VOULIARATINOS

GlitterGraphics
English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified


commentscute


thanks Comments

Κυριακή, 5 Δεκεμβρίου 2010

...........................


Κι αν μας χωρίζουν οι πατρίδες


γνωρίζουμε πως τα δάκρυά μας

αναβλύζουν απ᾿ την ιδια ψυχή.


Σ τη νύχτα.

Στις όχθες των φθαρμένων ημερολογίων που κρατούσα πάντα

μέσα στα χέρια μου, το φώς ήταν λιγοστό.


Γι᾿ αυτὸ εύκολα μπέρδεψα την ταπείνωση με άλλα ευγενικὰ αισθήματα.

Τίποτα δεν αντιλήφθηκα πριν την μεταλλαγή.


Δυσκολίες στην κατάποση ήταν σημάδια, αλλὰ τ᾿ αγνόησα.
Ώσπου ενα σαρκοφάγο ένστικτό μου, απάγγειλε την κατηγορία.


Το μεγάλο μου έγκλημα.. Η συνενοχή.


Θεέ μου σκέφτηκα, πως να σωθεί κανεὶς και απ᾿ τον εαυτό του

και έψαχνα μια γωνιὰ να κρυφτώ και πολλὲς

φορὲς τα κατάφερα,και τις περισσότερες ήτανε μέρα.


Γιατὶ η νύχτα κλείνει μια απέραντη σιωπὴ

(σαν τα τεράστια μάτια του Χριστού στον θόλο της εκκλησίας,

που με συνέπαιρναν παιδί)

και τίποτε απ᾿ αυτην δεν μπορεί να κρατηθεί μυστικό

Ανελέητη, φτάνει ώς της ψυχής το μεδούλι·

γι᾿ αυτὸ αγαπώ την νύκτα, γιατί σ᾿ εξιλεώνει

- ποιον δεν καθαγίασε ο πόνος !


Και ακόμη και ο δήμιος θα με λυπηθεί αν δει τις στάχτες μου την νύκτα.



Κάποτε σ᾿ έρημους δρόμους τα χειμωνιάτικα βράδια

στέκει παράμερα ένας παρείσακτος (είμαι εγώ)

κι όλα του φαίνονται ακατανόητα, προετοιμασμένα



για την λησμονιά.

Και μόνο οι ποιητὲς που κράτησαν την βαθύτερη μνήμη,

της ψυχής, ακέραιη, διέσωσαν τον γυρισμό.

Και ανέσυραν με τους ρυθμοὺς της νύκτας

τις εικόνες τις πιο αληθινές.

1 σχόλιο:

  1. Σκοτάδι.
    Σαν φορεσιά του Άδη..
    Με αυτήν ..η πλάση έχει ντυθεί…
    Μα …περπατώντας εγώ
    Αγγίζω μιαν αύρα
    Σαν αγέρι ..απαλό..
    Κάτι συμβαίνει…κι εγώ το νιώθω...

    kalimera Costandine

    ΑπάντησηΔιαγραφή