....................................................................................................................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΑΓΑΠΗ...ΣΥΝΤΑΓΗ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗΣ...

Λαμβάνετε μια μεζούρα αγάπη...

Ανιδιοτελή ει δυνατόν...

αυτή δεν πωλείται (είναι ανεκτίμητη)...

αλλά διατίθεται σε μυροπωλεία...

ανθοπωλεία εξωτικών φυτών...

είδος δυσεύρετον...

Μια μεζούρα λέμε...

αυτή είναι αμέτρητη...

αλλά έστω...

ας προσποιηθούμε ότι μπορούμε να λάβουμε ένα μικρό τμήμα...

Άλλωστε μικρή ξεκινά στην αρχή...

μικρή φοβισμένη και διστακτική...

και με τον καιρό μεγαλώνει κι ενηλικιώνεται...

Μεγαλώνει και συναρπάζει...

Θεριεύει και καλπάζει...

Την βάζετε σε ένα άδειο μπολ έλξης...

Καθαρό από όλα τα άλλα κατάλοιπα ...

μην πάρει μυρουδιά ξένη και χαλάσει...

Θέλει οπωσδήποτε ένα μπολ έλξης...

μια και στο πουθενά δεν γίνεται να αναμείξεις τόσα υλικά...

Και μάλιστα αμοιβαίας έλξης κι επιθυμίας ...

πραγματικής και σύμμετρης,..

κι όχι...

καψουρέματος (it takes two to tango)...

Προσοχή εδώ...

διότι είναι ένα λάθος που κάνουν πολλοι εκεί που μαγειρεύουν αυτά τα πράγματα...

Φαντασιώνονται και νομίζουν πως κάτι τάχαμου έχουν...

Μα έχουν αέρα κοπανιστό και κούφιες λέξεις...

Τι μπορείς να αναμείξεις μέσα σε κούφιες λέξεις; 

Κούφιες σκέψεις...

Αυτό μόνον...

Την ραντίζετε με υπομονή (άπειρη)...

κατανόηση (αμέτρητη)...

εμπιστοσύνη (άπλετη)...

αφοσίωση (απέραντη)...

προσήλωση (απεριόριστη) και άφθονη στοργή (πώς αλλιώς;)...

Μια γερή δόση τρυφερότητας και φροντίδας...

Αν θέλετε βάζετε μια στρώση-στρώμα προστασίας...

Αν θέλετε, κι αν δεν βαραίνει το γλυκό (γλυκό μαγειρεύουμε, ηδύτατο)....

Να μην καψαλιστεί μόνον ...

να προσέξετε...

σε πολλούς πέφτει βαριά στο στομάχι αυτή προστασία...

το συγκεκριμένο στάδιο θέλει μεγάλη προσοχή...

Βάζουμε μόνον με το μάτι ...

όσο παίρνει...

Ποτέ παραπάνω έστω κι ένα ψίχουλο...

Ενοχλεί...

Την πασπαλίζετε με εκπλήξεις ...

για να μην πήξει πολύ όπως μουλιάζει με όλα τούτα και στο τέλος μουχλιάσει...

Έτσι, σαν άχνη χαράς...

Να βγει δροσερή η συνταγή...

ανάλαφρη...
Και φυσικά...

αφαιρείτε κάθε ζιζάνιο ζήλειας ...

(βασικό αυτό διότι για σκεφτείτε εκεί που παλεύετε να πέσει κανένα μυγάκι, πάει, μαγαρίστηκε)...

που ζουζουνίζει βλακωδώς...

μην τα κάνετε ρόιδο...

Κάθε κακία και μικροπρέπεια...

Ξέχασα τίποτε; 

Μάλλον όχι...
Διότι φαίνεται σαν να ξέχασα το ...

βασικό...

αλλά το βασικό είναι αυτονόητο! 

Είναι πώς να το πω...

εκ των ων ουκ άνευ...

Όπως η ζάχαρη στο γλυκό και το αλάτι στο φαγητό... 

Εδώ...

ζάχαρη και μέλι...

Να κολλήσει...
(το απόλυτο ταίριασμα εδώ κι αν μετράει)...
Σαν ένα σώμα...

Ακριβώς...
(και ίσως αυτή είναι η "λεπτομέρεια" που εκτινάσσει την Συνταγή στα ύψη της γευσιγνωσίας)...
Τέλος ... 

κάνετε τον σταυρό σας να δέσει η συνταγή...

διότι αν δεν δέσει...

με τόσα εκ βαθέων που επενδύσατε...

τόσα υλικά...

τόσον εαυτό που καταθέσατε μέσα...

δεν θα δέσει ποτέ...

Θα είναι θέμα θερμοκρασίας...
Και τότε πιθανά δεν φταίτε εσείς...

παρά ...

ο αποδέκτης...
(την επόμενη φορά, σε καλύτερο σκεύος).............

 

....................................................................................................................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΑΓΑΠΗ...ΣΥΝΤΑΓΗ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗΣ...

Λαμβάνετε μια μεζούρα αγάπη...

Ανιδιοτελή ει δυνατόν...

αυτή δεν πωλείται (είναι ανεκτίμητη)...

αλλά διατίθεται σε μυροπωλεία...

ανθοπωλεία εξωτικών φυτών...

είδος δυσεύρετον...

Μια μεζούρα λέμε...

αυτή είναι αμέτρητη...

αλλά έστω...

ας προσποιηθούμε ότι μπορούμε να λάβουμε ένα μικρό τμήμα...

Άλλωστε μικρή ξεκινά στην αρχή...

μικρή φοβισμένη και διστακτική...

και με τον καιρό μεγαλώνει κι ενηλικιώνεται...

Μεγαλώνει και συναρπάζει...

Θεριεύει και καλπάζει...

Την βάζετε σε ένα άδειο μπολ έλξης...

Καθαρό από όλα τα άλλα κατάλοιπα ...

μην πάρει μυρουδιά ξένη και χαλάσει...

Θέλει οπωσδήποτε ένα μπολ έλξης...

μια και στο πουθενά δεν γίνεται να αναμείξεις τόσα υλικά...

Και μάλιστα αμοιβαίας έλξης κι επιθυμίας ...

πραγματικής και σύμμετρης,..

κι όχι...

καψουρέματος (it takes two to tango)...

Προσοχή εδώ...

διότι είναι ένα λάθος που κάνουν πολλοι εκεί που μαγειρεύουν αυτά τα πράγματα...

Φαντασιώνονται και νομίζουν πως κάτι τάχαμου έχουν...

Μα έχουν αέρα κοπανιστό και κούφιες λέξεις...

Τι μπορείς να αναμείξεις μέσα σε κούφιες λέξεις; 

Κούφιες σκέψεις...

Αυτό μόνον...

Την ραντίζετε με υπομονή (άπειρη)...

κατανόηση (αμέτρητη)...

εμπιστοσύνη (άπλετη)...

αφοσίωση (απέραντη)...

προσήλωση (απεριόριστη) και άφθονη στοργή (πώς αλλιώς;)...

Μια γερή δόση τρυφερότητας και φροντίδας...

Αν θέλετε βάζετε μια στρώση-στρώμα προστασίας...

Αν θέλετε, κι αν δεν βαραίνει το γλυκό (γλυκό μαγειρεύουμε, ηδύτατο)....

Να μην καψαλιστεί μόνον ...

να προσέξετε...

σε πολλούς πέφτει βαριά στο στομάχι αυτή προστασία...

το συγκεκριμένο στάδιο θέλει μεγάλη προσοχή...

Βάζουμε μόνον με το μάτι ...

όσο παίρνει...

Ποτέ παραπάνω έστω κι ένα ψίχουλο...

Ενοχλεί...

Την πασπαλίζετε με εκπλήξεις ...

για να μην πήξει πολύ όπως μουλιάζει με όλα τούτα και στο τέλος μουχλιάσει...

Έτσι, σαν άχνη χαράς...

Να βγει δροσερή η συνταγή...

ανάλαφρη...
Και φυσικά...

αφαιρείτε κάθε ζιζάνιο ζήλειας ...

(βασικό αυτό διότι για σκεφτείτε εκεί που παλεύετε να πέσει κανένα μυγάκι, πάει, μαγαρίστηκε)...

που ζουζουνίζει βλακωδώς...

μην τα κάνετε ρόιδο...

Κάθε κακία και μικροπρέπεια...

Ξέχασα τίποτε; 

Μάλλον όχι...
Διότι φαίνεται σαν να ξέχασα το ...

βασικό...

αλλά το βασικό είναι αυτονόητο! 

Είναι πώς να το πω...

εκ των ων ουκ άνευ...

Όπως η ζάχαρη στο γλυκό και το αλάτι στο φαγητό... 

Εδώ...

ζάχαρη και μέλι...

Να κολλήσει...
(το απόλυτο ταίριασμα εδώ κι αν μετράει)...
Σαν ένα σώμα...

Ακριβώς...
(και ίσως αυτή είναι η "λεπτομέρεια" που εκτινάσσει την Συνταγή στα ύψη της γευσιγνωσίας)...
Τέλος ... 

κάνετε τον σταυρό σας να δέσει η συνταγή...

διότι αν δεν δέσει...

με τόσα εκ βαθέων που επενδύσατε...

τόσα υλικά...

τόσον εαυτό που καταθέσατε μέσα...

δεν θα δέσει ποτέ...

Θα είναι θέμα θερμοκρασίας...
Και τότε πιθανά δεν φταίτε εσείς...

παρά ...

ο αποδέκτης...
(την επόμενη φορά, σε καλύτερο σκεύος).............

 

 

 

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Νύχτα εαρινή...
Aσέληνη...
Σε συνάντησα...
Στην ευωδιά των γιασεμιών...
Στην αύρα της ακύμαντης θάλασσας...
Στον διάφανο καθρέφτη του ουρανού...
Σε μυστικές συλλογές ονείρων…
Να σε ακολουθήσω θέλω...
Στην ατέρμονη πορεία των άστρων...
Στο ξέφρενο στροβίλισμα του αγέρα...
Στο μικρό μονοπάτι...
Που οδηγεί στην αποβάθρα του αύριο...
Με αύρα ερωτος...
M 'αγγίζεις...
Πλημμυρίζει δροσιά η πνοή …
Κλείνω τα μάτια ...
Μου μιλάς με σιωπή ...
Ταξιδεύω...
Αναγαλλιάζει η ψυχή...
Ευφορία...
Ελπίδα...
Στην χούφτα σου...
Νύχτα Εαρινή ασέληνη...
Σε συνάντησα...
να ήταν τάχα χτες;
στην άλλη ζωή;
στην αιωνιότητα;

..................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η αληθινή αγάπη σημαίνει πολλά...
Και είναι πολλά παραπάνω από όσα αναφέρονται παρακάτω...
Αληθινή αγάπη είναι ...

να προχωρώ μπροστά στη ζωή...
Έχοντας εσένα δίπλα μου ...

όχι μπροστά μου ή πίσω μου....
Αληθινή αγάπη είναι ...

να θέλω πραγματικά να είμαι μαζί σου ...

κι εσύ μαζί μου...
Αληθινή αγάπη είναι ...

να είμαι μαζί σου όταν γελάς και όταν κλαίς...
Αληθινή αγάπη είναι ...

να μοιράζομαι τις χαρές της ζωής ...
Και να αντιμετωπίζω τις δυσκολίες της μαζί σου...
Αληθινή αγάπη είναι ...

να είμαι παρών σε κάθε στιγμή και να υποστηρίζω κάθε κίνησή σου...
Αληθινή αγάπη είναι ...

να λέμε ειλικρινά τις σκέψεις μας ο ένας στον άλλο...
Αληθινή αγάπη είναι ...

οπουδήποτε κι αν είμαστε στον κόσμο...
Οτιδήποτε κι αν μας συμβεί...

να εμπιστευόμαστε ο ένας τον άλλο...
Αληθινή αγάπη είναι ...

η ήττα του «εγώ» και η επικράτηση του «εμείς»...
Αληθινή αγάπη είναι ...

αυτή που ποτέ δεν μπορείς να την μετρήσεις...
Αληθινή αγάπη είναι ...

να σε καταλαβαίνω όταν είσαι στενοχωρημένη...
Αληθινή αγάπη είναι ...

να απολαμβάνω τον ελεύθερο χρόνο μαζί σου...
Αληθινή αγάπη είναι ...

να σ' έχω ΠΑΝΤΑ στη καρδιά μου...
Αληθινή αγάπη είναι ...

να προσπαθώ πάντα να σε κάνω περήφανη με τη συμπεριφορά μου...
Αληθινή αγάπη είναι ...

να είμαι πάντα καλός μαζί σου...
Αληθινή αγάπη είναι ...

να σε προστατεύω και να σε προσέχω σαν τα μάτια μου...
Αληθινή αγάπη είναι ...

να σου κρατώ το χέρι με στοργή και σεβασμό...
Αληθινή αγάπη για μένα είναι ...

να σου δώσω ακόμα...

Αληθινή αγάπη ειναι ...

τα αισθήματα που θα νιώθω για σένα ακόμα και οταν δε θα σε εχω πια...
Και την τελευταία μου αναπνοή ...

εδώ στη γη ...

για να σε κάνω ευτυχισμένη......

 ..............................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αυτή η νύχτα θα'ναι αλλιώς...
Θα ξαπλώσω στην ακτή σου...
Θ'ανάψω το φώς...
Θα'αφεθώ στο φιλί σου...
Θα σε αφήσω να με πλημμυρίζεις...
Με ό,τι έχεις...
Αυτή η νύχτα θα'ναι αλλιώς...
Πρέπει να με πιστέψεις!
Θα ξεντηθώ αργά...

αργά...
Ένα...

ένα...
Θα πέσουν στα πόδια σου...
Τα ρούχα μου...
Το δέρμα...
Αυτή η νύχτα θα'ναι αλλιώς...
Πρέπει να με πιστέψεις!
Θα σε ανασαίνω βαθιά...
Θα πάρω τα χέρια σου...
Και θα τα πάω βόλτα στο κορμί μου...
Χωρίς προκαταλήψεις...
Σου λέω...
Έλα να πάμε ψηλά...
Και μη μου πείς πως φοβάσαι τα ύψη...
Ούτε μιά σκέψη λογική...
Δεν θα με σταματήσει...
Θα το αντέξεις?
Αυτή η νύχτα θα'ναι αλλιώς...
Πρέπει να με πιστέψεις!
Οχι...

δεν θα σ'αγγίξω...
Και μέχρι να παρακαλάς...
Θα σε αφήσω...
Να με διαπερνάς...
Μ'όλες τις σκέψεις...
Μ'όλες τις λέξεις...
Αυτή η νύχτα θα'ναι αλλιώς...
Πρέπει να με πιστέψεις!
Θέλω να μείνω μιά πόλη...
Μιά χώρα ...

που δεν θα προλάβεις να δείς...
Οχι...

δεν θα με γνωρίσεις...
Βαθιά ώς τα μπαλώματα...
Τις πιό κρυφές πληγές μου...
Δεν θα ανακαλύψεις...
ΕΡΩΤΑ...
Θα κλείσω στις παλάμες μου...
Το πρόσωπό σου...
Και θα ρουφήξω τις ανάσες σου...
Και θα μεθύσω...
Θα με λατρέψεις...
Αυτή η νύχτα θα'ναι αλλιώς...
Πρέπει να με πιστέψεις!
ΕΡΩΤΑ...
Τι λές...χωράω μέσα σου?????

 

 

............................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αναρίθμητες στιγμές... 

Σκηνές βγαλμένες σαν από το πιο παράξενο παραμύθι...
Έτσι είναι η ζωή σου... 

Γεγονότα που σου μένουν και άλλα που ξεχνάς... Αναμνήσεις...

άλλες όμορφες και άλλες ανεπανόρθωτα επώδυνες...

Πράγματα μεγάλα και μικρά...

Άλλα σε γεμίζουν...

σε ολοκληρώνουν...

σε ζωντανεύουν...

σε ελευθερώνουν...

Άλλα πάλι σε καταβάλλουν...

σε αποδυναμώνουν...

σε καταπονούν...

σε καταστρέφουν...

Άνθρωποι που έρχονται και άλλοι που φεύγουν... Αυτοί που μένουν δίπλα σου και κάποιοι που εξαφανίζονται...

Άνθρωποι που εμπιστεύεσαι...

που αγαπάς...

που σε νιώθουν...

που σε καταλαβαίνουν...

που τους νοιάζεσαι...

που τους παραμελείς...

που σε εξουσιάζουν...

που σε πληγώνουν...

Σκέψεις ανάκατες...
Κι εδώ είναι που κάνεις τις επιλογές σου...
Θα επιτρέψεις ...

σε όσα πέρασαν να σε διαλύσουν ή θα τα αφήσεις να σε δυναμώσουν προσπερνώντας τα; Θα μείνεις να αναπολείς τις όμορφες στιγμές που έζησες ή θα βγεις να κυνηγήσεις ομορφότερες; Θα προσκολληθείς σε ανθρώπους που σε απογοητεύουν ή θα δώσεις σημασία σε εκείνους που αξίζουν; 

Θα αρκεστείς στο να ονειρεύεσαι ή θα μάθεις να τολμάς;
Μην αγκιστρώνεσαι στο παρελθόν...

θα σε καταβροχθήσει...
Μην αναλώνεσαι σκεφτόμενος το μέλλον...

θα ξεχαστείς κάπου μέσα στα θέλω και τα πρέπει σου...
Μην αγνοείς το παρόν...

γιατί είναι ότι καλύτερο σου προσφέρεται...
Ζήσε!!!!

.............................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τελικά ...

το μυαλό λειτουργεί με πολύ παράξενους τρόπους... 

Κι όταν το κατακλύζει το συναίσθημα...

αντιδράς με συμπεριφορές απροσδόκητες...

τόσο που δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου...

Πόσο ανιδιοτελείς είμαστε στην πραγματικότητα; 

Πόσο μπορούμε όντως να βάλουμε τους άλλους πάνω από εμάς και τα θέλω μας; 

Μάλλον ...

έρχεται η ώρα που ανακαλύπτουμε μια πλευρά του εαυτού μας ...

αρκετά εγωιστική...

ώστε να μας οδηγεί στο να ακολουθήσουμε το θέλω μας ...

ακόμη κι αν αυτό συνεπάγεται να πληγωθεί κάποιος... 

Να γίνουμε άδικοι...

να ξεχάσουμε το "σωστό" και το τι "πρέπει" να πράξουμε...

να αφήσουμε να μας οδηγεί ένα κομμάτι μας...

που παλεύει έντονα να μείνει θαμμένο... 

Μάταια όμως...
Και ποιο είναι άραγε το χειρότερο; 

Να αφεθούμε στην επιθυμία μας χωρίς να αναλογιστούμε τις συνέπειες ,ή να την κρατήσουμε για εμάς,μέσα μας να τριγυρίζει ακατάπαυστα στο μυαλό μας, καταπιεσμένη

από το σωστό και το πρέπει που μπαίνει στη μέση όταν πρόκειται για κάποιον άλλο; 

Πόσο εγωιστική σκέψη... 

Μα πόσο...
Κι ακόμη κι αν καταφέρεις ...

να αφήσεις στην άκρη το κομμάτι αυτό που σε οδηγεί σε τύψεις για τις πράξεις σου ...

Τι γίνεται όταν δεν μπορείς να τις εξηγήσεις αυτές τις πράξεις ούτε καν στον εαυτό σου; 

Όταν δεν έχουν καμία λογική, καμία εξήγηση; Όταν αυτό που σε ωθεί σ' αυτή τη δύνη δεν μπορείς καν να καταλάβεις τι είναι; 

Πώς γίνεται ένα συναίσθημα, ή μάλλον πολλά συναισθήματα, να είναι τόσο δυνατά και έντονα όμως παράλληλα να μην μπορείς να βρεις τον λόγο που συμβαίνει αυτό; 

Όσο κι αν ψάξεις...

δεν υπάρχει απάντηση... 

Είτε ψάξεις με τη λογική...

είτε με την καρδιά... 

δεν υπάρχει ικανοποιητική αιτιολογία... 

Γίνεται άραγε αυτό; 

Ή απλώς, χωρίς καν να το συνειδητοποιείς, κοροϊδεύεις τον εαυτό σου;
Υπάρχουν μάλλον στιγμές ...

που τυφλώνεσαι ...

από την επιθυμία σου και την αφήνεις να σε κατευθύνει σε τέτοιο βαθμό...

που οποιοδήποτε "πρέπει" και οποιοδήποτε "γιατί" είναι σκέψεις περιττές... 

Εγωιστικό; 

Άδικο; 

Παράλογο; 

Έστω... 

Δεν μπορώ να μετανιώσω... 

Δεν με αφήνει η καρδιά και η ψυχή μου να το κάνω... 

Για κανένα "πρέπει" ...

για κανένα "γιατί"... 

Κάποιες στιγμές ...

δεν ανταλάσσονται ...

δεν μετριούνται με κανένα από τα δύο.....

........................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Κλείνω τα μάτια... 

Παράλληλα...

κλίνω κι ένα ρήμα...

Σε όλους τους χρόνους... 

Σε όλες τις εγκλίσεις... 

Στο απαρέμφατο ...

σκοντάφτει λίγο η ροή ...

και τούτο...

γιατί αίρεται το απρόσωπο του πράγματος... 

Μη με ρωτάς ποιο... 

Δε θα σου πω...
Σφίγγω τα χέρια... 

Πρώτα...

Μετά τα δόντια... 

Είναι τελετουργική αφύπνιση αυτό... Λίγο πριν η μνήμη βάλλει το δικό της χέρι ...

στην κατσαρόλα του μυαλού ...

και πριν οι μνήμες-κρεμμυδότσουφλα στροβιλιστούν στο διάκενο του απαγορευμένου... 

Λίγο μετά ...

μου κάνουν ένα δώρο... 

Μη με ρωτάς τι... 

Δε θα σου πω...
Τεντώνω τα αυτιά μου... 

Με πονούσαν από χθες... 

Κυματιστές ορδές χαχανητών...

λυγμών...

δακτυλογραφημένων καημών...

ταξιδεύουν γύρω μου...

μπρος και πίσω... 

Με έναν...

όμως...

προορισμό... 

Μη με ρωτάς πού...

Δε θα σου πω...
Στις παρειές γράφεται η λέξη αμήν... 

Εις διπλούν... 

Μόνο ένα μικρό υστερόγραφο ...

στο άκρο των χειλιών αλλά αρκετά μελανό...

ώστε να πικρίζει η όψη...

κατρακυλά σα μαύρο μέλι: 

δήθεν... 

Μη με ρωτάς γιατί... 

Δε θα σου πω...

Ένα μόνο θα σου πω τραγουδιστά:

 

Γύρω-γύρω όλοι...

στη μέση η στιγμή...

γύρω-γύρω όλοι...

στη μέση η σιωπή...

γύρω-γύρω όλοι...

στη μέση όλα ...

και τίποτα.......

 

 

 

.............................................................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

Τα χείλια χαιδεύουν το ενα το άλλο ...
η γλώσσα γλιστράει ανάμεσα ...
το πάθος ξεχειλίζει ...
απο τους πόρους του κορμίου...
με την φωτία δεν παίζουν ...
μα το πάθος σε αλάζει ...
τα ενστικτα ξυπνούν ...
σαν ναρκωτικό ζήτας την απάφη με το δέρμα...
ανεπνευσε αν τ θέλεις...
μα την ανπνοη σου ρίξε στο κορμί μου...
καψε με ...
αντέχω.....
παλομαι και φλέγομαι ...
είμαι ανίκανος να αντιστάθω...

Σαν το χορό....
τα σώματα ερχονται κόντα...
συγχρονιζονται ...
σε ενα τελείο βηματισμό...
εκείνη τον οδήγει ...
του δίνει την ''πνοή''...
Σαν φίδια γλιστράν ...
πανω στα σώματα ...
ιδρωτας ...
πάθος ...
ενταση...
Σαν εραστες ...
η μουσικη δίνει ρυθμό...

Τα σώματα χωρις βούληση ακολούθουν....

Το τέλειο τάνγκο...
Δένοντας τα μάτια ...

στο έξω τον οδηγεί ...

τον κάνει να την αισθάνεται αρχήγο...αφήνοντας ...

το πιο τέλειο ουρλιαχτό ...

να ξεφύγει απο μέσα τους...
δίνουν στην μελωδια εναν παθιασμενο κόκκινο τόνο...
Το πάθος ...

είναι σαν το κρασί ...

που ξεφευγει απο την άκρη των χειλίων...
ηδονικά ...

κυλάει πάνω σου ...

σε αντριχιάζει ...

και όταν δοκίμαζεις να το γευτεις ...

σε μεθα...
σε κάνει να εθίζεσε...

να παρακάλας να πιεις κι αλλό πάθος...

να κυλήσει κι αλλο κρασί ...

στα χείλια σου...
λαίμαργα ρουφας ...

κάθε σταγόνα πάθους που υπάρχει ...

μέσα στο κόκκινο κρασι...
μεσα σου...
στο κοκκινο και ζεστό κορμί σου...

το κρασί ...

κυλαει στα χείλη μας και νοιοθουμε μέθη...
ζαλίσζομαστε ...

γινομαστε αχόρταγοι................

......................................................................................................................................................................................

Πύρινο βλέμμα κι αχόρταγη αγκαλιά...
αδηφάγος ο πόθος ...

η επιθυμία ξέχειλη...
συναισθήματα γνώριμα...

οικεία μυρωδιά...
άγγιγμα γνωστό...

χάδι αγαπημένο...
στιγμές που νοσταλγήθηκαν...
σκηνές που ζωντάνεψαν ξανά...
ανάσες που φέρνουν θύμισες και κορμιά ...

που αναγνωρίζουν την ένωση...
Πρόσκληση αφήνω ...

στα πόδια σου εμπρός...
κάλεσμα στων ματιών σου το άπειρο...
και στου νου σου το απέραντο...
Έλα και κλείσε με μέσα σου...
να οχυρωθώ στην ύπαρξη σου...
Γίνε κάστρο απόρθητο...
ηθελημένα να χαθώ ...

στη φυλακή σου...
Έλα και πάρε με μακριά...
καμία να μη με έχει...
οδήγησε με στα κρυφά...
καμία να μη με βρίσκει...
Κι όπως το χέρι άπλωσες...
δίπλα σου να βρεθώ...
μέσα σου ν' αποτραβηχτώ και στο πλευρό σου να ξημερωθώ...
έλαβε τέλος το όνειρο...
και βρέθηκα τρομαγμένος
να κοιτώ το κενό...
και να αντικρίζω το βλέμμα σου..........

.......................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

ειπα να βγω ...

να ριξω μια ματια ...

στον κοσμο ...

χωρις εσενα να περνας απο το μυαλο μου...
κι ενιωσα ...

ενα κενο ...

ενα μονοπατι...
χωρις να ξερω που παω...
κι ομως ησουν εκει...

με περιμενες....
μου εδωσες το χερι...

με κρατησες...
και μ'ειπες...

εδω ειμαι ...

ΓΙΑ ΣΕΝΑ ...

μη με ξεχνας ...

ΣΕ ΘΕΛΩ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ...
μην κουραστεις να μ αγαπας...
οσο και να θελω να σου πω ποσο σαγαπω δεν μπορω...
ΑΓΑΠΑΜΕ ΑΝ ΤΟΛΜΑΣ...
αν μπορεις να αντεξεις αυτα που σου λεει η καρδια σου...

τα θελω σου...
αν αντεχεις μακρυα μου...
αν μπορεις να δεχθεις οτι νιωθεις,,,
εστω και το ελαχιστο που μπορεις να δωσεις...
οσο και να το πολεμας ...

εγω θα ειμαι μεσα σου...
εγω θα υπαρχω στην καρδια σου...

στην ψυχη σου..
ΜΟΝΟ ΕΓΩ...
δεν πιστευα ποτε οτι θα κυριαρχησεις μεσα μου...

κι ομως...
ενιωσα την ψυχη σου... 

ΤΗΝ ΛΑΤΡΕΨΑ...
ενιωσα τον χτυπο της ΚΑΡΔΙΑΣ ΣΟΥ...
περασε ο ρυθμος της ΜΕΣΑ ΜΟΥ...
και ετσι ξεκινησε μια αγαπη...
δυνατη και δεμενη ...

οπως η στερια με τη θαλασσα...
σε εβαλα εκει που ανηκεις...
ΕΛΠΙΔΕΣ ...

για ενα ομορφο υπογειο ΟΥΡΑΝΟΟ ...
ΤΥΧΑΙΑ... 

ΑΠΡΟΣΜΕΝΑ ...

ηρθες...
ενιωσες τα ΠΑΝΤΑ...
και μπορεσες να μαθεις ποσο σε χρειαζομαι στη ζωη μου.......................

 

 

 

............................................................................................................................................................................................................................................

αρμενίζουν οι λέξεις σου απόψε...

ξεπροβάλλουν με κόκκινα πανιά...

μέσα στην ομίχλη του αδύνατου...

ναυαγούν ...

στα αβαθή των στιγμών ...

επιπλέουν οι λέξεις σου απόψε...

στα λιμνάζοντα φώτα της πόλης...

πολύχρωμα νούφαρα της προσμονής...

με το τελικό τους μωβ φωταγωγημένο...

ανεμίζουν οι λέξεις σου απόψε...

λάβαρα κουρελιασμένα...

από τα μποφόρ της αγωνίας...

θηράματα που αντιστέκονται...

στα γαμψά νύχια της σιωπής...

κι ύστερα ...

πέφτουν...

κουρελάκια του ουρανού...

αγκαλιάζουν στοργικά ...

τους ώμους μου...

φωσφορίζουν επικίνδυνα...

οι λέξεις σου ...

απόψε...

εμπρηστές των βλεφάρων...

με την πανοπλία του διφορούμενου...

στις τάφρους των δακρύων...

μισοκρύβονται ...

ύστερα συλλαβιστά...

περνούν το τούνελ της ματιάς...

και πέφτουν σφαίρες στην ανάσα μου...

οι λέξεις σου απόψε...

θρυμματίζουν το εφήμερο...

μόνο στα σφιγμένα χείλη σου...

αιώνια...

θα αιμορραγεί...

το ρόδι των θαυμάτων...

το κάθε σπειρί του που δεν μπόρεσε...

                  την έκρηξη να αξιωθεί.............

............................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Είχαν κοινή καταγωγή...

τον ίδιο κωδικό αριθμό στη δημιουργία του κόσμου... 

Κωδικό για το πνεύμα και το σώμα... κωδικό για την ψυχή... 

Που ρέουν... 

μεταβάλλονται και εξελίσσονται...  παίρνουν χίλιες δυο μορφές... 

μα παραμένουν πάντα ίδια στην ουσία τους... 

Αρσενικό και θηλυκό... 

άνδρας και γυναίκα... 

κόκκινο και κόκκινο...

κόκκινο ...

όπως το κόκκινο της μεγάλης έκρηξης... στον πυρήνα του σύμπαντος δισεκατομμύρια χρόνια πριν... 

Και τίποτα άλλο... 

Τα δύο σε ένα... 

πλασμένα από το ένα... 

ταγμένα να γίνουν και πάλι ένα... 

Ίσως φωτεινές ακτίνες του ίδιου ήλιου στο διάστημα...

δροσερό νερό από την ίδια βουνοκορφή στο ποτάμι...

φύλλα του ίδιου ανθισμένου δέντρου στις κοιλάδες του πλανήτη... Πολύχρωμα ψάρια στον ίδιο ωκεανό... εξωτικά πουλιά στο ίδιο δάσος των τροπικών...

λευκές αρκούδες με το ίδιο χνώτο στην παγωμένη ερημιά των πόλων... πρωτόγονοι άνθρωποι στο βάθος της ίδιας σκοτεινής σπηλιάς.......