...............................................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο έρωτας...

το αίσθημα και το συναίσθημα...
Σε ερωτεύομαι...

σε ζω... 

σε γεύομαι...

πλήρης που σε αγγίζω...

σε επάρκεια...

σε εγρήγορση...

σε θέλω...   
ο έρωτας...
Πράξη συνιφασμένη...

ταυτισμένη...

να εμπεριέχει χαρά και ζωή...

κι εσένα για μένα...

για το πολύ και το λίγο μας...

για το όσο μας...

για το κάτι...

για τη στιγμή και τη διάρκεια...

είσαι και σε ζω ...

και σε ευχαριστώ...
Η νύχτα....

ο χώρος μας...

η πράξη...

το σκηνικό...

της επαφής...

της δύναμης...

της δυναμικότητας...

της κατάκτησης...

της πάλης...
Η νύχτα μας...
Σε θέλω...
Σε έχω ανάγκη...

το κορμί μου σε ζητά...

τα χέρια μου ψάχνονται για εσένα...

τα μάτια μου δαμάζουν τον πόθο σου...

τα χείλη μου δοκιμάζουν τη γεύση σου... ταιριαστή...

απόλυτα...

ιδανικά...
Δύναμη και αδυναμία...

πράξη...

επιβολή...

λαχτάρα...
Σε ζω...

σε υποκεινώ...

υποκεινούμαι...

σου επιβάλλομαι...

γεμίζω από εσένα...

με εσένα...
Ο έρωτας...

με δύναμη...

με επιρροή...

με θέληση...

με ανοησία...

με ακόρεστη επιθυμία...
Ο έρωτας μας......

.....................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μνήμες...

αχνές...

πότε γεμάτες...

στοχασμένες...

λειτουργικά ανίκανες να αποδόσουν το σχήμα...

την έκφραση...

τη στιγμή...

ίσως ούτε καν την αίσθηση...
Αισιόδοξα...

έτσι μόνο...

από εδώ και πέρα...

για ισορροπία...
Τι χρώμα να έχει η μνήμη μου...

πόσα χρώματα...

χαρούμενα...

μαύρα...

έντονα...

απέλπισμένα...

πόσα ερωτηματικά...

πόσες σκιές και πόσες χαρές...
Μνήμη αγκαλιά...

η πιο έντονη...

η πιο ζεστή...

η πιο ικανή....

Και γέλια...

ημουν παιδί...πως αλλιώς...?
Η μνήμη μου...

οδηγείται από τα θέλω...

από ανικανοποιήτους λόγους...

από ανεπαρκή επαφή...

από ακόρεστη επιθυμία... 

Μπερδευονται τελικά...

μνήμες και όνειρα....
Αδύνατη η αναπαραγωγή...

ψυχή μου...

αδύνατο να φέρω τη στιγμή μας στο απόλυτο εδώ... 

Εκεί που βρίσκω την εικόνα σου...

μου ξεγλιστράς...

ξεφεύγεις...

και δεν είναι πως ξεθώριασε η μορφή σου...

είναι που κουράστηκαν οι μνήμες...
Δεν κατορθώνω...

να σχεδιάσω τη μορφή σου....

το προσωπό σου...

με το μυαλό...

Ατελή να μένουν τα χαρακτηριστικά...

οι λεπτομέρειες πάντα σε έλειψη...

τα ζυγωματικά...

τα φρύδια...

τα βλέφαρα...

μονάχα τη ματια... 

αυτή δεν με μπερδεύει...

υπάρχει και με καθηλώνει...

βαθιά χαραγμένη...

εγωιστικά...
Ισως και την αυρα...

την απόδοση της έκφρασης...

ταυτισμένη άρτια με τον ήχο του γέλιου.......

«Ω γλυκύ μου έαρ,

γλυκύτατο μου τέκνο…»

ύστερα έσταξε

θλίψη ο ουρανός

σφίχτηκαν οι ψυχές

μάτωσαν οι καρδιές

κοίταξα μάταια

γύρω μου

μάταιη η θυσία του;

Ίσως ….

μα εγώ επιμένω ανθρώπινα

ελπίζω ανεπανόρθωτα

αγαπώ ατελεύτητα…

Καλό Πάσχα σε όλους σας

.........................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

Απέναντί μου μένει η αγάπη...
Εκείνη για την οποία μίλησε ο Αριστοτέλης και αποτύπωσε μέσα σε μία πρόταση την έννοιά της:  

"Η αγάπη αποτελείται από μία ψυχή που κατοικεί σε δύο σώματα." 

Αυτή η αγάπη που δεν υπόκειται σε κανόνες και σε πρέπει... 

Η αγάπη που δε γνωρίζει τί σημαίνει υστεροβουλία και ιδιοτέλεια... 

Η αγάπη που όταν τίθεται το ερώτημα: Γιατί με αγαπάς; 

δεν βρίσκεις τους λόγους... 

Απλά υπάρχει για όλα όσα νιώθεις μέσα σου... 

Για όλα εκείνα ...

που πλαισιώνουν την αγάπη και γνωρίζεις μόνο εσύ... 

Η αγάπη δεν υπόκειται στη συνήθεια... Είναι εκτός αυτών των ορίων... 

Και αν κάποιος άθελά του προσπαθήσει να την εντάξει στη συνήθεια...

το αποτέλεσμα θα είναι μοιραίο...

Μη νομίζεις... 

Ακόμα και απόψε ακροβατώ ανάμεσα σε σκέψεις και θέλω... 

Προσπαθώ ...

να δω κάτω από αυτήν τη λάμψη των ματιών μου όσα νιώθω... 

Προσπαθώ ...

να κρατήσω μέσα μου καλά φυλαγμένα όσα λαχταράω... 

Και να ήξερες μόνο ...

πόσο θέλω μια αγκαλιά ...

να χωρέσει όλα εκείνα που υπάρχουν... όσο βαρύ κι αν είναι το φορτίο της...
Όλα είναι θέμα σωστής στιγμής... πιστεύουν κάποιοι... 

Ίσως να έχουν δίκιο... 

Μα τα μάτια λάμπουν ...

όταν είναι κάποιος ευτυχισμένος... 

Και ακόμα πιο ευτυχισμένος είναι αυτός που μπορεί να τα διακρίνει......

 

 

................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

Aναζητάς εκείνα τα μικρά και απλά μέσα στην καθημερινότητα που θα σε κάνουν να νιώσεις πως έχεις πάνω σου το ουρί του παραδείσου... 

Μη νομίζεις πως ψάχνεις για κάποια μεγάλα ή άπιαστα...

αντιθέτως...

πρόκειται για απλά πράγματα που βρίσκονται συνεχώς στο μυαλό σου ...

μα με δυσκολία μπορείς να κατακτήσεις... 

Όχι επειδή δε θέλεις...

μα γιατί κάποιοι κάποτε δεν είχαν προνοήσει να σου εξασφαλίσουν και να σου αφήσουν ως παρακαταθήκη... 

Μα ακόμα κι αν είχες χτίσει το δικό σου βασίλειο...

έρχεται μια στιγμή ...

που μπορεί όλα σου τα όνειρα να γκρεμιστούν...

να φυσήξει ένα αεράκι ...

και να πάρει μαζί του όσα τόσο καιρό με αγάπη φρόντιζες...
Και τότε... 

μπλέκεσαι σε έναν κυκεώνα για να μπορέσεις να διασώσεις τα πλέον ανεκτίμητα κομμάτια της ζωής σου... λειτουργώντας όπως θα έκανε ο καθένας από εμάς...

αδιαφορώντας για τις συνέπειες... 

Και πώς να κάνεις διαφορετικά; 

Πώς να μπορέσεις να αναλογιστείς το μετά,όταν το παρόν είναι ό,τι πολυτιμότερο διαθέτεις; 

Τί σου απομένει να κάνεις όταν ο χρόνος δεν είναι σύμμαχός σου, όταν το κάθε δευτερόλεπτο γίνεται εχθρός, μαχαίρι που χωρίς έλεος σου ξεσκίζει τα σωθικά;
Θυσιάζεις δικές σου προσωπικές στιγμές...

τα θέλω σου ...

παραμερίζονται και κλείνονται στο χρονοντούλαπο ...

μέχρι να βρεθεί η κατάλληλη στιγμή που θα μπορέσουν να πάρουν μορφή...

να αποκτήσουν πνοή ...

και να γίνουν ζωή... 

Υπερβάλλεις εαυτώ για να μπορέσεις να δώσεις όσα παραπάνω μπορείς... παραγκωνίζοντας όσα λαχταράς...
Και έρχονται κάποιες στιγμές ...

που λυγίζεις... 

Ειδικά εκείνες τις νύχτες ...

τις αξημέρωτες...

όταν μένεις μόνος ...

με τις σκέψεις σου ...

και αναλογίζεσαι αν κατάφερες τη μέρα που πέρασε να δώσεις μια ακόμη ανάσα...

εκεί που οφείλεις... 

Και σε αυτές τις στιγμές του απολογισμού...

κάποιες φορές πονάς...

ματώνεις...

Ξέρεις όμως πόση δύναμη κρύβεις μέσα σου; 

Ξέρεις πόσες φορές έχεις αγγίξει ή ξεπεράσει τα όρια του ίδιου σου του εαυτού; 

Ξέρεις πως με τη θέληση σου έχεις μπορέσει να αγγίξεις το ακατόρθωτο, θέτοντας την ίδια σου τη ζωή σε κίνδυνο;
Κι όμως... 

Αντέχεις...

παραβλέπεις...

προσπερνάς και γυρίζεις την πλάτη... έχοντας ως μοναδικό σκοπό αυτά που αξίζουν...

Αν αυτή δεν είναι η δύναμη της ανθρώπινης φύσης,αν αυτό δεν είναι το μεγαλύτερο δώρο του ανθρώπου, αν αυτό δε θεωρείται μεγαλείο ψυχής, τότε τί είναι αυτό που πραγματικά αξίζει να υποκλιθώ μπροστά του; 

Ακόμα κι αν η πορεία που χρειάστηκε να ακολουθήσεις είναι λανθασμένη για κάποιους...

ακόμα κι αν τα όρια που θέτονται από κάποιους τα έχεις περάσει προ πολλού... ξέρω καλά τους λόγους...

κατανοώ το σκοπό...
Δρόμοι ατελείωτοι ...

χωρίς συγκεκριμένη διαδρομή...

ταχύτητα ιλιγγιώδης ...

που τις περισσότερες φορές καταρρίπτεται...

ψυχή που πουλιέται στο διάβολο σε τιμή ευκαιρίας...

αναπνοή δανεισμένη χωρίς επιστροφή και ένα χαμόγελο ευτυχίας που αδημονεί να σχηματιστεί...
Μα θα συμβεί...

είμαι σίγουρoς...
Για εκείνον τον καβαλάρη που ξέρει καλά το νόημα της ζωής........

 

 

..............................................................................................................................................................................................











Μία ψυχή περιμένει να αγκαλιαστεί...

από χέρια ζεστά...

Τόσα χρόνια μόνη σεργιανίζοντας σε μονοπάτια δύσβατα... 

Επιλογές καρδιάς κάποιες φορές δυσνόητες μα πάντα αληθινές... 

Επιθυμίες που αναζητούν δύο ...

να μοιραστούν σε δύο ολόκληρα και όχι μισά... 

Μία ανάσα που παλεύει να αποκτήσει την πραγματική της διάσταση ...

χωρίς να χρειάζεται τεχνητή υποστήριξη... 
Ένα χαμόγελο που θέλει να κατακτήσει τη θέση του ...
στη ζωή...
χωρίς να αργοσβήνει ...
περιμένοντας το πότε ή το ποτέ...
Η μοναξιά που θέλει να ακολουθήσει μια πορεία ...
χωρίς επιστροφή ...
αφήνοντας χώρο μέσα στο άπλετο της καρδιάς για μια θέση στο όνειρο... 
Και διαπιστώνεις ...
πως ο χώρος αυτός τελικά είναι τόσος δα μικρός ...
που χωράει δυο ψυχές και δυο ανάσες... περιτριγυρισμένες από αμέτρητα θέλω και άλλα τόσα μπορώ... 
Κι αν κάποια από αυτά τα θέλω απαιτούν θυσίες...
αλήθεια...
πόσο έτοιμος είσαι να θυσιάσεις και να θυσιαστείς στο βωμό τους; 
Να ρίξεις με όλη σου τη δύναμη ένα βότσαλο και να στροβιλιστείς μαζί με τους κύκλους που θα σχηματιστούν όχι μόνο στην επιφάνεια μα και στο βυθό; Θα το κάνεις;

Μίλησες για στιγμές που θα έρθουν... αφήνοντας πίσω μια ψυχή και μια σάρκα να φωνάζουν από αγωνία και πόνο ...
χωρίς να μπορούν να πράξουν κάτι... Μονάχα ελπίζουν...
μα ταυτόχρονα πονούν... 
Και το βράδυ σαν φτάνει...
η ψυχή ματώνει ...
γιατί αυτό το απροσδιόριστο της ρουφάει όση ελπίδα έχει απομείνει και η σάρκα μένει ένα κουφάρι που κάποιος επιδέξια ρούφηξε όλη τη ζωή από μέσα... Μα σαν ξημερώνει...
η ελπίδα ξανανθίζει...
η ψυχή αναγεννάται και από τη σάρκα αναβλύζουν όλες οι μυρωδιές της προσμονής... 
Και όλα αυτά μαζί χορεύουν ...
στο ρυθμό ενός φαύλου κύκλου ...
χωρίς αρχή και τέλος...
σαν μια ικεσία σε κάποιο Θεό... 
Κάθε μέρα μια πληγή επουλώνεται και μια άλλη ανοίγει και σαν έρθει το βράδυ πνίγονται σε έναν λυγμό με την μάταιη ελπίδα πως θα εισακουστούν...

Και πάλι έφτασε το βράδυ...

.........................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέμαι αν κάποια πράγματα συμβαίνουν στη ζωή μας για να μας ταρακουνήσουν, ή συμβαίνουν γιατί απλά έτσι είναι η ζωή... 

Κάποιοι άνθρωποι...

κάποιες στιγμές ή έστω κάποια γεγονότα...

τα οποία υπό φυσιολογικές συνθήκες θα μας γέμιζαν με χαρά και με ευτυχία. μοιάζουν να γυρίζουν τούμπα και μας παρασύρουν σε έναν κυκεώνα σκέψεων...

ανάμεσα στους αμέτρητους λαβύρινθους του μυαλού μας... 

Και ξέρεις καλά ...

πως αν έστω για μια στιγμή χάσεις τον προσανατολισμό σου...

αν έστω για μια στιγμή θέσεις στον εαυτό σου ερωτήματα που αρχίζουν με το γιατί ή με το πως,το αποτέλεσμα θα είναι αντίθετο από ότι επιθυμούσες...

διαφορετικό από αυτό που ίσως να αξίζουν οι ίδιες οι επιλογές...

Προσπαθείς να αναλύσεις καταστάσεις που σε οδήγησαν σε συγκεκριμένες πράξεις...

οι οποίες σε ένα διαφορετικό χωρόχρονο θα σε γέμιζαν με ευτυχία και πληρότητα... 

Όταν όμως συμβαίνουν...

τη στιγμή που συμβαίνουν...

σε κάνουν να χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου...

προσπαθώντας να καταλάβεις πρώτα από όλα και όλους τον εαυτό σου και μετά τις επιλογές σου... 

Θα μου πεις βέβαια,πως υπάρχουν και κάποια μοιραία πράγματα στη ζωή μας,...

στα οποία όσο κι αν προσπαθήσεις να βάλεις μια ετικέτα, τόσο περισσότερο θα βουλιάζεις...

ανήμπορος να αναδυθείς στην επιφάνεια... 

Μήπως τελικά αυτό που εμείς οι άνθρωποι ορίζουμε ως μοιραίο είναι απλά μια δικαιολογία,ώστε να νιώσουμε απαλλαγμένοι από τύψεις ...

ενοχές... 

αποκρύπτοντας από τον εαυτό μας την ουσία της αλήθειας;

Κι αν τελικά ορίσουμε συγκεκριμένες πράξεις ως μοιραίες, μήπως τελικά αδικούμε κάποιους ανθρώπους πέραν από εμάς τους ίδιους; 

Μήπως συγκεκριμένα θέλω μας οδηγούν σε αντίστοιχες επιλογές; 

Μήπως αυτό που δεν μπορούμε να έχουμε,το αναζητούμε με λάθος τρόπο σε λάθος ανθρώπους; 

Κι αν συμβαίνει αυτό,αν δηλαδή χρυσώνουμε το χάπι ή επουλώνουμε περιστασιακά μια πληγή που παραμένει ανοιχτή,δεν αδικούμε με αυτόν τον τρόπο τον εαυτό μας και ταυτόχρονα τους ανθρώπους γύρω μας; 

Υπάρχει τελικά λογική σε όλα;

Υπάρχει βέβαια και η άλλη άποψη...

βάσει της οποίας ό,τι κι αν συμβαίνει το οποίο πιθανόν μας πόνεσε ή μας έκανε να χάσουμε την ισορροπία μας, απλά το αφήνουμε να περάσει και να σβήσει... Αλήθεια...

οι πληγές της ψυχής,επουλώνονται ποτέ; 

Κι αν ναι, με ποιόν τρόπο;

Ξέρεις τί θα ήθελα αυτή τη στιγμή; 

Να μπορούσα να κλείσω το διακοπτάκι εκείνο μέσα στο μυαλό μου... 

να σταματήσω να σκέφτομαι...

γιατί είναι τόσο δυνατές οι σκέψεις που νιώθω σαν να γίνονται εκρήξεις μεγατόνων μέσα μου...

Το βράδυ που ηρθε ας μας ταξιδέψει ανάμεσα σε όσα λαχταράμε.......

 

 

 

........................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Και ξαφνικά...

εκεί που πίστευες πως είχες βάλει σε μια τάξη όλα όσα υπήρχαν στη ζωή σου...

καθημερινά ή μη...

κάνεις μια βόλτα...

βλέπεις εικόνες...

ακούς ήχους...

αφουγκράζεσαι τις σιωπές ...

έτσι όπως μοναδικά διέθετες την ικανότητα να το κάνεις...

η ζωή σου περνάει σαν αστραπή μπροστά στα μάτια σου...

συμπυκνώνοντας μικρές ή μεγάλες στιγμές...

Μια αγκαλιά...

ένα χάδι...

ένα χαμόγελο...

Είναι αυτά που ανέκαθεν αναζητούσες...

αυτά που πάντα ήθελες να πλαισιώνουν τη ζωή σου... 

Και όταν τα βρίσκεις...

εισέρχεσαι στη διαδικασία να αναρωτιέσαι αν ο άνθρωπος που σου τα δίνει είναι αυτός που θέλεις να είναι δίπλα σου ή αν αυτά που σου δίνει είναι αυτά που χρειάζεσαι... 

Και αυτομάτως προκύπτουν οι συγκρίσεις... 

Και έρχονται στην επιφάνεια όλα εκείνα που τόσο καιρό προσπαθείς να κρατήσεις σφραγισμένα...

μέσα στη ψυχή σου... 

μόνο και μόνο επειδή δεν μπορούν να γίνουν η καθημερινότητά σου...

η ζωή σου...

το ξύπνημά σου κάθε πρωί...

η σκέψη σου κατά τη διάρκεια της μέρας και το λιμανάκι σου κάθε βράδυ...

Υπάρχουν άνθρωποι και καταστάσεις...

που στοιχειώνουν όλο σου το είναι... αδιαφορώντας αν θα σε παρακινήσουν να προχωρήσεις μπροστά... 

Και δεν το κάνουν ηθελημένα... Λειτουργούν στο υποσυνείδητό σου με τόση δύναμη που όση αντίσταση κι αν βάλεις το μόνο σίγουρο είναι ότι θα μείνεις απλός θεατής...

σαν να παρακολουθείς μια αρχαία ελληνική τραγωδία να ξετυλίγεται μπροστά σου...

Και ξημερώνει ...

η μέρα που έχεις στο σώμα σου τη μυρωδιά ενός ανθρώπου που θα ήθελες να βρίσκεται δίπλα σου...

εκείνου του ανθρώπου που πέρασες μαζί του στιγμές ...

που θα σου μείνουν μέσα σου...

που σε κάνει να χαμογελάς και να ελπίζεις λέγοντας πως η ζωή είναι τόσο ωραία... 

Και νιώθεις που σου λείπει... 

Αλλά αναρωτιέσαι αν σου λείπει ο ίδιος ο άνθρωπος ή οι στιγμές που περάσατε μαζί... 

Και ακριβώς την ίδια στιγμή τρυπώνουν στη σκέψη σου ...

όλα όσα κρατούσες σφραγισμένα μέσα σου - ή νόμιζες πως ήταν σφραγισμένα... και σε αναποδογυρίζουν...

σε στροβιλίζουν...

παρασέρνοντας όλο σου το είναι ...

σε μονοπάτια σκοτεινά...

όπου το φως που πλημμύριζε την ύπαρξή σου μέχρι και πριν από λίγο...

να μοιάζει με αυτό ...

ενός φακού ...

που τελειώνει η μπαταρία του....

Σκέψεις...

αναπνοή διακεκομμένη στην καινούργια μέρα...

επόμενες κινήσεις...

επόμενες σκέψεις ...

και μια γλυκιά μελαγχολία και προσμονή...

θέλοντας το μετά από λίγο να είναι φωτεινό και γεμάτο από χαμόγελα........

 

 

...........................................................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

προσδοκιες...

είναι παντου...
κυριαρχουν στο παιχνιδι της ζωης..
αλλοτε μας απογοητευουν κι αλλοτε μας ικανοποιουν ή ακομα καλυτερα μας δινουν στιγμες χαρας...
δεν μπορουμε να τις αποφυγουμε...
ζουμε απο αυτες ...
και για ενα πολυ μεγαλο διαστημα της ζωής μας ζουμε μεσα σε αυτες...
μπορουν να αλλαξουν τα συναισθηματα μας...
αμεσως... 
και μαλιστα με πολυ βιαιο τρόπο...
αδυναμοι μπροστα τους...
όχι μονο αδυναμοι αλλα μας αποπλανουν...
μολις δουμε την ευκαιρεια ...
(η οποια για τους αλλους ειναι προφανες ότι δεν υπάρχει)
αρχίζουμε να σχεδιάζουμε και να δημιουργουμε την προσδοκια...
τις περισσοτερες φορες μας απογοητευει...
αλλα...
υπαρχουν και στιγμες που αυτη η ανυπαρκτη προσδοκια μετατρεπεται σε ολοζωντανη πραγματικοτητα...
και τοτε...
σταματα να προσδωκας...
μονο για μια στιγμη...
σταματα και νιωσε ...
πως ειναι η προσδοκια,αφου βγαλει το μανδυα της αβεβαιοτητας και γινει μερος της ζωης σου...
προσδοκιες...
όσο κι αν η αλληλεπιδραση μαζι τους ...
ειναι σπουδαιας σημασιας ...
για την ψυχικη μας ισορροπια...
δε θα ζησουμε ποτε για αυτες...
γιατι πισω απο καθε προσδοκια βλεπουμε κι ενα δρομο που οδησει στην ευτυχια...
εκει όπου οι προσδοκιες σβηνουν...
εως ότου αρχισει ο κυκλος απο μια νεα αρχή..... 

..........................................................................................................................................................................

Βαδίζοντας απόψε...

σε μια βραδιά...

με προσμονή την εκκίνηση της εβδομάδας που ηρθε...

νιώθει η ψυχή μου την ανάγκη να κάνει ένα μοναχικό ταξιδάκι...

προσπαθώντας να βάλει σε τάξει...

σκέψεις και συναισθήματα...

Αναζητώντας και πάλι σήμερα...

απόψε...

τις βαθύτερες Αλήθειες και Αξίες που υπάρχουν μέσα μου και γύρο μου...

βαδίζοντας για ακόμα μια φορά στις Γειτονιές του Κόσμου...

βαδίζω παρέα με τους θησαυρούς των προσωπικών μου βιωμάτων...

μα και με τα βιώματα...

με όλους αυτούς τους ξεχωριστούς ανθρώπους...

που συνυπάρχω μέσα στην καθημερινότητα μου...

Και κάποια στιγμή συνειδητοποιείς ότι, όλοι μας...

σε αυτή την ζωή...

από την ημέρα που θα γεννηθούμε...

κάνουμε ένα ταξίδι...

ένα ταξίδι στην Επιστροφή της Αγάπης... 

από τον εγωισμό...

προς την ταπεινοφροσύνη !

Και είναι εκείνη...

που καλούμαστε να κάνουμε την ταπεινοφροσύνη...

δεύτερη μας φύση...

εκεί που τώρα είναι ο εγωισμός...

Και είναι πολύ δύσκολο να χτυπιέσαι με τον Εγωισμό σου...

Αυτό τον μεγάλο κύριο και άρχοντα...

του πνεύματος...

της ψυχής και του σώματος σου...

Και να που έρχονται οι οικείοι μας... 

οι ευεργέτες μας...

ο εκάστοτε πλησίον μας...

με τις συμπεριφορές τους...

να μας τσαλακώσουν και να μας πληγώσουν τον εγωισμό μας...

για να γνωρίσουμε τα μεγάλα θηρία που κρύβονται μέσα μας...

Με πρώτο...

το μεγάλο Θηρίο...

που είναι ο Θυμός...

Που είναι εκείνη η σπίθα...

που τρέφει τον εγωισμό και την επι-θυμία...

Θυμός...

επι-θυμία ...

κάτι μου λένε παρέα αυτές οι δύο λέξεις... 

Επι-θυμία, για φαγητό και εξαρτήσεις, σε ψεύτικες αυτό ικανοπ-οιήσεις...

Και μετά ακολουθούν και τα άλλα θηρία...

όπως το θηρίο της αδικίας και της αυτό δικαίωσης...

όταν μας αδικούν και δεν μας αποδέχονται...

όταν μας φέρονται άσχημα...

όταν μας κατακρίνουν και μας καταδικάζουν κρυφά και φανερά...

της ζήλιας και της καχυποψίας...

το θηρίο του θυμού όταν μας απορρίπτουν...

όταν μας περιφρο-νούν...

όταν μας ξεχνούν και δεν μας θυμού-νται...

(θυμού-νται...Θυμός...επι-θυμία . . . πάλι κοινά στοιχεία σε αυτές τις λέξεις)

του ατομισμού...

και της ανευθυνότητας...

μας ξυπνάνε όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα...

όταν μας πατήσει κάποιος τον κάλο...

Και τότε...

το κάλλος της χαράς και την καλοσύνης μας...

το έχει εξαφανίσει ο κάλος του θυμού και του εγωισμού μας...

Και ενώ έρχονται μέτριοι άνθρωποι μέσα στην καθημερινότητα μας...

άλλα με την ευγένεια και την καλοσύνη...

αρχίζουν και ευωδιάζουν ένα άρωμα ανωτερότητας και ανάπαυσης στις ψυχές μας... έρχονται ανώτεροι άνθρωποι...

και με την αδιαφορία και την έλλειψη της έκφρασης της έμπρακτης τους αγάπης και ενδιαφέροντός προς τους άλλους και εμάς...

κάνουν το ανώτερο...

να ευωδιάζει μέτριο και ασήμαντο...

Ίσως είναι που δεν έχουμε καταλάβει εμείς οι άνθρωποί ...

ότι...

το κ-άλλος της ψυχής μας...

είναι ο άλλος άνθρωπος στην ζωή μας...

Δύσκολο το ταξίδι από τον εγωισμό (Θυμό) στην ταπεινοφροσύνη... 

Είναι τότε που καλείτε η κάθε ψυχή...

να μαθητεύσει στην Αλήθεια και στην Ζωή...

Είναι τότε που η ψυχή...

καλείτε νε περάσει από το σκοτάδι του ατομισμού και της μοναξιάς της...

στο ΦΩΣ της αγάπης και της συντροφικότητας...

Αλλά για να φτάσει στο ΦΩΣ και την Αγάπη...

θα πρέπει να μαθητεύσει και να δώσει εξετάσεις...

σε έννοιές...

όπως συν χωρητικότητα...

αποδοχή...

συγκατάβαση στις ανάγκες των άλλων...

Ίσως είναι και αυτή η πλάνη που πολλές φορές έχουμε... 

Η πλάνη του αυτονόητου...

ότι...

ο άλλος...

θα είναι εκεί για πάντα...

για να μας περιμένει...

όταν θα μας έρθει η όρεξη...

για να του εκφράσουμε και να του προσφέρουμε την αγάπη μας... 

Μόνο που κάποιες στιγμές...

μπορεί να είναι πολύ αργά... 

Γιατί χάθηκε η ψυχική επαφή...

που ένωνεν τα δύο άκρα...

Και είναι τώρα που μόλις γραφώ αυτές τις σκέψεις και τα συναισθήματα...

συνειδητοποιώ...

γιατί έρχεται η λύπη στην ζωή μας...

Η λύπη τελικά, είναι παιδί του Θυμού και του εγωισμού...

Και έτσι ο κάλος του Θυμού...

του Ατομισμού και του Εγωισμού,...

φέρνει το άλγος της λύπης και του στεναγμού...

Είναι που δεν έχουμε μάθει ακόμα να ζούμε με απαλότητα και απλότητα... 

Με συν+χωρητικότητα...

αποδοχή και συγκατάβαση στις ανάγκες των άλλων...

Και τελικά, όλοι οι δρόμοι και διαδρομές Αγάπης και Ζωής...

οδηγούνε στην  συν+χωρητικότητα...

Είναι ο πιο ασφαλής δρόμος...

με οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες...

είτε πραγματοποιούνται οι προσωπικές μας επιθυμίες...

είτε όχι...

για να σε οδηγήσουν στην ταπεινοφροσύνη...

Δύσκολος ο δρόμος της συν+χωρητικότητας . . . 

όταν υπάρχει ο κάλος του Θυμού...

του εγωσιμού και της ανευθυνότητας....

Που τελικά είναι εκείνος ο κάλος που αφαιρεί το κ-άλλος της Ψυχής μας...

Και αυτό το κάλλος δεν είναι άλλο από την Εσωτερική Ειρήνη της Ψυχής...

την Χαρά και την Καλοσύνη...

ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗ ΜΑΣ...

που βιώνουμε...

όταν είμαστε σε αρμονία με τους οικείους μας...

Και κλείνοντας το βραδινό μου ταξιδάκι...

Ψυχή μου...

κράτα και πάλι...

την Ελπίδα για ζωή...

 Ζωή με Νόημα και Ελπίδα... 

Ένα Ταξίδι με Χάρτη την Αληθινή Ζωή...

προορισμό την ομοίωση με τον Δημιουργό σου...

που είναι η Ταπεινοφροσύνη...

και με τέρμα την αιώνια μακαριότητα της Αγάπης... 

Γιατί τελικά...

πιο ταξίδι...

μπορεί να υπάρχει...

χωρίς χάρτη και προορισμό ?

Για αυτό Ψυχή μου να θυμάσαι κάθε μέρα ότι:

Κατά τα Ανθρώπινα...

με την Λογική...

ο λογαριασμός δεν βγαίνει... 

είτε με τα προσωπικά θέματα... 

Τα επαγγελματικά...

τα ερωτικά...

τα οικογενειακά . . .

Μόνο με την ελπίδα η Ζωή και πάλι βγαίνει...

Βγαίνει...

από όλα τα αδιέξοδα της.........