.....................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

Ποτέ δεν χάνεις κάτι που είχες
πραγματικά μέσα σου...

κάτι που ήταν δικό σου...

που ήταν "κομμάτι" σου...
κι αν κάποτε νιώσεις ένα τεράστιο κενό...

αν νιώσεις κάτι να σε πνίγει...

κάτι που θέλει να φωνάξει μέσα σου...

για να βγει ...

είναι που είσαι εσύ...
και είσαι εκεί...

είσαι ακόμα εκεί...
μα ναι...
αρχίζεις να βρίσκεις ένα μικρό κομμάτι από την ουσία...
την δική σου πραγματική ουσία...
ίσως τελικά το ουσιαστικό να μην βρίσκεται
"έξω" ...
κι αν βρεθήκαμε να ψάχνουμε εκεί ...

δεν πειράζει...
με την βροχή ...
με τον αέρα...
με ένα στίχο...
με ένα τραγούδι του "δρόμου"...
σιγοτραγουδάω την νότα γι' αυτό που δεν ξεχνάμε να ζήσουμε ................

 

.......................................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Είναι κάποιες στιγμές που δεν χωρούν σε λέξεις...
Είναι απλά υπέροχες...

απερίγραπτα υπέροχες...
Και σου αφήνουν μια αίσθηση μετά...
Σαν να γύρισες μόλις από ένα ταξίδι στον παράδεισο...
Κάπως έτσι είμαι κι εγώ τώρα...
Με τα φτερά δυνατά και μεγάλα...
Δεν μπορώ να πατήσω στη γη...
Ξέρω «δεν έγινε και τίποτα»...
Αλλά αυτό το «τίποτα» για μένα ήταν υπέρβαση...
Είπα θ’ αναθαρρήσω και τα κατάφερα...
Ξεπέρασα τα όρια που είχα θέσει...
Έσπασα για μια φορά το τείχος που με περιόριζε...
Του χαμογέλασα...

Του μίλησα...

Του έδειξα...
Μπόρεσα επιτέλους να αγνοήσω τις φωνές στο κεφάλι μου...
Ή μάλλον τόσο αποφασισμένος ήμουν...
Που οι φωνές...

δεν πρόλαβαν καν να ακουστούν...

ή δεν τις πρόσεξα...

δεν ασχολήθηκα...
Χρειαζόμουν προφανώς αυτό το ταρακούνημα...
Για να καταλάβω ...

πόσο μετρημένες ήταν οι ευκαιρίες μου...
Έκανα μια προσπάθεια και είμαι απόλυτα ευτυχισμένος...
Κι ας ήταν μόνο για τρεις ώρες...
Κι ας μην κρίθηκε το αποτέλεσμα...
Κι ας έχω ακόμη χέρια αδειανά...
Είμαι καλά...

μετά απο καιρό...
Πιο καλά απ’ όσο θα τολμούσα να προσδοκώ...
λίγες ώρες πριν απλά ήλπιζα...
τώρα δε παύω να χαμογελώ ...

στην πρόσφατη ανάμνηση...
Πόσο λίγα θέλει τελικά ο άνθρωπος για να φωτίσει το βλέμμα του
και να ζωγραφιστεί με μελάνι ανεξίτηλο το χαμόγελο στα χείλη του!!!
Παύω να αναλύω...
Παύω να φιλοσοφώ...
Σε λίγες στιγμές μέσα έγινα πλήρης...
Μόνο αυτό έχει σημασία τώρα...
Κι όσο κρατήσει.................................

......................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

Πάμε και ερχόμαστε κάθε μέρα...

στην ίδια "διαδρομή"...
και πολλές φορές...
δεν ξέρουμε αν πραγματικά ο λόγος που το κάνουμε
είναι το ίδιο ιδιαίτερος με πριν...
χμμμ...
"..είναι μερικοί άνθρωποι που οι μέρες τους πάνε και έρχοντε...
χωρίς ν'αφήσουν πίσω τους ένα σημάδι...

μια μυρωδιά...

έναν ήχο..."
Μιλάμε και ξαναμιλάμε και πολλές φορές λέμε τα ίδια και τα ίδια...

και αλήθεια...

θυμόμαστε ότι αυτά που είπαμε είναι μια επανάληψη?
ότι ξεχάσαμε πως η στιγμή που το πρωτοείπαμε ήταν ιδιαίτερη ...

και όχι όλες οι άλλες...
"...είναι μερικοί άνθρωποι που μαδάνε με μανία όποια λέξη βρούν μπροστά τους...δεν υπολογίζουν..."
Ακούμε και ξανακούμε...

απορίες...

ερωτήσεις ...

και πάλι...

και πάλι...
και παλεύουμε για τις απαντήσεις...
ώσπου τελικά συνειδητοποιούμε ότι δεν χρειαζόμασταν την απάντηση ...
Και φυσικά υπάρχει και αυτό...
περπατάμε και περπατάμε και "τρέχουμε" για να φτάσουμε γρήγορα στον  προορισμό μας...
και κει...

στο τέλος του δρόμου...

στην στροφή και λίγο πριν ...
αααχ...

δεν έπρεπε να έρθω εδώ...

τόσος δρόμος...

τόσα "χιλιόμετρα" άδικα...
και...? 
γκρεμίζονται οι "προορισμοί" και μαζί με αυτούς και όλα τα άλλα...
δεν είναι κακό να πάμε και να έρθουμε...
δεν είναι κακό να πούμε και να ξαναπούμε...
δεν είναι κακό να ακούμε και να ξανακούμε...
και φυσικά δεν είναι κακό να περπατήσουμε και να γυρίσουμε πίσω...
ναι...

αλλά δεν είναι και καλό...
και όσο θα περνάνε αυτά...

όσο εμείς θα σκεφτόμαστε...
ξεχάσαμε να ανάψουμε το φως και μας πήραν τα σκοτάδια... 
πάλι..............

.....................................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η ζωή μας είναι διαδρομές...

Σημασία, λέει ο ποιητής...

έχει το ταξίδι και όχι ο προορισμός... 

Αυτό είναι που σε κάνει να σκέφτεσαι... 

να αναπολείς...

να δημιουργείς...

να εξελίσσεσαι...
Από πολύ παλιά οι δρόμοι είχαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μένα... 

Στο δικό μου το μυαλό ...

οι γραμμές διαχωρισμού που διευκολύνουν και προφυλάσσουν τους οδηγούς από το να περάσουν στην αντίθετη πλευρά, είναι οι ίδιες...

γραμμές που διαχωρίζουν το σωστό από το λάθος...

το καλό από το κακό στη προσωπική μας ζωή... Τα φανάρια που συναντάμε μπροστά μας ...

είναι η υπενθύμιση που μας λέει ξεκάθαρα πότε πρέπει να σταματήσουμε και πότε να συνεχίσουμε αυτό που κάνουμε... 

Οι οδηγοί που βρίσκονται πίσω μας... 

μπροστά μας...

δίπλα μας ...

είναι οι άνθρωποι που ήρθαν... 

βρίσκονται...

πέρασαν...

θα περάσουν από την ζωή μας... 

Το κυριότερο όμως είναι αυτά που βρίσκονται έξω από τον δρόμο... 

Περαστικοί ...

διαβάτες...

κτίρια...

όμορφα ή άσχημα τοπία... 

Αυτά σε κρατάνε στον δρόμο στην πραγματικότητα...
Αυτή είναι η μια σκοπιά... 

Η άλλη έχει να κάνει με ερώτηση... 

«Και πως γίνεται και παρεκκλίνουμε της πορείας μας κάποιες φορές?» 

θα σκέφτονται πολλοί... 

Αυτό έχει να κάνει με τις εξόδους σίγουρα... 

τα ανοίγματα που υπάρχουν σε κάποια σημεία των δρόμων... 

Με μια πρώτη ματιά φαίνονται πως είναι για καλό... 

να ξαποστάσουμε... 

να χαλαρώσουμε... 

να σκεφτούμε... 

αλλά σε πολλές περιπτώσεις κρύβουν παγίδες... Άλλωστε πολλές είναι οι φορές που θέλουμε από μόνοι μας να παρεκκλίνουμε της πορείας μας... Είτε επειδή κουραστήκαμε από την διαδρομή...

είτε επειδή βαρεθήκαμε να κινούμαστε πάντα μέσα στις γραμμές σαν στρατιώτες...
Το θέμα είναι πως είτε με την μια οπτική είτε με την άλλη ο κύριος παρονομαστής είναι ο δρόμος... 

Το ταξίδι... 

το οποίο αν γίνει όπως πρέπει με τα καλά του και τα άσχημα του είμαι σίγουρος πως και ο προορισμός θα είναι έτσι όπως τον περιμένουμε...
Αυτοί που κατάφεραν να φτάσουν ως το τέλος της διαδρομής ...

έχουν να λένε πως αυτό το ταξίδι ήταν το ομορφότερο απ’ όλα... 

«Με λόγια να καίνε... οι αλήθειες να κλαίνε... 

να λες δε σε νοιάζει ο δρόμος που βγάζει...» 

λένε τα Κίτρινα Ποδήλατα... 

Αυτός ο στίχος νομίζω πως περικλείει μέσα του όλα όσα σκεφτόμαστε και νιώθουμε όσοι έχουμε κάνει αυτή την διαδρομή... 

έστω και μια φορά... 

έστω και χωρίς να την ολοκληρώσουμε... 

Γιατί όλα είναι δρόμος..........

 

 

 

 

.......................................................................................................................................................................................................................................

Νιώθω αυτόν τον καιρό παράξενα...
σαν να βρίσκομαι μπροστά σε μια μεγάλη βιβλιοθήκη...
κρατώντας στα χέρια μου ένα παλιό βιβλίο...
Ανοίγοντας και διαβάζοντας το...
το περιεχόμενο του είναι γνώριμο...
είναι το παρελθόν μου...
τα γεγονότα της ζωής μου...
Το κρατώ στα χέρια μου...
για λίγο στην αγκαλιά μου...
δεν υπάρχει πόνος...
οι πληγές έχουν κλείσει...
Και βάζω το βιβλίο στη βιβλιοθήκη...
εκεί που είναι η θέση του ...
μαζί με το παρελθόν...
Ένα καινούριο βιβλίο περιμένει να γραφτεί...
έχει λευκές σελίδες...
περιμένει να γεμίσει με εμπειρίες ...
όμορφες...
στιγμές χαρούμενες...
στιγμές αγάπης...
ξεγνοιασιάς...
ευτυχίας...
γαλήνης...
Αν δεν υπήρχε το πρώτο δεν θα υπήρχε τώρα αυτό...
κι αν το πρώτο είχε πόνο...
δυσκολίες...
λάθη...
απόγνωση...
είναι όλα αυτά που δημιούργησαν το δεύτερο...
Κι έτσι θα δημιουργήσουν ...
το δεύτερο ...
το τρίτο ...
και πάει λέγοντας...
μπροστά στη βιβλιοθήκη της ζωής μου...
Το βιβλίο της ζωής μας ...
το έχουμε εμείς οι άνθρωποι στα χέρια μας...
κι η εξουσία στη ζωή μας είναι τόσο μεγάλη όσο μεγαλειώδης...
είναι η αγάπη του Θεού για εμάς ...
τα παιδιά του...
ώστε να μας αφήνει ελεύθερους να τη δημιουργούμε ...
με εμπιστοσύνη στα Χέρια Του... 
με πίστη στον εαυτό μας... 
με υπομονή ...
με αγάπη περνώντας μέσα από τα πιο σκοτεινά μας κομμάτια...
για να βρούμε το φως...
για να κάνουμε την υπέρβαση ...
και η ζωή από κόλαση να γίνει παράδεισος...........

.......................................................................................................................................................................................

Χρονος...

Στιγμη...
Κι εκει που νομιζεις οτι ανεβηκες ενα ακομη Σκαλοπατακι...

Καταλαβαινεις ...

οτι πας πολλα πισω...

Οτι ξαναγυριζεις παλι...

οχι εκει που ησουν...

μα πιο βαθια...
Ο χρονος ειναι κατι περιεργο...

αυτη η στιγμη που σε φερνει κοντα ή ακομη μακρυτερα...

που αν δεν ησουν εκει...

δεν θα την ενιωθες...

θα σουν ενα σκαλοπατακι πιο πανω...
Ισως ομως ναναι και αυτη η στιγμουλα που μπορει να σε παει πισω...

μπορει να σου δωσει ενα βραδυ ακομη που θα κοιτας ψηλά...

μα δεν θα μπορεις να φτασεις...

που μπορει να σου δωσει απαντησεις σε ερωτηματα...

που μπορει να σου δωσει την πραγματικοτητα...
Αν δεν την ειχες γευτει...

ισως νασουν μια πιθαμη παραπανω...

μα ...

μαλλον θαταν ψευτικη...
Αραγε αυτο ειναι που ζητας;
Οχι...
Αν δεν βρισκομουν εκει...

αυτη τη στιγμη...

θαμουν απλα καποιος που δεν θα ηξερε...
Βρεθηκα εκει...

ειμαι ενας ανθρωπος που ξερω...
Αν δεν ηξερα...

θα κοιμομουν πιο ηρεμα...
Βρεθηκα...

και ξερω...

θα κοιμηθω ασχημα...

μαλλον δεν θα κοιμηθω...
Τι ειναι αραγε πιο καλο;
Τι θελει ο ανθρωπος τελικα;
Την αληθεια;

ή απλα να κοιμηθει;
Δεν ξερω πραγματικα...

παντα ηθελα την αληθεια...

μα ειναι φορες ...

που δεν εχω το κουραγιο για να την αντιμετωπισω...
Χρονος λοιπον...

στιγμη...

Νασαι εκει;
Να τη ζησεις;
Να δεις την αληθεια;
Να μην εισαι εκει;
ΘΑ κοιμηθεις καλυτερα...

ισως και να κανεις λαθος...
Ισως..
Μα δεν κανεις.........

 

........................................................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μ΄αρέσει άμα σωπαίνεις...
επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία...

κι ενώ μεν απ΄τα πέρατα με ακούς...  

η φωνή μου εμένα δε σε φτάνει...  

Μου φαίνεται ακόμα οτι τα μάτια μου σε σκεπάζουν πετώντας...

κι οτι ένα φιλί...

μου φαίνεται στα χείλη σου...

τη σφραγίδα του βάνει...  

Κι όπως τα πράγματα όλα ποτισμένα είναι απο την ψυχή μου...

έτσι αναδύεσαι κι εσύ μες απ΄τα πράγματα... ποτισμένη ...

απ΄την δική μου ψυχή ...

Του ονείρου πεταλούδα...

της ψυχής μου εσύ ...

της μοιάζεις έτσι...

σαν όπως μοιάζεις και στην λέξη μελαγχολία... καθώς ηχεί ...

Μ΄αρέσεις άμα σωπαίνεις...

επειδή στέκεις εκεί ...σαν ξενιτιά ...

Κι άμα κλαίς μου αρέσεις...

απ΄την κούνια σου... πεταλούδα μικρή μου εσύ... Κι ενώ μεν απο τα πέρατα με ακούς...

η φωνή μου εμένα δεν μπορεί να σε αγγίξει...

Άσε με τώρα να βυθιστώ και γώ...

με την σιωπή τη δικιά σου...

που είναι απέριττη ...

σα δαχτυλίδι αρραβώνων ...

και που λάμπει σαν αστραπή ...

Είσαι όμοια η νύχτα...

αγάπη μου...

η νύχτα που κατηφορίζει έναστρη ...

Απόμακρη ...

και τόση δα  ...

κι απ΄αστέρια φτιαγμένη είναι η δική σου σιωπή...

 Μ΄αρέσεις άμα σωπαίνεις...

επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία ...

 Μακρινή κι απαρηγόρητη...

σα να σε σκέπασε χώμα...
Μια λέξη μόνο αν πεις...

ένα χαμόγελο...
μου αρκεί για να πανηγυρίσω...
που είσαι εδώ...

κοντά μου.............

 

 

..................................................................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τις νύχτες αδειάζω την καρδιά μου...
Ένας πόνος και λίγες φωνές που δεν θέλω να ακούω ...
κι όμως ήρθαν...
Μια σκοτεινή παρουσία μ' ακολουθεί...
σε κάθε βήμα...
Νύχτες χωρίς φεγγάρι , και τα βήματα μου γίνονται πιο αργά...
αλλά συνεχίζω...
Δυο σκιές...
Μια ανάμνηση που ξεχάστηκε...
Προσπάθειες να θυμηθώ...
Όσο κι αν πιέζω το μυαλό , κάποιες αναμνήσεις προσπαθεί να τις αποβάλλει...
Λήθη που δεν επέλεξα αλλά μ' επέλεξε για να δημιουργήσει άμυνα...

για εμένα...
Οι φωνές...
Ποιό συναίσθημα να διαλέξω για να νιώσει ένα άδειο σώμα?
Μπορώ να νιώσω οτιδήποτε κινείται, αναπνέει ή απλά υπάρχει...
Ακούω μουσική αλλά ακούω και πέρα από τις νότες...

Aα μουσικά όργανα... τη φωνή... τους στίχους...
Ακούω το νόημα και μ' αγγίζει...
Θέλω να κλάψω...
Μα είναι στιγμές που ούτε τα δάκρυα επιλέγουν τα μάτια μου...
Τ' απωθούν...
Τόσες λέξεις...

Θέλω να πω αλλά τα χείλη παραμένουν σφραγισμένα...
Γιατί μου είπαν να περιμένω...
Χωρίς κάποια εξήγηση...
Και περιμένω...
Ξέχασα κι αυτό το σκοπό...
Περνούν οι μέρες ...μεγαλώνοντας... ωριμάζοντας...
μπαίνοντας στη μιζέρια των "μεγάλων" ...
"Υπομονή...όλα θα γίνουν" λέει ο καθένας...
Απλά άκου...μην μου δίνεις συμβουλές...
Άκου τι έχω να πω...
Τι πόνος θα βγει από μέσα μου χωρίς να σκέφτομαι ποιες λέξεις θα χρησιμοποιήσω...
Γιατί αυτές οι κουβέντες βγαίνουν από την καρδιά...
Κοίτα με...άκου...μη λες τίποτα...
Χρειάζομαι ένα αεράκι να διώχνει τις φωνές...
Μια μουσική να συμβαδίζει με τους αργούς χτύπους τις καρδιάς και ένα φεγγάρι για να εξαφανίσει την σκοτεινή παρουσία...
Κι όμως το μόνο που βλέπω είναι σκοτάδι...
Και βυθίζομαι ...σ' αυτό...
Δημιουργείτε ένας άλλος κόσμος...
Ή μάλλον είναι ο ίδιος με τις δυο πλευρές του...
Κι αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι...
Ποιον δρόμο να διαλέξω... 

και μην πεις τον σωστό...
Θα είσαι από την άλλη μεριά ...

και γω δεν περπατώ σε εκείνο το δρόμο...
Δέχεσαι το δικό μου μονοπάτι ή το απορρίπτεις?
Κάποτε θα φτάσεις στο δικό μου...
Μα θα είναι αργά...
Δεν άργησες για μένα...
Άργησες να κατανοήσεις τον κόσμο ...

τον πραγματικό κόσμο...
Εκεί που η ευτυχία και η δυστυχία είναι συνώνυμα...
και όχι αντίθετα...

.......................................................................................................................................................................................................................

Σ' όσους έχασα νωρίς...

και σ' όσους δεν κατάφερα να ζήσω...
Αυτές τις μέρες μου έρχονται πολλά πρόσωπα στο μυαλό...
Πρόσωπα που έχασα νωρίς...
"Νωρίς" με την κάθε έννοια που μπορούμε να δώσουμε...
Πρόσωπα που τώρα με βλέπουνε από ψηλά...
και που δεν πρόλαβα να ζήσω μαζί τους αρκετά...
Να περάσω μαζί τους στιγμές που να έχω να θυμάμαι...
ακόμα και τώρα που απουσιάζουνε και λυπάμαι ...
Οι κάποια άλλα άτομα που έφυγαν νωρίς από κοντά μου...
αλλά όχι για τους ουρανούς...

ίσως για άλλη χώρα...

για άλλη πόλη...

για άλλο έρωτα...

Όλοι τους πρόσωπα που αυτές τις μέρες τα χρειάζομαι...
και τα θυμάμαι όλο και πιο έντονα...
Δεν ξέρω αλλά η θύμηση τους με σκοτώνει...

με πληγώνει...

με μαχαιρώνει...
Όλοι έρχονται κοντά μας για κάποιο λόγο...
αλλά δυστυχώς η παρουσία τους στην ζωή μας ...

έχει μια ημερομηνία λήξης και το μόνο που μένει τελικά είναι μια απλή ανάμνηση...

ένας πόνος και κάποιες φορές... 

ένα "γιατί"...
Μερικούς όμως ο χρόνος που τους δίνεται για να ζήσουν στο πλάι μας είναι πολύ λίγος...
και έτσι οι αναμνήσεις μας μαζί τους ελάχιστες...
Σκέφτομαι και τα άτομα που μένουν μακριά μου...

όσο και αν τους προσμένει η καρδιά μου...
Ανθρώπους που είμαι έξω απ' την ζωή τους...

γιατί δεν θελήσανε να ακούσουν την ψυχή τους ...

Πρόσωπα που νιώθω πως κι αυτά τα έχω χάσει...

αφού πριν έρθουνε καλά καλά...

για άλλα μέρη άνοιξαν φτερά...
Αν και σας έχασα πριν ακόμη σας ζήσω...

πάντα στο πλάι μου θα ήσαστε...
δεν θα σας αφήσω πίσω...
Σαν μια γλυκιά ανάμνηση...

σαν ένα ωραίο δώρο θα σας θυμάμαι πάντοτε...
και ας έμεινα με πόνο...
Σ' όσους έχασα νωρίς ...
Και σ' όσους δεν κατάφερα να ζήσω...
Ακόμη σας χρειάζομαι ...

Καληνυχτα οπου κι αν ειστε...........

 

 

 

................................................................................................................................................................

Για σένα ειμαι ακομα εδω...

μαθαινω να αντεχω...
να θυμαμαι...
να ξεχνω...

Τους ζωγραφιζω όνειρα...

αισθήματα και πάθη...

Το χρωμα των ονειρων μου...
μπλεκεται μες τα ματια σου...

Κι αλλαζει όταν αλλάζεις προοπτικές...

Το χρώμα των ονείρων μου ...
κυλάει πάνω στο σώμα σου...

κρύβεται στην ανάσα σου...

κάνει κύκλους...

γύρω απ' το είναι σου...

Αλλάζει... 
αλλάζει όψεις...
αλλάζει μορφές ...

Για σένα είμαι ακόμα εδώ ...

μαθαίνω ν'αντέχω...

να θυμάμαι...

να ξεχνώ...

Θέλω να σου φωνάξω δυνατά ...

Τις πιο μεγάλες μου στιγμές...

τις έζησα μαζί σου...

Γιατί εσύ...
μονάχα εσύ ...
κατάργησες τη μοναξιά μου ...

Έδωσες χρώμα στα όνειρά μου...

Έγινες φλόγα...
που σιγοκαίει μες στα μάτια μου ...

για να βλέπω πάντοτε τον κόσμο φωτεινό...

Μία αφορμή για να σωθώ...
απ'τα σκοτάδια μου ...

σ'ένα παρόν θαμπό και σκοτεινό...

Αυτή είναι η αλήθεια μου ...

και υπάρχει μόνο γιατί τη μοιράστηκα κάποτε μαζί σου...

Θέλω να σου φωνάξω δυνατά ...

Άκου τα λόγια μου...

Είναι φωνές που σκίζουν τη σιωπή σου ...

Άκου τη σκέψη μου ...(άκου τη σκέψη μου)...

Και την ελάχιστη μου αναπνοή ...

Άκου τον ήχο μου...

που σε τυλίγει...
κι ύστερα αφήνεται να υπάρχει...
για να τον ακούς ...
Εσύ...............

...............................................................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                  Ψαχνω για φεγγαρι αποψε...

Για αλλη μια φορα βυθισμενος στη γλυκια μελωδια του ονειρου...
Μονο εκει βρισκω πια γαληνη...

στα σεναρια του αποκοιμισμενου μου εαυτου...
Τι κι αν εφυγες μακρια;

Για μενα παντα μακρια ησουν...
Τι κι αν σε εψαξα;

Τι κι αν χαθηκες;
Τι κι αν δεν υπηρξες ποτε...

Η μοναξια ειναι η ιδια...
Το ιδιο σκληρη...

το ιδιο απολυτη...
Διακρινω την παρουσια της και στην πλανη του ονειρου...
Κι ομως συνεχιζω να αγνοω το καλεσμα της...
Αρνουμαι να ξυπνησω σ'ενα κοσμο χωρις φεγγαρι...
Και η ιστορια συνεχιζεται...

μια ιστορια που κυλαει με δικη μου καθοδηγηση...
Χαμογελαω ασυναισθητα...

Πως αλλιως;
Το ξερω θα σε δω...

θα σ'αγγιξω...

Θα νιωσω ολα οσα για τοσο καιρο ειχαν ξεχαστει...
Και η μοναξια...

δεν θα υπαρχει μοναξια...
Μα ξερεις; 

Δεν θα γινει ετσι...

Αποψε μονη θα δεις το φεγγαρι...

Κανε μια ευχη για μενα...

για τον κοσμο μου...
Ζητα του να φωτισει μια στιγμη και το δικο μου ουρανο...
Και σ'αγαπαω μονο αυτο να ξερεις... Καληνυχτα...
Τι σημασια εχει να ξερεις εκ των προτερων το τελος μιας ιστοριας;
Το φως της μερας ξυπναει...

ο,τι προσπαθουσε ματαια να κρυφτει στο σκοταδι του νου...
Και η ανασα μου ...

δυσκολα βγαινει απ' το στηθος...
Ακομα ακουγονται γνωστοι ηχοι απ'τα ανοιχτα ακουστικα στα αυτια...

Ψιθυριζω τους στοιχους...

προσωρινη γαληνη..........

..................................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Συγνωμη...
Καποιοι δε ξερουν τη λεξη...
Καποιοι κανουν οτι δεν τη ξερουν...
Αλλοι τη λενε τοσες φορές τη μερα που μενει αφωνη...
Καποιοι αλλοι δε ξερουν την ακριβη σημασια της...
Υπάρχουν κι αυτοί που τη λενε επιλεκτικα...
Καποιοι κερδιζουν απο αυτη...
Μια μεριδα ζουν απο αυτη...
Εγωισμος;..μπορει...

απανθρωποιηση;..μπορει...
Γιατι τι λεμε;
για να νιωσουμε καλα;
για να πετυχουμε κατι;
για να φυγουν τυχον τυψεις;
για να συνεχισουμε;
για να νιωσει ο ακουων καλα;
για να ειμαστε αρεστοί;
Ποιος ξερει;

μπορει και για ολα...

μπορει και για κατι αλλο...
Υπάρχουν και ανθρωποι που θελουν να την πουν...

γιατι ετσι το νιωθουν...

γιατι νιωθουν οτι ισως αδικησαν...

γιατι νιωθουν οτι οι ανθρωποι μεσα απο τη διαδικασια της σκεψης για να βγει προς τα εξω η λεξη αυτη,..

καλιτερευουν σαν ανθρωποι...

γιατι νιωθουν οτι εξωτερικευση των συναισθηματων τους...

τους βοηθουν...

γιατι θελουν να ακουμπησουν τις σκεψεις τους...

να τις κουβεντιασουν...

να κανουν πιο ομορφο τον εαυτο τους...

τη καρδια τους...

να χαμογελασουν παιρνοντας δυναμη απο τα σφαλματα τους...

να δωσουν μετα πιο πολλα...

οχι ντε και καλα εκει που εσφαλαν...

μα στη ζωη την ιδια...
Δε μπορουν ομως...

Αν δεν υπάρχει πια ο ανθρωπος που αδικησαν; 

αν δεν μπορει να βρεθει ο αποδεκτης;
Και ψαχνουν...

προσπαθουν να ανοιξουν κλεισμενες πορτες...

αμπαριασμενες καρδιες...
Πουθενα ζωη...

αναπνοη...

φαρος ερημος...
Μια ζωη να αναζητουν...

να ψαχνουν...

ψυχες μετεωρες αναμεσα στους δυο κοσμους...

αληθεια-ψεμα...

ζωη-θανατος...
Λενε οτι φτανει που το σκεφτεσαι εσυ...

φτανει που εσυ εχεις μετανιωσει...
Δε φτανει...

η καθαρση ερχεται εκει...

απεναντι με ματια στα ματια...

με δακρυ κρυφο...

με βλεμμα σκυθρωπο...

με μιλιά...
Για ολους...

για σενα ...

για σενα...

και για μενα..........

 

..........................................................................................................................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δεν Μπορώ ν σου δώσω λύσεις για όλα τα προβλήματα της ζωή σου...

ούτε έχω απαντήσεις για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου...

μπορώ όμως να σ’ ακούσω και να τα μοιραστώ μαζί σου...
Δεν μπορώ ν’ αλλάξω το παρελθόν ή το μέλλον σου...
Όμως όταν με χρειάζεσαι...

θα είμαι εκεί μαζί σου...
Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματά σου...
Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου...

να κρατηθείς και να μη πέσεις...
Οι χαρές σου...

Οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου δεν είναι δικές μου...

Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένη...
Δεν κρίνω τις αποφάσεις που παίρνεις στη ζωή σου...
Αρκούμαι να σε στηρίξω να σου δίνω κουράγιο και να είμαι πάντα δίπλα σου ...

όποτε το θελήσεις...
Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις...

Όμως ...

θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις...
Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου...

όταν κάποιες θλίψεις σου σκίζουν την καρδιά...

όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου και να μαζέψω τα κομμάτια...

για να τη φτιάξουμε ξανά δυνατή...
Δεν μπορώ να σου πω ποια είσαι ούτε ποια πρέπει να γίνεις...
Μόνο μπορώ να σ΄ αγαπώ όπως είσαι ...
Και να είμαι φίλος σου. ..
Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν τους φίλους μου και τις φίλες μου...

δεν ήσουν πάνω ή κάτω ή στη μέση...
Δεν ήσουν πρώτη ούτε τελευταία στη λίστα...
Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο...
Να κοιμάσαι ευτυχισμένη...

Να εκπέμπεις αγάπη...
Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί. ..
Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις μας...
Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες...
Να ακούμε την καρδιά μας...
Να εκτιμούμε τη ζωή...
Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι ο πρώτος...

ο δεύτερος ...

ή ο τρίτος στη λίστα σου...
Μου Αρκεί που με θέλεις σαν Φίλο...
Ευχαριστώ που είμαι.....
“Μην περπατάς μπροστά μου...

μπορεί να μην σε ακολουθήσω...

Μην περπατάς πίσω μου μπορεί να μην σε οδηγήσω...

Απλώς περπάτα δίπλα μου και γίνε φίλος μου...“ "Αlbert Camus"
Υ.Γ. Μετά απο αρκετή προσπάθεια...

διότι οι περισσότερες εικόνες υπήρχαν στο αρχείο μου σαν παρουσίαση...

(και εδώ, πρέπει να ομολογήσω ότι κατά καιρούς μου έχουν σταλεί καταπληκτικά mail που τα έχω φυλάξει)

αποφάσισα κάποια να τα επεξεργαστώ...

(τρομάρα μου)και να τα μοιραστώ μαζί σας...

Δεν περίμενα όμως ότι το "μαγείρεμα" αυτο θα ήταν τόσο περίπλοκο...

ώρες τώρα παιδεύομαι!
Πιστεύω κάτι κατάφερα :).. .

Ανάρτηση αφιερωμένη στους αγαπημένους μου φίλους...

μα και στους δικούς σας...γιατί οι φίλοι μας,είναι πολύτιμοι!!!!!!!

 

 

.....................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Είναι φορές που γίνομαι βράχος ...

το ξέρω δεν είναι για καλό...

Άλλες πάλι ο βράχος γίνεται πλωτό ... ταξιδεύει δίχως χάρτη...

Μου αρκεί μόνο να είμαι κοντά σου...

να ακούω τα μυστικά σου ...

τις ιστορίες σου...

Πόσες αλήθεια ιστορίες μου λες...

και εγώ τις καταγραφώ...

στο κογχυλένιο μυαλό μου...
Αν τις εκδώσω θα με πούνε ψεύτη..

αν τις αφήσω μέσα μου ...

θα με πούνε εγωιστή...

Μα εγώ που σ’ αγαπώ στέκομαι εκεί...

ατάραχος ...

πάνω στις δυο καφετιές γυαλιστερές σου πέτρες ...

και γίνομαι ένα με αυτές...

Μα οι ιστορίες σου με λαξεύουνε...

κάθε που σε αγκαλιάζω...

Είναι εκείνα τα αλμυρά δάκρυα σου...

που μου κάνουν την ζημιά...

που με μικραίνουν ...

που με καταλύουν...

Αν με αγαπούσες με εμπιστοσύνη και εσύ...

έστω για λίγο ...

αν με άκουγες και εσύ ...

όπως εγώ… 

Θα ήμασταν για πάντα μαζί...

Μα εσύ θαρρώ είσαι ολόιδια η θάλασσα...

Πότε έτσι ...

πότε αλλιώς...

Για κοίτα...

έμεινε μέσα μου λίγο γλυκό νερό...

Το θέλεις και αυτό;

.............................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Πάνε κι' έρχονται...

Στούς δρόμους...

στα γραφεία...

στα σπίτια...

στα καβούκια τους...

Πάνε κι' έρχονται...

Σε αεροπλάνα και τρένα...

σε καράβια και μοτοσυκλέτες...

με τα κεφάλια σκυφτά...

με τα μάτια κενά χαράζουν με σάλιο διαδρομές...

που χωρίς να το ξέρουν...

οδηγούν πάντα στο ίδιο σημείο...

Εκεί που ξεκίνησαν...

εκεί που το σκοτάδι της μήτρας γίνεται απειλητικό και αδιαπέραστο...

Δεν το γνωρίζουν...

Νομίζουν πως προχωρούν...

όμως μόνο προσχωρούν...

σε στρατόπεδο εχθρικό και άγνωρο...

δεν είναι η μήτρα αυτή της μάνας που τους γέννησε...

είναι η τελική παγίδα που ενεδρεύει ξανά και ξανά ...

στα ίδια περάσματα τα χιλιοπατημένα μα άγνωστα...

που τους καταβροχθίζει τελικά...

τους αναλώνει λαίμαργα και μετά φτύνει τ' απομεινάρια τους ...

και πρόχειρα και βιαστικά τά ραντίζει με σταγόνες ζωής ανακατεργασμένης...

ανακυκλωμένης και μικρότερης αντοχής...

νάχουν να πορεύονται...

ξανά και ξανά ...

πάνω στα χνάρια που ήδη πέρασαν τόσες φορές...

χωρίς να το ξέρουν...

Και πάλι πάνε...

και πάλι έρχονται...

αλλάζουν μόνο μέσο μεταφοράς...

αλλάζουν και λίγο το βηματισμό τους...

πότε πιό γρήγορα...

πότε πιό αργά...

πότε σ' ευθεία...

πότε σε κύκλους...

πάντοτε όμως σκυφτοί...

με τα μάτια κενά και μ' ένα όραμα νεκρό στη θέση της καρδιάς...

Ακούνε ιστορίες απ' τα παλιά...

με το πικρό χαμόγελο να κρέμεται στις άκρες των χειλιών τους και μιά πελώρια σκιά να καλύπτει το αναιδέστατο φώς των ματιών που προσπαθεί μάταια ν' ανάψει...

Δεν επιτρέπεται...

Απαγορεύεται αυστηρά και το γνωρίζουν...

Μπορεί όμως και όχι...

Απλά, έχουν εκπαιδευτεί να το ξεχνούν...

Ακούνε πάντως ιστορίες θάρρους και ανθρωπιάς και κουρασμένοι γυρνούν προς το παρελθόν το κεφάλι...

μήπως και ώ του θαύματος...

ανακαλύψουν το μυστικό και απροσπέλαστο μονοπάτι...

εκείνο το απάτητο...

εκείνο το χωρίς επιστροφές και μυστικές παγίδες που φωταγωγεί...

το ξέρουν...

όλα τα διπλοκλειδωμένα δωμάτια της ψυχής και αποκαλύπτει τελικά την Πηγή της Αθανασίας...

Τό Οραμα...

Ενας λαός...

Χίλιοι λαοί...

Ενας που κάνει χίλιους...

Χίλιοι που κάνουν έναν...

Υπήρξαν κυνηγώντας το...

Με οποιοδήποτε όνομα κι' άν του δόθηκε...

Πέθαναν κυνηγώντας το...

Ξανά και ξανά..

μέσα στα βάθη των αιώνων έγραψαν και κατέγραψαν πράξεις και μνήμες ηρωϊκές...

παράδοση και πρωτοπορεία...

νίκες απρόσμενες και θυσίες ανυπέρβλητες...

όλα βαφτισμένα στ' όνομά του...

όλα χαραγμένα με μελάνι ανεξίτηλο στους πάπυρους της Ιστορίας...

να φέγγουν...

να ζωοποιούν...

να οδηγούν...

να τρέφουν τ' όνειρο...

να χορταίνουν...

να δικαιολογούν τις διαδρομές...

το ταξίδι...

την ύπαρξη...

Το "πήγαινέλα"...

Ανθρωποι κουρασμένοι πάνε κι' έρχονται...

Βλέπεις μονάχα βλέμματα άδεια και ψυχές στραγγιγμένες ...

να πορεύονται προς το φώς που τρεμοσβύνει...

χωρίς επιλογές...

Κρατάνε στο χέρι το μίτο της Αριάδνης που οδηγεί ξανά και ξανά στο σημείο μηδέν...

Ενας μίτος δόλωμα...

Που καταλήγει στο στόμα του Μινώταυρου και κανένας Θησέας δεν έρχεται για να τούς σώσει...

Στα πελάγη του κόσμου αυτού όλα τα καράβια φοράνε τα μαύρα τους πανιά...

Οι καπετάνιοι τους ξεχνάνε επίτηδες να σηκώσουν στα κατάρτια τα λευκά...

Η τριήρης που κουβαλάει το Οραμα στ' αμπάρια της έχει μείνει πολύ πίσω...

Τόσο, που αναρωτιέμαι μήπως και τσακίστηκε ανάμεσα στις Συμπληγάδες...

Δώστε μας ένα Οραμα ρε γαμώτο!