...................................................................................................................................................................................

Δεν μπορω να δωσω λυσεις...

για ολα τα προβληματα σου...

ουτε εχω απαντησεις...

για της αμφιβολιες και τους φοβους σου...

ομως μπορω να σ'ακουσω ...

και να τα μοιραστω μαζι σου...

Δεν μπορώ να αλλάξω το παρελθόν ...

η το μελλον σου...

Όμως όταν με χρειάζεσαι...

Θα είμαι εκεί μαζί σου...

Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου...

Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου...

 Να κρατηθείς και να μην πέσεις...

  

Οι χαρές σου...

Οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου...

Δεν είναι δικές μου...

Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλεπω ευτυχησμενη...

Δεν κρίνω τις αποφάσεις που παίρνεις στην ζωή σου...

Αρκούμε να σε στηρίζω...

να σου δώσω κουράγιο...

  να σε βοηθήσω αν μου το ζητήσεις...

Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια...

αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις...

Όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο

χώρο που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις... 

Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου...

όταν κάποιες θλίψεις σου σκίζουν την καρδιά...

Όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου και να 

μαζέψω τα κομμάτια της...

Για να την φτιάξουμε ξανά ...

πιο δυνατή...

Δεν μπορώ να σου πω ποια είσαι...

ούτε ποια πρέπει να γίνεις...

Μόνο μπορώ να σ'αγαπώ όπως είσαι...

Και να είμαι φίλος σου...

Αυτές τις ώρες σκεφτόμουν τους φίλους και τις φίλες μου...

Δεν ήσουν πάνω ή κάτω ή στην μέση...

Δεν ήσουν πρώτη ούτε τελευταία στη λίστα...

Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο...

Να κοιμάσαι ευτυχισμένη...

Να εκπέμπεις αγάπη...

Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί...

Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις μας...

Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες...

Να ακούμε την καρδιά μας...

Να εκτιμούμε την ζωή...

Πάντως δεν έχω την αξίωση ...

να είμαι ο πρώτος...

ο δεύτερος ή ο τρίτος στην λίστα σου... 

Μου αρκεί που με θέλεις σαν φίλο.......

...........................................................................................................................

 

 

 

 

 

Δεν μετανοιωσα ποτε...

για οσα γεμισαν την ψυχη μου...

παρελθον! 

Μου ειπες...

πως στα ταξιδια μου...

θα εισαι ο ηλιος ...

που θα με ζεσταινει...

πως στις θαλασσες θα εισαι το κυμα... Ξεχασες ομως να μου πεις ...

πως τα ταξιδια καποτε τελιωνουν...

πως οι θαλασσες παγωνουν τον χειμωνα...

και ολα εκεινα τα ονειρα που εκανα ταξιδευοντας...

στα κυματα πνιγονται...

Οχι...

δεν ειναι το κυμα που με επνιξε...

δεν ειναι η βροχη που εκρυψε τον ηλιο...

δεν ειναι το μαυρο που καλυψε το λευκο...

ειναι που η ψυχη δεν ηθελε να δοκιμασει...

το αγνωστο δεν ηθελε να μεινει στο αγνωστο...

ετσι ταξιδεψε μονη της...

και χαθηκε στην σκια της ...

ετσι ειναι η ψυχη ...

ψυχη μου...

αποφασιζει για οσα δεν μπορει να αντεξει...

διεκδικει την ανασα αλλα ταυτοχρονα δεν ανασαινει...

οταν φοβαται δεν εχει δυναμη να ανασανει...

φοβαται...

αλλα παλι σκεφτομαι πως ολα οσα φοβομαστε ...

ολα εκεινα που αποφευγουμε ...

εκεινα αναζηταμε...

και εκεινα μας κυνηγουν...

Πεπρωμενο?

γραμμενο? 

δεν ξερω ...

ειμαι σιγουρος ομως...

πως ποτε δεν μετανοιωσα για οσα εχω κανει ...

για οσα εχω ζησει ...

για οσα εχω γνωρισει ...

για οσα αγαπησα και λατρεψα ...

για οσα εδωσα αλλα και για οσα πηρα... για ολα εκεινα που σημαδεψαν την ζωη μου...

με χαμογελα αλλα κ με δακρυα ...

με πονο αλλα και χαρα ...

με αγαπη και με απορριψη ...

με αρχη και τελος...

Παρελθον αναγκαιο η υπαρξη ολων αυτων...

αλλιως τι θα ειχα μεσα μου...

θα ημουν κενος χωρις αυτα...

ενα μεγαλο ΤΙΠΟΤΑ...

ομως ευτυχως ...

ειμαι γεματος αναμνησεις...

καλες και ασχημες ...

και οι δυο εχουν την δικη τους θεση μεσα μου...

Χαρη σε αυτες η ψυχη μου ειναι γεματη θησαυρους...

πολυτιμους...

Χαμογελάτε ...

στην αυριανή ηλιόλουστη ημέρα..........

...........................................................................................................................................................

Εισαι αυτό που πάντα ονειρευόμουνα...

και που πάντα ετσι σε φανταζόμουμα...

Τα ονειρά μου...

μοιάζουν με ετοιμα λουλούδια... 

που θ'ανθίσουν...

 μετα μπουμπούκια τους...
μυρωδιά τον αέρα θα γεμίσουν...
Με το χαμογελό σου...

φωτίζεται ο ουρανός...
και οι μέρες ...

οι δύσκολες ...

για μας...

θα φύγουν σαν καπνός!!!
Να ξέρεις...

μ'ενα σου βλέμα μαγεύομαι...
Με το γέλιο σου ...

να ξέρεις...

ανθίζει η πλάση... 

Αν ποτέ με χρειαστείς ΕΔΩ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ...

γιατι σ αγαπώ ...

και εσυ εισαι οδηγός μου στην ζωή!!!!!!!!!!!!

.......................................................................................................................................................................

Πόσο...

Μα...

Πόσο...

Φτωχος εγινε ο κοσμος μας...

Μα... 

Τι πειράζει ομως??  

Δεν θέλει λεφτά η καρδιά ...για ν'αγαπά!!!

Οταν ποια φύγει η μέρα και βραδυάσει...

ψάξε τον ηλιο...

που λάμπει μέσα στην καρδιά σου!!! 

Τι ομορφη που ειναι η μέρα οταν ξημερώνει... Σαν μελισσουλα... πιές τους χυμούς της...

που σου χαρίζει απλόχειρα ...

η ζωή ...

Πέτα απο πάνω σου ...

οτι σε παγώνει...

και επιτέλους ...

ζεστανε το κορμί σου με ενα φιλί...

Αγάπη μόνο...

χάριζε σε ολους ...

φέρε φως στο σκοτάδι παντού...  

Κάνε την νυχτα μέρα...

και εσύ θα εισαι η εικόνα του νου... 

Αχ αυτός ο ερωτας ...

η φλόγα ...

η μεγάλη ...

οταν ειμαι με σένα μαζί... 

Σε στολίζω με λουλούδια...

πολλά... 

Μα αν υπάρχουν στιγμές...

που με τρομάζουν...........

..........................................................................................................................................................

Υπάρχουν καλλιτέχνες όλων των ειδών...

Μια κατηγορία που θα μπορούσαμε να ξεχωρίσουμε ...

είναι οι καλλιτέχνες της ίδιας της ζωής...

που χρησιμοποιούν τα εργαλεία τους...

για να εκφράσουν το ανέκφραστο...

Χωρίς πινέλο...

αποτυπώνουν τη ζωή ...

με τα πιό ζωηρά χρώματα...

Χωρίς σμίλη...

χαράζουν τη μαγεία της ύπαρξης...

Χωρίς κλίμακα...

δημιουργούν μουσική για όλους μας...

Χωρίς καμιά χορογραφία...

μπαίνουν στο χορό της ζωής...

Όταν γεννιόμαστε...

είμαστε εφοδιασμένοι με τα απαραίτητα εργαλεία για τη δημιουργία μιας ζωής γεμάτης ομορφιά... Τα ίδια αυτά εργαλεία...

μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την διαιώνιση της ασχήμιας και της καταστροφής...

Ευτυχώς...

σε κάποιο σημείο της ζωής μας...

θα καταλάβουμε ότι μπορούμε να νιώσουμε και να μεταδώσουμε την ομορφιά...

Ανάγλυφα έργα τέχνης ξεθωριάζουν με τον καιρό...

πέφτουν από τους τοίχους και χάνουν...

ίσως...

την αξία τους όταν αλλάζουν οι μόδες και οι τάσεις...

Μια ζωή  αγάπης  διαρκεί για πάντα............

............................................................................................................................................

 

 

 

 

 

Η ευτυχία δύσκολα προσδιορίζεται...

Είναι ένα πάρα πολύ προσωπικό πράγμα...

Σε ορισμένους...

η ευτυχία έρχεται σπάνια...

και μέσα απο εξαιρετικές περιστάσεις... 

Εγώ...

απεναντίας...

νιώθω πολύ ευτυχισμένος με συνηθισμένα πράγματα: 

ένα γεύμα με φίλους και φίλες...

ένα περίπατο στο πάρκο...

στο βουνο...

στη θαλασσα...

στην εξοχη...

μια καλή συζήτηση...

ένα αγκάλιασμα...

Απο την στιγμή που ο καθένας μας είναι μοναδικός...

εκείνο που μπορεί να κάνει...

ευτυχισμένο ένα άτομο...

μπορεί να έχει το αντίθετο αποτέλεσμα σ'ένα άλλο...

Η ευτυχία μέσα στην αγάπη ...

είναι κάτι περισσότερο...

απο την ευκολία και την άνεση...

Δε θα βρεθεί στο κυνήγι των στιγμιαίων απολαύσεων...

ούτε θα έρθει απο την αποδοχή...

του ορισμού ...

που έδωσε κάποιος άλλος για την αγάπη...

Η ευτυχία ...

που οι ερωτευμένοι βρίσκουν ο ένας στον άλλον...

δημιουργείται απο τους ίδιους...

μέσα απο την επιμονή και την συνειδητή προσπάθεια...

Συχνά αναπαρασταίνουν την αγάπη ...

σαν ενα μεθυστικό άρωμα ...

που έχει την δύναμη να μας παρασύρει...

και να μας αποπλανήσει...

Πολλά πράγματα διαφημίζονται...

αλλά ...

ελάχιστα προσφέρονται προς την κατεύθυνση των ανθεκτικών ευχαριστήσεων...

Αυτό θα συμβαίνει ...

όσο η ευτυχία θα αντιμετωπίζεται και θα κρίνεται...

σαν μια απλή φευγαλέα εμπειρία...

Αν επιθυμούμε να γίνει η ευτυχία μας...

κάτι περισσότερο...

απο ένα περιστασιακό και μεταβατικό συναίσθημα...

θα χρειαστεί να της προσδώσουμε...

έναν ισχυρό λόγο ...

και να την μετατρέψουμε σε δική μας υπόθεση... Οταν ξέρουμε οτι είμαστε σε θέση...

να συνδυάσουμε και να διαμορφώσουμε την δική μας ευτυχία...

κατέχουμε μια πολύτιμη γνώση...

Απο το σημείο αυτό και μετά...

μπορούμε...

να μάθουμε να φέρνουμε στην ζωή μας...

τα πράγματα που μας κάνουν ευτυχισμένους...

και να τα διατηρήσουμε...

αντι να περιμένουμε για περιστασιακές επισκέψεις της ευτυχίας...

Κάπου διάβασα...

μα δεν θυμάμαι τούτη την στιγμή και συγχωρήστε με, το εξής: 

Έχουμε την τάση να ξεχνούμε οτι η ευτυχία δεν έρχεται σαν αποτέλεσμα της απόκτησης πραγμάτων που δεν έχουμε, αλλά μάλλον απο την αναγνώριση και εκτίμηση που πράγματι έχουμε......

........................................................................................................................................................................

Στιχους ίσως δεν ξέρω να γράφω ...

μα λόγια ψυχής θα πώ.....

 Λόγια θαμμένα στης ψυχής τα βάθη...

Σκέψεις θολές που βάψαν την ψυχή με γκρίζο...

Νύχτες μοναξιάς ...

που προτιμώ να μην θυμάμαι...

μα έρχονται ακάλεστες...

να θρονιαστούν μες'της ψυχής μου την αγκάλη...

Περνούν οι μέρες χάνονται...

πόσο θα πονώ,πόσα ακόμα να αντέξω; 

Μην με ρωτάς καρδιά μου ...

δεν ξέρω αλήθεια να σου πώ... 

ίσως ποτέ μην μάθω...

Θάθελα όμως ...

λόγια να γράψω ...

ένα κρυφό τραγούδι...

για αγάπες ξεχασμένες ...

να μιλά για κάποια όνειρα χαμένα...

που ξεθώριασαν...

σαν ένα κιτρινισμένο χαρτί,...

σ'ένα κρυφό συρτάρι της ψυχής μου...

μα πάλι φοβάμαι...

Η ζωή μου ...

είναι τόσο ευαίσθητη...

εύθραυστη σαν πορσελάνη...

ίσως ραγίσει...

σως και να σπάσει...

Άραγε ποιό χέρι την κρατά; 

Στου απείρου την ψυχή ίσως το βρώ...

μην είναι το δικό σου;

................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

Επειδή έκανα ένα ή δυο ...

μεγάλα σφάλματα στη συναισθηματική μου ζωή ... 

λάθη σαν κι αυτά...

που όλοι κάνουμε...

και που στην πραγματικότητα...

επειδή αποτελούν μέρος της εσωτερικής μας δομής...

δεν μπορούμε να τα αποφύγουμε...

προσπάθησα...

όσο περισσότερο μπορούσα ...

να καταλάβω πως αυτό δεν είναι αρκετό...

άλλωστε ποτέ δεν είναι αρκετό...

Καθώς ξεγελούσα τον εαυτό μου...

και τους άλλους ...

σχετικά με τον εσωτερικό μου κόσμο...

προκαλούσα σεβασμό ...

αλλά κι εχθρότητα γι' αυτό που δεν ήμουν...

Οι στιγμές της άφιξης ...

ήρθαν ξανά και ξανά ...

τελείως απροσδόκητα και κάτω από απίθανες συνθήκες...

Αρχισα να συνειδητοποιώ ...

πως η ζωή μου...

είχε νόημα μόνο κατά τη διάρκεια εκείνων των στιγμών...
όταν έφθασα στη μέση της ζωής μου...

Όλο και περισσότερο συνειδητοποιούσα ...

ότι το ποτάμι του χρόνου ...

δεν με οδηγούσε πουθενά ...

παρά μόνο στην καταστροφή...

Μέσα όμως στο μεγάλο ποτάμι του χρόνου... υπήρχε ένα άλλο...

που έρεε προς την αντίθετη κατεύθυνση...

σαν αυτά που βρίσκονται κοντά στις όχθες ενός βαθιού...

γρήγορου ποταμού...

Άκουσα ...

ότι κάποιος θα μπορούσε να μπει σ' αυτό ...

το άλλο ρεύμα και να φτάσει σε έναν τόπο ...

που δεν μαστίζεται από την καταστροφή...

Και με τη βοήθεια...

άλλων αναζητητών... 

που είχαν αρχίσει να ψάχνουν παλιότερα από μένα...

και είχαν βρει την απαραίτητη ...

για το δρόμο τους βοήθεια...

άρχισα κι εγώ να ψάχνω με μεγαλύτερη σκοπιμότητα και ακρίβεια...

για να βρω την πηγή...

του Είναι μου...

που, όπως είπε οΈμερσον...

κατεβαίνει μέσα μας...

χωρίς να ξέρουμε τίποτα για την προέλευση του...

Αυτό που έγινε σαφές ...

και αυτό που μπορεί να γίνει ξεκάθαρο ...

για όσους από εμάς νιώθουν την έλλειψη του χρόνου...

είναι το εξής:

Η απάντηση...

στο πρόβλημα του χρόνου...

δεν είναι να βρούμε περισσότερο χρόνο...

ούτε να εξασφαλίσουμε μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα...

ούτε καν μακρύτερη βιολογική ζωή...

ούτε παιδιά...

ούτε καλλιτεχνικές δημιουργίες που προσποιούμαστε πως θα μας φέρουν αθανασία...

ούτε κάποια συναισθηματική σχέση...

με φανταστικούς θεούς και θνητούς...

Η απάντηση στο πρόβλημα...

και τη θλίψη του χρόνου...

είναι μόνο μία:
η εμπειρία του νοήματος...

Και η εμπειρία αυτή ...

εμφανίζεται μόνον...

όταν ο Εαυτός αγγίξει τον εαυτό...
όταν η ψυχή αγγίξει το εγώ...
Όταν συναντηθούν οι δυο κόσμοι...
Δεν είναι απαραίτητο να γίνει κανείς... μυστικιστής...

να βουτήξει μέσα στη φωτεινότητα άλλων...

απόμακρων κόσμων...

Ούτε είναι αναγκαίο...

απ' την άλλη...

να μετατραπεί σε ένα υπερβολικά...

δραστήριο και λειτουργικό χαρτί...

στο παιχνίδι της «διαχείρισης του χρόνου»...
Αυτό που χρειάζεται...

είναι η επαφή μεταξύ του εαυτού που μιλάει και του Εαυτού που είναι...

Χρειάζεται να συνειδητοποιήσω ...

ότι μπορώ να το κάνω σαν εγώ...

αγχωμένος...

νευρικός...

έτοιμος να βοηθήσω και να πετύχω...

και πρόθυμος να εκτελέσω το καθήκον μου... προς αυτούς που αγαπώ...

Το εγώ που έχει κυριευθεί από τη ζωή ...

και ψάχνει πάντα σεβασμό...

εκτίμηση και γαλήνη...
Το εγώ με τις άστατες και γεμάτες ενοχές χαρές του...

που βλέπει το χρόνο ...

να περνάει όλο και πιο γρήγορα...

και που αισθάνεται ότι η ζωή το προσπερνά... χωρίς να γίνεται ποτέ κάτι ουσιαστικό...

αυτό ακριβώς το εγώ ...

μπορεί να αποκτήσει επαφή με τον Εαυτό...
Η επαφή του εγώ με τον Εαυτό...

μπορεί να του δείξει ότι είναι δυνατό...

να έχει αγάπη...
ασφάλεια...

ανεξάντλητη χαρά...

συναίσθημα που βασίζεται στην Αλήθεια...

Όταν αυτοί οι δυο κόσμοι συναντιούνται...

τότε μόνο μπορεί το εγώ να αναπνεύσει ελεύθερα...

να χαλαρώσει ...

και να αποδεχτεί ότι είναι δευτερεύον και θνητό... Το εγώ βλέπει ...

ότι δεν πρέπει να ζήσει για πάντα γιατί...

όταν το εγώ είμαι υπάρχει...
το εγώ βρίσκει αυτό που ήθελε...

Εκείνο...

το εγώ...

βρήκε αυτό που η Γνώση ονομάζει...


"η επιθυμία της καρδιάς"..............

......................................................................................................................................

Καποτε μαθαίνεις τη διαφορά...

την λεπτή διαφορά...

τού να κρατάς ένα χέρι από το να αλυσοδένεις μια ψυχή...
Και μαθαίνεις...

ότι αγάπη... 

δεν σημαίνει να ακουμπάς στον άλλον... και παρέα δεν σημαίνει ασφάλεια...
Και αρχίζεις να μαθαίνεις...

ότι τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια ...

και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις...

Και αρχίζεις ...

να δέχεσαι τις ήττες σου...

με το κεφάλι ψηλά...

και τα μάτια σου να κοιτάζουν ίσια... μπροστά...

με την χάρη ενός ενήλικα...

όχι με την θλίψη ενός παιδιού...
Και μαθαίνεις ...

να χτίζεις όλους τους δρόμους σου...

στο σήμερα...

επειδή το έδαφος της αυριανής μέρας είναι πολύ αβέβαιο για να κάνεις σχέδια...

και οι μελλοντικοί καιροί...

έχουν έναν ιδιαίτερο τρόπο ...

να πέφτουν κάτω ...

στη μέση της πτήσης...

Μετά από λίγο...
μαθαίνεις ότι ακόμα και η λιακάδα ...
μπορεί να σε κάψει...
αν καθίσεις πολύ ώρα κάτω από αυτήν...
Γι' αυτό φύτεψε τον δικό σου κήπο...
και διακόσμησε την δική σου ψυχή...
αντί να περιμένεις ...
να σου φέρει κάποιος άλλος λουλούδια...
Και Mαθαίνεις...
Ότι Μπορείς Πράγματι Να Αντέξεις ...
Ότι Είσαι Πραγματικά Δυνατός...
Και Ότι Έχεις Πραγματική Αξία................

..........................................................................................................................................

 

 

 

 

 

Σσσσ ...

άφησε σε παρακαλώ τη σιωπή να ακουστεί ...
Μπορείς άραγε να την ακούσεις ? 

το δοκίμασες ποτέ ? 

Μη βιάζεσαι ... 

κάνε μια παύση ... 

η ταπεινή μου γνώμη είναι ότι ξοδεύεσαι αθόρυβα ...

χωρίς να το καταλαβαίνεις ...

δεν οδηγεί πουθενά ο δρόμος που διασχίζεται βιαστικά ...

δεν το βλέπεις ότι τρέχεις να προλάβεις αυτά που αφήνεις πίσω σου ?
Χαλάρωσε σε παρακαλώ ...

πάρε μια βαθιά αναπνοή ... 

κλείσε τα μάτια ... 

"δες" με τα μάτια κλειστά... 

μια φορά ...

κατέβασε το διακόπτη των αισθήσεων ...

κι αφουγκράσου το σκοτάδι ...

μη φοβάσαι ...

δεν είναι πραγματικό σκοτάδι ...

η ύπαρξη σου το ζωντανεύει ...

αυτό το σκοτάδι ...

αν καταφέρεις να το μετουσιώσεις... μπορεί να δώσει χρώμα...

στις εμπειρίες που έρχονται ...

αν καταφέρεις να εξημερώσεις...

τη ματιά σου ...

απέναντι του ...
Σε κάθε περίπτωση αυτό που μπορώ εγώ να σου υποσχεθώ ...

είναι...

ότι δεν θα πάθεις τίποτε ...

σε βάθος χρόνου ...

το πολύ πολύ να θυμηθείς κάτι παλιό κι αγαπημένο ...

κάτι που αναπαύεται...

σε μια πηγή που γνώριζες κάποτε ...

μη φοβάσαι λοιπόν ...

πόσο μπορεί να πονέσει μια αγαπημένη ενθύμηση ελπίδας ?Άνοιξε μια μικρή ρωγμή στο ποτάμι του χρόνου και κρύψου λίγο εκεί ...

να ξαποστάσεις ...

έχεις δικαίωμα να ξαποστάσεις ... φαντάζομαι ότι δεν σου το πε ποτέ κανείς αυτό ...

χάρισε για σήμερα τη δόξα του νικητή ...

σε κάποιον άλλο ιδρωμένο δρομέα παράλληλου κόσμου ...

κι άσε την ενέργεια που θα σε τυλίξει να σου ψιθυρίσει το μυστικό της ...

θα καταλάβεις ότι μονο αυτή ξέρει μυστικά ...

όλα τα άλλα που σου είπαν ήταν πάντοτε γνωστά ...

άνοιξε κι εσύ την καρδιά σου...

και μίλησε στον καλύτερο ακροατή που θα μπορούσες ποτέ να έχεις ...

μίλησε για τα όνειρά σου ...

για τον Έρωτα ...

για τις επιθυμίες και τις προσδοκίες σου... 

ειδικά γι αυτές τις τελευταίες ...

εδώ υπάρχουν οι καλύτερες συνταγές...

για την διαχείρησή τους ...

κάθε προσδοκία θα μπορούσε να λιώσει μ αυτή την οπτική ...

όμως δεν συμβαίνει...

τουλάχιστον σε μένα ...

μπορώ να ομολογήσω εδώ αυτή μου την “έλλειψη” ...
Όχι ...

δεν πιστεύω ότι πεθαίνουν οι προσδοκίες...

αν μείνουν για λίγο νηστικές ...

καμμιά φορά με εκνευρίζουν...

αφάνταστα ...

όμως ταυτόχρονα τις σέβομαι ...

έχει κυκλοφορήσει το είναι μου ...

μέσα σε προσδοκίες άλλων...

και πάντα ένιωθα να με τιμάει ...

εκείνη η λάμψη των ματιών ...

πίσω από το κάλεσμα μιας ψυχής ...

οι δικές μου όμως...

τις πιο πολλές φορές...

με πονούσαν κερνώντας με στο τέλος απογοήτευση ...

η συνταγή λέει να επιθυμείς χωρίς να προσδοκάς ...

να θέλεις...

αλλά μέχρι να συμβεί το ποθητό να δίνεις χώρο ...

στη ζωή και στην απόλαυσή της ...

μ αυτή την κλειδαριά της (περιοδικής) συνείδησης προσπαθώ να τις έχω κλεισμένες στο σεντούκι τους ...

Δεν τα καταφέρνω ...

δεν μπορώ να τις διαχειριστώ ...

αν θέλεις δώσε μου το άλλοθι της ανθρώπινης αδυναμίας ...

που τόσο αγαπάνε οι θεοί ...

αν τις αφήσεις να κυκλοφορούν γύρω σου ...

συνήθως δεν αφήνουν τίποτε όρθιο ... πάντα αχόρταγες τρώνε το παρόν ... μασουλάνε συνεχώς στιγμές...

που γεννήθηκαν για να λάμψουν...

για σένα ...

ποτίζουν το χώρο με την αίσθηση του ανικανοποίητου ...

η μόνη περιουσία μας...

είναι αυτές...

οι μη αποθηκεύσιμες στιγμές...

κι εμείς τις θυσιάζουμε στο βωμό μιας αόριστης μελλοντικής πληρότητας ...

θα έλεγες ότι είναι κρίμα...

αλλά από την άλλη ...

όλα τα κρίματα είναι τόσο ανθρώπινα ... μπορούμε λοιπόν να τα αποδεχτούμε...

στο πλαίσιο τής αποδοχής ...

τής ανθρώπινης φύσης μας ...

έτσι κερδίζεται κι εκείνο το χαμόγελο προς τον ουρανό ...

σε κείνο τον καλό κύριο...

που ασχολείται με τις ζωές μας ...

και που ενίοτε δείχνει υπερβολικό χιούμορ ...

στις αιτήσεις μας ...
Προσδοκώ λοιπόν ...

και ως άνθρωπος...

δεν ντρέπομαι να το δηλώνω ...

προσδοκώ κατά βάση ισορροπία... προσδοκώ πολλά ........

...............................................................................................................................................

Στο σκοτάδι ...

δεν υπάρχει ασχήμια...

δεν έμεινε...


Στην καρδιά μου...

υπάρχει αγάπη...

περίσσεψε...


Στα νυχτολούλουδα που λατρεύω ...

όταν παίρνω ανάσες...

όταν νοιώθω γυμνός...

όταν νοιώθω χαμόγελα ...

όταν δακρύζω...

υπάρχει το πάθος...


Μια ελπίδα χαμένη...

και τα μάτια μισά...

ανακαλύπτω...

πίσω από τοίχους...

το είναι μου...


Κρατώ μια ζωή την εικόνα...

και ψάχνω ...

στις σκιές του μυαλού μου...

το άφταστο................