...............................................................................................................................................

Στο σκοτάδι ...

δεν υπάρχει ασχήμια...

δεν έμεινε...


Στην καρδιά μου...

υπάρχει αγάπη...

περίσσεψε...


Στα νυχτολούλουδα που λατρεύω ...

όταν παίρνω ανάσες...

όταν νοιώθω γυμνός...

όταν νοιώθω χαμόγελα ...

όταν δακρύζω...

υπάρχει το πάθος...


Μια ελπίδα χαμένη...

και τα μάτια μισά...

ανακαλύπτω...

πίσω από τοίχους...

το είναι μου...


Κρατώ μια ζωή την εικόνα...

και ψάχνω ...

στις σκιές του μυαλού μου...

το άφταστο................

....................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

Ποτέ δεν έβρισκα παρέα ...

για να κοιτάζω το Φεγγάρι ...

όταν είχε πανσέληνο...
Πάντα ήταν μοναχικά ...

εκείνα τα ταξίδια μου...

στο απέραντο και το μαύρο του ουρανού...
καλύτερα...

το Φεγγάρι ήταν όλο δικό μου...
κρίμα όμως...

πάντα ήθελα να μοιραστώ αυτή τη σκέψη... απλά...

κοίτα τι όμορφο που είναι το Φεγγάρι απόψε...

Μόνο εμάς φωτίζει πάνω στη γη και κανέναν άλλον!

Για μας στέκει εκεί ψηλά και χαμογελά...

και ξαφνικά σκοτείνιασε ...

και χάθηκαν με μιας όλα τ' αστέρια...
Όλα γύρω θολώνουν τώρα... 

Χειμώνας...

μακρύς και κρύος...
Οι δρόμοι που παίρνω τόσα χρόνια με φέρνουν πάντα στο μηδέν...
Με το μηδέν και το άπειρο...

να συμφιλιωθούμε...

λέει ο ποιητής...
Το δικό μου μηδέν είναι τεράστιο...

Κάνει κύκλο γύρω μου...

Με πιέζει... 

Με φυλακίζει... 

Αφήνει απ' έξω το άπειρο...

Το Φεγγάρι είναι πάντα εκεί...

αιώνια συντροφιά...

ακόμα κι όταν δεν είναι ολόκληρο...
Πάλι μόνος να το κοιτάζω...

όπως πάντα...
Οι αναμνήσεις μπερδεύονται...

στο χαμένο μυαλό μου...
Περιστατικά του χτες...

χτυπούν την πόρτα του σήμερα...
Και τρέχω πίσω...

ακόμα πιο πίσω...

σε αναμνήσεις που νόμιζα πως είχαν σβηστεί απ' το τετράδιο της μνήμης...
Πώς γίνεται να σ' αγαπάω και να σε μισώ ταυτόχρονα;
Αυτό με σένα ποτέ δεν το κατάλαβα...
Μήπως κατάλαβα και όλα τ' άλλα;
Να το πάλι...

το μυαλό κόλλησε ξανά...

Πάντα την έβρισκα να ξίνω παλιές πληγές...

(ποτέ ξεχασμένες)...

Δεν ξέρω γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου... Μάλλον σαν τιμωρία που δεν έκανα αυτό που ήθελα τότε....

με πόσα βράδια να πληρώσω την μοναξιά που μου ανήκει;

.................................................................................................................................................................

Είναι φορές που η πραγματικότητα φαντάζει σαν τέρας... 

που έρχεται απειλητικά πάνω σου...

Οι δυνάμεις σου ξαφνικά εξαφανίζονται...

είσαι έτοιμος να υποταχθείς ...

στις ορέξεις της...

όσο υπερβολικές κι αν είναι...

Νιώθεις μικρός...

ανίσχυρος...

Τι μπορεί να κάνει ένα ανθρωπάκι...

σκέφτεσαι...

μπροστά στο τεράστιο Παιχνίδι της Ζωής;Κι αποφασίζεις να ζεις έτσι...

να κάνει η Ζωή πάντα το πρώτο βήμα ...

κι εσύ να την ακολουθείς ...

σαν πιστός υπήκοος της...

Δεν ζεις...

απλά υπάρχεις...

Και περιμένεις ...
να ξημερώσει ξαφνικά μια διαφορετική μέρα...
να βρεθείς σε έναν άλλον κόσμο...
όπως στα όνειρα σου...
που δεν τολμάς ποτέ να πραγματοποιήσεις...
Πράγματι... 
έτσι γίνεται...
Θα συμβεί κάτι που θα σε κάνει να ξυπνήσεις από τον αιώνιο λήθαργο...
Θα κοιτάξεις γύρω σου και θα βρεις μόνο ένα κατεστραμμένο τοπίο...
τη ζωή σου...
Θα αντιληφθείς ύπουλους ανθρώπους ...
που...
κρυμμένοι κάτω από τη μάσκα του "φίλου"...
θα επιμένουν να σε κάνουν να πονάς...
Όχι... 
δεν σου αξίζει αυτό ...
και το ξέρεις... 
Στην προσπάθεια σου...
να διορθώσεις κάθε σου λάθος ...
θα είσαι μόνος...
όπως και σε κάθε άλλη πραγματική στιγμή σου...
Τα καταφέρνεις όμως...
δες! 
Για πρώτη φορά στηρίχτηκες στις δυνάμεις σου και ξεπέρασες τα εμπόδια...
Πετάς με τα δικά σου φτερά τώρα...
μακριά από οτιδήποτε άσχημο...
Ο καθαρός αέρας χτυπά στο πρόσωπό σου και το ανανεώνει...
Η παλιά σου ζωή φαίνεται μικρή και ασήμαντη εκεί κάτω...
Βάφεις τη νέα σου ζωή με τα δικά σου χρώματα...
Και δε ρωτάς κανένα γι' αυτό...
Στο δρόμος σου θα βρεις καινούριους ορίζοντες για να ακολουθήσεις...
καινούριους ανθρώπους για να ακουμπήσεις...
κι ένα καινούριο αίσθημα...
το πιο δυνατό από όλα...
...την ΑΓΑΠΗ!
Είναι σαν την θάλασσα που επιτρέπει στο δροσερό νερό της...
να εισχωρήσει σε κάθε πόρο του κουρασμένου κορμιού σου...
Πρέπει πάντα να θυμάσαι αυτό...
κανένας πόνος δεν είναι αρκετός ...
για να σε κάνει να παρατήσεις το άγριο κυνήγι της ζωής........

......................................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 Ταξιδι...

από τη Δύση στο Βορρά ...
κι από εκεί ξανά πίσω...
Πίσω...
εκεί που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να υπάρχει ένα σπίτι...
Δεν υπάρχει τίποτα όμως...
Και δεν θυμάμαι κανένα σπίτι...
Στους δρόμους λοιπόν...
Ταξίδι προς αναζήτηση ...
κάτι αόριστου...
και απροσδιόριστου...
Αρκεί να αισθάνεσαι ...
να σε καλεί η σειρήνα ενός νέου Έρωτα...
Ή ακόμα και το σταθερό τραγούδι της Φιλίας...
Σε κάθε περίπτωση...
βλέπεις ένα αμυδρό φως...
πέρα...
στον ορίζοντα...
Μοιάζει με φάρο ...
που στέκεται μονάχος ...
πάνω σε γκρίζο βράχο ...
στη μέση της θάλασσας...
να τον τρων τα κύματα και η βροχή...
Είναι εκεί όμως ...
κάθε στιγμή...
να σου δείχνει τον δρόμο...
σαν μπούσουλας...
Είναι η φιλία ένας άξιος λόγος για να κάνεις την ζωή σου ταξίδι;;;

.....................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

Μια ζωή έψαχνα ανθρώπους...

να με συντροφεύουν...

που να είναι ίδιοι με μένα...
Αυτό που λέμε...

αδελφές ψυχές...

άνθρωποι πλασμένοι ο ένας για τον άλλον...
Να σκέφτονται όπως κι εγώ...
Να μπορώ να μοιραστώ πράγματα μαζί τους...
Να μην χρειάζεται να μιλήσω...

να με καταλαβαίνουν από πριν...
Είμαι δύσκολος χαρακτήρας...

δε λέω...
Και πάντα απογοητευόμουν...

όπως είναι φυσικό...
Που να βρεις αυτην που περιμένεις;
Που να βρεις το άλλο σου μισό σε τέτοιο κόσμο;
(Και δεν εννοώ πάντα τον έρωτα.. γιατί σε όποιον έχω πει αυτές τις σκέψεις τις έχει παρεξηγήσει!)
Αυτό που μου έλειπε είναι η συντροφικότητα...

απλά ένας άνθρωπος ...

που να είναι ΔΙΚΟΣ μου...

με όλη την έννοια της λέξης!

να νιώθεις ότι είσαι σημαντικός...

για κάποιον...

χωρίς να έχεις κάνει κάτι σπουδαίο γι' αυτόν...

Πρόσφατα, μετά από μια τυχαία συζήτηση...

ανακάλυψα πόσο λάθος ήμουν τόσα χρόνια!
Ανακάλυψα πως είχα ανθρώπους γύρω μου ...

που ήταν πραγματικά ΔΙΚΟΙ μου...

 κάποιος για να σε καταλάβει ...

δεν είναι ανάγκη να είναι ίδιος με σένα...

αρκεί μόνο να σε αγαπάει...
Και ήταν πολλοί αυτοί! 

Πιο πολλοί απ' ό,τι περίμενα δηλαδή...
Απλά δεν το είχα καταλάβει αυτό...

επειδή ήταν διαφορετικοί με μένα στον χαρακτήρα...
Τόσα χρόνια αναζητούσα κάτι συγκεκριμένο...

κι αυτό με είχε τυφλώσει...

ξεκινάω έναν αγώνα δρόμου να κερδίσω κάτι που ποτέ δεν είχα...
Αν θες πες το φιλία...

αν θες πες το κάπως αλλιώς...

εμένα το ίδιο μου κάνει...
Αλλά πιστεύω πως δεν είναι αργά...
Μπορεί να έχασα πολύτιμο χρόνο...

μπορώ να ξεκινήσω όμως ...

από τον δεύτερο γύρο...
Δεν ξέρω...
Ο καιρός θα δείξει!!!
Τ' Αστέρια...

το Φεγγάρι και οι Άνεμοι...

πάντως...

είναι για μια φορά με το μέρος μου........

.............................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

Όταν το χάλι του παρόντος σε καταπνίγει...
όταν η αδιαφορία των άλλων ...

σου κόβει τα φτερα...
όταν κι ο ίδιος σου ο κακός εαυτός...

δεν σ' αφήνει ν' ανασάνεις...
τότε...

μοιραία το μυαλό σου ...

γυρνάει προς τα παλιά...

σε ξάστερες νύχτες με φωτεινό ουρανό...
σε μεθυσμένες νύχτες ...

που απλά παρακαλούσαμε...

να μην ξημερώσει...

κι ο χρόνος σαν να μας έκανε το χατίρι...

για λίγο...

και να κυλούσε απολαυστικά αργά...
σε δυο κερασμένα σφηνάκια ...

πιο ευκολόπιοτα απ' τα υπόλοιπα...
σε ατελείωτες πρωινές βόλτες ...

κάτω απ' τον ήλιο ή τα σύννεφα...
σε ατελείωτες μεσημεριανές βόλτες...

συνέχεια των προηγούμενων...
σε θλιμμένα βλέμματα αποχωρισμού...

ζεστές αγκαλιές και υποσχέσεις επιστροφής...

σε απρόοπτα...

που αντί να μας χαλάνε το κέφι...

το έφτιαχναν ακόμη περισσότερο...
σε ξαφνικές βροχές...

που έκαναν τις καρδιές μας...

να λαχανιάζουν...

και τις ψυχές μας να γεμίζουν με ομορφιά...
σε ευχάριστα παιδικά χαμόγελα...

και σε ακόμα πιο ευχάριστες παιδικές γκρίνιες...
στην πιο μεγάλη κρέπα του κόσμου...

που ποτέ δεν καταφέρναμε να φάμε ολόκληρη...
σε μια φιλία...

που γινόταν μέρα με τη μέρα...

πιο δυνατή...
και σε κάτι που έχει τελειώσει...

και είναι δύσκολο να επαναληφθεί...

Δύσκολο...

αλλά όχι ακατόρθωτο...
Γιατί όσο ζει η ελπίδα...

πάντα θα περιμένουμε...

μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή...

που οι ευτυχισμένες στιγμές...

του παρελθόντος ...

θα ανθίσουν ξανά...

μαζί με τα όνειρα μας...
Μένει ένα τραγούδι μόνο...

να μας θυμίζει τι ζήσαμε...

το καλύτερο φάρμακο κατά της μιζέριας.........

.....................Χα-Ρε-ΜΗ.......................

.....................Χα-Ρε-ΜΗ.......................

Κανείς δεν μπόρεσε
τόσο το Φλοιό της Ψυχής να διαβρώσει
όσο η Μουσική
που διασπά τη Συνοχή μου
και με Φύσημα εκπνοής Πνευστού ΟργάΝΟΥ
με εκτοξεύει σε εξοστρακισμένους Νόμους
κατάργησης της Βαρύτητας...

Ξετυλίγομαι σαν κουβάρι Ονείρων
σαν ΧαρέΜΗ μιας απαγόρευσης που στην Άρση της
ερωτοτροπεί με τον αυστηρό Μαέστρο
που θέλει την παρέλαση χωρίς αποκλίσεις...

Αποκλίνω...
ΑΠΟ-κλείνω
Από-κλήση
Προς-Εαυτό
κι Όνειρο
σ'ένα φάκελο χώρεσαν Όλα
ΓΗ
Πατρίδα
ΖΩΗ
κι Εαυτός
και ταχυδρομήθηκαν τα Φεγγάρια μου
προς Διεύθυνση Καλλιτεχνικής Επιμέλειας
ενός ΠαραπόΝΟΥ
που με μισό γέλιο ΧΑ
και μία νότα θράσσους ΡΕ
κάνει άρση των απαγορεύσεων ενός ΜΗ
που είχε παράδοξα στοιχειώσει το Είναι μου.....


ΜΗ-μιλάς
ΡΕ-υστοποιήθηκα
ΧΑ-θηκα Εντός του Τραγουδιού κι Εκτός Όλων...






Η Ιδέα μετουσιώθηκε σε σταγόνα από ~reflection~

...................................................................................................................................................................................

Ένα ποτήρι κόκκινο κρασί...

με κέρασες...
Και μια υπόσχεση...
Έκανε κρύο...
Και είπες θα ‘ρθεις...

να με ζεστάνεις...
Με δυο σου λόγια...
Μα δεν ήρθες...
Περίμενα...

περίμενα...
Κι όλο κοιτούσα το ποτήρι...
Το περιεργαζόμουν ...

στα χέρια μου...
Άγγιζα τα χείλη του...

λες και άγγιζα εσένα...
Κι όπως σε κοίταγα απο μακριά...
Αλήθεια ...

νόμιζα πως τα δάχτυλά μου...
πλέκονταν στα ξανθά σου μαλλιά...
τα δαχτυλα μου...

αγαπησιάρικα σημάδευαν τις γραμμές του προσώπου σου...

αγκιζοντας ηδονικά τη σάρκα σου...
Και έτσι μόνο περίμενα...
Γιατί να απέχει πάντα τόσο η σκέψη
απο την υλοποίηση?
Γιατί να περιμένω...
Και να πιστεύω...

μεμιάς οτι όσα μου τάζουν θα πραγματοποιηθούν?
Λάθος μου λοιπόν...
Σ’ ευχαριστώ για το κρασί...
Κι ας μην το μοιραστήκαμε...
Την κάθε γουλιά ...

στο όνομά σου έπινα...
Ίσως δεν το κατάλαβες...
Μα τώρα το ξέρεις...........

.........................................................................................................................................................







Να γράφεις σε χαρτι κ να μην σε φτανουν οι γραμμες...
να γράφεις και να σβήνεις ...
να αδειάσει το μυαλό ...
τίποτε να μη στοιχειώνει...
τιποτε μεσα του...
να τελειωνει το μελανι απ το στυλο...
να μην σου κανει τελικα το χρώμα...
να γράφεις να να είσαι αλλού...
ολοι να ειναι παντα αλλου ...
και εσύ που είσαι...
σε αλλη γη...
σε αλλο λιμάνι ...
σε άλλη πολη...
σε άλλο φεγγαρι...
σε άλλο ουρανο...
Nα σε πιανει φρίκη ...
φρίκη για όσα ειδες ...
οσα ακουσες ...
οσα πέρασες...
οσα ακομα περνας...
Ναι...
έτσι ειναι η ρουφιανα η ζωη...
και πρεπει...
πρεπει να την δεχτεις...
να συμβιβαστεις μαζι της... 
Γραφεις...
γραφε...
αυτα θα μεινουν σε μια κόλλα χαρτι...
το μονο που θα αλλαξει...
θα ειναι είναι το χρωμα της ...
θα γερασει σαν κ σενα...
μα δε θα ασπρισει οπως θ'ασπρισουν τα μαλλια σου...
Δεν εχει γλωσσα να μιλησει...
μοναχα γραμμες ευθειες ...
και σιωπή ...
σιωπη...
αλλος ήχος...
κι ετουτος ...
αλλα ειναι γνωστός...
που ειναι η δικη μας η ευθεια?
ολο στροφες βλεπω ...
στροφες ...
στροφες κ με πιανει ανακατοσουρα ... 
Που να ειναι η δικη μου η ευθεια ...
μου κρυβεται?
χαμoγελα απ τη γωνια ?
Να γραφεις...
γραφε να ξαλαφρωνεις...
και διαβαζεις...
διαβαζεις...
και μετα ξανα ματωνεις...
που είσαι κορίτσι...
τα σπιρτα ψάχνεις?
Τελειωσαν οι γραμμες ...
τελειωσαν και οι σελιδες παιρνουν φωτιά...
ξύπνα θα καείς ...
μας τελειωσε και το μελανι...
Ωρα να μπογιατισουμε στους τοιχους ...
αστερια που δε φτανουμε...
το φεγγαρι ...
που εδω και κατι μερες λειπει...
τον ουρανο που γεμισε απο συννεφα ... 
Ξερω φρικαρεις...
κι εγω ...
απο αυτο ειμαι...
απο αυτο σκονιζομαι ...
εδω και χρονια...
κ αλλαξε το δερμα μου υφη ...
η γευση μου χρωμα ...
κι η ψυχη μου ηχό... 
Αλλα μ'ακους ...
το ξερω ...
κι ας μην υπαρχεις πουθενα...
κι ας υπαρχω μονάχα σε μια κολλα χαρτι...
Φρικαρω το ξερω...
φρικαρω αλλα μπουχτισα...
γεμισα...
δε χωραει αλλο τιποτε...
δε χωραει ...
Ούτε κι γω χωραω...
στριμωχτηκα ...
δε χωραω πουθενα...
ουτε καν μεσα μου...
ούτε σε μια σελιδα χαρτι...
ουτε σε τετράδιο...
ούτε στη γή...
ούτε στον ουρανό...
τελειώνει το μελανι...
τελειωνει...
και τα γράμματα δε φαίνονται...
χάνονται ...
εξατμιζονται ...
εξατμίζομαι κι εγω ...
και δεν χωράω...
δεν υπάρχω...
δεν αγγίζω...
δε σ'αγγιζω...
και φρικαρω...
δε σ'αγγίζω...
και μου λείπεις... 
Τελειωνει το χαρτι...
τελειωσε και το μελανι.........

....................................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Θελω να μεινω στην αγκαλια σου...

μεχρι ...

τα δαχτυλα μου ...

να αφησουν στην πλατη σου μικρα σημαδια ...

Να μοιαζουν κοκκινες στιγμες...

μονο δικες μου ...

στο λατρεμενο σου κορμι...

Να νιωσω το δερμα σου να ανατριχιαζει...

και να θολωνουν τα ματια σου απο προσμονη...

Να τα σκεπαζει σαν χνουδι ολα η σιωπη ...
Το ξερω...

πως λατρευεις τη δικη της μουσικη...

Δεν ειναι ο ερωτας ...

Ειναι η ψυχη μου ...

αυτη που γραφει τα τραγουδια μου...

Ειν' ο θυμος που αλλοτε με παρασερνει...

κι η δυναμη σου να μου ηρεμει οτι αγριευει ...

στο τοπιο που μου παιρνει τις στιγμες ...

και με θερμαινει...

Τις κανει αλλοκοτα φεγγαρια γεμισμενα...

Ειναι η αγκαλια σου ...

που μονωνει τη διαβρωτικη υγρασια ...

εξω απο τα ερμητικα κλειστα παραθυρα ...
και συντροφευει τη βροχη στα τζαμια ...

και κεινη των ματιων μου ...

την ανελεητη ροη ...

καθε που φευγεις βιαστικα ...

καθε που η πολη σε καταπινει μακρυα ...

με ενα βημα...

βιαστικο και ανεμελο...

που λατρευω...

κι ας σε παιρνει...

Εξω ...

η νυχτα αναστεναζει και μουλιαζει στη βροχη ...
Σ αυτην την αγκαλια ...

εχω αγαπησει παραφορα το φως...

το λιγοστο...

απο τα παραθυρα τους σκοτεινους χειμωνες ...

Ασε με...

κλεινω τα ματια και κοιμαμαι ...

μικρη πληγη στο στηθος σου ...

ενα πονακι σου...

ενα σημαδι σου...

που κρυβουν στο πισω μερος του λαιμου μου...

τα μαλλια...
οσο αγριευει χειμωνιατικα ο ανελεητος καιρος...
δεν φοβαμαι..............

...............................................................................................................................................






Χθες...
Αποκοιμήθηκα ...
προσπαθώντας να διώξω εικόνες ...
πρόσφατες...
Και η αλήθεια είναι πως...
δεν δυσκολεύτηκα όσο περίμενα...
Αλλά στον ύπνο μου ήρθαν άλλες εικόνες...
παλιά...
«εσύ»
Μπερδεμένα υποσυνείδητα και καλά κρυμμένα... «εσύ»
Σήμερα...
Το μυαλό έτρεχε πάλι σε περίεργα θέλω...

Το πρωί αναρωτιόμουν αν είναι καλή ή όχι η ανάμνηση...
Μα τώρα βλέπω πως έπαψε να είναι επίπονη...
Δεν έμεινε παρά μια γλυκιά αναπόληση...
στιγμών και προσώπων...
που δεν λαχταρώ πραγματικά να φέρω πίσω...
αλλά που μου φτάνει να τους σκέφτομαι και να χαμογελάω...
γιατί όσο βάδιζα κοντά τους ήταν καλά...
Έφτασα σ’ένα σημείο που οι αναμνήσεις δεν μου κάνουν κακό...
Μονάχα είναι περίεργο που ξεφυτρώνουν πολλές μαζί...
Όλα τα χθες μου μαζεμένα σε ένα ανύπαρκτο τώρα...
Για να ξεγελάω το κενό που απλώνει και κερδίζει έδαφος...
Μπορεί να γελώ και να προχωράω λίγα βήματα παραπέρα...
μα αυτό δεν με κάνει γεμάτο ή ακέραιο...
ακόμα είμαι σπασμένος...
σε πολλά παρελθόντα κομμάτια...
μέχρι να κολλήσω σε ένα στέρεο παρόν...
Έπαψα να ζητώ θαύματα...
ένα δυνατό «τώρα» θέλω...
κάτι για να μην έχει ανάγκη το μυαλό να τρέχει πίσω...
δεν με βλάπτει πια το πίσω...
αλλά αυτό δεν σημαίνει και πως με ωφελεί...

Χθες...
Σήμερα...
Αύριο...
Μέτρησα ήδη τρία διαφορετικά «εσύ»...
Πριν...
Τώρα...
Μετά...
Τρεις χρόνοι και όμως εγώ στάσιμος...
Περιμένω περισσότερο απο ποτέ κι ας έχασα το μέτρημα...
Απλά να επικεντρωθώ σε ένα πρόσωπο...
Αυτό είχα...
έχω ...
και θα έχω ανάγκη...............

...........................................................................................................................................................







Καθώς έβλεπα μόνος ...
την πανσέληνο και σε σκεφτόμουν...
άρχιζα να σε βλέπω σαν όνειρο...
μπροστά μου...
και ένιωσα το άρωμα σου ...
να γεμίζει τον χώρο...
και σκεφτόμουν με ποιόν τρόπο θα μπορούσα να σε ξεχάσω...
αφού δεν θέλεις να με θυμάσαι πια…

Πλύθηκα με το πιο καυτό νερό...
για να σε βγάλω από πάνω μου...
μέχρι που ένιωσα το δέρμα μου ...
να καίγεται...
αλλά δεν μπορούσα να ξεχάσω το άγγιγμά σου…

Άκουγα την αγαπημένη σου μουσική...
ξανά και ξανά ...
μέχρι που έλιωσαν τα αυτιά μου…
προσπαθώντας να σε ξεχάσω...
αλλά δεν μπορούσα να ξεχάσω την φωνή σου…

Είδα τις αγαπημένες σου ταινίες ...
την μία μετά την άλλη μέχρι να δακρύσω...
με αίμα...
αλλά δεν μπορούσα να ξεχάσω την μορφή σου…

Ήπια τόσο αλκοόλ...
που με δίπλωσε μέσα στο έρημο δωμάτιο...
και όμως ...
δεν μπόρεσα να σταθώ όρθιος...
μπροστά στα λόγια όλο μίσος που βγαίνουν στα μηνύματα σου…

Κόπηκα με το πιο κοφτερό ξυράφι...
μέχρι να σε νιώσω στο αίμα μου...
αλλά δεν ήσουν εκεί…

Πέρασα με το μυαλό μου την γραμμή...
που χωρίζει την απόλαυση από τον πόνο...
την λογική από την τρέλα...
την ζωή από τον θάνατο...
και ούτε εκεί ήσουν…

Ξερίζωσα την καρδιά μου...
και την κράτησα μέχρι να σταματήσει να χτυπάει...
και συνεχίζω να μην σε βρίσκω!!!

Τώρα περιμένω με το πιστόλι καρφωμένο...
στον κρόταφο ...
μήπως καταφέρω να βρω το θάρρος...
να πατήσω την σκανδάλη…
Μήπως μπορέσω να σε ξεχάσω…

…Αλλά δεν μπορώ…
Μου λείπεις...................

......................................................................................................................................................................






Δεν ξερω για ποιον ακριβως λογο...
θελω να αφιερωσω ολοκληρο post...
για μια και μονη στιγμη ...
που δεν κρατησε πανω απο 1 δευτερολεπτο...
αλλα πριν απο λιγες ωρες...
ενιωσα τοσο μα τοσο ευδιαθετος...
σχεδον ευτυχισμενος...
που δεν μπορω παρα να το καταγραψω...
σε μια απεγνωσμενη αποπειρα να παγωσω τον χρονο...
Ηρθα μονο για να σε δω...
το ηξερα απο την αρχη...
αλλα και παλι ξαφνιαστηκα ...
οταν τα ματια μας συναντηθηκαν...
οχι για πολυ...
αλλα ενιωσα οτι με ακολουθησες...
με το βλεμμα σου...
αυτο το υπεροχο βλεμμα σου...
που στοιχηματιζω οτι δεν ανηκει σε αυτο τον κοσμο...
δεν ξερω αν ειναι βγαλμενο απο παραμυθι με μαγικα ξωτικα και πριγκιπισσες...
η αν το εκλεψες απο τον παραδεισο...
(η την κολαση)...
απλα αυτο το βλεμμα εχει μια απιστευτη επιδραση πανω μου...
με κοκκαλωνει...
με τρελαινει...
μα πανω απ'ολα με κανει καλα...
Για εκεινη τη μικρη υπεροχη στιγμη που κρατησε λιγο παραπανω...
σα να σταματησε το ρολοι της πλατειας στις 12 ακριβως...
οταν τα ματια μας συναντηθηκαν...
οταν ολα τα αλλα ηταν αμελητεα...
μονο τα ματια και τιποτα αλλο...
ουτε παρον ...
παρελθον...
η μελλον...
ουτε λεξεις...
η σκεψεις...
μονο το βλεμμα σου εκεινο...
μονο η στιγμιαια απολαυση...
που ακομα με συνταραζει...
μονο εσυ...
Αααχ...
μακαρι να ειχα κατι πιο αληθινο απο'σενα...
αλλα και παλι...
σ'ευχαριστω πολυ...
που με κανεις καλα ...
κι ας μην κανεις τιποτα...........

............................................................................................................................................................








Οι σχέσεις των ανθρώπων είναι ένα μπερδεμένο κουβάρι...
Μπορείς εύκολα να ισχυριστείς ...
πως όλα είναι ξεκάθαρα...
Μα δεν είναι...
Ο καθένας φαντάζεται αυτό που θα ήθελε...
Παρερμηνεύει εθελούσια κινήσεις μήπως νιώσει καλά...
Ή και ακούσια παρεξηγεί...
Κι έτσι απλά μπλέκονται όλα...
Φυτρώνουν σκέψεις ...
σαν τα ζιζάνια...
Και μας τραβούν ...
σε δύσβατα μονοπάτια...
Εμείς άραγε επιμένουμε να τα κάνουμε όλα δύσκολα?
Ίσως να έχουν και την τάση να γίνονται απο μόνα τους...

Και όλο αυτό κάποτε κουράζει...
Ασυνεννοησία...
Παρανόηση...
Και πολλά όνειρα...
Κάστρα που χτίστηκαν...

σε κινούμενη άμμο...
Δίχως θεμέλια...
Δίχως σημάδια...
Μα όταν αποκάμεις...
Όταν σκύψεις το κεφάλι και αποδεχτείς μια μεγάλη ήττα...
Όταν συνειδητοποιήσεις τη μεγάλη σου ανοησία...
Όταν εν τέλει παραδώσεις τα όπλα...
Τότε έρχεται η αλήθεια ...

για να σε διαψεύσει...
Να μην την περιμένεις νωρίτερα...
Ποτέ πριν το τέλος...
Τότε θα έρθει...

για να σου αποδείξει το αντίθετο...
Για να σε επιβραβεύσει...
Μετά απο χίλια ετοιμόρροπα σκαλοπάτια...
Θα βρεις εκείνο που με σιγουριά θα σε οδηγήσει στον παράδεισο...
Και θα σου αξίζει τότε...
Κράτα την ελπίδα σου...

μέσα στους καιρούς ζωντανή...
Και φύλαξε το πιο φωτεινό χαμόγελο ...

για όσα δεν ήρθαν ακόμη..............

..............................................................................................................................................................







Είναι κάποιες στιγμές ...
που δεν χωρούν σε λέξεις...
Είναι απλά υπέροχες...
απερίγραπτα υπέροχες...
Και σου αφήνουν μια αίσθηση μετά...
Σαν να γύρισες μόλις από ένα ταξίδι στον παράδεισο...
Κάπως έτσι είμαι κι εγώ τώρα...
Με τα φτερά δυνατά και μεγάλα...
Δεν μπορώ να πατήσω στη γη...
Ξέρω ...
«δεν έγινε και τίποτα»
Αλλά αυτό το «τίποτα» για μένα ήταν υπέρβαση...
Είπα θ’ αναθαρρήσω και τα κατάφερα...
Ξεπέρασα τα όρια που είχα θέσει...
Έσπασα για μια φορά το τείχος...
που με περιόριζε...
Της χαμογέλασα... 
Της μίλησα... 
Της έδειξα...
Μπόρεσα επιτέλους να αγνοήσω τις φωνές στο κεφάλι μου...
Ή μάλλον τόσο αποφασισμένος ήμουν...
Που οι φωνές δεν πρόλαβαν καν να ακουστούν...
ή δεν τις πρόσεξα...
δεν ασχολήθηκα...
Χρειαζόμουν προφανώς αυτό το ταρακούνημα...
Για να καταλάβω πόσο μετρημένες ήταν οι ευκαιρίες μου...
Έκανα μια προσπάθεια και είμαι απόλυτα ευτυχισμένος...
Κι ας ήταν μόνο για λιγες στιγμες...
Κι ας μην κρίθηκε το αποτέλεσμα...
Κι ας έχω ακόμη χέρια αδειανά...
Είμαι καλά...
μετά απο καιρό...
Πιο καλά απ’ όσο θα τολμούσα να προσδοκώ...
λίγες ώρες πριν απλά ήλπιζα...
τώρα δε παύω να χαμογελώ ...
στην πρόσφατη ανάμνηση...
Πόσο λίγα θέλει τελικά ο άνθρωπος ...
για να φωτίσει το βλέμμα του...
και να ζωγραφιστεί με μελάνι ανεξίτηλο το χαμόγελο στα χείλη του...
Παύω να αναλύω...
Παύω να φιλοσοφώ...
Σε λίγες στιγμές μέσα έγινα πλήρης...
Μόνο αυτό έχει σημασία τώρα...
Κι όσο κρατήσει..............

...........................................................................................................................................................






Βγαίνω έξω...

να με χτυπάει στο πρόσωπο ο κρύος αέρας...
Έφτασε χειμώνας...
τον νιώθεις? 
Τον μυρίζεις?
Κι αν πιο πολύ αγαπώ το καλοκαίρι, αρχίζω να εκτιμώ και την ψυχρή ομορφιά τώρα...
Σκέφτομαι την θάλασσα...
να ταράζεται...
τον ουρανό να ρίχνει νιφάδες λευκές...
τη ζεστασιά του τζακιού...
την αγκαλιά σου...
Όχι...
αυτό το τελευταίο ξέχνα το...
όχι την αγκαλιά σου...
όχι...
Τα στολίδια...
τα τραγούδια...
τα λαμπιόνια παντού...
αυτά μόνο...
Κάπου κοντά στα Χριστούγεννα...
που παίρνουν όλα μια μαγική λάμψη...
ένα απόκοσμο φως...
αποζητάω μια μοναχική βόλτα...
Είναι που μαζεύτηκαν πάλι διάφορα ...
και θέλω να σκεφτώ...
Θα μου πεις όλο κάτι μαζεύεται...
και όλο σκέψεις πρέπει να κάνω...
Δεν ξέρω...
δεν ξέρω...
δεν ξέρω...


Αυτή η φράση έχει γίνει η αγαπημένη μου τελευταία...
Της μέρες αυτές...
που το «εσύ» παίρνει και πάλι μορφή...
Δεν μιλάω πια αόριστα...
αν και ίσως θα έπρεπε...
Καλό ήταν το αόριστο...
καλό και ασφαλές...
Αρχίζω να μπλέκομαι ξανά...
δένω τις προσδοκίες μου ...
πάνω σε πρόσωπα...
Κυρίως τις δένω στο δικό σου πρόσωπο...
που αισθάνομαι σα να με φωτίζει...
Δεν ήμουν καλά τόσο καιρό...
και συγχώρα με για τον ενθουσιασμό...
μα ήσουν η πρώτη...
που άπλωσε το χέρι για να με σηκώσει...
και απο πάντα μου είχα το ελάττωμα να δένομαι...
με τους σωτήρες...
Δεν θα πω μεγάλα λόγια αυτή τη φορά...
δεν με παίρνει...
μα θα σου μιλάω...
γιατί μ’αρέσει...
γιατί αισθάνομαι καλά όταν σου μιλάω...
έστω κι έτσι...
Πέρασα ήδη στην φάση που «όλα σε θυμίζουν»... ξέρω δεν είναι καλό...
Παραδόξως, αυτό είναι το μοναδικό πράγμα που μπορώ με σιγουριά να πω πως ξέρω...
για όλα τα υπόλοιπα η απάντηση γνωστή...
δεν ξέρω...
δεν ξέρω...
δεν ξέρω...

Σου είπα λοιπόν πόσο μ’ αρέσει αυτή η παγωνιά? μπορεί να μην ήρθε ακόμα...
μα την περιμένω...
φόρεσα και το μελαγχολικό μου χαμόγελο...
αν και ομολογώ πως πλέον το χαμόγελό μου είναι πιο αληθινό απο ποτέ...
σχεδόν κεφάτο ώρες-ώρες...
Νομίζω πως ξέρω γιατί...
αλλά και πάλι παρακαλάω να βγω λάθος...
θα είναι πιο εύκολο...
να προσποιηθώ οτι φταίνε οι γιορτές...
μπορεί και να είναι έτσι...
Θα βάλω που λες αυτό το μεγάλο μου γιορτινό χαμόγελο και θα βολτάρω...
κι όπως θα περπατάω άσκοπα τριγύρω...
θα ψάχνω μέσα μου απαντήσεις...
Γι’ αυτό σου λέω...
αν δεις κάποιον να περιπλανιέται σαν χαμένος μην αναρωτηθείς...
θα ταξιδεύω στο αλλού μου...
αλλά ...
αν θες εσύ μπορείς να με πλησιάσεις...
να με διακόψεις...
μόνο εσύ...
Μάτια μου...
πότε θα μπει το κρύο για τα καλά?? 
Θέλω εκείνη τη βόλτα...
πόσο πολύ την θέλω!!
Όσο για σένα...
δεν ξέρω...
δεν ξέρω...
δεν ξέρω...
...................................................................Πώς βρέθηκα ν' αποζητάω τους χειμώνες σου?

............................................................................................................................................................




Τώρα που σε βρήκα...
δεν μετράω πια το χρόνο που μένει...
απλά χαίρομαι τις στιγμές...
τα λεπτά...
τα δευτερόλεπτα...
δοξασμένες στιγμές...
ευλογημένες στιγμές...
θα ‘θελα να πάψει ο χρόνος όταν μοιραζόμαστε αγκαλιές...
όταν μπλέκουμε τα χέρια μας κι ανακατεύουμε... τα όνειρα...
όταν σχεδιάζουμε όμορφες Κυριακές...
και παίζουμε με τον ρυθμό της ευτυχίας...
τραγούδια...
που μόνο εμείς καταλαβαίνουμε...
Έμαθα ξανά απο την αρχή...
να νιώθω...
γιατί ότι είχα νιώσει τόσο καιρό...
δεν ήταν τίποτα...
όλος ο καιρός μέχρι να έρθεις...
ήταν ένα μεγάλο τίποτα...
Kουβάλησες το φως...
Τον αέρα για ν’ ανασαίνω...
Το νόημα...
Αν δεν ήσουν εσύ θα τα παρατούσα...
Χαμένος...
Ή ακόμα κρυμμένος...
Δεν ξέρω αλήθεια τι θα έκανα...
δεν ξέρω πως θα ήταν οι μέρες...
Μάλλον όπως παλιά...
Ίδιες...
σκοτεινές κι ασήμαντες...
Μα τώρα τα ξέχασα αυτά...
Έμαθα σε μια άλλη ζωή...
Αληθινή...
Δεν κρύβομαι πίσω απο τις κουρτίνες...
Δεν σκύβω το κεφάλι...
Δεν πλάθω ανάγκες ...
ούτε τρέφομαι απο παραισθήσεις...
Δεν ζω στο σκοτάδι...
ανάμεσα στους τέσσερις τοίχους...
Τους γκρέμισα τους τοίχους...
καρδιά μου...
και το πιο σημαντικό...
έμαθα να παίρνω...
όλο παίρνω...
παίρνω όλα τα καλά του κόσμου...
μονάχα...
να...
φοβάμαι...
πως κάποτε θα βαρεθείς ...
να δίνεις...
αλλά αυτός ο φόβος κρατάει λίγο...
Πολύ λίγο...
είσαι πάντα δίπλα...
να μου λες τόσα...
και δεν χωράει φόβος εδώ...
Ούτε αμφιβολία...
Μονάχα λάμψεις κι εκρήξεις...
και ναι...
Και ύστερα κι άλλο...
κι άλλο...
μην σταματήσεις ποτέ...
Δεν φτάνουν οι λέξεις...
είναι λίγες...
μικρές...
φτωχές...
Και το σ’ αγαπώ είναι λίγο...
λίγο πια...
Και η ευτυχία...
δεν χωράει σε 7 γράμματα...
Και το χαμόγελο ...
δεν χωράει στο πρόσωπο...
Και δεν ξέρω ...
πως αλλιώς να σου πω...
να σου δείξω... 
δεν ξέρω..............................

......................................................................................................................................................................

Και το βράδυ που τόσο περίμενα ήρθε... Μουσική...

Γράψιμο...
και τίποτ’ άλλο...
Σκέψεις να γίνονται λέξεις...
και το μυαλό να ξεκουράζεται...
ή μήπως να αποτρελαίνεται...?
Και αναρωτιέμαι λοιπόν...
είναι αυτό το βράδυ καλύτερο απ’ όλα τα προηγούμενα?
Τα κοινά μας βράδια...? 
τα γεμάτα...?
Όχι δεν είναι καλύτερο...
κι όχι δεν το προτιμώ... 
εύχομαι μέσα μου να έρθεις ...
να εμφανιστείς μπροστά μου...
Δεν υπάρχουν πολλές πιθανότητες...
να το κάνεις...
απλά στο δικό μου το μυαλό όλα γίνονται...
κι έτσι κάνω σκέψεις...
και εικάζω ...
περιμένω...
όλο σε περιμένω κι ας μην μπορώ ποτέ να σε προβλέψω τελικά...
δεν σε έχω ακόμα μάθει και ίσως αργεί πολύ η μέρα που θα το κάνω...
ίσως φταίει που είσαι έτσι ακανόνιστη δίχως σχήμα ή μορφή μόνιμη...
Αλλάζεις...
μεταβάλλεσαι...
γίνεσαι και πας...
Δεν μπορώ να πω με σιγουριά που βρίσκεσαι τώρα...
σε έχασα...
συνηθίζω να σε χάνω τελευταία...
Πίστεψε με...
όσες μέρες κι αν ξοδεύω ψάχνοντας σημάδια σου...
δεν μπορώ να σε βρω...
Ειδικά τώρα...
τώρα δεν έχει καν νόημα να αναλύω...
αδυνατώ να καταλάβω...
τέλος....
Αν θες να με διαφωτίσεις κάνε το...
αλλιώς άσε με στα σκοτάδια μου...
Και αργά ή γρήγορα θα φύγει και η ομίχλη... Αυτό που θέλω να σου πω...
αυτά...
τα πολλά...
βασικά πνίγομαι...
Θέλω άπειρα πράγματα να πω ...
αλλά μέχρι να καταφέρω να το κάνω θα έχουν πια ξεχαστεί...
Δεν τα μπορώ εγώ τα ετεροχρονισμένα...
αν δεν μάθεις τώρα...
δεν θα μάθεις ποτέ...
Λοιπόν πειράχτηκα...
γιατί ξέρεις οτι πήραν όλα μια απόχρωση γκρίζα...
οτι οι τελευταίες μέρες μου έπεσαν βαριές...
οτι δεν την αντέχω την απουσία σου ...
ούτε λίγο...
μα αποφάσισες να τραβηχτείς πίσω...
ώστε να μην σε φτάνω...
και να μου μιλάς με τρόπο που με κάνει να αισθάνομαι οτι σου έγινα φορτικος...
Θα πάψω να σε κυνηγάω έτσι...
κάθε στιγμή και κάθε λεπτό...
Θα πάψω να δίνω αφορμές για να μαυρίζω ύστερα...
Θα κάνω κι εγώ ένα βήμα πίσω...
να μην με φτάνεις για λίγο...
Κι αν θες να με φτάσεις ας προχωρήσεις...
Εσύ...
Απο μόνη σου...
Χωρίς να σε αναγκάζω εγώ να το κάνεις...
αλλά επειδή το θες...
Η επόμενη κίνηση είναι δική σου...
έκανα πολλές μαζεμένες οπότε σειρά σου.........

.......................................................................................................................................................................................................





Σε θυμάμαι...
γυρίζω πίσω και σκέφτομαι το χθές...
νομίζω πως σε βλέπω ξανά...
Κάποιες φορές όμως η ανάμνηση μόνο δεν είναι αρκετή...
Πέρασε τόσος καιρός...
κι όμως είναι σαν να μην έφυγες ποτέ...
σαν να πλανιέται ακόμη το άρωμά σου στον αέρα...
Παραίσθηση...
ναι...
έμαθα να ζω με τις παραιθήσεις τοσα χρόνια...
Μέσα από αυτές ωρίμασα...
γνώρισα τον πρώτο έρωτα...
ένιωσα κάθε δυνατό συναίσθημα...
χωρίς ποτέ να αιστανθώ μοναξιά...
Κι αν λέω πως μου λείπεις ...
είναι γιατί ξέχασα πως ποτέ πραγματικά δεν σε είχα...
πως δεν υπήρξες ποτέ ...
ήσουν ένα όνειρο...
κάτι μακρινό και άπιαστο...
όπως κάθετι μακρινό και άπιαστο δίστασα να διεκδικήσω...
κι έτσι σε έκανα πόθο... 
ανεκπλήρωτο...
ποιήμα...
τραγούδι...
σ'έκανα προσευχή και θυσία κι ας μην πιστεύω σε θεούς εγώ...
σ'έκανα δικια μου...
όπως ποτέ δεν θα μπορούσες να γίνεις...
μέσα από τις παραισθήσεις που δημιουργεί το πιό ύπουλο ναρκωτικό...
ο ανεκπλήρωτος έρωτας..........

.......................................................................................................................................................................

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες...
στα περασμένα χρόνια...
Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα...
και σε βροχή...

σε χιόνια...
δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες...

Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου...
μια νύχτα ...

με φίλησες στο στόμα...
κ’ έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου...

ακόμα...
μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου...

Μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν...
με την ψυχή στο βλέμμα...
περήφανα στολίστηκα το υπέρτατο...
της ύπαρξής μου στέμμα...
μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν...

Μόνο γιατί όπως πέρνααα με καμάρωσες...
και στη ματιά σου να περνάει...
είδα τη σκιά μου... ως όνειρο...
να παίζει...

να πονάει...
μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες...

Γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες...
και μου άπλωσες τα χέρια...
κ’ είχες μέσα στα μάτια σου...

το θάμπωμα- μια αγάπη πλέρια...
γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες...

Γιατί...

μόνο γιατί σε μιαν άρεσε...
γι’ αυτό έμεινεν ωραίο το πέρασμά μου...
Σα να μ’ ακολουθούσες όπου πήγαινα...
σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου...

Γιατί...

μόνο γιατί σε μιαν άρεσε...
Μόνο γιατί μ’ αγάπησες ...

γεννήθηκα...
γι’ αυτό η ζωή μου εδόθη...
Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη...
εμένα η ζωή πληρώθη...
Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα...

Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου...
μου χάρισε η αυγή ρόδα στα χέρια...
Για να φωτίσω ...

μια στιγμή το δρόμο σου...
μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια...
μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου...

Μονάχα γιατί τόσο ωραία μ’ αγάπησες...
έζησα...

να πληθαίνω...
τα ονείρα σου... 

ωραία που βασίλεψες...
κ’ έτσι γλυκά πεθαίνω...
μονάχα γιατί τόσο ωραία μ’ αγάπησες................