο, προσπαθούσε με κάθε τρόπο να γράψει τις σκέψεις της, να τηρήσει τους ηλεκτρονικούς κανόνες και να διατηρήσει τα δεδομένα, άλλοτε τα έχανε και άλλοτε όχι.

Σιγά σιγά ανοίχτηκαν, έγιναν λίγο φίλοι, μετά περισσότερο, συμπλήρωναν όλο και περισσότερες λεπτομέρειες ο ένας για τον άλλο, για τα πιστεύω τους, τις δουλιές και τα όνειρά τους. Φωτογραφίες; Οχι, γιατί μπορώ να σε φαντάζομαι όπως θέλω και δεν με νοιάζει κιόλας. Συμφωνούσαν και οι δυο πάνω σ΄αυτό.

Ομως, κάποια στιγμή η εταιρεία εκείνου περνούσε οικονομική κρίση, προχώρησε σε δραστική μείωση μισθών, εκείνος δεν μπορούσε πια να αντιμετωπίσει ούτε αυτή την ελάχιστη δαπάνη συνδρομής στο διαδίκτυο, λυπάμαι της λέει, δεν μπορώ να στηρίξω ούτε με αυτό τον τρόπο την γνωριμία μας. Τότε αυτή δειλά- δειλά του ζήτησε τη δ/νσή του, για να του γράψει κάτι, όπως είπε. Και τότε του έστειλε μια επιταγή, ένα ποσό που μπορούσε να περάσει άνετα ένα τρίμηνο κρίσης. Πράγματι, μέσα σ΄αυτό το διάστημα, η εταιρεία ορθοπόδισε πάλι, ο μισθός του έγινε ξανά ικανοποιητικός.Εκείνος, με πολλή ευγνωμοσύνη και συγκίνηση της επέστρεψε τα χρήματα και της είπε πως μια πρόσκληση την περιμένει, όποτε εκείνη θα επέλεγε, για ένα δείπνο στον τόπο διαμονής του. Τότε αυτή έκανε κάτι πιο αποφασιστικό: μετακόμισε, βρίσκοντας δουλιά κοντά, πολύ κοντά του. Το κράτησε μυστικό, κάτι σαν έκπληξη, και δέχθηκε την πρόσκλησή του για δείπνο. Πώς θα αναγνωρισθούμε; Α, θα έχω ένα κόκκινο τριαντάφυλλο στο μέρος της καρδιάς, του λέει εκείνη. Πλησιάζοντας εκείνος βλέπει από μακριά μια κοντούλα, άχαρη γυναίκα, να φορά το κατακόκκινο τριαντάφυλλο στο μέρος της καρδιάς. Και ετοιμάσθηκε να φύγει. Δεν του άρεσε καθόλου η κοπέλλα. Ομως αμέσως ένιωσε εκείνη τη μοναδική συγκίνηση της επικοινωνίας τους, την τρυφερότητα και τη στοργή της και την πλησίασε αντί να φύγει. Εγώ είμαι, της λέει τρυφερά και λαχταρώ να σ΄αγαπήσω. Και τότε εκείνη, που στην πραγματικότητα δεν ήταν εκείνη, του δείχνει μια πανέμορφη κοπέλλα που καθόταν στο απέναντι εστιατόριο. "Μου ζήτησε", του λέει, "να φορέσω εγώ το τριαντάφυλλο, δεν ξέρω γιατί, μου είπε μόνο να σας πω ότι σας περιμένει.

Ηταν η τελευταία δοκιμασία ...;.

ΔΑΝΕΙΚΟ....

................


Έτσι ξαφνικά μπορεί




ένα πρωί



η ελπίδα να φανεί



ανάμεσα σε αποκαϊδια



σε στείρο έδαφος



χωρίς πολλά στολίδια



άρωμα και χρώμα



να βάλει στη ζωή μας



αγάντα



λίγο ακόμα,



της γέννησης τ' αστέρι



μηνυμα Αγάπης θα μας φέρει......

.........................


Διαδρομές προσπελάσιμες, επιλογές της ζωής μας..
Όπου κι αν ταξιδέψεις, όπου κι αν σταθείς

πατάς ουρανό,

σύννεφο,

που μεταφέρει το σταυρό

στο έδαφος του νου σου

Τίποτα δεν λείπει, τίποτα δεν έφυγε

όλα είναι εδώ

Μπαγκάζια ψυχών που πέρασαν

κι άφησαν ρούχα να φοράς

φθαρμένα και καινούρια

Μεταποιείς και ντύνεσαι

αυτοσχεδιάζεις ως ένας θεός ρομαντικός

που γεύεται τα όνειρα για πρώτη του φορά

Πλάθεις έναν κόσμο βαρύ ή ανάλαφρο

με μήκος και με πλάτος

κι αρχίζεις δρομολόγια

εξερευνήσεις αστεριών

κι ανείπωτων θαυμάτων.......

...............................


Τ' αλανιάρικο φεγγάρι ξεστράτισε


κι έχασα το δρόμο

για τον ουρανό.

Αστέρι ματωμένο

στην καρδιά έχω κρυμμένο

το στειλα

για να σε βρω



Κοχύλι την καρδιά μου έκανα

για να σε κρύψω

κύμα να μη σε σβήσει

Έρωτα !!!





Να φέγγεις μέσα στ' αλμυρό νερό

έτσι όπως σε γνώρισα εγώ

στον ουρανό

τότε που όρκο έδωσα

να μην σ' αγγίξω και καώ.



Τότε που με τον ήλιο έπαιζες

κρυφτό

αλλά σε είδα εγώ

σινιάλο σου κανα να βγεις

σου φώναξα

καλημέρα ΕΛΠΙΔΑ

είμαι εδώ.

................

Ξυπνας απο υπνο που επιδιωξες ναναι μεγαλος, ασχετα αν ηταν πολεμος, και ξανασκεφτεσαι ποτε θα κοιμηθεις παλι...


Να μη σκεφτεσαι, να ρθει ο χρονος σιγα σιγα και να βαλει μια πετρουλα, δυο...να πολεμησει τη μνημη...

Τα βαζεις με τον εαυτο σου τι εκανες λαθος, τι δεν εδειξες, γιατι εσυ ξερεις πολυ καλα τι ηθελες...

Ποτέ δεν ειχες ελευθερο χρονο πολυ...κι οσον ειχες τον αφιερωνες...Ναι αναμεσα απο χιλιες δυο ασχολιες...απο τρεξιμο μπολικο...

Πώς μπορει να αλλαξανμεσα σε τοσο λιγο διαστημα, πολλα...

Η παρουσια ισως ηταν εντονη, καθοριστικη...

Δεν εχουν μαθει να επιβραβευουν την διακριτικοτητα, την διαφορετικοτητα, την ελευθερια...

Η αγαπη δεν δειχνεται με τα τηλεφωνηματα, με το χρονο, με την πιεση...

Αγαπας τη συμπεριφερα του στους γυρω του, αγαπας την καλοσυνη του, αγαπας την αντιμετωπιση που εχει στο μικροκοσμο του, αγαπας και εκτιμας το ποσο σωστος ειναι κι ας σε ξεχνα καπου καπου γι αυτο

Εκτιμηση...ναι...ΝΑ κανει πραγματα που ειναι σωστα κι ας χαθει απο μενα...Ας παει στους γονεις του, ας μεινει με το φιλο του γιατι πρέπει
ας...
Κι ας μην ειναι μαζι μου...Εκτιμας γιατι το κανει...αγαπας αυτον τον ανθρωπο γιατι ξερεις οτι προσπαθει ναναι σωστος। οτι εκπληρωνει τα πιστευω του, τα πρέπει του...



Σκεψεις πολλες, μνημες πολλες...κι ειναι πρωι ακομη...

..........................


Κι εκει που νομιζεις οτι αναιβηκες ενα ακομη σκαλοπατακι, καταλαβαινεις οτι πας πολλα πισω...


Οτι ξαναγυριζεις παλι, οχι εκει που ησουν μα πιο βαθια...

Ο χρονος ειναι κατι περιεργο, αυτη η στιγμη που σε φερνει κοντα ή ακομη μακρυτερα...που αν δεν ησουν εκει, δεν θα την ενιωθες....θα σουν ενα σκαλοπατακι πιο πανω...

Ισως ομως ναναι και αυτη η στιγμουλα που μπορει να σε παει πισω, μπορει να σου δωσει ενα βραδυ ακομη που θα κοιτας ψηλά, μα δεν θα μπορεις να φτασεις...που μπορει να σου δωσει απαντησεις σε ερωτηματα, που μπορει να σου δωσει τη πραγματικοτητα...

Αν δεν την ειχες γευτει, ισως νασουν μια πιθαμη παραπανω, μα μαλλον θαταν ψευτικη...

Αραγε αυτο ειναι που ζητας;

Οχι...



Αν δεν βρισκομουν εκει, αυτη τη στιγμη, θαμουν απλα καπιος που δεν θα ηξερε...

Βρεθηκα εκει...ειμαι ενας ανθρωπος που ξερω..

Αν δεν ηξερα θα κοιμομουν πιο ηρεμα

Βρεθηκα, και ξερω...θα κοιμηθω ασχημα..μαλλον δεν θα κοιμηθω..

Τι ειναι αραγε πιο καλο;

Τι θελει ο ανθρωπος τελικα;

Την αληθεια;...ή απλα να κοιμηθει;

Δε ξερω πραγματικα....παντα ηθελα την αληθεια...μα ειναι φορες που δεν εχω το κουραγιο για να την αντιμετωπισω...

Χρονος λοιπον..στιγμη...Νασαι εκει;

Να τη ζησεις;

Να δεις την αληθεια;

Να μην εισαι εκει;

ΘΑ κοιμηθεις καλυτερα..ισως και να κανεις λαθος...

Ισως..

Μα δεν κανεις....

.........................


Ταξιδευουμε τοσον καιρο χερι-χερι...σου μιλαω για οσα αισθανομαι και σκεφτομαι,για τραγουδια που ακουω συνεχεια,για ποιηματα που αγαπαω,για ερωτηματα που μας βασανιζουν...πως ξεχασα να σου αναφερω μερικες αποδρασεις που γινονται ανα πασα στιγμη?για να με μαθεις λοιπον ακομα καλυτερα και να καταλαβεις οσα δε θα μπορεσω να σου πω ή δε θα εχω τον τροπο ειπα να αρχισω να σου αναφερω τις αγαπημενες μου ταινιες...αυτες που με εκαναν να γελασω,να κλαψω,να σκεφτω,να νοσταλγησω και γενικα να νιωσω με ολη μου την καρδια...αυτες που τις βλεπω ξανα και ξανα και ξανα..εξαλλου απο τα ερεθισματα που εχει ο καθενας και απο τις προτιμησεις του φαινεται το τι ανθρωπος ειναι και τι κρυβει μεσα του...δε θα ειναι με σειρα προτιμησης νομιζω..θα επανελθω ομως συντομα με το νουμερο 1..ξερω απο τωρα πως θα ξεκινησω......

.........................


Τοσο τρεξιμο,τοσες εννοιες,τοσα δρομολογια,τοση ρουτινα,τοσος ενθουσιασμος,τοσα σχεδια και ομως εσυ παρων-χωρις τη φυσικη σου παρουσια-και εγω παντα να γυριζω εδω εστω και για μια κουβεντα μετα απο μια κουραστικη μερα...που τα βλεφαρα κρατιουνται με δυσκολια πλεον ανοιχτα...


εψαχνα για κατι κειμενα και ξανα κατι τοσο "εσυ!!"μπροστα μου...

η αποψινη αφορμη για να περασω...

να λοιπον ενα- μαλλον- αποσπασμα απο τον ιωαννη τσιουρακη(ποιητη):



Ότι ζήσαμε βυθίζεται στην άκρη του χρόνου.

Μάτια παραδομένα στα δάκρυα, κινήσεις παγωμένες δίχως πνοή καμία.

«Κάποτε θα ζήσουμε με το χαμόγελο στα μάτια και την ελπίδα ποτισμένη στην ψυχή» είπες κι έκανες την ελπίδα ένα τρένο που ταξιδεύει δίχως επιβάτες και το χαμόγελο να μοιάζει ανάμνηση παιδική, ξεθωριασμένη από την βροχή και την πολυκαιρία.

Οι δρόμοι μοιάζουν ν' αποχαιρετούν την ύπαρξη μας.

Κλείνω σ' ένα τρένο μικρό κι εγώ τις αναμνήσεις, τις σπρώχνω για το μεγάλο τους ταξίδι.

Επιστρέφοντας θ' αντικρίσω τη σιωπή σου αγκιστρωμένη πάνω σε λέξεις, φωτογραφίες, στις ζάρες των τσακισμένων σεντονιών.

Δε θυμούμαι πότε πήρα να γράφω.

Ένα πρωί μονάχα, μετά την λειτουργία, αντίκρισα ένα άγγελο, έπεφτε κατακόρυφα από τον ουρανό.

Από τότε, πιστεύω στα θαύματα.

Και Τη μοναξιά..

εχω αδικο που στο αφηνω εδω?το δευτερο που σε εφερε ξανα "μπροστα μου" ακολουθει.......

..............................


Οι συζητήσεις περί εργασίας και εξελίξεων παίρνουν και δίνουν τον τελευταίο καιρό. Όχι ότι ποτέ σταμάτησαν, απλώς τώρα υπάρχει μια εύλογη ανησυχία σε αρκετό κόσμο του ιδιωτικού κυρίως τομέα για το τι μέλει γενέσθαι. Από την άλλη, μόνιμο κλασικό θέμα είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, με προεξέχουσες τις ερωτικές. Αυτές οι δύο κουβέντες καταναλώνουν την πλειοψηφία του χρόνου των διάφορων συζητήσεων. Άραγε πώς παντρεύονται μεταξύ τους;

Όταν βγαίνει κανείς στην αγορά εργασίας, ειδικά άμα έχει κάποια ειδίκευση αναζητά συνήθως κάτι που πιστεύει ότι του ταιριάζει. Κοσκινίζει τις θέσεις, απορρίπτει ορισμένες που τις θεωρεί κατώτερες, δεν καταδέχεται να κοιτάξει κάποιες άλλες, με αποτέλεσμα πολύ συχνά να μένει μεγάλο καιρό εκτός στίβου εργασίας - όχι απαραίτητα από τεμπελιά. Από την άλλη, κατά την διάρκεια της εφηβείας (σε ορισμένους κρατάει μέχρι τα -άντα -ήντα και βάλε) έχουμε την τάση να εξιδανικεύουμε την/ τον σύντροφο που αναζητούμε. Το ένα άτομο μας μυρίζει, το άλλο έχει πεταχτά αυτιά, το τρίτο πολύ φλώρικο και ούτω καθεξής. Και στις δύο περιπτώσεις αυτό γίνεται γιατί η θεωρία υπερέχει της πράξης.

Έρχεται η ρημάδα η ώρα που βρίσκει κανείς την πρώτη δουλειά. Ξεκινάει με ενθουσιασμό, μαθαίνει από τα λάθη, ερωτεύεται, δεσμεύεται, πέφτει με τα μούτρα, βλέπει ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως τα περίμενε και μπορεί και να τα απομυθοποιεί. Ομοίως και με την πρώτη σχέση και δη την ολοκληρωμένη. Ορισμένοι την πρώτη σχέση (είτε εργασιακή είτε ερωτική) την παντρεύονται. Μπορεί να ξενοκοιτάνε μία στο τόσο, παραμένουν πιστοί όμως. Και στο τέλος παίρνουν σύνταξη από εκεί.

Αρκετοί άλλοι κάποια στιγμή διακόπτουν την πρώτη σχέση τους, ξεκινώντας μια αναζήτηση διαφορετική. για την επόμενη σχέση και δουλειά. Κάπου κατασταλάζουν, κάπου μαλώνουν και χωρίζουν, κάπου τα ξαναβρίσκουν. Άλλοι παραμένουν φανατικοί εργένηδες, ενώ τα διαστήματα μπακουρίασης είναι και αυτά συχνά. Σύμβαση ορισμένου χρόνου οι σχέσεις με ημερομηνία λήξης, μεροκάματα τα one night stands, αορίστου οι σχέσεις τύπου "Πάμε και όπου μας βγάλει". Η μονιμότητα υπάρχει μόνο στο δημόσιο, γι αυτό και εξαιρείται από αυτές τις αναφορές...

Πάντως και στις δύο καταστάσεις, μία αξία παραμένει σταθερά. Το ξένο είναι πάντα πιο γλυκό, έστω και στην θεωρία. Αλλά άμα δεν έχεις το οικείο, πώς μπορείς να εκτιμήσεις το ξένο;

.......................


Κάθε μεσημέρι παρατηρώ τα φανάρια.Περνάω γρήγορα το δρόμο μα πάντα το κεφάλι που γυρνά κ τα μάτια μου πέφτουν πάνω σε αυτά τα παιδιά,τα παιδιά των φαναριών.


Τα περισσότερα είναι-δεν είναι δέκα χρονών.Τα μάτια τους μόνιμα θυμωμένα,τα χέρια τους ζητούν έστω μισό ευρώ ανάμεσα από αυτοκίνητα κ οδηγούς που δεν δίνουν μια για αυτές τις παιδικές ψυχές.

Βρώμικα,άπλυτα για μέρες,καθαρίζουν τα τζάμια των αυτοκινήτων πολλές φορές με το ζόρι κ με έξαλλους τους οδηγούς που δυσανασχετούν με την όλη κατάσταση.Στριμωγμένα,με τον κίνδυνο να παραμονεύει κάθε στιγμή,κάθε λεπτό..

Προχθές το μεσημέρι είδα και μια μάνα με ένα μωρό στην αγκαλιά.Δεν θα ήταν παραπάνω από τεσσάρων μηνών.Ίσια που φαινόταν μέσα από μια παιδική κουβέρτα.Πόσο λυπήθηκα,πόσο στεναχωριέμαι για αυτή την κατάσταση..

Ποιός αποφασίζει για αυτά τα παιδιά;Ποιοί είναι οι γονείς τους;Δεν θα έπρεπε να είναι στο σχολείο τους;Να έχουν μια ζωή φυσιολογική όπως όλα τα παιδιά;Γιατί να μην μπορούν να είναι παιδιά;

Που είναι η πολιτεία μας;Κανείς δεν κάνει τίποτα.

Κάθε εποχή και άλλα παιδιά στο ίδιο μέρος.Χειμώνα-καλοκαίρι.Με βροχή κ ήλιο.Πάντα εκεί,στο ίδιο μέρος.

Σκέφτομαι καμιά φορά πως πριν από χρόνια δεν ήταν έτσι η πόλη μας.Ήταν κάποιοι αλλά όχι τόσοι πολλοί αυτοί που ζητιάνευαν είτε στα φανάρια,είτε στο δρόμο.

Δεν με νοιάζει τόσο για τους μεγάλους,για τα παιδιά με νοιάζει.Γιατί δεν τους επιτρέπουν κάποιοι να μείνουν παιδιά.Κ είναι τόσο ωραίο να είσαι παιδί!

Βλέπω κ στη δουλειά.Μπαίνουν κάθε μέρα τόσοι κ τόσοι.Άνθρωποι ηλικιωμένοι,μητέρες που ζητάνε γάλα για τα παιδιά τους,άνθρωποι άνεργοι που πουλάνε μικροπράγματα για να ζήσουν,μικροί και μεγάλοι στον αγώνα για την επιβίωση.

Λυπάμαι φίλοι μου,πόσους να βοηθήσω κάθε μέρα;Δεν μπορώ να τους βοηθήσω όλους.Ο καθένας κουβαλάει το δικό του στραυρό,τον δικό του αγώνα...μα τα παιδιά..τα παιδιά μου σκίζουν την καρδιά.Τι μπορεί να φταίνε τα παιδιά;

................................



που σ' αγαπώ,


που θέλω να την μοιραστώ μόνο μαζί σου.



Μα εσύ λείπεις ...

Έφυγες για τ' άστρα ή την σκιά.



Ακούω μουσική, την δική σου μουσική. Πλανιέμαι μέσα της

σαν βάρκα σε άγνωστη θάλασσα.



Τετριμμένες εικόνες;Χιλιοειπωμένες λέξεις; Δεν με νοιάζει. Δεν γράφω για να πω τίποτα καινούριο.

Μου αρέσουν οι μουσικές σου. Όχι μόνο γιατί είναι δικές σου, αλλά γιατί είναι πράγματι ωραίες.

Από τότε που λείπεις, δεν τρώω, δεν κοιμάμαι. Μόνο ακούω μουσική, διαβάζω, γράφω άχρηστες σκέψεις



κι ύστερα βάζω το καλό μου χαμόγελο και διεκπεραιώνω τη μέρα



Μόνο μέσα στη μουσική ζωντανεύω.

Α! και στις λέξεις.

Στη μνήμη.

Α! και στα χρώματα.

«κόκκινο σε τρεις αποχρώσεις»

Κόκκινο που κρατάει το άρωμά σου. Το κόκκινο της αφής.

Το βρήκα! Αυτό είσαι για μένα: το κόκκινο της αφής.

Θα σε ξεχώριζα με κλειστά μάτια μέσα στο πλήθος


αλλά δεν είσαι εκεί....



Δεν είσαι του πλήθους.

Θα σ' αισθανόμουν ακόμη κι όταν θα δεν θα είχα αισθήσεις.

Δεν γίνεται;

Τι μου λες;

Γίνεται.

Όπως γίνεται στα παραμύθια.

Δεν τα πιστεύει κανείς τα παραμύθια. Οι άνθρωποι νομίζουν πως τα έφτιαξαν οι μεγάλοι για τα παιδιά. Λάθος.

Τα παραμύθια τα έφτιαξαν τα παιδιά για τους μεγάλους.

Να εκείνη: Η Χιονάτη. Ένα φιλί ήταν αρκετό για να ξυπνήσει.

Κι η άλλη, η Σταχτοπούτα. Μεταμορφώθηκε για χάρη του.

Ακόμη κι ο Μικρός Πρίγκιπας ή η Μικρή Γοργόνα ...



Ως τον θάνατο ... ως τον θάνατο έφτασαν.

Κρύβομαι στα παραμύθια.

Όταν πονάω.

Κι όταν χαίρομαι.

Κι όταν λυπάμαι.

Κι όταν μου λείπεις.

Παραμυθένιο κόκκινο της αφής.

Μνήμη της όσφρησης.

Φωτιά της γεύσης.

Βάθος της ακοής.

Έλα μου ...

Η όραση απωλέσθηκε.