...................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

Tους ειδα...

και ήρθα να στο πω...
Στην αρχή δεν κατάλαβα τι έγινε...
άλλαξε χρώμα ο ουρανός ...
σαν να άνοιξε μέσα του ...
μια ρωγμή...
και άφηνε μια υποψία ...
απ’το ξημέρωμα...
αρκετή για να σκίσει τη νύχτα στα δύο...
Τα σύννεφα ενώθηκαν σε ένα τεράστιο πέπλο...
πολύχρωμο...
ονειρικό...
Κρύφτηκα πίσω από μια σκιά...
μαγεμένος...
Αν θέλεις με πιστεύεις...
Ήρθαν από τις δύο άκρες του ορίζοντα λες και αιωρούνταν καιρό ...
σε χίλιες ζωές και τελικά βρέθηκαν εκείνη τη στιγμή μπροστά μου...
Λες και ήξεραν το που...
το πότε...
και το πώς...
αλλά το περίμεναν αιώνες...
Τι να σου πω...
Αγκαλιάστηκαν αέρινοι...
σχεδόν διάφανοι...
σε μια απόλυτα άηχη νύχτα...
Ενώθηκαν σε ένα φιλί ...
τόσο αληθινό που έκανε όλα τα χείλη που θυμάμαι να φαντάζουν ψεύτικα...
Κι ήταν εκεί...
εμπρός μου...
στη μέση του ουρανού...
δύο πλάσματα που όριζαν τον έρωτα...
το πάθος...
το όνειρο...
όλα όσα νομίζεις ότι ξέρεις και έχεις ζήσει...
Όλα τα έφτιαξαν ξανά...
γλιστρώντας απαλά στο πουθενά που τα κρατούσε...
Έγραψαν με τα κορμιά τους ...
σχήματα γεμάτα ένταση...
Κι ύστερα αργά ο ένας χάθηκε μέσα στον άλλο ...
οι διάφανες υπάρξεις έγιναν ένα...
έγιναν νύχτα και ουρανός...
και έπαψα να τους βλέπω...
Έμεινα απλά κρυμμένος ...
πίσω απ΄τη σκιά μου...
έχοντας πάνω μου το χρώμα από εκείνο το φιλί που νιώθω ακόμα να με καίει......... 

.................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

Υπάρχει μια λέξη που στην εποχή μας εχει υποστεί διαστρέβλωση...

Η λέξη Φίλος...

 Όταν τα κοινωνικά δίκτυα δεν είχαν μπει για τα καλά στη ζωή μας... αποκαλούσαμε αρκετούς γνωστούς μας ως φίλους...

είτε γιατί είχαμε καλές σχέσεις είτε γιατί κατείχαν μια θέση...

ένα αξίωμα...

ήταν γνωστοί και λέγαμε στον κύκλο μας...

«Ο τάδε;

Φίλος μου!»

Για λόγους μάρκετινγκ...

το facebook...

το myspace και διάφορα άλλα καλούδια ...

ονόμασαν «φίλους» οσους προστίθενται στο δίκτυό σου...

Τουλάχιστον το twitter είναι έντιμο καθώς τους αποκαλεί followers...

Από την άλλη βέβαια...

βρες μου εσυ μια λέξη που να ταιριάζει...

Οι λέξεις δικτυόπουλα...

e-φιλοι...

facebookers...

myspacακηδες...

οθονοσυνομιλητές και τηλεγνωστοί...

είναι χαριτωμένες αλλά δεν αντέχεις ουτε καν να τις προφέρεις...

Οπότε μένουμε με το «φίλοι» και καθαρίσαμε...

Τι γίνεται όμως με την πραγματική φιλία;

Οι δικοί μου κανόνες ζωής λένε πως οι φίλοι εχουν τρια χαρακτηριστικά...

Χωρίς αυτά είναι γνωστοί...

Φίλος είναι αυτός που...

μπορείς να τον πάρεις τηλέφωνο στις 4 το πρωί για να του ζητήσεις βοήθεια... είτε ψυχολογική ...

είτε υλική...

Αν βρεθείς σε ανάγκη και το σκέφτεσαι...

ασε μην ενοχλήσω...

και θα με βρίσει και δεν είναι πρέπον...

άφησέ το καλύτερα...
Φίλος είναι αυτός στον οποίο είσαι ο εαυτός σου...

Αν σκέφτεσαι και προσέχεις πως θα εκφραστείς...

τον κώδικα επικοινωνίας...

μην παρεξηγηθείς...

μην παρερμηνευθείς και που να εξηγείς μετά...

πως θα εκφέρεις την ειλικρινή σου άποψη...

αν καταφεύγεις σε διπλωματίες πνίγοντας τις θέσεις σου...

τότε δεν είναι φίλος σου...

Είναι μια κοινωνική συναναστροφή...

Τέλος...

 

το κλασικό και αξεπέραστο κλισέ...

 

ότι ο φίλος σου είναι αυτός στον οποίο...

 

λες τον πόνο σου...

 

τη χαρά σου...

 

την ευτυχία...

 

τα προβλήματα...

 

και τη λύπη σου...

 

Που φαίνεται ο φίλος;

Καταρχήν στην ευτυχία σου...

Στη δυστυχία σου θα τρέξουν περισσότεροι να βοηθήσουν...

γιατί ούτως ή άλλως θα είναι σε καλύτερη μοίρα από σένα και είναι πιο εύκολο... Στην ευτυχία σου όμως...

η ζηλοφθονία είναι πολύ δύσκολος αντίπαλος...

Δεν είναι τυχαίο που για παράδειγμα οι ωραίες γυναίκες δυσκολεύονται να βρουν πραγματικές φίλες...

Οι γυναικεία ζήλεια είναι θανάσιμη...

Σημαντική η ανθρώπινη συμπαράσταση στον πόνο ...

αλλά πιο δύσκολη η άδολη χαρά...

Για μένα όμως φαίνεται και στη μεγάλη πόλη...

Εκει που εχει χιλιάδες δικαιολογίες για να εξαφανιστεί…

Αφου διάβασες μέχρι εδώ...

σκέψου…

Ειλικρινά όμως…

Πόσους Φίλους εχεις??????????????????

 

......................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

Όσα νομίζουμε οτι έχουμε...

δεν είναι δεδομένα...
αυτά που σίγουρα έχουμε είναι οι αξίες μας...
η αγάπη...
η κρίση μας και η ψυχή μας...
Η αγάπη είναι προσφορά και ανιδιοτέλεια...
Νοιώθουμε χαρά όταν είναι χαρούμενοι αυτοί που αγαπάμε ...
και να λυπόμαστε όταν πονάνε...
δεχόμαστε τις ατέλειες τους ...
Με σεβασμό στις επιλογές ...
και την προσωπικότητα τους...
χωρίς την πίεση για την αλλαγή τους...
 Οί άνθρωποι που αγαπάμε ...
δεν υπάρχουν μόνο για να ικανοποιούν τις δικές μας ανάγκες...
 Αυτό... 
όσο κι αν θέλουμε να το βαφτίσουμε αγάπη ...
δεν είναι τίποτε άλλο παρά εξάρτηση...
που σε καμία περίπτωση δεν μας δίνει την δυνατότητα της δικής μας εξέλιξης...
ισα ισα...
φέρνει στην επιφάνεια την δική μας κοινωνική ανασφάλεια και το φόβο της τυχόν απόρριψης...
 Κάποια στιγμή ...
αντιλαμβάνεσαι ότι χωρίς να κάνεις καμία προσπάθεια...
αγαπάς τον άλλον όπως είναι...
γιαυτό που είναι ...
με τις δίκες του επιλογές...
χωρίς να περιμένεις τίποτε από αυτόν...
ακόμη κι αν οι επιλογές του δεν περιλαμβάνουν εσένα...
ακόμη κι αν οι επιλογές του είναι έξω από τις δικές σου αξίες για τη ζωή...
 Έχει δικαίωμα ...
να χαράξει τον δικό του δρόμο...
με τα δικά του λάθη και τις δικές του αποτυχίες...
χωρίς να τον περιμένεις στη γωνία για να θρέψεις τον δικό σου εγωισμό με την αποτυχία του...
Αντίθετα ...
γiνεσαι μια αγκαλιά ηρεμίας...
να νιώσει αποδοχή για να μπορέσει να επαναπροσδιορίσει τον αγώνα του για να διεκδικήσει τη ζωή του...
 Στην αληθινή αγάπη αυτοί είναι οι κανόνες ...
της εσωτερικής ελευθερίας και δεν θά πρεπε να θες να τους παραβιάσεις...
 Ένα δέντρο ...
με τις δικές του ρίζες και το πυκνό του φύλλωμα ακόμη και αν του κόβουν κάποια κλαριά...
είναι εκεί έτοιμο να δεχτεί με αγάπη να ξαποστάσεις στον ίσκιο του.........

................................................................................................................................................................................





Αν στέρηση είναι να μην έχεις αυτό που επιθυμείς...

ανικανοποίητο είναι να έχεις μεν αυτό που επιθυμείς αλλά να μη σου προσφέρει τη γεύση που περίμενες να σου προσφέρει...

Η απόκτησή του να αποδεικνύεται απογοητευτική... 

O άνθρωπος σήμερα μαραίνεται μέσα στην εποχή του ανικανοποίητου...

Κι αν όταν στερείσαι μπορείς να ονειρεύεσαι και να προσδοκάς μέσα στην ανικανοποίητη καθημερινότητα και τις απανωτές απογοητεύσεις...

όχι απ’αυτά που δεν έχεις...

αλλά απ’αυτά που έχεις...

δεν ξέρεις πια τι ακριβώς να επιθυμήσεις...
Από παντού ακούς χείλη πικρά ...

να συμπεραίνουν πως δεν υπάρχει συναίσθημα...

δεν υπάρχει φιλία...

δεν υπάρχει εμπιστοσύνη...

αξίες...

φιλότιμο...
Οι άνθρωποι παραπονιούνται πως δεν τους αγαπούν...

Είναι εξάρτηση να περιμένεις από τους άλλους να σου χαρίσουν την αγάπη...
Η αγάπη όντως είναι η μεγάλη πλήρωση της ύπαρξης αλλά μόνο όταν πρόκειται για αγάπη που δίνεις...

Όσο κι αν αγαπιέσαι το ανικανοποίητο θα επιμένει ζοφώδες στην καρδιά αν αυτή η καρδιά δεν μπορεί να αγαπήσει...

Γεμίζουμε μονάχα απ’ την αγάπη που εμείς δίνουμε...

από την πίστη που ασκούμε...

από όσα δικά μας χαρίζουμε...
Ακόμη κι η ψυχή διά της απωλείας της κερδίζεται...

Είναι μοίρα...

ή ελεύθερη επιλογή η ικανότητά μας στο συναίσθημα;  

Πρέπει να είναι ελεύθερη επιλογή γι’αυτό και η καρδιά είναι διαρκώς θυμωμένη με τον μίζερο εαυτό μας που τη στενεύει...

Κι αν είναι δύσκολο να βρίσκουμε αγάπες...

είναι πολύ πιο δύσκολο να αγαπάμε... 
Προϋποθέτει μεταστροφή της εγωιστικά εκπαιδευμένης προσωπικότητάς μας κάτι τέτοιο...

Όσο την αρνούμαστε τη μεταμόρφωση η επιδημία της ανίας και της κατάθλιψης εξαπλώνεται σαν φάντασμα...

στοιχειώνει τη ζωή μας... 

Λέγεται πως:

"Μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη…"

.................................................................................................................................................................................................

Τις περισσότερες φορές ζώντας μέσα στην μοναξιά και την απόρριψη...

στην ερήμωση και στην λησμονιά της ανθρώπινης παρουσίας...

στρέφουμε την οργή μας σε εκείνους που μας εγκατέλειψαν...

Στην αδιαφορία της κοινωνίας...

Στην αναλγησία και την σκληροκαρδία των ανθρώπων...

Αυτή είναι η εύκολη λύση...

Να επιλέγουμε την αναζήτηση ευθυνών έξω από εμάς... 

Στους άλλους...

Άλλωστε πάντα φταίνε οι άλλοι...

Η κακή κοινωνία...

Οι εποχές και οι άνθρωποι που άλλαξαν...

Άλλοτε φοράμε το κουστούμι του θύματος, και ανεβαίνοντας στο σανίδι της ψυχής, υποδυόμαστε τον ρόλο του μεγάλου αδικημένου...

Εκείνου που πάντα αδικείται...

Που αγαπάει αλλά δεν αγαπιέται...

Που προσφέρει ανιδιοτελώς ενώ πάντες τον εκμεταλλεύονται...

Που σταυρώνεται για τους άλλους την στιγμή όπου άπαντες του προσφέρουν χολή και όξος...

Και το παιγνίδι του ψυχισμού μας δεν έχει τέλος...

Ωστόσο όποια κι αν είναι...

η αιτία...

που ο ψυχισμός μας υποδύεται ρόλους επαιτώντας με άρρωστο τρόπο μια ματιά, πρέπει κάποια στιγμή να ωριμάσουμε...

Να σιωπήσουμε την εγωπαθή φλυαρία...

Τα υπαρξιακά μοιρολόγια...

Την θυματολογία και την αναζήτηση ...

ή κατασκευή «βαρβάρων»...

και να ομολογήσουμε στο εαυτό μας την αλήθεια...

Ναι φταίω και εγώ για την μοναξιά μου...

Πολλές φορές μπορεί να φταίω μονάχα εγώ...

Γιατί απομάκρυνα από κοντά μου όλους εκείνους που με είχαν πλησιάσει...

Δεν άφησα να έρθουν κάποιοι άλλοι και εκείνοι που το θέλησαν τους εκδίωξα με τον τρόπο μου...

Δεν φτάνει να λέμε ότι θέλουμε να μας αγαπάνε...

Πρέπει να το αντέχουμε...

Γιατί η αγάπη είναι ζωή...

Και η ζωή είναι η μέγιστη τέχνη που δυστυχώς δεν την γνωρίζουμε όλοι επιτυχώς...

Δεν φτάνει να λέμε ότι δεν μας αρέσει η μοναξιά...

πρέπει ώριμα να βαστάζουμε την παρουσία του άλλου...

Δεν αρκεί να διακηρύσσουμε την επιθυμία μας να υπάρχει ο άλλος στην ζωή μας...

Πρέπει να του κάνουμε χώρο για να υπάρξει...

Να τον συγχωρήσουμε μέσα μας...

Να του δώσουμε το χώρο του...

Τις περισσότερες φορές η μοναξιά μας είναι ο καρπός των επιλογών μας... 

Των ιδιορρυθμιών μας...

των παραξενιών μας...

των εγωισμών μας...

των αδεξιοτήτων μας..........

 

 

 

 

 

 

 

 

Δεν είναι απλό να λες Σ'  αγαπώ..♥

 
    Σ'  αγαπώ σημαίνει  σε α ν α πα ύ ω όσο

 

μπορώ περισσότερο...

 

Πολλές φορές και πάνω  απ τις δυνάμεις 

 

 

μου...

 Δεν σε προκαλώ...

                                    

 

Δεν σε προβληματίζω...

 

Γιατί θέλω να σε αισθάνομαι 

 

χαρούμενη.......

                      ...............................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

Οι φιλοι ειναι τα αδερφια που επιλεγουμε...

Φιλιες μικρες και μεγαλες...

Και αναμεσα σε αυτες, ξεχωριζω παντα και διατηρω σαν πολυτιμο δωρο τις φιλιες που ηρθαν στη ζωη μου...

φερνοντας ενα ιδιαιτερο φως...

μια αυρα...

που δεν αλλοιωνεται στο περασμα των ημερων... ουτε τις αγγιζουν δυσκολες συνθηκες... προβληματα...

ταξιδια...

νεοι ερωτες...

χιλιομετρα...

Φιλιες που λαμπουν ...

ακομη κι οταν η ζωη δεν τα φερνει ολα οπως θα θελαμε...

Οταν οι δουλειες μας κλεβουν πολυτιμο χρονο κι ετσι «αμελουμε» την καθημερινη μας επικοινωνια...

Φιλιες...

που δεν εκβιαζουν παρουσιες ...

αλλα τις απολαμβανουν οποτε αυτες ειναι εφικτες...

Που δεν καταδικαζουν τις απουσιες που καποιες φορες ειναι αναποφευκτες...

Φιλιες...

που κανουν ανθρωπους που χανονται ισως και για μεγαλα διαστηματα...

να ανοιγουν μια μεγαλη πραγματικη αγκαλια οταν ανταμωνουν...

Φιλιες ουσιας...

καρδιας ...

κι οχι επιφανειακες...

κενες...

σκοπιμες...
Ειναι μοναδικο να ζεις παραλληλα με πραγματικους φιλους !!!!!!!!!!!!!!!!!

...................................................................................................................................................................................

Δεν μπορω να δωσω λυσεις...

για ολα τα προβληματα σου...

ουτε εχω απαντησεις...

για της αμφιβολιες και τους φοβους σου...

ομως μπορω να σ'ακουσω ...

και να τα μοιραστω μαζι σου...

Δεν μπορώ να αλλάξω το παρελθόν ...

η το μελλον σου...

Όμως όταν με χρειάζεσαι...

Θα είμαι εκεί μαζί σου...

Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου...

Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου...

 Να κρατηθείς και να μην πέσεις...

  

Οι χαρές σου...

Οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου...

Δεν είναι δικές μου...

Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλεπω ευτυχησμενη...

Δεν κρίνω τις αποφάσεις που παίρνεις στην ζωή σου...

Αρκούμε να σε στηρίζω...

να σου δώσω κουράγιο...

  να σε βοηθήσω αν μου το ζητήσεις...

Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια...

αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις...

Όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο

χώρο που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις... 

Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου...

όταν κάποιες θλίψεις σου σκίζουν την καρδιά...

Όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου και να 

μαζέψω τα κομμάτια της...

Για να την φτιάξουμε ξανά ...

πιο δυνατή...

Δεν μπορώ να σου πω ποια είσαι...

ούτε ποια πρέπει να γίνεις...

Μόνο μπορώ να σ'αγαπώ όπως είσαι...

Και να είμαι φίλος σου...

Αυτές τις ώρες σκεφτόμουν τους φίλους και τις φίλες μου...

Δεν ήσουν πάνω ή κάτω ή στην μέση...

Δεν ήσουν πρώτη ούτε τελευταία στη λίστα...

Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο...

Να κοιμάσαι ευτυχισμένη...

Να εκπέμπεις αγάπη...

Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί...

Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις μας...

Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες...

Να ακούμε την καρδιά μας...

Να εκτιμούμε την ζωή...

Πάντως δεν έχω την αξίωση ...

να είμαι ο πρώτος...

ο δεύτερος ή ο τρίτος στην λίστα σου... 

Μου αρκεί που με θέλεις σαν φίλο.......

...........................................................................................................................

 

 

 

 

 

Δεν μετανοιωσα ποτε...

για οσα γεμισαν την ψυχη μου...

παρελθον! 

Μου ειπες...

πως στα ταξιδια μου...

θα εισαι ο ηλιος ...

που θα με ζεσταινει...

πως στις θαλασσες θα εισαι το κυμα... Ξεχασες ομως να μου πεις ...

πως τα ταξιδια καποτε τελιωνουν...

πως οι θαλασσες παγωνουν τον χειμωνα...

και ολα εκεινα τα ονειρα που εκανα ταξιδευοντας...

στα κυματα πνιγονται...

Οχι...

δεν ειναι το κυμα που με επνιξε...

δεν ειναι η βροχη που εκρυψε τον ηλιο...

δεν ειναι το μαυρο που καλυψε το λευκο...

ειναι που η ψυχη δεν ηθελε να δοκιμασει...

το αγνωστο δεν ηθελε να μεινει στο αγνωστο...

ετσι ταξιδεψε μονη της...

και χαθηκε στην σκια της ...

ετσι ειναι η ψυχη ...

ψυχη μου...

αποφασιζει για οσα δεν μπορει να αντεξει...

διεκδικει την ανασα αλλα ταυτοχρονα δεν ανασαινει...

οταν φοβαται δεν εχει δυναμη να ανασανει...

φοβαται...

αλλα παλι σκεφτομαι πως ολα οσα φοβομαστε ...

ολα εκεινα που αποφευγουμε ...

εκεινα αναζηταμε...

και εκεινα μας κυνηγουν...

Πεπρωμενο?

γραμμενο? 

δεν ξερω ...

ειμαι σιγουρος ομως...

πως ποτε δεν μετανοιωσα για οσα εχω κανει ...

για οσα εχω ζησει ...

για οσα εχω γνωρισει ...

για οσα αγαπησα και λατρεψα ...

για οσα εδωσα αλλα και για οσα πηρα... για ολα εκεινα που σημαδεψαν την ζωη μου...

με χαμογελα αλλα κ με δακρυα ...

με πονο αλλα και χαρα ...

με αγαπη και με απορριψη ...

με αρχη και τελος...

Παρελθον αναγκαιο η υπαρξη ολων αυτων...

αλλιως τι θα ειχα μεσα μου...

θα ημουν κενος χωρις αυτα...

ενα μεγαλο ΤΙΠΟΤΑ...

ομως ευτυχως ...

ειμαι γεματος αναμνησεις...

καλες και ασχημες ...

και οι δυο εχουν την δικη τους θεση μεσα μου...

Χαρη σε αυτες η ψυχη μου ειναι γεματη θησαυρους...

πολυτιμους...

Χαμογελάτε ...

στην αυριανή ηλιόλουστη ημέρα..........

...........................................................................................................................................................

Εισαι αυτό που πάντα ονειρευόμουνα...

και που πάντα ετσι σε φανταζόμουμα...

Τα ονειρά μου...

μοιάζουν με ετοιμα λουλούδια... 

που θ'ανθίσουν...

 μετα μπουμπούκια τους...
μυρωδιά τον αέρα θα γεμίσουν...
Με το χαμογελό σου...

φωτίζεται ο ουρανός...
και οι μέρες ...

οι δύσκολες ...

για μας...

θα φύγουν σαν καπνός!!!
Να ξέρεις...

μ'ενα σου βλέμα μαγεύομαι...
Με το γέλιο σου ...

να ξέρεις...

ανθίζει η πλάση... 

Αν ποτέ με χρειαστείς ΕΔΩ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ...

γιατι σ αγαπώ ...

και εσυ εισαι οδηγός μου στην ζωή!!!!!!!!!!!!

.......................................................................................................................................................................

Πόσο...

Μα...

Πόσο...

Φτωχος εγινε ο κοσμος μας...

Μα... 

Τι πειράζει ομως??  

Δεν θέλει λεφτά η καρδιά ...για ν'αγαπά!!!

Οταν ποια φύγει η μέρα και βραδυάσει...

ψάξε τον ηλιο...

που λάμπει μέσα στην καρδιά σου!!! 

Τι ομορφη που ειναι η μέρα οταν ξημερώνει... Σαν μελισσουλα... πιές τους χυμούς της...

που σου χαρίζει απλόχειρα ...

η ζωή ...

Πέτα απο πάνω σου ...

οτι σε παγώνει...

και επιτέλους ...

ζεστανε το κορμί σου με ενα φιλί...

Αγάπη μόνο...

χάριζε σε ολους ...

φέρε φως στο σκοτάδι παντού...  

Κάνε την νυχτα μέρα...

και εσύ θα εισαι η εικόνα του νου... 

Αχ αυτός ο ερωτας ...

η φλόγα ...

η μεγάλη ...

οταν ειμαι με σένα μαζί... 

Σε στολίζω με λουλούδια...

πολλά... 

Μα αν υπάρχουν στιγμές...

που με τρομάζουν...........