.....................................................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

φευγαλέοι εραστές...

μ΄ ένα κλικ αυταπάτης ...
κρέμονται στις επιτύμβιες οθόνες...
υγρών ...

virtual στεναγμών ...
ανέγγιχτοι...

άψογοι...

μάρτυρες μιας demo λύπης ...
άτολμοι...

με αισθητήρες επαναλαμβανόμενων δακρύων ...
ποθώντας ...

διστάζοντας…
με το κέρμα της ανομολόγητης ευκαιρίας στο χέρι...
ποθώντας μα… 

διστάζοντας…
και μια μνήμη γονδολιέρισσα να πηγαινοέρχεται...

ακατάπαυστα ...
στα κανάλια μιας αρχέγονης επιθυμίας:
να γνωρίζεις ...
να τολμάς ...
να πεθαίνεις ...
κι ας πεθαίνεις…
πέφτοντας από γέφυρες βενετσιάνικης νοσταλγίας...
χωρίς trial προσομοίωση ματαιοδοξίας και fake ταξιδιωτικούς οδηγούς...

ονείρων ...
η aqua alta θα πλοηγήσει την τέφρα των στιγμών μου ...
στην άμπωτή της θα συλλέξετε
τους μίσχους των λόγων μου ...
και σε full version ...
την ψυχή μου.............

 

 

 

..........................................................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Όταν τ' άστρα φανούν και σκοτεινιάσει ο ουρανός...

 

όταν τους ανθρώπους φωτίζει της σελήνης το     γλυκό το φως...

όταν η όμορφη νύχτα σκεπάζει των ερωτευμένων τα μυστικά...

και η καρδιά των ανθρώπων γεμίζει με μια ζεστή αγκαλιά...

εκείνη τη νύχτα θα 'μαι και γω και θα περιμένω εσένα...

καρδιά μου...

έξω από το παράθυρο εσένα θα κοιτώ...

εσένα θα προσμένει η ματιά μου...

με πρόσωπο φωτεινό θα στολιστώ και γλυκά θα 'ναι τα ματάκια...

Όμορφος δεν είμαι εγώ...

όμορφος θα γίνω για σένα...

και στην καρδιά δεν θα 'χω σημάδι δυστυχίας...

κανένα...

Πού είσαι ήλιε μου...

όμορφε...

πού είσαι παράδεισε μου?

Πού είσαι άστρο...

του δειλινού...

πού είσαι άγγελε μου?

Έλα να με πάρεις από δω σ' άλλη πόλη να με πας...

Σ' άλλη χώρα να μ' αγκαλιάζεις...

σ' άλλη γη να μ' αγαπάς...

για προμήθειες μην πάρεις σκεπάσματα ή φαγητό...

μονάχα την αγάπη μας και ένα άλογο γοργό...

 η αγάπη είναι βαρύ φορτίο...

αν και δεν το κουβαλάς...

μα όταν τη μοιράζεσαι στα δύο αυτή σε κάνει να πετάς...

Αχ, πού είσαι καρδιά μου? 

η αρχοντιά σου δεν αργεί...

μα μου φτάνει που θα γίνεις δικιά μου για μια ολόκληρη ζωή...

Για δωράκι εγώ ,δεν θέλω κατι αρχοντικό...

μονάχα ένα φιλάκι να μου δώσεις ...

στο στόμα για να γλυκαθώ...

Γιατί τα χειλάκια σου είναι γλυκά σαν τα πέταλα ανθού...

και τα χαδάκια σου απαλά σαν το φτερό χελιδονιού...

Μα έχει περάσει η νύχτα πια και η μέρα ξημερώνει...

μα για σένα εγώ αγάπη μου θα περιμένω λίγο ακόμη..,

Θα περιμένω τα ματάκια σου που δεν είναι ούτε πράσινα ούτε γαλάζια...

μονάχα ανοιχτοκάστανα...

μεγάλα και γλυκά...

όλο νάζια...

Ξημέρωσε πια ...

ψυχή μου...

βγήκε ο ήλιος ο λαμπρός...

αχ, γιατί να σε ζωή μου τόσο μα τόσο πολύ αργη?

Τόσο καιρό σε περιμένω ...

μα εσύ ακόμα να 'ρθεις...

μήπως με ξέχασες λιγάκι γι' αυτό και τόσο πολύ αργείς?

Όταν έρχεται η νύχτα εγώ γεμίζω με χαρά...

μα όταν έρχεται η μέρα δάκρυα πνίγουν την καρδιά...

Παρόλα' αυτά αγάπη μου ...

εγώ σε περιμένω...

κι αν τις νύχτες δεν κοιμάμαι εσένανε προσμένω...

Το ξέρω πως κάποτε θα 'ρθεις ...

πως δεν κάνεις απάτη...

ποιος είπε άραγε πως δεν αξίζει να περιμένεις την αγάπη????

.............................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Σ' ευχαριστώ...
που τραγουδώ ακόμα...
σ' έναν άπιαστο ρυθμό...
σ' ένα σκοπό όλο δικό μου...
ευχαριστώ...
που τραγουδώ ακόμα...
Σ' ευχαριστώ...
που με αφήνεις και μιλώ...
που σου ζητώ να με προσέχεις...
που σε ξεχνώ... 

και συ μ' αντέχεις...
ευχαριστώ...
που σου μιλώ ακόμα...
Ζητώ συγγνώμη...
που αφήνω τις στιγμές να μιλάνε ...

για το χθες...
και για τα χρόνια...
ξέροντας πως ...

κι αν εγώ θα φεύγω εσύ θα είσαι πάντα εκεί ...

για να γυρνώ...
Σ' ευχαριστώ...
γιατί τα λάθη άνθρωπο με κάνουν...
κι αφορμή δίνουν στην αγκαλιά σου να χωθώ...

 

 

 

....................................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο έρωτας...

το αίσθημα και το συναίσθημα...
Σε ερωτεύομαι...
σε ζω...
σε γεύομαι...
πλήρης που σε αγγίζω...
σε επάρκεια...
σε εγρήγορση...
σε θέλω...  
ο έρωτας...
Πράξη συνιφασμένη...
ταυτισμένη...
να εμπεριέχει χαρά και ζωή...
κι εσένα για μένα...
για το πολύ και το λίγο μας...
για το όσο μας...
για το κάτι...
για τη στιγμή και τη διάρκεια...
είσαι και σε ζω...
σε ευχαριστώ...
Η νύχτα...
ο χώρος μας...
η πράξη...
το σκηνικό...
της επαφής...
της δύναμης...
της δυναμικότητας... 
της κατάκτησης...
της πάλης...
της ολοκληρωσεις...
Η νύχτα μας...
Σε θέλω...
Σε έχω ανάγκη...
το κορμί μου σε ζητά...
τα χέρια μου ψάχνονται για εσένα...
τα μάτια μου ...
δαμάζουν τον πόθο σου...
τα χείλη μου ...
δοκιμάζουν τη γεύση σου...
ταιριαστή...
απόλυτα...
ιδανικά...
Δύναμη και αδυναμία...
πράξη...
επιβολή...
λαχτάρα...
Σε ζω...
σε υποκεινώ...
υποκεινούμαι...
σου επιβάλλομαι...
γεμίζω από εσένα...
με εσένα...
Ο έρωτας...
με δύναμη...
με επιρροή...
με θέληση...
με ανοησία...
με ακόρεστη επιθυμία...
Ο έρωτας μας..............


 

................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Στο ίδιο δωμάτιο...
Στον ίδιο χώρο...

την ίδια ακριβώς στιγμή...

τα λεπτά...

οι διάρκειες...

η ένταση...
Δεν μιλιούνται...

δεν κοιτάζονται...

δεν αγγίζονται...

αλληλοπροσπερνούνται...

αλληλοκρύβονται με κοροϊδία...

με χλευασμό...

με προσπάθεια...
Η θύμηση...

γλυκιά...

αγκαλιάζει το σώμα...

χαϊδεύει το μυαλό...

γαληνεύει το πνεύμα...

γεννάει χαμόγελο...

ελκύει εικόνες ευτυχίας...

χαράζει τη νέα πορεία...

έξω...

εκτός...

αλλού...

να σημάνει την αλλαγή...
Η έλλειψη πικρή...

σκληραίνει το σώμα...

δαιμονίζει το μυαλό...

οργίζει το πνεύμα...

γεννάει πόνο...

ελκύει εικόνες...

χαράζει μια πορεία εντός...

εγκλωβισμένoς επίμονα εκεί...............

......................................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mνημες...

αχνες...
ποτε γεματες...
στοχασμενες...
λειτουργικα ανικανες να αποδοσουν το σχημα...
την εκφραση...
τη στιγμη...
ισως ουτε καν την αισθηση...
αισιοδοξα...
ετσι μονο...
απο εδω και περα...
για ισορροπια...
τι χρωμα να εχει η μνημη μου...
ποσα χρωματα...
χαρουμενα...
μαυρα...
εντονα...
απελπισμενα...
ποσα ερωτηματικα...
ποσες σκιες και ποσες χαρες...???
μνημη αγκαλια...
η πιο εντονη...
η πιο ζεστη...
η πιο ικανη...
και γελια...
ημουν παιδι...
πως αλλιως...???
η μνημη μου οδηγειται απο τα θελω ...
απο ανικανοποιητους λογους...
απο ανεπαρκη επαφη...
απο ακορεστη επιθυμια...
μπερδευονται τελικα...
μηνμες και ονειρα...
αδυνατη η αναπαραγωγη ψυχη μου...
αδυνατο να φερω τη στιγμη μας στο απολυτο εδω...
εκει που βρισκω την εικονα σου...
μου ξεγλιστρας...
ξεφευγεις...
δεν ειναι πως ξεθωριασε η μορφη σου...
ειναι που κουραστηκαν οι μνημες...
δεν κατορθωνω να σχεδιασω τη μορφη σου...
το προσωπο σου...
με το μυαλο...
ατελη να μεινουν τα χαρακτηριστικα...
οι λεπτομεριες παντα σε ελειψη...
τα ζυγωματικα...
τα φρυδια...
τα βλεφαρα...
μοναχα τη ματια...
αυτη δεν με μπερδευει...
υπαρχει και με καθηλωνει...
βαθια χαραγμενη...
εγωιστικα...
ισως και την αυρα την αποδοση της εκφρασης...
ταυτισμενη αρτια με τον ηχο το γελιου.........

.....................................................................................................................................................................................................................






















Στο σκοτάδι ...

ηχεί ακομα η μελωδιά σου...
εκεί που βρίσκει το χωρο της ...
η μοναξιά...
Μια φιγούρα κουρνιασμένη στη γωνία της...
περιμένει...
μια σταγόνα φεγγαρόφωτου να μπεί ...
απ΄το ανοιχτό παράθυρο ...
στην ψυχή...
Ζεστό βράδυ ...
Οχι δεν νιώθω θλίψη...
Η γαλήνη της νύχτας ...
ηρεμεί το μυαλό και η ηρεμία είναι καθαρότητα...
Βλέπεις τον κόσμο ...
σαν θεατής παράστασης νιώθωντας την κάθαρση του τέλους... 
Τί γλυκό βράδυ!
Στο δρόμο οι σκιές χορεύουν στο θρόισμα των φύλλων που φέρνει το ανοιξιατικο αεράκι...

Και οι αναμνήσεις ζωντανεύουν ...
για να χαρίσουν στα΄χείλη το πικρό χαμόγελο της νοσταλγίας...

Όχι δεν κλαίω...

Το παρελθόν ειναι για να το θυμάσαι...

Το παρόν πρέπει να ζείς...

Θα βρώ αλλού την ακρη... 
Μη φοβάσαι...

Στο όνειρο... 
στο φεγγάρι...

Σ'αυτά που πάντα πίστευα...

Στην πεθαμένη ελπίδα των ανθρώπων...

Στη γαλήνη της θάλασσας...

Θα τη βρώ αλλού την ακρη...

Και μια μέρα θα φύγω...
Στο ΄χα πει...

όταν πια δεν θα με κρατάει τίποτα εδώ...

Αυτά που αγαπάω...
ο ίδιος μου ο εαυτός...

θα μείνουν μαζί σου... 
Μην τα εγκαταλείψεις...
Μην φοβάσαι...
Πάντα είχες το θαρρος να αντιμετωπίζεις ο,τι δεν μπορούσα εγω...

Πάντα ησουν παράτολμος με αυτα που αγαπούσες...

Και εγω;

Εγω σ'αγαπούσα... 
Στο είπα αυτό;

Ναι τωρα το νιωθω ξανά...
Σ'αγαπούσα...

Ο χρόνος δεν γυρναει καρδιά μου...

Μην το προσπαθήσεις...
θα πονέσεις περισσότερο...

Τα λάθη δεν σβήνονται ...
συγχωρούνται...

Γι αυτο και δεν ξεχνω... 
Μην με ξεχάσεις...

Σ'αγαπουσα...

Σ'αγαπάω...
Θα σ'αγαπαω.............!!!

.................................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μπήκες στο σπίτι...

εσύ...
Κι ο άνεμος...
Κι όταν περπάτησες...τα ρολόγια έδειξαν σιωπή...
Εκεί που στάθηκες...
εκεί...
πατρίδα αγαπημένη...
ολόχρυσο...απάνεμο ακρογιάλι...
Εκεί που κοίταξες...
παράδεισος και άβυσσος μαζί και ουρανός...
Πάνω στο κόκκινο που έγειρες να κοιμηθείς...
όλα τα χρώματα μαζί...
όλα τα τολμηρά χαμόγελα..
σκιά ο πόθος...
ξωτικό..
κι ο έρωτας φωτιά...
Εκεί που ήπιες...
Θάλασσα απύθμενη...βαθειά και τρικυμία...
Στο φως στραμμένο ηλιοτρόπιο...
εκεί που γεύτηκες...
Εκεί που χάιδεψες...
δέντρα πυκνά σε δάσος σμαραγδένιο...
άνοιξη...
Εκεί που έκλαψες ...
μνήμες ανάγλυφες...
ρωγμές...
γυμνά πετράδια που χαράζουν...
Φεγγάρι στα μαλλιά σου τ’ όνειρό μου...
Άστρα στο πρόσωπό σου οι ανάσες μου...
Ασάλευτα...
βαριά...
βράχοι τα βλέφαρα...
Παραθυρόφυλλα κλειστά...
Τα χείλη σου γλυπτές καμπύλες...
πέπλο...
μετάξι πορφυρό ...
και το φιλί λυχνάρι αναμμένο...
Πόσο μικρή η κάμαρα...
Πόσο βαθύ το μπλε...
Πόσο αντέχει η αγάπη να σωπαίνει........

..........................................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Κάποιες φορές νομίζω βυθίζομαι...

βουλιάζω γυμνος ...

στα σκοτεινά νερά μιας άγριας θάλασσας...

Κι όλο βυθίζομαι σε υδάτινη άβυσσο...

Χωρίς ανάσα...
Χωρίς σφυγμό...
Μα δε με νοιάζει...
Κι αν θα πνιγώ ...
θα είναι μονάχα ένας λυγμός για όσο δεν πρόλαβα μαζί σου να ζήσω...
Κάποιες φορές ...
νομίζω πως ρίχνω το σώμα μου κόντρα στον άνεμο...
κόντρα στη θύελλα...
Δυνατά αντιστέκομαι...
Κι απλώνω τα χέρια...
Αφήνω να πέσει ένας ψίθυρος τρόμου...
Εγώ ...

στον αέρα ενός άγνωστου κόσμου...
Μα δε με νοιάζει...
Κι αν παρασυρθώ ...
θα είναι μονάχα ένα στροβίλισμα...

ένα ξέφρενο βάλς ...
στο ρυθμό της καρδιάς σου...
Κάποιες φορές ...
νομίζω πως βρίσκομαι στη σκηνή του θεάτρου...

πάνω ακριβώς  απ' τα φώτα της ράμπας...

Να ερμηνεύω ένα ρόλο μιας άλλης ζωής...
Χωρίς χειροκρότημα...
Μα δε με νοιάζει...
Κι αν θα πέσει η αυλαία...

αν σβήσουν τα φώτα...
θα είναι μονάχα η αρχή μιας δεύτερης πράξης...
η αρχή μιας άλλης ζωής...
Κάποιες φορές ...
νομίζω αιμορραγώ....

Πορφυρό ποτάμι όλο το σώμα μου...
Μια απύθμενη...

απέραντη...

άλικη λίμνη όλο το είναι μου...
Με κόκκινο χρώμα ...

βάφω τις νύχτες...

Σημάδια από κόκκινο αφήνω παντού...
Μα δε με νοιάζει...
Κι αν θα πονέσω...
θα είναι μονάχα μια πληγή λατρεμένη...

αναπόφευκτη...

ένα κόκκινο σημείο-φιλί...
μικρό μα βαθύ...

χαραγμένο στο χάρτη της μοίρας..............

 

 

 

 

 

 

Σήμερα σε θέλω
πνοή ανέμου
σ' έχω άνθρωπε μου
τόσο επιθυμήσει...
που όσα έχω ζήσει
φυγής κομμάτια,
τεμαχισμένες μνήμες
σε δακρυσμένα μάτια.
Κάθε στιγμιότυπο
και μια φωτογραφία.
Χάνω το πρωτότυπο
και την αυθεντία
μέσα στων ανθρώπων
τις προκαταλήψεις,
σε λαθεμένων τρόπων
τις επαναλήψεις.
Μα... σήμερα σε θέλω
πνοή ανέμου,
σ' έχω άνθρωπε μου
τόσο επιθυμήσει...
που τρόμαξε η σιωπή
της νοσταλγίας,
κι όλες μου οι λέξεις
μιας αμαρτίας
ανάσα βαθιά.

Κάκια Παυλίδου

Από τη συλλογή Σταγόνες Συναισθημάτων (2009)

Το blog της Κάκιας http://pavlidoykakia.blogspot.com/

....................................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ένα παιχνίδι λέξεων σου είπα...
Ένα παιχνίδι ...

σαν χάρτινο καράβι μες στο πέλαγος...
Εμείς παρόντες....

Αρχηγοί. Κι Αιχμάλωτοι...

Σαν εραστές...
Οι λέξεις ...

που τα χείλη ποτέ δεν τόλμησαν να ψιθυρίσουν...
κοράλλια στο βυθό της θάλασσας ...
που ανασύραμε ...

αργά αργά...

στη γυάλινη επιφάνεια...
δύτες χωρίς το σκάφανδρο...

γυμνοί στο φόβο και στο απέραντο....
Πρώτα εσύ...

ύστερα εγώ...
Μ’ ένα άσπρο σύννεφο για φόντο...
στο ζωντανό πορτραίτο της ψυχής σου...
βάφω με σκούρο μπλε τις ενοχές μας...
Κι όλες τις συνειδήσεις μας ...

που ξέφυγαν.τις βάφω κόκκινες...
Στο βάθος των ματιών σου ...
μια λάμψη έρωτα αντανακλά στο φως....
Στις άκρες των χειλιών σου...
μια ξεχασμένη γεύση αμβροσίας που έμεινε απ’ το όνειρο
στο παραμιλητό σου...
Ένα παιχνίδι λέξεων σου είπα...
Κι οι λέξεις ...

χόρεψαν σα Νύμφες να ξορκίσουν το δάσος που αλυχτούν οι σκέψεις και στοιχειώνουν.... Χείμαρρος η φωνή σου...

ποταμός να παρασέρνει κάθε δισταγμό μου ...

με μανία...
κι όλες τις λύπες μου να πνίγει μες στο διάβα του...
Βράχος ο αναστεναγμός σου...
που στέκεται αιώνια και προσμένει  το κύμα απ’ την ανάσα μου...
Στο πιο ψηλό κι απόκρημνο σημείο...
την τελευταία λέξη μου θα πω...
Κι αυτή...

μες στο σκοτάδι.................

..............................................................................................................................................................................................

Εκείνο το μπλε...
που ξέφυγε απ’ τα μάτια σου...
κι ήρθε σα χάδι...
ήρθε σαν σιωπηλό φτερούγισμα καρδιάς...
δεν έμεινε παρά μονάχα δυο λεπτά...
όσο κρατάει ένας χορός...
όσο κρατάει το πέταγμα του γλάρου σ’ ένα σύννεφο...
ή μια ζωή ολάκερη όσο κρατάει σ’ ένα βλέμμα...
τα φώτα...

η σκηνή...

οι θεατές...
το χέρι μου στο χέρι σου ...

να τρέμει...
και το χαμόγελο στα χείλη να αιωρείται...
σαν ακροβάτης ...

πάνω απ’ το φιλί...
Εκείνο το μπλε...
που ξέφυγε απ’ τα μάτια σου...
κι ήρθε σαν σκίρτημα...
ήρθε σαν πέπλο διάφανο ...

να με τυλίξει...
δεν έμεινε παρά μονάχα δυο λεπτά...
όσο κρατάει ένας χορός...
όσο κρατάει η πρώτη του ονείρου...

γεύση ατόφια...
ή ένας δισταγμός πριν απ’ το πρώτο άγγιγμα ...

όσο κρατάει η μουσική...

τα βήματα...

η αυλαία...
στην αγκαλιά σου ...

χώρεσε όλου του κόσμου η σαγήνη στο τέλος της υπόκλισης...
το μπλε ..

που ξέφυγε απ’ τα μάτια σου...
θα κλέψει την παράσταση ...

και θα χαθεί..................

.............................................................................................................................................................................................................................................................................


















Από το μυαλό μου δεν φεύγει η μορφή σου...
η στιγμή που τα χείλη σου ...
άγγιξαν τα δικά μου... 
Χαϊδευες τα μαλλιά μου...
την ψυχή μου ...
κι ήμουν εκεί ...
στην αγκαλιά σου ... 
ένιωθα τόση ασφάλεια...
την ασφάλεια ενός μικρού παιδιού ...
που το κρατούν από το χέρι... 
Νιώθω την καρδιά μου να σπάει κάθε φορά που σε σκέφτομαι... 
και δε μπορώ να σε βγάλω απ'τη σκέψη μου...
Δεν ήμουν καλά και με ηρεμούσες...
μου κρατούσες το χέρι...
με φιλούσες στο μέτωπο. ..
Ήσουν εκεί...
δίπλα μου...
κοντά μου...
Με πρόσεχες...
κι ήμουν ευτυχισμένος... 
Δεν ήθελα να φύγεις και δεν άφηνα το χέρι σου...
φοβόμουν μήπως χαθείς...
Εμείς αγκαλιά κι έξω ακουγόταν ο ήχος της βροχής ...
ναι έβρεχε πάλι...
μα αυτή τη φορά ήμασταν αγκαλιά και δε φοβόμουν...
φοβόμουν μόνο μήπως μου φύγεις...
μα εσύ έμενες κοντά μου...
Μου είπες ότι ήταν όμορφη η βροχή...
όχι απλά όμορφη...
τέλεια...
ήταν η μουσική που χάιδευε τα αυτιά δυο καρδιών η μια δίπλα από την άλλη...
Τα δάχτυλα μπλεγμένα...
τα χείλη ενωμένα... 
κι η σιωπή μας ...
να κάνει παρέα με τη βροχή...
μια σιωπή ...
που λέει όμως τόσα...
κι ένιωθα να'μαστε μόνοι...
δυο καρδιές...
η βροχή κι η σιωπή...
.αυτός ήταν ο κόσμος μου ...
εκείνες τις ήσυχες ώρες....
Ένα κρεββάτι στο πουθενά ανάμεσα σε όνειρα...
σκιρτήματα...
χάδια κι εμάς τους δυο μαζί...
αυτός ήταν ο κόσμος μου...
το παραμύθι μου.......

..........................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ανασασμοί που σκορπίζουν στην ενδοχώρα του νου...
δροσερές σκέψεις του πρωινού...
εκτεινόμενες σε ατόφια τοπία παρθένας βλάστησης...
με την ανομολόγητη έστω συναίσθηση πως ...

το φως καρπίζει με φως μονάχα όταν εισδύω απαλά ...
στο μυστήριο του όλοι ένα ήμασταν και ένα είμαστε...
μοναδικοί κάτοχοι ωστόσο μιας υπέροχης ατομικής μηδαμινότητας...
οδοιπόροι στο αχανές...
βέβαιος πως δεν υπάρχει σιγουριά στον κόσμο ...
παρά μόνο ...

στα μικρά εκείνα διαστήματα
όπου στα φτερά των αγγέλων
καταλήγει τελικά η ζόρικη μοίρα των φτωχών...
των απόκληρων...

των άστεγων και όλων των πεινασμένων...
και εκεί πάνω υφαίνεται η λάμψη του είναι τους...
Βεβαιότητα δεν υπάρχει καμιά ...
παρά μόνο στα μικρά εκείνα διαστήματα ...
όπου στα σεντόνια που πλάγιασαν οι εραστές ...
αιμάτινη αργοκυλά η αιώνια ένωση
σαν η πιο γνήσια του ανθρώπου ελπίδα...
εκλεκτή σαν αγνότητα και μαρτυρική σαν αθωότητα...
που άλλοτε αγρυπνά στους δρόμους με μάτια βεγγαλικά ...
και άλλοτε κοιμάται ήσυχα στα πόδια της χίμαιρας της αγάπης...
Αγάπη ...

άραγε θα πει συνειδητή υποταγή στο σκληρό του κόσμου πεπραγμένο
ή μήπως θα πει να ονειρεύεσαι
ακόμη και ανήμπορος ακόμη και πεσμένος καταγής...
μοιάζει σκουριασμένη ...

ανέφικτη ιδέα στα γρανάζια του νου
ή μήπως αμφιβολία για οτιδήποτε άλλο εκτός απ’ αυτή;
Μα δίπλα μου και μέσα μου ανθίζουν οι στιγμές ...
αιώνια ονειρεμένες και αιώνια εφιαλτικές...
και η ανάγκη του μέτρου
ανάμεσα σε αυτά τα δύο άκρα της ύπαρξης  τυφλώνεται απ’ την ανάγκη να μην καταντήσει η υπέρβαση ...
νοσταλγική ανάμνηση ενός “κάποτε πραγματικά υπήρχα”...
Και όταν ο μέγας φόβος τούτης της απώλειας σταλάζει σιγά σιγά στη ψυχή μου ...
το παραισθητικό εκείνο βάλσαμο μιας ροδόχρωμης εαρινής εσπέρας ...
δημιουργεί την εκλεκτική συγγένεια μου με τον άσωτο...
που καλόδεχτα θα χαθεί απ’ τις ριπές της νύχτας ...
σε περιθώρια στέκια...

μεσοπέλαγα του πουθενά...
και έπειτα ...

γλυκοφιλώντας το χαμό του στέκεται έξω απ’ τη θύρα της καρδιάς του...
χτυπώντας την μανιασμένα και κραυγάζοντας ...
“Δεν ήμουν εγώ...

 στ’ αλήθεια...

δεν ήμουν εγώ…“
ή πάλι ...

“Δεν καταλαβαίνω...

Κύριε...
γιατί να γίνει έτσι...

γιατί οτιδήποτε να γίνει έτσι...

γιατί;”
με ρημαγμένη εκείνη τη διαίσθηση
πως θα του δοθεί ...

πρέπει να του δοθεί...

μιαν απόκριση...
Μα αντί γι’ αυτό ακαριαία απλώνεται στο νου του ...

μια τρυφερή όσο και αμήχανη σιωπή...
σαν αυτή που συνοδεύει όλα τα μεγάλα ανθρώπινα γεγονότα ...

ή καλύτερα απλώνεται ένας υπεραισθητός φωτοφόρος παλμός ενέργειας...
σαν εκείνον ...

που μετέτρεψε το νερό σε κρασί...
αρκεί μονάχα ...

αρκεί να το νιώσει ... 

ελεύθερα...

μέχρι τα τρίσβαθα του είναι του ........

 

 

 

 

........................................................................................................................................................................................

Κάτω από το φώς των αστεριών

τραγούδησέ μου...
ψιθύρισέ μου...
αγκάλιασέ με...
φίλα με ...
ταξίδεψέ με...
αρκεί να είμαστε μαζί...
δεν ζητάω πολλά...
παρά μόνο ενα χάδι ...
ενα φιλί και μια αγκαλιά...
Ταξίδεψέμε σε χώρες μακρινές...
κάτω απο το απέραντο φώς των αστεριών...
να βλέπω το χρώμα ...
της θάλασσες ...
να την αγκαλιάζει το φώς...
και να αφρίζουν τα κύματα ...
λές και χορεύουν σε ενα χορό ξέφρενο...
χωρίς σταματημό...
Καί εμείς αγκαλιά ...
να με γεμιζεις φιλια..............

........................

..................................................................................................................................................................................................................













Σαν ζάλη από ποτό...

η μέθη του έρωτα...

κυβερνάει και απόψε ψυχή και σώμα...

Φύσηξε αγέρας ...
και με αγκάλιασες...

και με φίλησες...

και με ταξίδεψες ...
στην πολιτεία του έρωτα...

Είναι χτισμένη πάνω στα σύννεφα...

Κόκκινος άγγελος...

δίχως φτερά ...
την προστατεύει...

Παρέσυρε με στο επικύνδυνο μονοπάτι σου...

Θέλω απόψε ...
να παίξω το παιχνίδι σου...

και να παραδωθώ ...
σε κάθε ποθητή αμαρτία που κάποτε σκέφτηκα... 
μα ποτέ δεν τόλμησα...

Τι κι αν πέσω κάποια στιγμή από τα σύννεφα...;

Αξίζει που κατάφερα να ανέβω ως εδώ...... 

.........................................................................................................................................................................













Είναι κάποιες μέρες ...

που φέρνουν την νύχτα με χαρά...
Της αφήνουν τον χώρο τους...

κάθονται κοντά της...

της λένε ιστορίες...

απαλές...

και σοφές...
Της χαμογελάνε...

και περιμένουνε κοντά της να λάμψει...
Πάντα γίνεται αυτό...
Ποτέ δεν τις απογοητεύει...
Και οι μέρες...

ξεκινούν με χαρά πάλι...

να πάνε να βρουν τις απομακρυσμένες νύχτες...
Να τις φέρουν εδώ...

και να τις πουν ιστορίες μέχρι να λάμψουν...
Τότε είναι...

που γίνεσαι και εσύ...

μια σταγόνα... 

που γλιστρά στον ουράνιο θόλο... προβάλλοντας τα χρώματα του ουράνιου τόξου...
Διαλέγεις μια φράουλα ...

και κυλάς πάνω της ...

ερεθίζοντας την ...

και κάνοντας την να μοιάζει ιδρωμένη ...
Αυτή...

ανταποκρίνεται...

και από τους πόρους της ελευθερώνονται μικρές σταγόνες ...

που λαμπιρίζουν...

και ταξιδεύουν στον αέρα...

δίνοντας μια γεύση ...

στην μέρα...

και μια μυρωδιά στον άνεμο...
Μυρωδιά...

που κυλάει στα ρουθούνια των ελαφιών...

και τα κάνει να κοιτάξουν το φως και το χρώμα...
Το πέρασμα των ματιών τους ...

συγκινούν τα πουλιά και αρχίζουν να κελαηδούν...
Σηκώνουν τον λαιμό τους ...
προς τα πάνω...
ανοίγουν το στόμα τους...
Aφήνουν έναν στρόβιλο να παίξει ...
απαλά στα τοιχώματα τους και να ακουστεί έξω...
το μελωδικό τους είναι...
Οι σταγόνες απλώνονται στα φύλλα...
και τα ζώα βγαίνουν από τις φωλιές τους και τεντώνονται...
Η χλόη μακραίνει ένα πόντο καθώς ο ήλιος την χαϊδεύει...
και τα μπουμπούκια ανθίζουν και ορθώνονται να την κοιτάξουν...
 καθώς περνάει από πάνω τους...
Και είναι κατι τέτοιες στιγμές... 
που βρίσκεσαι σε ένα μπαλκόνι με ένα ποτήρι στο χέρι...
και που χωρίς να πηγαίνεις πουθενά...
είσαι παντού...
Και χωρίς να υπάρχεις... 
ζεις ...
Και αφήνεις ένα μουρμούρισμα ...
να ξεμυτίσει από τα χείλια ...
και να διαλέξει τις λέξεις ...
που επιθυμεί...
Σηκώνεις το βλέμμα σου ...
και νοιώθεις ότι ο δικός σου θόλος άλλαξε...
και ενώθηκε με τον ουρανό...
Και μένεις εκεί χαμογελαστός...
Και μέσα στα αναφιλητά του μεσημεριού και στα παιχνιδίσματα του απογεύματος...
ρουφάς την γεύση της γης...
που ωρίμασε και άνθισε...
Σαν ναυαγός... 
σε τοπίο υγρό...
Σε κάτι μαγικά ...
ξεχασμένα κόλπα ...
Και ακούς το μουρμούρισμα σου...
που έγινε τραγούδι...
Σαν αχνός χιτώνας αφήνεσαι στον άνεμο...
Και περιμένεις το φεγγάρι να βγει...
Γυμνό...
Όπως πάντα...
Για να σου μιλήσει για έρωτα........

...............................................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο έρωτας...

το αίσθημα και το συναίσθημα...
Σε ερωτεύομαι...

σε ζω... 

σε γεύομαι...

πλήρης που σε αγγίζω...

σε επάρκεια...

σε εγρήγορση...

σε θέλω...   
ο έρωτας...
Πράξη συνιφασμένη...

ταυτισμένη...

να εμπεριέχει χαρά και ζωή...

κι εσένα για μένα...

για το πολύ και το λίγο μας...

για το όσο μας...

για το κάτι...

για τη στιγμή και τη διάρκεια...

είσαι και σε ζω ...

και σε ευχαριστώ...
Η νύχτα....

ο χώρος μας...

η πράξη...

το σκηνικό...

της επαφής...

της δύναμης...

της δυναμικότητας...

της κατάκτησης...

της πάλης...
Η νύχτα μας...
Σε θέλω...
Σε έχω ανάγκη...

το κορμί μου σε ζητά...

τα χέρια μου ψάχνονται για εσένα...

τα μάτια μου δαμάζουν τον πόθο σου...

τα χείλη μου δοκιμάζουν τη γεύση σου... ταιριαστή...

απόλυτα...

ιδανικά...
Δύναμη και αδυναμία...

πράξη...

επιβολή...

λαχτάρα...
Σε ζω...

σε υποκεινώ...

υποκεινούμαι...

σου επιβάλλομαι...

γεμίζω από εσένα...

με εσένα...
Ο έρωτας...

με δύναμη...

με επιρροή...

με θέληση...

με ανοησία...

με ακόρεστη επιθυμία...
Ο έρωτας μας......