..............................................................................................................................................................................................









Γέλα και μη κοιτάς...
Προχώρα και μη σταματάς...


Φυσάει και ο κορμός του κουνιέται...
τα ξερά φύλλα κόβονται...
Δε βαριέσαι...
ότι αντέξει θα μείνει...
Χώμα μπαίνει στα μάτια μου και δε μπορώ να τα ανοίξω...
Δε με νοιάζει...
βλέπω καλύτερα όταν είναι κλειστά...
Το γκρίζο του ουρανού κατάπιε τη μέρα σήμερα...
δε θα την ξαναδεί κανείς...
Θα περιμένει μέχρι να βαφτεί νύχτα και θα κρατήσει αυτή τη μπογιά για πάντα...
Για όσο ζει το πάντα στον κόσμο αυτό που η αλήθεια ...
δεν αντέχει ούτε καν να συρθεί στο δέρμα πια...
Κι αν βρέξει?
Κι αν καίει πάλι η βροχή?
Θα με δουν να βρέχομαι και δεν πρέπει...
Υποσχέθηκα να μη με ξαναδούν...
Ο ιστός βάρυνε...
ζαλίστηκα χθες και τον έπλεξα γύρω μου...
Μου έκλεψα την ανάσα ...
την ώρα που χαμογελούσα και ξέχασα να πάρω μια άλλη μαζί μου ...
για να αλλάξω ...
όταν αυτή λερωθεί...
Ξαπλωμένος ...
στο δικό μου κολλώδες δημιούργημα...
με μια βρόμικη φορεσιά που γυαλίζει και καταστρέφει το πολύτιμο σκοτάδι μου...
Πως να ηρεμήσεις?
Πως να κουνηθείς...
όταν δε θυμάσαι που είναι το τέλος και που η αρχή?
Κι αν θυμάσαι αλλά δεν έχει σημασία?
Μια τελεία σκάλωσε σε μια σελίδα...
Διάλογος ανάμεσα σε ρήματα απρόσωπα...
Πρέπει-είναι...
Δεν πρέπει-δεν είναι...
Κομματιάζεται η τελεία σε μύρια αποσιοποιητικά...
Μαύρες στιγμές για να αναπνεύσεις...
να σηκωθείς...
Τελικά μόνο ένα φύλλο έμεινε...
Ο κορμός του κι ένα φύλλο...


Στο γυρισμό μια λάμπα τρεμοσβήνει...
Κάνει κρύο και θες αγκαλιά...
Κουράστηκες να συγκρατείς τους μυς σου...
Θα βγει από μέσα αυτή η κρυμμένη κραυγή....
Θα βγει και τότε θα χαθείς...
Θα σβήσει τα πάντα..
για πάντα...


Προχώρα και μη σταματάς...
Δε βαριέσαι...
ότι αντέξει θα μείνει...........

................................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

Για όποιον σε κράτησε ποτέ...

Θα ήθελα να σου πω για τον τρόπο που αισθάνομαι...
Για όποιον σε θέλησε ποτέ...
Θα ήθελα να προσπαθήσω να σου πω πως αισθάνομαι ...
μέσα μου...
Το μόνο πράγμα που θέλησα ποτέ ...
Ήταν το αίσθημα ότι δεν ήσουν ψεύτικη ...
Η μοναδική που σκεφτόμουν ποτέ...
Ένα λεπτό ...
δεν βλέπεις ότι Θέλω να πέσω απ’τα αστέρια κατ’ευθείαν στην αγγαλιά σου?
Εγώ...
Σε αισθάνομαι...
Ελπίζω να καταλαβαίνεις ...
Για τον άνθρωπο που προσπάθησε να σε πληγώσει ...
Σου εξηγεί τον τρόπο που αισθάνομαι ...
Για όλη την ζήλια που σου προκάλεσα ...
Παραμένει ο λόγος που προσπαθώ να κρυφτώ ...
Όπως και για όλα τα πράγματα που με δίδαξες ...
Στέλνει το μέλλον μου σε καθαρές διαστάσεις ...
Ποτέ δεν θα μάθεις πόσο με πλήγωσες ...
Στάσου ...
ένα λεπτό...
δεν βλέπεις ότι εγώ Θέλω να πέσω απ’τα αστέρια κατ’ευθείαν στην αγγαλιά σου?
Εγώ...
Σε αισθάνομαι...
Ελπίζω να καταλαβαίνεις ...
Τόσες καρδιές πληγώθηκαν...
Πότε μια υπόσχεση του εραστή δεν βγήκε με ένα «ίσως» ...
Τόσες πολλές λέξεις που δεν ειπώθηκαν ...
Οι ήσυχες φωνές ...
με οδηγούν στην τρέλα...
Όπως όλος ο πόνος που μου προκάλεσες ...
Δείχνει ...
πως ποτέ δεν ήταν στην πρόθεση σου...
Ποτέ δεν θα μάθεις πόσο πολύ με πλήγωσες ...
Στάσου...
δεν βλέπεις πως εγώ Θέλω να πέσω απ’τα αστέρια κατ’ευθείαν στην αγγαλιά σου?
Εγώ...
Σε αισθάνομαι...
Ελπίζω να καταλαβαίνεις.........

...........................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

Τί ειναι αυτό που κάνει τον έρωτα τόσο τρομαχτικό και επίφοβο;

 Το να μην έχεις τον έλεγχο στον εαυτό σου που υπνοτισμένος τραβάει προς την παράδοσή του σε χέρια αγαπημένου εχθρού;

Γιατί είναι εχθρός ο καθένας που έχεις τόσο απελπισμένα ανάγκη...

Γιατί τον φοβάσαι...

 Γιατί εξαρτάσαι...

 Γιατί με τα όλα τα «σ’αγαπώ» κρύβεις και κρύβει τα «σε τρώγω» και τα μικρά, κοφτερά μαχαιράκια την πέινας...

Μέχρι πότε;

Μέχρι ποιού σημείου;

Μέχρι να απομείνουν μαραμένα και ξερά τ’αποφάγια του...

Ποιός θα προλάβει να πρωτοτελειώσει τον άλλον ...

είναι ένα μαύρο άινιγμα μέσα σε μαύρο κουτί που μόνο εκ των υστέρων αποκαλύπτεται...

 Τότε που είναι δώρο άδωρο η λύση...

Ποτέ σχεδόν δεν χορταίνουν και δεν τελειώνουν ταυτόχρονα οι δύο εραστές...

 Πάντα ο ένας τους ...

κατα κάποιο τρόπο...

άσπλαχνα θα εγκαταλείψει τον άλλον...

Θα εγκαταλείψει και θα φύγει...

 Και μέσα στο ίδιο σπίτι...

και πάνω στο ίδιο κρεββάτι να μείνει... πάλι θα φύγει ...

και εσύ θα το ξέρεις καλά αυτό...

 Περισσότερο κι απ’ τον φυγάδα θα το ξέρεις...

Δεν υπάρχει έρωτας ατιμώρητος...

 Ανάλογα με το μέγεθός του και η τιμωρία...

 

Δεν είναι τυχαίο...

που οι δήθεν αφελείς των προλήψεων...

οι αγράμματοι της λαικής δοξασίας... θέλουν να συσχετίζουν το καταστροφικό κόκκινο μήλο της Εδέμ με την ερωτική πράξη [...]

 

Στο τέλος πάντα απομένει ένας... προδομένος...

κι ένας προδότης.........

 

 

.........................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

Τα όνειρά σου...
Το νέκταρ των χειλιών σου...
Ξεδίψασμα μου...
Η αμβροσία των λόγων σου...
τροφή της ψυχής μου...
Αθάνατη την έντυσες...
στην αγνότητα της σκέψης σου...
Από το ξεχείλισμα της αγάπης σου...
βαπτίστηκα...
Τάχτηκα...
να σε ακολουθούν οι οφθαλμοί μου...
Ως φάρο σε δύσκολο ακρωτήρι...
Να σε υπηρετώ ...

δούλος του έρωτα σε νηνεμία και σε ανέμου ξέσπασμα...
σε άνυνδρες μέρες και σε δακρυσμένα βράδια...
Στο φως και στο έρεβος...
Αιωρούμαι ...

στα μέρη της ψυχής σου...
ακουμπώντας τα χείλη μου ...

στα χείλη σου...
Κάνω ταξίδια μέσα από τα μάτια σου...
σε μονοπάτια αγγέλων στολισμένα από νεράιδες της άνοιξης...
Δροσίζομαι σε θάλασσες απέραντες...
κρατώντας τα δυο σου χέρια...
Αφουγκράζομαι την μουσική της ευφροσύνης...
στον χτύπο της καρδιάς σου...
Χάνομαι προσπαθώντας...
να σπάσω τους κωδικούς...
Ν'ανοίξω την πόρτα που οδηγεί στα άδυτα της ψυχής σου...
Προσπαθώ να ξεκλειδώσω τη φυλακή...
των ονείρων σου...
Ελεύθερα να είναι τα όνειρά σου...
να ταξιδεύουν ...

απ’ την πόρτα της ματιάς σου με οδηγό την καρδιά σου...
Σε αισθάνομαι ........

 

 

.....................................................................................................................................................................................








Πίσω μου ...
πάντα υπάρχεις...
μ'ακολουθείς ...
με της φωνής σου τον ήχο...
στα μέρη εκείνα που η καρδιά σου δεν τολμά να φτάσει...
Σκιά...
τη ζωή μου έχεις στοιχιώσει...
και η αγάπη σου φτάνει μέχρι εκεί...
Δεν ψάχνεις για του έρωτα το λουλούδι...
άλλο ζητάς...
Κι όμως ...
σκύβεις...
το κόβεις...
μόνο για να το μυρίσεις...
Άδικη ειναι η ψυχή σου...
Και εγώ γελάστηκα...
απ'την ομορφιά της νύχτας σου...
Τώρα παλεύω ...
τα πέταλα μου να μαζέψω...
που σκόρπισες...
σε κάποιου καλοκαιρινου αέρα την αύρα...
Σκιά το ξέρω...
είσαι...
που χάθηκες στης αλήθειας σου το ψέμα...
Μ'ακολουθείς στα σκοτεινά...
κρυμμένο πρόσωπο...
μόνο φωνή...
Χρόνια πριν...
μας είχαν πει να μην πιστεύουμε στις σκιές...
Γιατί ...
αν τις πιστέψεις σε ακολουθούν...
βασανίζοντας την ύπαρξη σου ...
μια ζωή...
Μα ...
σε κάτι χωρίς ψυχή...
καρδιά...
πως να πιστέψω;
Ας γίνεις τώρα σκιά ...
της δικής σου ζωής.........

.........................................................................................................................................................................

Γεμάτη μαγεία απόψε η νύχτα...

είναι γιατί είσαι μαζί μου...

Όλα τ'αστέρια της γίνανε ένα...

και σχηματίζουν στον ουρανό σου...

το "σ'αγαπώ"...

Την ώρα αυτή ...

που με κρατάς στην αγκαλιά σου...

τι περισσότερο μπορώ να αισθανθώ;

Κοιτάζω το φεγγάρι και μου χαμογελά...

Υπέκυψα ...

και εγώ ...

στο αμαρτωλό του σχέδιο...

και όσα και αν θέλω ...

να σου πω...

πνίγηκε η φωνή μου...

στην τρυκυμία των φιλιών σου...

Μα πίσω απ'την αγάπη μας...

ο αιμοβόρος χρόνος μας αγριοκοιτάζει...

Πόσο γρήγορα πέρασε η ώρα...

"πρέπει να φύγω" ...

λέω...

Εσύ...

δεν το αντέχεις...

δεν με αφήνεις από την αγκαλιά σου...

και με φιλάς ...

με τόσο παθος...

που έγινα φλόγα από κερί ...

και έλιωσα...

"Άσε με" ...

σου φωνάζω ...

μα δεν ακούς...

και πάλι με φιλάς...

Το νιώθω πόσο μ'αγαπάς...

Μου το δείχνεις καρδιά μου ...

με όση δύναμη σου έχει μείνει...

Αύριο πάλι...

Εγώ...

εσύ ...

και ...

το φεγγάρι...

Καληνύχτα σου ψυθιρίζω...

Το "σ'αγαπώ" σκορπάω στον αέρα σου...

για να αναπνέεις τον έρωτα μου...

όταν εγώ δεν είμαι εκεί...

να σου δώσω την πνοή μου...
να ανασάνεις.........


 

...................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

Σε κοιταζω...

και το φως μου γινεσαι εσυ...
φως...

πιο δυνατο και απο τον ηλιο...

πιο ισχυρο και απο την αδυναμια μου... φως...

μεσ'το σκοταδι...

αμαρτια ή μηπως λυτρωση;  

λυτρωση μεσα απο τη γευση των χειλιων σου... καταδικη οταν το αιμα χαθει απο το σωμα... φως...

εισαι εσυ...

οτι κοιταζω...

οτι με σαγηνευει...  

Σε κοιταζω...

και οι σκεψεις σιωπουν... 

οι αισθησεις ζωντανευουν...  

Σε κοιταζω ...

και οτι μας χωριζει εισαι εσυ...  

Μια ματια μεσα απο ενα γυαλι...

και τωρα...

πες μου...  

τι ζητας;

τι θες;  

γιατι η ματια σου με εγκλωβιζει;
Η ματια σου...

με καιει γλυκα ...

σε εκεινη τη γνωριμη κολαση...  

οπου οι αμαρτιες σκεπαζουν το φως...

και οι κραυγες σιωπουν...

σ'εναν αργο θανατο ανυπαρξιας...  

Αυτες οι κορες των ματιων...

με χαραζουν...  

η ιριδα τους ...

ασελγει πανω στο αψυχο σωμα...  

Μεσα στο σκουρο φοντο τους...

αν δεις καθαρα...

υπαρχει ενας καθρεφτης...  

μια φιγουρα ζωγραφισμενη...

ενα ειδωλο ματωμενο...  

κατακοκκινο...

σαν το αιμα που σταζει και σχηματιζει υγρες...

επωδυνες γραμμες ...

στην επιδερμιδα...  

παρατηρω μια κηλιδα ...

να ξεδιψα ...

απο αυτο το εγχρωμο κενο ...

και υστερα να αποχρωματιζεται σχηματιζοντας μια αορατη πληγη...  

Αυτα τα ματια εκστασιαζονται ...

στην γυμνη οψη της σαρκας...  

ενα πεδιο βολης ...

με μαχητες τον ποθο...

την επιθυμια...

την κατακτηση...  

μιας χαμενης αθωοτητας...  

Μη με κοιτας...

οτι βλεπεις ειναι μια μορφη...

τοσο ψευτικη...  

ενα ονειρο ουτοπικο...

ενας συντομος εφιαλτης...  

Μη με κοιτας...

τα θελω μονομαχουν αποψε...  

Τουτη τη νυχτα ...

που τ'αστερια αποφασισαν να νανουρισουν το νου...
Η πιο γλυκια αμαρτια...

της ζωης...

εσυ...

Τολμας;  

Τα ματια αλλαζουν χρωμα...

οι αλλαγες σε φερνουν μπροστα μου...  

μενω να σε κοιταω...

και ετσι μαθαινω καθε σημαδι πανω στο σωμα σου...  

Βλεπω καθε σημαδι που μαρτυρουν τα ματια μου...  

και σε ρωταω...

τολμας;  

μα ποτε δεν απαντας...  

χαμενες αθωοτητες ή μηπως χαμενος μεσα σε οτι εχω μεινει να κοιτω;  

Μια σαρκα μονο...

ενα σημαδι θελω...

να χαραξω πανω σου...

μοναχα ενα σημαδι...

τοσο δα μικρο...  

και ας μεινει μνημη...

και ας χαθω μετα...  

τι βλεπω; 

μια αληθεια...

το δικο μου ζωντανο ονειρο.........

 

 

 

...................................................................................................................................................................

Θέλω να περπατήσω...

στα απαγορευμένα σοκάκια του μυαλού σου...

μέχρι τα πόδια μου...

να γεμίσουν πληγές...

και το αίμα τους...

να το ρουφήξει η καρδιά σου...

Κι ύστερα...

θα σε συναντήσω...

κάτω απ'το δέντρο της λησμονιάς...

μ'ένα άσπρο πέπλο στο κεφάλι σου...

να κλαις σπαράζοντας...

για τη χαμένη σου ζωή...

Και αφού με πάρεις απ'το χέρι...

σαν να 'μουνα μικρό παιδί...

θα με οδηγήσεις σε τόπο...

που μόνο γαλήνη μπορεί να φέρει...

να γίνουμε άγγελοι...

στην κόλαση μαζί...........

 

 

Καλή χρονιά σε όλο τον κόσμο...
     Ετουτη που έρχεται να είναι η αρχή
 για τις καλύτερες που θα έρθουν!!

               Υγεία ...
               ευτυχία...
               αγάπη...
               χαρά...
              ερωτα...
              ψυχικη και πνευματικη ισορροπια...
              να χαμογελατε...
              να σκεφτεστε θετικα............

......................................................................................................................................................................................






Τελειώνει ένας χρόνος...
Χρόνος περίεργος...
Με πολλές αναμνήσεις...
Πολλά σκαμπανεβάσματα...
Πολλά ψέματα ...
πολλές αλήθειες...
Πολλές επιτυχίες ...
πολλές ήττες...
Πολλές στιγμές απόγνωσης...
Μα και πολύ περισσότερες χαμογελαστές στιγμές...
Και μαζί του κι εμεις μεγαλωνουμε...
αλλά μ’ αρέσει...
Όλες αυτές οι αλλαγές θα μπορούσαν να είναι ασήμαντες...
Αν δεν συνέπιπταν με δικη μου απόφαση γι’ αλλαγή...
Μια απόφαση τυχαία εντελώς...
μα και αναγκαία...
επείγουσα...
νέος χρόνος...
νέος εαυτός...
Δεν μεταμορφώνομαι αλλά βελτιώνω κομμάτια μου...
Απο δω και στο εξής παύω να χαρίζομαι...
Παύω να είμαι η πάντα δεύτερος...
πάντα λίγος...
Παύω να πέφτω χαμηλά...
να υποτάσσομαι...
Προσανατολίζομαι σε οτι αξίζει...
Κι εκεί πάλι με μέτρο θα δίνω...
Όμορφη νέα αρχή!!!
Σε μένα...
σε σας...
σε όλους μας!!!

Χρονιά καλή...
αληθινή...
γεμάτη...
Γεμάτη στιγμές όμορφες...
συντροφιά...
αγκαλιές...
τυχη...
θετικη ενεργεια...
οξυγονο ευτυχιας...

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

...................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο ουρανός ετοιμάζεται να σβήσει τους προβολείς...
Τα φώτα...

οι κολόνες στον κεντρικό δρόμο...

που άλλοτε έσφυζε από ζωή...

μα τώρα έρημος...

αρχίζουν να αχνοφαίνονται...
Μυρίζει βρεγμένο χώμα...

μα πάει μια εβδομάδα που έχει να βρέξει...
Μυρίζει ανθισμένη αμυγδαλιά...

μα η άνοιξη αργεί ακόμα...

Μια σκιά...

ακουμπισμένη στα κάγκελα...

με ένα πλατύ χαμόγελο για συντροφιά...
κοιτά με βλέμμα αδειανό ...

έναν κλειστό δρόμο...
Ένα βουητό πλησιάζει από κάπου μακριά... Τεντώνομαι...

Προσπαθώ να ακούσω...
Μήπως είναι λόγια; 

Κουβέντες που στο διάβα του παρέσυρε ο αγέρας;
Ή μήπως... 

Ναι...

μήπως είναι ένας ρυθμός; 

Μια μελωδία;
Πλέον...

τ' ακούω καθαρά...
Είναι λόγια ακουμπισμένα σε γρήγορο ρυθμό... Μοιάζουν λόγια του έρωτα...

απάνω σ' ένα ρυθμό του ενθουσιασμού...
Είναι η φωνή ενός αγοριού που λέει τα λόγια...

Είναι φωνή παιδιού...

Η σκιά μοιάζει να τα 'χει ξανακούσει...

Κουνά νωχελικά το κορμί της...
Ο αέρας της ανακατώνει τα μαλλιά...
Επιμένει να κοιτά τον αδειανό δρόμο και να χαμογελά...

Στρέφει το βλέμμα ψηλά...

Τα πάντα γύρω έχουν γίνει μαύρα...
Πάει καιρός...

που τ' αστέρια παίζουν κρυφτό με τα σύννεφα........

 

 

 

................................................................................................................................................................................................

Έρχονται στιγμές που ξεχνώ τη μορφή σου...
κι όμως σε ξέρω καλά...
Σε γνώριζα καιρό πριν...

ήμασταν φίλοι....

έτσι νομίζαμε τουλάχιστον...
Νόμιζα πως θα σε αναγνώριζα...

ανάμεσα σε χιλιάδες κόσμο...
μα όταν κλείνω τα μάτια... 

όλα χάνονται...
ανάμεσα σε λόγια...
σε ελπίδες...
στα όνειρά μου!
Και μόνο το χαμογελώ σου...

μένει να σε θυμίζει...
Και ίσως και η φωνή σου...
Ο τόνος που έχει όταν μου μιλάς ...
κι όταν φωνάζεις το όνομά μου...
Και ίσως να θυμάμαι και το αποτύμωμα των χεριών σου ...
στο δέρμα μου...

όταν μ'αγγίζεις...
Κοιτώ τα σύννεφα και ψάχνω κάπου να βρω τα μάτια σου...
Μέσα σε θολές σκιές ...

αναζητώ το κορμί σου...
Πού είσαι;
Γιατί κρύβεσαι από τα όνειρά μου;
Δεν μπορώ να σ' έχω στη ζωή μου...
δε γίνεται...

δε πρέπει...
ας μου χαρίζεσαι τουλάχιστον στα όνειρα...
Το όνομά σου φωνάζω κάθε βράδυ...
μ' όλη τη δύναμη...
μ' όλη τη ψυχή...
Μα δεν ακούς...
Δεν έρχεσαι...
Μάταια περιμένω...
"Σ' αγαπώ"...

ψιθυρίζω κάθε φορά που στέκεσαι δίπλα μου...
"Σε χρειάζομαι"...

φωνάζει η ψυχή μου κάθε φορά που λες το όνομά μου...
"Σ' έχω ανάγκη..........

........................................................................................................................................................................................................








Ουρανός και γη...
Κι εγώ ανάμεσα...
να κοιτώ...
Θάλασσα και φωτιά ...
ο ήλιος...
Πυρώνονται τα νερά...
Κι εγώ...
κάπου εκεί ...
ανάμεσα...
Θέλω να σκεφτώ...
Να πάρω αποφάσεις...
Να συνειδητοποιήσω καταστάσεις...
Μα...
δεν μπορώ να καθαρίσω τη σκέψη...
Γλιστρούν απ’ το μυαλό εικόνες...
ασύμβατες...
Αιθάλη παντού...
Κι εγώ ανάμεσα...
Θαυμάζω τα στοιχεία και υποτάσσομαι...
Θα σκεφτώ ...
αργότερα...
Τώρα οι αισθήσεις αμβλύνονται...
Κι απλά κοιτώ...
Θα σε σβήσει το κύμα...
Όχι...
δεν περιμένω πια ...
κανένα σημάδι...
καμιά άλλη σκέψη..........

..............................................................................................................................................







Θέλω να ευχηθώ σε όλους εσάς ...

τους αγαπημένους και πολύτιμους πλέον φίλους ...

Καλές Γιορτές !!!
Χρόνια Πολλά !!!
Και Μια Ζωή Γεμάτη Με Αγάπη !!!
Με Χαρά !!!
Με Ελπίδα Και Πίστη !!!
Με Πολλά Χαμόγελα !!!
Με Μουσική !!!
Με Καλούς Πολύτιμους Φίλους !!!
Με Παιχνίδι !!! 

Και Ελεγχόμενη Δύναμη !!!
Με Συνείδηση Της Πορείας Μας !!!
Με Στιγμές Ηρεμίας !!!
Με Στιγμές Κοντά Στη Φύση !!!
Μια Ζωή Γεμάτη Ομορφιά !!!
Με Αισθητική !!!
Με Αίσθηση Του Σημαντικού !!!
Με Μαγεία !!!
Γιατί η Ζωή Είναι Μικρή Και Πολύτιμη ( τον χαβά μου εγώ :))
Καλα Χριστουγεννα !!!

Καλές Ζωές Σε Ολους Μας !!!

............................................................................................................................................................................................

Είναι φορές που διαλέγεις μόνος σου να χαθείς...

Βουτάς μέσα σε εκείνο που σε κάνει να μην υπάρχεις...
και αιωρείσαι...
Τα μάτια ...
σου αφήνουν πίσω τοιχώματα χωρίς αρχή και τέλος ...
το μυαλό στριφογυρίζει σε επιφάνειες τόσο λείες που η ελπίδα τις εγκατέλειψε...
Γλίστρησε και χάθηκε...
Σε ένα τέτοιο δωμάτιο έχω μπει και εγώ...
Δεν υπάρχει στο χώρο...
δεν το ορίζει ο χρόνος...
Είναι μια λέξη...
είναι μια κίνηση στα δάχτυλα...
μια αμήχανη αλλαγή στο περπάτημα ...
Έχει καθρέφτες παντού και βλέπω την ανάσα μου...
να γεννιέται και να πεθαίνει...
Βλέπω τις σκέψεις μου καθαρές να κοιτάζονται με ένα θράσος χυδαίο .
Ακουμπάω το χρώμα του υδράργυρου και αφήνω αποτυπώματα απ΄το σώμα μου ...
Γκρίζο και ασημί...
Λάμπουν όλα...
Δε μου ανήκει τίποτα σε αυτό το δωμάτιο αλλά θέλω τα πάντα...
Ξαφνικά...
θέλω να χαθώ εδώ...
Επιλογή ΜΟΥ...
Ακόμα και η ψύχρα του καθρέφτη με ηρεμεί... αυτή τη στιγμή...
Η αλήθεια του στα μάτια μου...
είναι ότι λείπει απ΄τη φωνή μου...
Είναι ότι ψάχνω με μανία στα συρτάρια μου...
να φορέσω το πρωί και δεν υπάρχει πια...
Μη προσπαθήσεις να με βγάλεις από εδώ...
Θέλω να κάνω κύκλους...
μέσα μου...
μέχρι να μη χρειάζομαι καθρέφτες...
μέχρι να θυμηθώ τη μορφή μου...
με κλειστά μάτια...
να βρω τη φωνή που θα τους κάνει κομμάτια...
Άσε με να κοπώ με ένα κομμάτι μου ...
θέλω να δω τι χρώμα θα έχει το αίμα μου όταν θα βγεί από μια αληθινή πληγή...
Θέλω να έρθει να την κλείσει η απόφασή μου να βγω...

Είναι φορές που διαλέγεις μόνος σου να χαθείς…
Εσύ για ‘σένα...........

.........................................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

Πέρασε καιρός και ξέχασε το βράδυ εκείνο…
Πέρασαν αποφάσεις πολλές και ξέχασε τον επισκέπτη στο «απόρθητο οχυρό» του...
Αφέθηκε να βουλιάζει απλά στις νύχτες του...
Κι ήταν τόσες πολλές και τόσο βασανιστικά μοναχικές...
Οι νύχτες του...
Όλες δικές του...
Σταγόνες ...

που έσταζαν από κάποια πληγή του κορμιού του και τον αποδυνάμωναν με τον καιρό...
Μία μία ρουφούσαν τη δύναμή του...

το μυαλό και την υπομονή του...
Ήταν φορές ...

που τα ουρλιαχτά του ακούγονταν σε κάθε χαραμάδα της πέτρινης εξορίας του...

κι άλλες...

που η σιωπή ντυνόταν τον εαυτό του και σερνόταν σε σκάλες και σκοτεινές γωνίες...

Ψαχούλευε πίσω από κουρτίνες και πόρτες και σφάλιζε κάθε κλειδαριά...
Μια τέτοια νύχτα διάλεξε η σιωπή του να ξεχάσει μια και μόνη πόρτα ανοιχτή…
Εκείνη της ψυχής του...
Ο «βασιλιάς» ξάπλωσε στα μαρμάρινα σεντόνια του και έκλεισε τα βλέφαρα για να ξεγελάσει τους εφιάλτες...

να τον δουν ακίνητο και να πιστέψουν πως είναι αργά για να έρθουν πια...
Δε πίστευε στα όμορφα όνειρα ...
Είχε κουραστεί να περιμένει τους εφιάλτες να τελειώσουν…

Δε πίστευε σε πολλά πια...
Άφησε τους ήχους που ταξίδευαν έξω απ΄το παράθυρο να τον αποκοιμήσουν...
Ξαφνικά στη γυμνή του πλάτη ένιωσε να σέρνεται κάτι ζεστό...

σαν...

σαν ...
Μπήκε μες στα μαλλιά του και τα ανακάτεψε απαλά...

κατέβηκε απ΄το λαιμό στα πλάγια ανάμεσα στα χέρια του και τον αγκάλιασε...
Θυμήθηκε…
Χρώματα...

ήλιο και χαμόγελα...
Σώματα ιδρωμένα...

ανάσες που γεννιούνταν...

από φιλιά και έρωτα...

νύχτες που παρακαλούσε να μη τελειώσουν...
Θυμήθηκε και...

το πρώτο βράδυ που έμεινε μόνος στο κάστρο του...
Το ίδιο εκείνο βράδυ που σκότωσε μέσα του την τελευταία αγκαλιά...
Σκότωσε τα πάντα…

νόμιζε...
Την ανάγκη όμως?
Την έκρυψε και τώρα…
Τι παιχνίδια του έπαιζε το μυαλό του?
Λες και κάτι θαμμένο βαθιά ...

ανάμεσα στις παγωμένες πέτρες του οχυρού του αναζητούσε πάντα μια ανάσα να το ξυπνάει το πρωί και να το συνοδεύει στα μοναχικά του δωμάτια κάθε μια από τις ατελείωτες νύχτες...
Δεν άνοιξε τα μάτια…
Φοβήθηκε...
Έμεινε μόνο να αισθάνεται τη ζέστη από το άγγιγμα στο δέρμα του...
Το ξύπνημα των αισθήσεών του…
Τα σεντόνια του ζωντάνεψαν και ήχοι που είχαν παγώσει από καιρό βγήκαν από το στόμα του καθώς φιλούσε μια φωτιά...
'Αφησε τις άκρες των δαχτύλων του...

να εξερευνήσουν σημεία που όμοιά τους δεν είχε πουθενά ...

στις πεθαμένες μνήμες του...
Ένωσε τα χείλη του και τα έσυρε πάνω σε ένα σώμα που έτρεμε...

Βύθισε το πρόσωπό του σε μέρη που ούρλιαζαν από ηδονή...
Έκανε έρωτα...

όσο παράλογο κι αν ήταν αυτό...

με κάτι που δεν ήθελε να αντικρίσει...
Δεν ήθελε να το τρομάξει και να χαθεί...

Δεν ήθελε να τρομάξει τον εαυτό του...

μήπως χαθεί...

'Αφησε να ξεχυθεί ότι είχε κρυμμένο και η νύχτα έσβησε με ένα χαμόγελο πίσω απ΄τα σφαλιστά του βλέφαρα...
Το πρώτο φως χώθηκε ανάμεσα στις βαριές κουρτίνες και φώτισε το πρόσωπό του...
Σηκώθηκε και έριξε πάνω στο γυμνό του σώμα το μανδύα του...
Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα...

για όσα έζησε τη νύχτα που δεν ήρθαν οι εφιάλτες...
Τη νύχτα που γκρεμίστηκε το οχυρό του ...

από μια ανάσα...
Που κάηκε...
Σύρθηκε έξω απ΄το δωμάτιο...
Έπρεπε να ξαναφτιάξει τα πάντα απ΄την αρχή...
Πιο ασφαλή...

πιο σκοτεινά από ποτέ ...
Δε κοίταξε πίσω...
Έκλεισε την πόρτα και κλείδωσε το δωμάτιο των ονείρων του για πάντα.........

 

 

 

 

 

 

.........................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Έκατσα δίπλα...

σε μια πέτρα...

να μιλήσω...

Ήθελα λίγο να σταθώ...
να βρω το λόγο για να συνεχίσω τα βήματα που με περίμεναν...

Ψιθύρισα ...
στο γκρίζο χρώμα της...
ότι είχα αφήσει μέσα μου κρυμμένο...
Και εκείνη...
έστεκε εκεί ακίνητη...
αμίλητη ...
σαν ένα αίσθημα χαμένο...
σαν ένα φίλο που ποτέ δεν έκανες...
σαν τις προφάσεις που ποτέ δεν έγιναν απόφαση...

Έμεινα ...
θαρρώ για ώρα να ζηλεύω τη σκληράδα της...
να πολεμάω τον κόμπο στο λαιμό μου...
να αναρωτιέμαι πως γράφεται ότι δεν έχω...
Ζήτησα να θάψει μέσα της το φόβο μου...
τις σκέψεις που δε με αφήνουν να αλλάξω...
τα αρώματα που με τρομάζουν...
τις φωνές που ακούω και δεν τις ξέρω...

Νύχτωσε και έπρεπε να φύγω...
Ήθελα να μιλήσω μόνο...
να πιστέψω το αδύνατο...
Ήθελα να τα πω ...
σε εσένα ...
που δεν υπάρχεις...
σε εσένα ...
που θέλω να ακούς και να κρατάς το σκοτάδι μου μέσα...
εσένα...
μια πέτρα στο βάθος του μυαλού μου.......... 

..........................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τώρα ...

λέξη περίεργη...

όπως όλες όσες ψάχνουμε για να χωρέσουν μια ανάσα...

και δε γίνεται...

Στο τώρα που σε έχασα...

επιπλέω απλά ...

δεν ξέχασα...

 

Δύο βήματα πίσω...

 

Χθες...

στην παιδική μου ηλικία...

τότε που ήταν φυσικό να κρύβομαι...

Στο χθες που μεταμφιέστηκε για πάντα με τη στολή του "πνίγομαι"...

 

Δύο βήματα πίσω...

 

Παρελθόν...

 χαμένο κάπου στην ψυχή μου...

Στο παρελθόν που κρύφτηκε το αγορι που έλεγαν "χαρούμενη ζωή μου"...

 

Δύο βήματα πίσω...

 

Πίσω...

στο απέραντο υγρό που ντύθηκε η αρχή μου...

Στο πίσω που δεν είχε ακόμα μάτια...

στόμα και φωνή ...

απ΄τη φωνή μου...

 

Δύο βήματα πίσω...

 

Στην απόφαση...

που πήρε ο κόσμος να με δει...

στη στιγμή που βγήκα με μια πρώτη ανάσα...

σε εκείνη που θα με πήρε ευτυχισμένη αγκαλιά... σε αυτην ...

που τότε ήταν ζωή και όχι σκιά...

 

Τόσα βήματα πίσω...

 

για να βρω πως ξεκίνησε το κορμί και η ψυχή μου...

για να δω το παιδί στο χαμόγελο...

να ζήσω την αγκαλιά... 

την αρχή μου...

Τόσα βήματα για μια στιγμή που θα ανασύρω από τη λήθη ...

Θα σηκωθώ στις μύτες να τον κοιτάξω κρυφά...

για να πεισθώ...

πως έστω αυτος επέζησε...

για να πιαστώ...

να πω πως είχε αρχή πριν να σκιστεί...

αυτό το παραμύθι............

 

 

 

 

.......................................................................................................................






Aισθάνομαι νοιώθω οτι ειμαι ετοιμος...

να σμίξω μαζί με ολους αυτούς...

που οι λέξεις τους σε ταξιδεύουν...

ταξίδι μακρυνό ...

με αυτούς που οι στοίχοι τους μιλάνε για σένα καρδιά μου...

Μαγεύομαι μαζί τους...

μου αρέσει να μιλώ για σένα...

Γιατι εσύ μου δίνεις νόημα και χρώμα στην ζωή μου...

Θέλω να σου πω πως ξυπνώ μονάχα για να σ αγαπώ...

Γιατι και εγω οπως οι ποιητές ανοιξα τα μάτια μου ...

μια μέρα...

και τότε κατάλαβα ...

πριν σε γνωρίσω δεν ζούσα...

απλα καρτερούσα...

εσένα !!!

Να με πιάσεις απο το χέρι...

και να με βγάλλεις στο ΦΩΣ...

Ελπίζω τώρα που γνωρίζω τι περίμενα τόσα χρόνια στην ζωή μου...

να με δεχτούν στην παρέα τους...

εχω τόσα πολλά να καταθέσω...

εχω πολλά να πώ..........

...................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

Tους ειδα...

και ήρθα να στο πω...
Στην αρχή δεν κατάλαβα τι έγινε...
άλλαξε χρώμα ο ουρανός ...
σαν να άνοιξε μέσα του ...
μια ρωγμή...
και άφηνε μια υποψία ...
απ’το ξημέρωμα...
αρκετή για να σκίσει τη νύχτα στα δύο...
Τα σύννεφα ενώθηκαν σε ένα τεράστιο πέπλο...
πολύχρωμο...
ονειρικό...
Κρύφτηκα πίσω από μια σκιά...
μαγεμένος...
Αν θέλεις με πιστεύεις...
Ήρθαν από τις δύο άκρες του ορίζοντα λες και αιωρούνταν καιρό ...
σε χίλιες ζωές και τελικά βρέθηκαν εκείνη τη στιγμή μπροστά μου...
Λες και ήξεραν το που...
το πότε...
και το πώς...
αλλά το περίμεναν αιώνες...
Τι να σου πω...
Αγκαλιάστηκαν αέρινοι...
σχεδόν διάφανοι...
σε μια απόλυτα άηχη νύχτα...
Ενώθηκαν σε ένα φιλί ...
τόσο αληθινό που έκανε όλα τα χείλη που θυμάμαι να φαντάζουν ψεύτικα...
Κι ήταν εκεί...
εμπρός μου...
στη μέση του ουρανού...
δύο πλάσματα που όριζαν τον έρωτα...
το πάθος...
το όνειρο...
όλα όσα νομίζεις ότι ξέρεις και έχεις ζήσει...
Όλα τα έφτιαξαν ξανά...
γλιστρώντας απαλά στο πουθενά που τα κρατούσε...
Έγραψαν με τα κορμιά τους ...
σχήματα γεμάτα ένταση...
Κι ύστερα αργά ο ένας χάθηκε μέσα στον άλλο ...
οι διάφανες υπάρξεις έγιναν ένα...
έγιναν νύχτα και ουρανός...
και έπαψα να τους βλέπω...
Έμεινα απλά κρυμμένος ...
πίσω απ΄τη σκιά μου...
έχοντας πάνω μου το χρώμα από εκείνο το φιλί που νιώθω ακόμα να με καίει.........