Το μερτικό μου

Το μερτικό μου

Ξεχνάω...
ξεχνάω ονόματα..τόπους.. ημερομηνίες
κοιτάζω στον καθρέφτη
κάποια γκρίζα
κανα δυό ρυτίδες
κι αναρωτιέμαι
γερνάω ;
Στα μάτια μπλέκουν θύμισες
τόσες πατρίδες..τόσες πόλεις ..τόσες εικόνες...
άλλες εποχές
άλλες ημέρες
Μισώ τη σχετικότητα
τις σκόνες του πάθους
τα τρύπια ρούχα
τα λυγισμένα σώματα
την άνωση
τη μετέωρη θάλασσα
τα ναυάγια
τα δρομολόγια της ψυχής
τα νήπια όνειρα
τα πένθιμα εμβατήρια
το μαύρο
το γκρι
τους νοσταλγούς της ομορφιάς
την εκδίκηση του χρόνου
τα απουσιολόγια
το μερτικό μου....

 

 Αναρτήθηκε από Δέσποινα Γιαννάκου

 http://despinagian52.blogspot.gr/

..................................................................................................................................................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Με αφορμή μία συζήτηση που είχα τις προάλλες...

αναρωτιόμουν ...

γιατί πολλές φορές οι άνθρωποι...

ακόμα κι όταν έχουν ξεκαθαρίσει τα συναισθήματά τους...

κάνουν λάθη...

Αντί να εκδηλώσουν αυτό που νιώθουν πραγματικά (ή έστω να το αναζητήσουν)...

δημιουργούν σχέσεις που θα τους οδηγήσουν στο πουθενά...

αφήνουν τον άλλον με ψεύτικες ελπίδες...

που στο τέλος ...

μόνο άσχημο τέλος μπορούν να φέρουν και στους δύο...

Η πρώτη απάντηση που μου ήρθε ήταν ...

"για να καλύψουν την μοναξιά τους"...

Ο συνομιλητής μου δεν συμφώνησε με αυτό... "Μα όλοι μας...

όσο και να μη το παραδεχόμαστε...

έχουμε τουλάχιστον κάποιους ανθρώπους να νοιάζονται για μας... 

Ποτέ δεν είμαστε στα αλήθεια μόνοι"... 

Η αλήθεια είναι πως...

παρόλο που κατακρίνω τέτοιες συμπεριφορές... κατανοώ γιατί γίνονται... 

Έχω κάνει τέτοια λάθη ...

(και μάλλον θα κάνω ξανα)...
Γιατί όσους φίλους και να έχεις...

όσους ανθρώπους γύρω σου που να νοιάζονται για σένα...

ή όση αισιοδοξία και να σε διακατέχει...

στο τέλος της ημέρας είναι αδύνατο να μη νιώσεις ότι θέλεις περισσότερα...

Είναι αδύνατο να μη νιώσεις ότι είσαι μόνος...

και δε μπορεί κανένας να σε σώσει απ'τις ίδιες σου τις σκέψεις...
Για μένα...

αυτό είναι ένα απ'τα χειρότερα συναισθήματα...

μία απ'τις μεγαλύτερες μάστιγες στην σημερινή εποχή: 

το να μην είσαι σίγουρος για τους άλλους...

ή ακόμα χειρότερα για τον εαυτό σου...

Το να περικλύζεσαι από πολλούς ανθρώπους και πάλι να νιώθεις μόνος.....

 

 

 

....................................................................................................................................................................................

Ολόγιομο φεγγάρι ...

στο απλωμένο άπειρο... 

να σπέρνει συναισθήματα και να θερίζει μνήμες...

μνήμες όμορφες... 

μνήμες αθώες... 

μνήμες που πονάνε... 

μνήμες που σ’ οδηγούν πίσω στο χρόνο… Και ξάφνου ... 

γίνεσαι ταξιδιώτης ονείρων ... 

καθώς σε τύλιξε με το φως του... 

φως δανεικό αλλά τόσο υπέροχο... 

τόσο γλυκό...

Είναι αυτό που θέλεις... 

είναι αυτό που δεν έχεις ... 

κι είναι αυτό που δε θα έχεις ποτέ...

Αλλά όταν ταξιδεύεις ως λαθρεπιβάτης σ’ όνειρα... 

όλα σου ανήκουν... 

τείχη γκρεμίζονται... 

κλειδαριές θρυμματίζονται... 

θύρες αιώνια σφαλισμένες ανοίγονται... 

ορθάνοιχτα και δε θα κλείσουν ποτέ... 

ποτέ όσο διαρκεί το φως ... 

που ακατάπαυστα σε λούζει ... 

από αυτό το ουράνιο σώμα ... 

που σε κοιτάει τόσο προσεχτικά εσένα ... 

και μόνο εσένα…
θα σβήσουν αμέσως μετά ... 

τα όνειρα ... 

αλλά λίγο σε νοιάζει... 

η στιγμή που βιώνεις είναι αθάνατη και κανείς δε θα σου την πάρει.......

.................................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

Άγγιξέ με...
Χάσε το μυαλό σου ...

εκεί που έχασα το δικό μου...

πλέξε τα όνειρά σου ...

με εκείνα που μοιάζουν δικά σου μα που είναι δικά μου ...

κι ας μην είναι κανενός... 

Τα ορφανά και σπασμένα όνειρα ανήκουν σ' όλους...

καθένας δικαιούται το κομμάτι που του ταιριάζει...

που νομίζει ότι του ταιριάζει...
Ψάχνοντας σ' ατέρμονα μονοπάτια...

ακολουθώντας κίβδηλα όνειρα...

αγγίζοντας ξεφτισμένες στιγμές...
Απολεσθέντα όνειρα και ρωγμές στο χρόνο... 

Πού είναι όλα όσα σε καθήλωσαν και σ' έσερναν σ' ένα άρμα που ξέφρενα ορμούσε ...

παρασύροντας κάθε άσχημο στη διάβα του...
Αγγίγματα χωρίς επαφή...

επαφή χωρίς άγγιγμα ψυχής... 

Ποιο βαραίνει άραγε περισσότερο στη ζυγαριά της ψυχής σου ή της συνείδησής σου...
Μπες...
Κινήσεις με πάθος ...

που ντύνουν τον έρωτα και περιγράφουν την αγάπη... 

Μένοντας μόνη η αγάπη απλά περιγράφει το στατικό και την απώλεια των πρώτων... 

Δε θα φύγει ποτέ η αγάπη...

μα ορφανή χωρίς πάθος κι έρωτα απλά θα γυροφέρνει αέναα και θα φυτοζωεί...
Τι είσαι τελικά... 

Αν όχι όλα όσα ορίζουν οι αισθήσεις και η ζωή...

μια πρόταση χωρίς σημεία στίξης που θα διαβαστεί κι αντίστροφα... 

Ένας σπασμένος κρίκος...

αδύναμος...

που δεν άντεξε στην πίεση ανάμεσα στα πρέπει και στα θέλω... 

ένα ξωτικό που βρίσκεται πάντα εκεί...

κοντά στην πηγή των αισθήσεων...
Ξωτικά... 

Αιθέριες υπάρξεις...

δημιουργήματα της φαντασίας μας...

αναλλοίωτες μορφές που περιγράφουν τα όσα θα θέλαμε να αγγίξουμε...

τα όσα μας κατατρέχουν και στα σύννεφα μας οδηγούν...
Σύννεφα... 

Ορίζουν συναισθήματα...

κατευθύνουν τα όσα νιώθεις...

κρύβουν τα όσα αισθάνεσαι...

διώχνουν τα όσα θέλεις...

κρύβουν το φως μαζί και την ίδια σου την ψυχή...
Φως... 

Ναι...

ξημερώνει και πάλι...

αχνοφαίνεται μια ηλιαχτίδα που τρεμοπαίζει στον ορίζοντα...

κι ό,τι έρχεται φέρνει κι άλλα μαζί του ...

που θα γεμίσουν τα όσα μείναν άδεια... 

κι ό,τι φεύγει απλά αφήνει στίγματα στα τοιχώματα της ψυχής σου...

σαν έπιπλο που τραβήχτηκε κι άφησε μια γραμμή στον τοίχο που ακουμπούσε......

 

 

 

.......................................................................................................................................................................................................................................

Πόσα γίνονται γύρω μας και θα θέλαμε να είναι αλλιώς... 

Πόσα θεωρούμε ότι μας αξίζουν και δε θα τα γευτούμε ποτέ... 

Μένουμε στη σκληρή κρούστα...

δαγκώνουμε τον πάγο...

σταματάμε στον τοίχο μπροστά μας που ορθώνεται τείχος... 

Τείχος πανύψηλο...

θεόρατο...

απρόσιτο...

συμπαγής φυσική πέτρα...

χωρίς κάποια είσοδο...

χωρίς κάποιο σημείο χαλαρό ανάμεσα στους αρμούς ώστε να μπορείς να εισέλθεις... 

Κι ο πολιορκητικός κριός άχρηστος...

στο τείχος ρήγμα δε θα επέλθει όσο κι αν προσπαθείς…
…εκτός αν…
Πότε είπες τελευταία φορά "σ' αγαπώ"?
Ό χι μηχανικά...

όχι επειδή πρέπει να ακουστεί...

ή απλά επειδή πρέπει να ειπωθεί ...

ή επειδή κατάντησε μια λέξη καραμέλα ...

μέσα σε μία σχέση ανόμοιων μα τόσο όμοιων όντων...
Πότε ένιωσες ...την αύρα γύρω σου να ηλεκτρίζεται μέσα σ’ ένα αντίστοιχο πεδίο ενός άλλου πλάσματος και το αποτέλεσμα να σε τυλίγει με χρώματα...εικόνες... αρώματα...και μύρια συναισθήματα που δεν ήξερες καν ότι τα είχες? 

Να ανεχτείς στο ίδιο τετραγωνικό που σ' αναλογεί μια δεύτερη ψυχή να σε στοιχειώσει? 

Εκεί...

για πάντα...

κι ας μην το πίστεψε ποτέ...
Τ ι είναι η αγάπη...ξέρεις? 

Αφοσίωση...στοργή...ψυχικός δεσμός...αντικείμενο συμπάθειας...σκεύος ηδονής... αοριστολογίες φαντασιόπληκτου?
Αγάπη είναι ...

να δέχεσαι αδιαμαρτύρητα...

να δίνεις όσα έχεις και τίποτα να μην κρατάς...

να δέχεσαι αιμόφυρτο σ' αρένες να σε σέρνουν...

ξέροντας ότι ό,τι είχες απλά σε άλλον θα δοθούν...

κι εκείνος ή εκείνη τρόπαιο θα στήσουν αφού το σκηνικό με τα δικά τους συμπληρώνουν...

το σύνολο ως δικό τους θα διαφεντεύουν...

ζώντας απ’ αυτό...

ζώντας μ’ αυτό...

ζώντας γι’ αυτό…
Κι ο έρωτας?
Τ οξεύει αόριστα κι όποιον πάρει ο Χάρος...

Σε άλλους εξοστρακίζονται τα βέλη...

ούτε που ξύνουν την πανοπλία τους...

Άλλους τους καρφώνει και τους μεταμορφώνει ...

αφήνοντας πληγές δυσβάσταχτες ...

που δε θα κλείσουν ποτέ... 

Αλάτι στην πληγή ...

τα πάντα γύρω τους…
Αισθήματα που παραγκωνίζονται και λόγια που σταχυολογούνται…
Πότε είπες τελευταία φορά "σ' αγαπώ"?????

~Ίχνος~

~Ίχνος~

 

Μία εσοχή 

στο χαρτί

στο Νου

στο βότσαλο της Καρδιάς μου

και μέσα της ένα ίχνος

που μιλά Σιωπές

και χαράΖει δρόμους 

κάθε Νύχτα

κάθε Μέρα

σε κάθε Ζωή που επιμένω να ανασταίνομαι

και με παρασύρει σε μία Φυγή

παροτρύνοντάς με

να εισχωρήσω στο Εδάφιο ΙΙ

-του Έρωτα-

και να απαρνηθώ τα Ποτάμια,

να συντηρηθώ με Βροχές,

να απαρνηθώ τη στέΓΗ

και να προφυλαχτώ με δύο χούφτες Ζεστής Αγκαλιάς,

να απαρνηθώ τη Γιορτή

και να χορέψω πάνω στο Φιλί

χωρίς Υποσχέσεις,

χωρίς Τέλος στο Παραμύθι που διαβάΖΩ,

μόνο με θερμότητα Αφής

-τυφλών Ανθρώπων Ευτυχίες-

να ψηλαφώ το Δέρμα 

και να βρίσκω το Δρόμο μου,

να αγγίΖω ανθισμένες Πληγές 

και να ορίΖω τις συντεταγμενες μου

κατω από Ουρανούς 

που Χωράνε σε δύο μαύρα μάτια 

νυχτερινού εμπρησμού

στο Ύφασμα του Χορού μου

και λίγο πριν αρπάξω φωτιά
-κάπου κοντά στα ξημερώματα-

πάντα με βρίσκω μέσα στην Εσοχή

του χαρτιού

του Νου 

μιας Καρδιάς 

να Χωράω και να Χορεύω

ενσωματωμένη στο Εδάφιο ΙΙ 

του Έρωτα

ακολουθώντας πιστά

εκείνο το ανεπαίσθητο Ίχνος....

και κάποιες Στιγμές
χορευτικής μου φιγούρας στο Κενό

αναρωτιέμαι

πού μπορώ να φτάσω

αν αυτό το Ίχνος σου ....μεγαλώσει.......


---
...dedicated...

Η Ιδέα μετουσιώθηκε σε σταγόνα από ~reflection~

......................................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Σκέφτηκες ποτέ ...

πόση συναισθηματική φόρτηση μπορούν να σου προκαλέσουν οι άλλοι;
Πως όμως να αποφορτιστείς όταν δεν έχεις χρόνο να αναπληρώσεις την χαμένη ενέργειά σου;
Μπορείς να βρεις τρόπους να το κάνεις ...

αρκεί να το πιστέψεις...

Βρες το καλύτερό σου φίλο...

ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ...

μείνε μαζί του και προσπάθησε να απολαύσεις την παρέα του... 

Κλέισε ότι άλλο θα σε αποσπάσει απο αυτόν...

τηλεόραση...

τηλέφωνο... 

βάλε απαλή μουσική να ζεσταίνει τους ακουστικούς πόρους και άρχισε ν΄ακούς τις σκέψεις...

σκόρπιες...

 όπως έρχονται να σε κατακλύσουν... 

Δώσε τον χρόνο τους...

απλά παρακολούθησε...

το πως αλλάζει η ροή τους...

Σαν ο χρόνος περνά...

έχεις αρχίσει ν΄ακούς ακόμη και τους κτύπους που εκπέμπει το σώμα σου...

νιώσε την χαλάρωση που απαλύνει τα νεύρα σου... 

Σιγά-σιγά γίνεται ο ανεφοδιασμός...
Άρχισε να βάζεις στην σκέψη σου κομμάτια απο την ζωή σου...

όπως τους φίλους σου ...

Σκέψου πόσο εύκολη έχει γίνει η επικοινωνία μαζί τους;
Δυνάμωσε λίγο την μουσική... 

αφέσου στους ήχους που σε παρασέρνουν....

σε αναμνήσεις ...

σκέψεις ...

σαν το μεθυστικό άρωμα που αναδύει ένα σώμα...

Αρχίζει ένα ταξίδι μέσα σου με κατεύθυνση προς τα έξω...
Άλλαξε την θέση σου...

πλησίασε προς το παράθυρό...

κοίταξε να δεις πόσο γρήγορα ταξιδεύει ο άνεμος ...

το σύννεφο...

για να το πάει σε άλλο τόπο... 

κι αναλογίσου πως την ίδια ταχύτητα έχει και η δική σου ζωή...

Έτσι για να σε μεταφέρει απο εδώ κι εκεί... 

να σε γεμίζει και να σε αδειάζει ανόλογα με τα κέφια της...
Είναι όμορφες οι διαδρομές που έχεις χαράξει εσύ κι ο κολλητός σου (εαυτός)...
Άνοιξε το παράθυρο του δωματίου σου...

να φύγει ό,τι μέχρι πριν λίγο σε φόρτιζε...

Νιώσε το απαλό αεράκι...

σαν ένα απαλό τρυφερό ερωτικό χάδι...

και αφέσου... 

οι ήχοι της μουσικής που έβαλες...

έχουν άλλη χροιά...
Όλα σιγά-σιγά παίρνουν άλλη μορφή...

Κι αυτό γιατί άλλαξες κι εσύ... 

είσαι πιο ήρεμος...

πιο χαμογελαστός ανθρωπος... 

αλλά προπάντων πιο ανοιχτός να δεχτείς νέες φορτίσεις....

 

 

ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΤΕ....ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΑΤΕΤΕ ΘΕΤΙΚΑ..........!!!!!!

 

 

 

................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

"όταν εσύ έρχεσαι

    γιορτάζει το ΦΩΣ"
Τα συναισθήματα δεν σωπαίνουν ποτέ...
Αν πάψουν οι λέξεις...

αν τύχει και στερέψει η μουσική των...

τότε μιλούν με νότες...
Κι αν σιγήσουν κι αυτές...

υπάρχουν τα χρώματα...
Ο κόσμος τους ...

πάντα μας περικλείει...
Και μέσα μας εισχωρεί...
Οι λέξεις...

οι ήχοι...

οι αισθήσεις είναι χρώματα...
Ένα ουράνιο τόξο κι ο άλλος περιλαμβάνει όλο του το φως...
Το φως ...

που γεννά τα χρώματα...
Και την ζωή...
(που παύει να είναι ασπρόμαυρη)...

Στον χώρο ...

που θα στεγαστούν τα όνειρα...

ένας χορός αρχίζει...
Τα βήματα τα μαθαίνεις χορεύοντας...
Κανείς δεν θα σε καθοδηγήσει...

κανείς δεν θα σου πει τι να κάνεις...
Μόνος σου ...

διδάσκαλος είναι η μελωδία κι η αρμονία της συνύπαρξης...
Περιδινίζεσαι ...

Και δεν θέλεις να ξεφύγεις πια......

 

 

....................................................................................................................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΑΓΑΠΗ...ΣΥΝΤΑΓΗ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗΣ...

Λαμβάνετε μια μεζούρα αγάπη...

Ανιδιοτελή ει δυνατόν...

αυτή δεν πωλείται (είναι ανεκτίμητη)...

αλλά διατίθεται σε μυροπωλεία...

ανθοπωλεία εξωτικών φυτών...

είδος δυσεύρετον...

Μια μεζούρα λέμε...

αυτή είναι αμέτρητη...

αλλά έστω...

ας προσποιηθούμε ότι μπορούμε να λάβουμε ένα μικρό τμήμα...

Άλλωστε μικρή ξεκινά στην αρχή...

μικρή φοβισμένη και διστακτική...

και με τον καιρό μεγαλώνει κι ενηλικιώνεται...

Μεγαλώνει και συναρπάζει...

Θεριεύει και καλπάζει...

Την βάζετε σε ένα άδειο μπολ έλξης...

Καθαρό από όλα τα άλλα κατάλοιπα ...

μην πάρει μυρουδιά ξένη και χαλάσει...

Θέλει οπωσδήποτε ένα μπολ έλξης...

μια και στο πουθενά δεν γίνεται να αναμείξεις τόσα υλικά...

Και μάλιστα αμοιβαίας έλξης κι επιθυμίας ...

πραγματικής και σύμμετρης,..

κι όχι...

καψουρέματος (it takes two to tango)...

Προσοχή εδώ...

διότι είναι ένα λάθος που κάνουν πολλοι εκεί που μαγειρεύουν αυτά τα πράγματα...

Φαντασιώνονται και νομίζουν πως κάτι τάχαμου έχουν...

Μα έχουν αέρα κοπανιστό και κούφιες λέξεις...

Τι μπορείς να αναμείξεις μέσα σε κούφιες λέξεις; 

Κούφιες σκέψεις...

Αυτό μόνον...

Την ραντίζετε με υπομονή (άπειρη)...

κατανόηση (αμέτρητη)...

εμπιστοσύνη (άπλετη)...

αφοσίωση (απέραντη)...

προσήλωση (απεριόριστη) και άφθονη στοργή (πώς αλλιώς;)...

Μια γερή δόση τρυφερότητας και φροντίδας...

Αν θέλετε βάζετε μια στρώση-στρώμα προστασίας...

Αν θέλετε, κι αν δεν βαραίνει το γλυκό (γλυκό μαγειρεύουμε, ηδύτατο)....

Να μην καψαλιστεί μόνον ...

να προσέξετε...

σε πολλούς πέφτει βαριά στο στομάχι αυτή προστασία...

το συγκεκριμένο στάδιο θέλει μεγάλη προσοχή...

Βάζουμε μόνον με το μάτι ...

όσο παίρνει...

Ποτέ παραπάνω έστω κι ένα ψίχουλο...

Ενοχλεί...

Την πασπαλίζετε με εκπλήξεις ...

για να μην πήξει πολύ όπως μουλιάζει με όλα τούτα και στο τέλος μουχλιάσει...

Έτσι, σαν άχνη χαράς...

Να βγει δροσερή η συνταγή...

ανάλαφρη...
Και φυσικά...

αφαιρείτε κάθε ζιζάνιο ζήλειας ...

(βασικό αυτό διότι για σκεφτείτε εκεί που παλεύετε να πέσει κανένα μυγάκι, πάει, μαγαρίστηκε)...

που ζουζουνίζει βλακωδώς...

μην τα κάνετε ρόιδο...

Κάθε κακία και μικροπρέπεια...

Ξέχασα τίποτε; 

Μάλλον όχι...
Διότι φαίνεται σαν να ξέχασα το ...

βασικό...

αλλά το βασικό είναι αυτονόητο! 

Είναι πώς να το πω...

εκ των ων ουκ άνευ...

Όπως η ζάχαρη στο γλυκό και το αλάτι στο φαγητό... 

Εδώ...

ζάχαρη και μέλι...

Να κολλήσει...
(το απόλυτο ταίριασμα εδώ κι αν μετράει)...
Σαν ένα σώμα...

Ακριβώς...
(και ίσως αυτή είναι η "λεπτομέρεια" που εκτινάσσει την Συνταγή στα ύψη της γευσιγνωσίας)...
Τέλος ... 

κάνετε τον σταυρό σας να δέσει η συνταγή...

διότι αν δεν δέσει...

με τόσα εκ βαθέων που επενδύσατε...

τόσα υλικά...

τόσον εαυτό που καταθέσατε μέσα...

δεν θα δέσει ποτέ...

Θα είναι θέμα θερμοκρασίας...
Και τότε πιθανά δεν φταίτε εσείς...

παρά ...

ο αποδέκτης...
(την επόμενη φορά, σε καλύτερο σκεύος).............

 

....................................................................................................................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΑΓΑΠΗ...ΣΥΝΤΑΓΗ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗΣ...

Λαμβάνετε μια μεζούρα αγάπη...

Ανιδιοτελή ει δυνατόν...

αυτή δεν πωλείται (είναι ανεκτίμητη)...

αλλά διατίθεται σε μυροπωλεία...

ανθοπωλεία εξωτικών φυτών...

είδος δυσεύρετον...

Μια μεζούρα λέμε...

αυτή είναι αμέτρητη...

αλλά έστω...

ας προσποιηθούμε ότι μπορούμε να λάβουμε ένα μικρό τμήμα...

Άλλωστε μικρή ξεκινά στην αρχή...

μικρή φοβισμένη και διστακτική...

και με τον καιρό μεγαλώνει κι ενηλικιώνεται...

Μεγαλώνει και συναρπάζει...

Θεριεύει και καλπάζει...

Την βάζετε σε ένα άδειο μπολ έλξης...

Καθαρό από όλα τα άλλα κατάλοιπα ...

μην πάρει μυρουδιά ξένη και χαλάσει...

Θέλει οπωσδήποτε ένα μπολ έλξης...

μια και στο πουθενά δεν γίνεται να αναμείξεις τόσα υλικά...

Και μάλιστα αμοιβαίας έλξης κι επιθυμίας ...

πραγματικής και σύμμετρης,..

κι όχι...

καψουρέματος (it takes two to tango)...

Προσοχή εδώ...

διότι είναι ένα λάθος που κάνουν πολλοι εκεί που μαγειρεύουν αυτά τα πράγματα...

Φαντασιώνονται και νομίζουν πως κάτι τάχαμου έχουν...

Μα έχουν αέρα κοπανιστό και κούφιες λέξεις...

Τι μπορείς να αναμείξεις μέσα σε κούφιες λέξεις; 

Κούφιες σκέψεις...

Αυτό μόνον...

Την ραντίζετε με υπομονή (άπειρη)...

κατανόηση (αμέτρητη)...

εμπιστοσύνη (άπλετη)...

αφοσίωση (απέραντη)...

προσήλωση (απεριόριστη) και άφθονη στοργή (πώς αλλιώς;)...

Μια γερή δόση τρυφερότητας και φροντίδας...

Αν θέλετε βάζετε μια στρώση-στρώμα προστασίας...

Αν θέλετε, κι αν δεν βαραίνει το γλυκό (γλυκό μαγειρεύουμε, ηδύτατο)....

Να μην καψαλιστεί μόνον ...

να προσέξετε...

σε πολλούς πέφτει βαριά στο στομάχι αυτή προστασία...

το συγκεκριμένο στάδιο θέλει μεγάλη προσοχή...

Βάζουμε μόνον με το μάτι ...

όσο παίρνει...

Ποτέ παραπάνω έστω κι ένα ψίχουλο...

Ενοχλεί...

Την πασπαλίζετε με εκπλήξεις ...

για να μην πήξει πολύ όπως μουλιάζει με όλα τούτα και στο τέλος μουχλιάσει...

Έτσι, σαν άχνη χαράς...

Να βγει δροσερή η συνταγή...

ανάλαφρη...
Και φυσικά...

αφαιρείτε κάθε ζιζάνιο ζήλειας ...

(βασικό αυτό διότι για σκεφτείτε εκεί που παλεύετε να πέσει κανένα μυγάκι, πάει, μαγαρίστηκε)...

που ζουζουνίζει βλακωδώς...

μην τα κάνετε ρόιδο...

Κάθε κακία και μικροπρέπεια...

Ξέχασα τίποτε; 

Μάλλον όχι...
Διότι φαίνεται σαν να ξέχασα το ...

βασικό...

αλλά το βασικό είναι αυτονόητο! 

Είναι πώς να το πω...

εκ των ων ουκ άνευ...

Όπως η ζάχαρη στο γλυκό και το αλάτι στο φαγητό... 

Εδώ...

ζάχαρη και μέλι...

Να κολλήσει...
(το απόλυτο ταίριασμα εδώ κι αν μετράει)...
Σαν ένα σώμα...

Ακριβώς...
(και ίσως αυτή είναι η "λεπτομέρεια" που εκτινάσσει την Συνταγή στα ύψη της γευσιγνωσίας)...
Τέλος ... 

κάνετε τον σταυρό σας να δέσει η συνταγή...

διότι αν δεν δέσει...

με τόσα εκ βαθέων που επενδύσατε...

τόσα υλικά...

τόσον εαυτό που καταθέσατε μέσα...

δεν θα δέσει ποτέ...

Θα είναι θέμα θερμοκρασίας...
Και τότε πιθανά δεν φταίτε εσείς...

παρά ...

ο αποδέκτης...
(την επόμενη φορά, σε καλύτερο σκεύος).............

 

 

 

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Νύχτα εαρινή...
Aσέληνη...
Σε συνάντησα...
Στην ευωδιά των γιασεμιών...
Στην αύρα της ακύμαντης θάλασσας...
Στον διάφανο καθρέφτη του ουρανού...
Σε μυστικές συλλογές ονείρων…
Να σε ακολουθήσω θέλω...
Στην ατέρμονη πορεία των άστρων...
Στο ξέφρενο στροβίλισμα του αγέρα...
Στο μικρό μονοπάτι...
Που οδηγεί στην αποβάθρα του αύριο...
Με αύρα ερωτος...
M 'αγγίζεις...
Πλημμυρίζει δροσιά η πνοή …
Κλείνω τα μάτια ...
Μου μιλάς με σιωπή ...
Ταξιδεύω...
Αναγαλλιάζει η ψυχή...
Ευφορία...
Ελπίδα...
Στην χούφτα σου...
Νύχτα Εαρινή ασέληνη...
Σε συνάντησα...
να ήταν τάχα χτες;
στην άλλη ζωή;
στην αιωνιότητα;

..................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η αληθινή αγάπη σημαίνει πολλά...
Και είναι πολλά παραπάνω από όσα αναφέρονται παρακάτω...
Αληθινή αγάπη είναι ...

να προχωρώ μπροστά στη ζωή...
Έχοντας εσένα δίπλα μου ...

όχι μπροστά μου ή πίσω μου....
Αληθινή αγάπη είναι ...

να θέλω πραγματικά να είμαι μαζί σου ...

κι εσύ μαζί μου...
Αληθινή αγάπη είναι ...

να είμαι μαζί σου όταν γελάς και όταν κλαίς...
Αληθινή αγάπη είναι ...

να μοιράζομαι τις χαρές της ζωής ...
Και να αντιμετωπίζω τις δυσκολίες της μαζί σου...
Αληθινή αγάπη είναι ...

να είμαι παρών σε κάθε στιγμή και να υποστηρίζω κάθε κίνησή σου...
Αληθινή αγάπη είναι ...

να λέμε ειλικρινά τις σκέψεις μας ο ένας στον άλλο...
Αληθινή αγάπη είναι ...

οπουδήποτε κι αν είμαστε στον κόσμο...
Οτιδήποτε κι αν μας συμβεί...

να εμπιστευόμαστε ο ένας τον άλλο...
Αληθινή αγάπη είναι ...

η ήττα του «εγώ» και η επικράτηση του «εμείς»...
Αληθινή αγάπη είναι ...

αυτή που ποτέ δεν μπορείς να την μετρήσεις...
Αληθινή αγάπη είναι ...

να σε καταλαβαίνω όταν είσαι στενοχωρημένη...
Αληθινή αγάπη είναι ...

να απολαμβάνω τον ελεύθερο χρόνο μαζί σου...
Αληθινή αγάπη είναι ...

να σ' έχω ΠΑΝΤΑ στη καρδιά μου...
Αληθινή αγάπη είναι ...

να προσπαθώ πάντα να σε κάνω περήφανη με τη συμπεριφορά μου...
Αληθινή αγάπη είναι ...

να είμαι πάντα καλός μαζί σου...
Αληθινή αγάπη είναι ...

να σε προστατεύω και να σε προσέχω σαν τα μάτια μου...
Αληθινή αγάπη είναι ...

να σου κρατώ το χέρι με στοργή και σεβασμό...
Αληθινή αγάπη για μένα είναι ...

να σου δώσω ακόμα...

Αληθινή αγάπη ειναι ...

τα αισθήματα που θα νιώθω για σένα ακόμα και οταν δε θα σε εχω πια...
Και την τελευταία μου αναπνοή ...

εδώ στη γη ...

για να σε κάνω ευτυχισμένη......

 ..............................................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αυτή η νύχτα θα'ναι αλλιώς...
Θα ξαπλώσω στην ακτή σου...
Θ'ανάψω το φώς...
Θα'αφεθώ στο φιλί σου...
Θα σε αφήσω να με πλημμυρίζεις...
Με ό,τι έχεις...
Αυτή η νύχτα θα'ναι αλλιώς...
Πρέπει να με πιστέψεις!
Θα ξεντηθώ αργά...

αργά...
Ένα...

ένα...
Θα πέσουν στα πόδια σου...
Τα ρούχα μου...
Το δέρμα...
Αυτή η νύχτα θα'ναι αλλιώς...
Πρέπει να με πιστέψεις!
Θα σε ανασαίνω βαθιά...
Θα πάρω τα χέρια σου...
Και θα τα πάω βόλτα στο κορμί μου...
Χωρίς προκαταλήψεις...
Σου λέω...
Έλα να πάμε ψηλά...
Και μη μου πείς πως φοβάσαι τα ύψη...
Ούτε μιά σκέψη λογική...
Δεν θα με σταματήσει...
Θα το αντέξεις?
Αυτή η νύχτα θα'ναι αλλιώς...
Πρέπει να με πιστέψεις!
Οχι...

δεν θα σ'αγγίξω...
Και μέχρι να παρακαλάς...
Θα σε αφήσω...
Να με διαπερνάς...
Μ'όλες τις σκέψεις...
Μ'όλες τις λέξεις...
Αυτή η νύχτα θα'ναι αλλιώς...
Πρέπει να με πιστέψεις!
Θέλω να μείνω μιά πόλη...
Μιά χώρα ...

που δεν θα προλάβεις να δείς...
Οχι...

δεν θα με γνωρίσεις...
Βαθιά ώς τα μπαλώματα...
Τις πιό κρυφές πληγές μου...
Δεν θα ανακαλύψεις...
ΕΡΩΤΑ...
Θα κλείσω στις παλάμες μου...
Το πρόσωπό σου...
Και θα ρουφήξω τις ανάσες σου...
Και θα μεθύσω...
Θα με λατρέψεις...
Αυτή η νύχτα θα'ναι αλλιώς...
Πρέπει να με πιστέψεις!
ΕΡΩΤΑ...
Τι λές...χωράω μέσα σου?????

 

 

............................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αναρίθμητες στιγμές... 

Σκηνές βγαλμένες σαν από το πιο παράξενο παραμύθι...
Έτσι είναι η ζωή σου... 

Γεγονότα που σου μένουν και άλλα που ξεχνάς... Αναμνήσεις...

άλλες όμορφες και άλλες ανεπανόρθωτα επώδυνες...

Πράγματα μεγάλα και μικρά...

Άλλα σε γεμίζουν...

σε ολοκληρώνουν...

σε ζωντανεύουν...

σε ελευθερώνουν...

Άλλα πάλι σε καταβάλλουν...

σε αποδυναμώνουν...

σε καταπονούν...

σε καταστρέφουν...

Άνθρωποι που έρχονται και άλλοι που φεύγουν... Αυτοί που μένουν δίπλα σου και κάποιοι που εξαφανίζονται...

Άνθρωποι που εμπιστεύεσαι...

που αγαπάς...

που σε νιώθουν...

που σε καταλαβαίνουν...

που τους νοιάζεσαι...

που τους παραμελείς...

που σε εξουσιάζουν...

που σε πληγώνουν...

Σκέψεις ανάκατες...
Κι εδώ είναι που κάνεις τις επιλογές σου...
Θα επιτρέψεις ...

σε όσα πέρασαν να σε διαλύσουν ή θα τα αφήσεις να σε δυναμώσουν προσπερνώντας τα; Θα μείνεις να αναπολείς τις όμορφες στιγμές που έζησες ή θα βγεις να κυνηγήσεις ομορφότερες; Θα προσκολληθείς σε ανθρώπους που σε απογοητεύουν ή θα δώσεις σημασία σε εκείνους που αξίζουν; 

Θα αρκεστείς στο να ονειρεύεσαι ή θα μάθεις να τολμάς;
Μην αγκιστρώνεσαι στο παρελθόν...

θα σε καταβροχθήσει...
Μην αναλώνεσαι σκεφτόμενος το μέλλον...

θα ξεχαστείς κάπου μέσα στα θέλω και τα πρέπει σου...
Μην αγνοείς το παρόν...

γιατί είναι ότι καλύτερο σου προσφέρεται...
Ζήσε!!!!

.............................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τελικά ...

το μυαλό λειτουργεί με πολύ παράξενους τρόπους... 

Κι όταν το κατακλύζει το συναίσθημα...

αντιδράς με συμπεριφορές απροσδόκητες...

τόσο που δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου...

Πόσο ανιδιοτελείς είμαστε στην πραγματικότητα; 

Πόσο μπορούμε όντως να βάλουμε τους άλλους πάνω από εμάς και τα θέλω μας; 

Μάλλον ...

έρχεται η ώρα που ανακαλύπτουμε μια πλευρά του εαυτού μας ...

αρκετά εγωιστική...

ώστε να μας οδηγεί στο να ακολουθήσουμε το θέλω μας ...

ακόμη κι αν αυτό συνεπάγεται να πληγωθεί κάποιος... 

Να γίνουμε άδικοι...

να ξεχάσουμε το "σωστό" και το τι "πρέπει" να πράξουμε...

να αφήσουμε να μας οδηγεί ένα κομμάτι μας...

που παλεύει έντονα να μείνει θαμμένο... 

Μάταια όμως...
Και ποιο είναι άραγε το χειρότερο; 

Να αφεθούμε στην επιθυμία μας χωρίς να αναλογιστούμε τις συνέπειες ,ή να την κρατήσουμε για εμάς,μέσα μας να τριγυρίζει ακατάπαυστα στο μυαλό μας, καταπιεσμένη

από το σωστό και το πρέπει που μπαίνει στη μέση όταν πρόκειται για κάποιον άλλο; 

Πόσο εγωιστική σκέψη... 

Μα πόσο...
Κι ακόμη κι αν καταφέρεις ...

να αφήσεις στην άκρη το κομμάτι αυτό που σε οδηγεί σε τύψεις για τις πράξεις σου ...

Τι γίνεται όταν δεν μπορείς να τις εξηγήσεις αυτές τις πράξεις ούτε καν στον εαυτό σου; 

Όταν δεν έχουν καμία λογική, καμία εξήγηση; Όταν αυτό που σε ωθεί σ' αυτή τη δύνη δεν μπορείς καν να καταλάβεις τι είναι; 

Πώς γίνεται ένα συναίσθημα, ή μάλλον πολλά συναισθήματα, να είναι τόσο δυνατά και έντονα όμως παράλληλα να μην μπορείς να βρεις τον λόγο που συμβαίνει αυτό; 

Όσο κι αν ψάξεις...

δεν υπάρχει απάντηση... 

Είτε ψάξεις με τη λογική...

είτε με την καρδιά... 

δεν υπάρχει ικανοποιητική αιτιολογία... 

Γίνεται άραγε αυτό; 

Ή απλώς, χωρίς καν να το συνειδητοποιείς, κοροϊδεύεις τον εαυτό σου;
Υπάρχουν μάλλον στιγμές ...

που τυφλώνεσαι ...

από την επιθυμία σου και την αφήνεις να σε κατευθύνει σε τέτοιο βαθμό...

που οποιοδήποτε "πρέπει" και οποιοδήποτε "γιατί" είναι σκέψεις περιττές... 

Εγωιστικό; 

Άδικο; 

Παράλογο; 

Έστω... 

Δεν μπορώ να μετανιώσω... 

Δεν με αφήνει η καρδιά και η ψυχή μου να το κάνω... 

Για κανένα "πρέπει" ...

για κανένα "γιατί"... 

Κάποιες στιγμές ...

δεν ανταλάσσονται ...

δεν μετριούνται με κανένα από τα δύο.....

........................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Κλείνω τα μάτια... 

Παράλληλα...

κλίνω κι ένα ρήμα...

Σε όλους τους χρόνους... 

Σε όλες τις εγκλίσεις... 

Στο απαρέμφατο ...

σκοντάφτει λίγο η ροή ...

και τούτο...

γιατί αίρεται το απρόσωπο του πράγματος... 

Μη με ρωτάς ποιο... 

Δε θα σου πω...
Σφίγγω τα χέρια... 

Πρώτα...

Μετά τα δόντια... 

Είναι τελετουργική αφύπνιση αυτό... Λίγο πριν η μνήμη βάλλει το δικό της χέρι ...

στην κατσαρόλα του μυαλού ...

και πριν οι μνήμες-κρεμμυδότσουφλα στροβιλιστούν στο διάκενο του απαγορευμένου... 

Λίγο μετά ...

μου κάνουν ένα δώρο... 

Μη με ρωτάς τι... 

Δε θα σου πω...
Τεντώνω τα αυτιά μου... 

Με πονούσαν από χθες... 

Κυματιστές ορδές χαχανητών...

λυγμών...

δακτυλογραφημένων καημών...

ταξιδεύουν γύρω μου...

μπρος και πίσω... 

Με έναν...

όμως...

προορισμό... 

Μη με ρωτάς πού...

Δε θα σου πω...
Στις παρειές γράφεται η λέξη αμήν... 

Εις διπλούν... 

Μόνο ένα μικρό υστερόγραφο ...

στο άκρο των χειλιών αλλά αρκετά μελανό...

ώστε να πικρίζει η όψη...

κατρακυλά σα μαύρο μέλι: 

δήθεν... 

Μη με ρωτάς γιατί... 

Δε θα σου πω...

Ένα μόνο θα σου πω τραγουδιστά:

 

Γύρω-γύρω όλοι...

στη μέση η στιγμή...

γύρω-γύρω όλοι...

στη μέση η σιωπή...

γύρω-γύρω όλοι...

στη μέση όλα ...

και τίποτα.......