.......................................................

Για πολύ καιρό παρατηρούσα , ζούσα , φιλοσοφούσα τις ζωές άλλων και πως βίωναν επιβίωναν στην ζωή τους .
Πως αντιδρούν και αντέδρασαν στις καταστάσεις που η ζωή τούς επιφύλασσε...

Τόσο καιρό είχα έναν φύλακα άγγελο που με φρόντιζε και δεν είχα την δύναμη να τον ευχαριστήσω ποτέ .

Δεν είχα την δύναμη να του ζητήσω συγνώμη , να τον πάρω αγκαλιά και να του πω , πως όλα θα πάνε καλά...

Ναρκομανής μέσα στην πρέζα της ψεύτικης μα συνάμα αληθινής ζωής μου δεν είχα την δύναμη να δω την ζωή μου σοβαρά και να δημιουργήσω μέσα σε αυτήν...
Την άφησα να περνάει μπροστά μου ,δεν την δούλεψα , ήμουν το ίδιο απαθής στην ζωή μου όπως τόσο καιρό έκανα με την Ζωή άλλων...

Απαθής και ευπαθής ,
αληθινός και ψεύτης ,
ρομαντικός και πεζός ,
φιλόσοφος και φτωχός ,
δαίμονας και άγγελος ,
ενωμένος και διχασμένος ,
όπως το ζώδιο μου με θέλει ο χαρακτήρας του ,
φίλος και εραστής ,
παιδί και άντρας ,
όμορφος και άσχημος ,
πλούσιος και φτωχός ,
επιδέξιος και αδέξιος να δω την ζωή να φεύγει μέσα από τα χέρια μου ,
πραγματικός και ονειροπόλος ,
όνειρο και εφιάλτης για όσους με ονειρεύτηκαν...

...Υπήρξα όλα αυτά και πολλά παραπάνω ...

Υπήρξα για πολύ καιρό Μαλάκας , Εγωιστής , Τυφλός ...

...Ψεύτης ...

Ναι...Ψεύτης...'Οταν δεν μπόρεσα να φέρω εις πέρας όσα κάποτε έταξα σε ένα λεωφορείο που μιλούσε η καρδιά και τα δάκρυα ήταν οι νότες που συνόδευαν και συνέδεαν τον ύμνο,τα όνειρα που έκανα μαζί της...
'Ονειρα που είχαν για πίνακα ζωγραφικής μια βάρκα σε μια ήρεμη λίμνη και τα νερά να είναι τόσο ήρεμα όσο μια αδηφάγα ψυχή θέλει να ηρεμεί να απολαμβάνει χορτασμένη πλέον τις αναμνήσεις μιας Ζωής...
Σε αυτήν την βαρκούλα σε μια ήρεμη λίμνη θα είμαι μόνος μου,όμως όχι αληθινά.απλα με εκείνη που ξεκίνησα μαζί της να τον ζωγραφίζω...
Και αυτή η λίμνη είναι ο δικός μου παράδεισος και εσύ ,ΕΣΥ ,
στην βάρκα αυτή που της λείπεις ήσουν η ευτυχία μου ,
θα ζείς μακριά από μένα .......

Η Αμερικάνα!

 Κάθεται απέναντί μου ακίνητη , με το βλέμμα καρφωμένο πάνω μου. Είμαστε στο γραφείο μου. Της έδωσα θέση στην καρέκλα  με το κεφάλι ενός κοριτσιού σκαλισμένο στην πλάτη της. Την κοιτάζω προσεχτικά αυτή την Αμερικάνα με τα καστανοκόκκινα μαλλιά και τα μάτια που έχουν το χρώμα που παίρνει η θάλασσα όταν δεν αποφασίζει αν θέλει να είναι γαλάζια ή πράσινη. Η μύτη της μικρή και φινετσάτη, γαλλική, όπως θα έλεγε η μητέρα μου. Το στόμα της μικρό κι αυτό αλλά μιλιά δε βγάζει λες και με προκαλεί να της φωνάξω : "πες μου, όλα αυτά που διαβάζω στα μάτια σου" αλλά τα σουφρωμένα κατακόκκινα χείλη της λένε :"όλα όσα θες να πω τα ξέρεις". Το δέρμα της πορσελάνινο χωρίς ψεγάδι, λευκό, καθαρό, χωρίς να έχει καμία ανάγκη να επισκεφτεί το Νοσοκομείο Συγγρού στη γειτονιά μου. Οι αισθητικοί και πλαστικοί δε θα βγάλουν δεκάρα από αυτή την κυρία. Την ξανακοιτάζω προσεχτικά...ούτε μία ρυτίδα η άτιμη!!!
Πόσω χρονών να είναι; Παρατηρώ τα ρούχα της. Τα ρούχα δείχνουν πάντα την ιστορία ενός ανθρώπου.Φτωχός, πλούσιος, νέος, γέρος, κοινωνικός, ατημέλητος...Φοράει μία φούστα καρό, φαρδιά με λίγες ζάρες -πλισέ τις λένε θαρρώ-. Όπως κάθεται φαίνεται λίγο το εσώρουχό της, ένα λευκό κομπινεζόν. Φορούν κομπινεζόν τώρα οι γυναίκες; Ίσως το φορούν σα νυχτικό, αν είναι μαύρο και με ντεκολτέ παραπέμπει σε νύχτα σεξ. Μπα, το δικό της είναι λευκό και το βλέμμα της αθώο και συγχρόνως γεμάτο σοφία. Δε σας είπα για την μπλούζα της γιατί......μην ξαφνιαστείτε, δε φοράει. ¨ενα μαντήλι στο λαιμό έχει μόνο κι αυτό λίγο αταίριαστο με τα υπόλοιπα ρούχα της. Α, είναι και ξυπόλητη.Ίσως ανήκει στα παιδιά των λουλουδιών.
Απότομα σηκώνομαι και την αγκαλιάζω. Το χέρι μου πιάνει ένα μικρό εξόγκωμα στην πλάτη της. Σαν τατουάζ μου φαίνεται. IDEAL DOLL P-93
 Το όνομά της είναι Χρύσα. Είναι γλυκιά και υπέροχη, ακριβώς σαν τη θεία μου τη Χρύσα. Μου την έφερε γυρίζοντας από τη Βοστώνη όπου σπούδαζε. Είναι η πρώτη και μοναδική μου κούκλα. Μοναδική και πανάκριβη σαν την αγάπη που μοιράστηκε μαζί μου η θεία μου΄, η οποία έφυγε, από αυτή τη διάσταση όπου ζούμε εμείς όλοι, πριν από λίγες μέρες.
Σ΄'αγαπώ, Χρυσάκι!
Μάγδα Ρηγα  

                                                 ..................................................


 




Υπήρξαν μέρες που θέλησα και κρύφτηκα στην σιωπή.
Άλλες μέρες η κούραση της δουλειάς δεν άφηνε την καρδιά μου γυμνή να τρέμει απο φόβο τα όσα η λογική καταδυναστεύει.
Υπήρξαν ημέρες έντονου στοχασμού και υπήρξαν λέξεις που θέλησαν να μετατρέψουν τον πόνο τον πόθο και το έρεβος σε ατελείωτα ποιήματα.
Άλλες ημέρες πέρασαν άπραγες και χάθηκαν στην απραγία ,και ξεχάστηκαν μέσα απο την απουσία ονείρων και αναμνήσεων.

Σήμερα πίεσα την θλίψη μου να βγει να αναστατώσει τα πέλαγα του είναι μου και η λογική θέλησε να φιμώσει την καρδιά και όσο και αν τα λόγια ήταν εκεί,τίποτα δεν έβγαινε, στριμωγμένα όλα σε μια σκέψη,σε μια πνοή και μια βαθιά θλιβερή ανάσα.

Για άλλη μια φορά είχα τον καπνό να μου κρατάει συντροφιά και σε αυτό το κλειστοφοβικό δωμάτιο(για απόψε) τον παρατηρούσα να ανεβαίνει ψηλά και να κάθεται εκεί,να δημιουργεί μια βουβή ασπίδα και να μου κλέβει λεπτά ευτυχίας που ίσως στο μέλλον να ευτυχώ και να μετανιώνω που τέτοιες ώρες τα σκότωσα ,μια θυσία στον βωμό της μοναξιάς μου.

Πήρα το θάρρος να ακουμπήσω στο παρελθόν,έβαλα τραγούδια να με πάνε γοργά εκεί και άφησα το μυαλό να βυθίζει το αναίμακτο μαχαίρι του,βαθιά,όσο πιο βαθιά μπορεί στην καρδιά και έτσι αβοήθητη να χτυπά το ίδιο γοργά και να ματώνει όσο πιο πολύ μπορεί.

Κάθε χτύπος και ένα καλάθι δάκρυα που αν τα πετάξεις σε έδαφος σκληρό αναμνήσεις θα φυτρώσουν.

Πεθαίνεις καρδιά μου?αυτό θέλω να κάνεις για εμένα σήμερα...δεν ξέρω χρονικά,πόσο θα σου πάρει,θέλω προστάζω να ξ αιματώσεις,να πάψεις έτσι,ίσως, να πονάς.

Τι είναι κείνο που δεν σε αφήνει να δεχτείς τετελεσμένες αποφάσεις και θέλεις να γυρνάς σε Εκείνη που σταμάτησε το όνειρο Ζωή σου,που για χρόνια αποτελούσε και δικό της?
Τι σε θέλει να εκτιμάς κάτι που σε εκτίμησε όχι έτσι όπως σου άξιζε και σε πέταξε στο καλάθι με άλλα άχρηστα που δεν είναι άλλα παρά τα ονειράτα σου τώρα πιά?
Γιατί νιώθεις την ανάγκη να πληκτρολογήσεις το νούμερο της,να μάθεις νέα της,να ακούσεις την ευτυχία της μακριά σου,την δική σου επαναλαμβανόμενη δυστυχία?
Γιατί θέλεις να νοιάζεσαι ακόμα αν είναι καλά,να ακούσεις πως σε αγαπάει,γιατί όσο και αν δεν το αποδέχεσαι σε ώρες οργής,και Εκεινη σε αγάπησε μοναδικά ,το ίδιο μοναδικά όπως και εσύ,αλλά που μόνο αν γυρίσει ο κόσμος τούμπα αυτή η αγάπη θα μπορούσε να ξαναγίνει ένα...
Γιατί θέλεις να χαζεύεις πινακίδες σε πανομοιότυπα αυτοκίνητα που τυχαίνει να συναντάς στο δρόμο σου και γιατί πανικοβάλλεσαι τι θα αντικρίσεις σαν δεις τον οδηγό του?
Θάρρος θέλει η αγάπη και κότσια και αντοχή στον χρόνο ναι?Εμπρός λοιπόν κάνε άλλη μια προσπάθεια να επικοινωνήσεις....Το Αντέχεις? Για άλλη μια φορά σκουπίδι και μετά να μαζεύεις τα κομμάτια σου και κουλουριασμένος γυμνός σε ένα πάτωμα κρύο να κλαις και να πενθείς...Το Αντέχεις?,Το Αξίζεις?Δεν απαντάς...όπως θες.

Και το μαχαίρι ακόμα πιο βαθιά μέσα σου.εκεί να ξεματώσεις να μην μιλάς,νακρή να μην αισθάνεσαι και η επόμενη μέρα να ξημερώσει ευωδία σε φτερά αγγέλων που με αγαπούν και με νοιάζονται.

Τι στο διάολο σε θέλει να οργίζεσαι κάθε φορά που πονάς,κάθε φορά που διαπράτεις τα ίδια λάθη και διαγραφείς όνειρα που σε θέλουν καλύτερο στο νέο εγώ σου.
Γιατί ενώ έχεις ξεχάσει την μορφή της,το πρωινό της ξύπνημα,τα νεύρα της ,τον τρόπο που περπατούσε δίπλα σου,τα σημεία που σε ακουμπούσε φαντάζουν νεκρά και κρύα?
Γιατί θες να τα γράφεις εδώ αυτά ενώ ξέρεις ότι στα καπάκια όταν τύχει να διαβαστεί από Εκείνη θα γίνεις περίγελος και δεν πρόκειται παρά μόνο να πάρεις μια δεκάρα σαν ξεκαρδιστικός ζογλερ στο δικό τους πριβέ τραπέζι?

Γιατί ενώ η νέα σου μέρα περιλάμβανεται από όνειρα δικά σου και ονειράτα άλλων δεν αφήνεις την επόμενη μέρα να ξεχάσει το παρελθόν της και θες να σκάβεις νέες πληγές πάνω σε εκείνες που μήνες τώρα επουλώθηκαν...

Ξεμάτωσες λευκή καρδιά;,άλλον ένα σπαραγμό να βγει και το τελευταίο πικρόχολο αίμα που απόψε σε φούσκωσε σαν την σελήνη σε πλήρες γιόμα.

και η λογική βρέθηκε να σκουπίζει το αποτέλεσμα,δάκρυα βάλθηκαν να ξεπλύνουν τα ίχνη και το μυαλό δρομολόγησε το θράσος να βρει το θάρρος και τα δυό μαζί να πορευτούν μαζί στην κοιλάδα ονείρων αγοράζοντας νέα και ξεπουλώντας τα παλιά,ίσως χαρίζοντας τα...

Νέα όνειρα σπρώξε στις φλέβες σου καρδία
ως τ'άκρα λευκά να φτάσουν
και αν είναι η αγάπη πειρασμός
αλλού θα βρούν να πιάσουν.

                                     ................................................................

 

 

 

 

 

 "Σε αγαπάω , για πάντα" ακούστηκες να λες...

Μα ο άνεμος έκλεψε τα υπόλοιπα...
"Σε αγαπάω ,για πάντα!...και ας είναι για πάντα να πονάω"
...Αυτό δεν ορκίστηκες?

Έλα να γνωριστούμε!
Ένα βλέμμα δεν είναι αρκετό!
Και μιλάμε... και γελάμε ... και παιχνιδίζουμε!

Αθώα παιχνίδια καταλήγουν σε πόθο...

Λέξεις που μας χαρίζονται ,μας κλειδώνουν μέσα τους.

Πήραμε να χρωματίζουμε τον πόθο κόκκινο και η επιθυμία έγινε φιλί.

Και φιληθήκαμε!

Λέξεις που μας χαρίζονται μας προσκαλούν στον παράδεισο που υπόσχονται!

Μαζί πήραμε να ονομάζουμε τα άστρα...Σε ένα απο αυτά δίνω το όνομα σου!

Τα χείλη που γευτήκαμε , μαγευτήκαμε και τα αφήσαμε να ριγούν το κορμί μας.

Και το κορμί , παλλακίδα στην ουτοπία του μυαλού.
Σπασμοί ηδονής σε σεντόνια έρωτα...
Και το μυαλό θέλησε να χτίζει κάστρα, να χρίζει Βασιλέα και Βασίλισσα.

Για υπηκόους έβαλες τα όνειρα και για κόλακες πήρες της λέξεις εκείνου που το φιλί σου δώρισες,το κορμί σου έταξες και τον πόθο σου έσβησε.

Και την καρδιά την φούσκωσες με όνειρα πέρα από κάθε φαντασία.

Μαζί αγοράσαμε χώρο στην ψυχή να στεγάσουμε τις αναμνήσεις που ζήσαμε και εκείνες
που θέλουμε να ζήσουμε.

Αγάπη πήρες να λες και όρισες την λέξη και την κατάσταση.
Μέσα σε αυτήν έβαλες και συναισθήματα που δεν μπορείς να τα ορίσεις.

"Σε αγαπάω",είπες και συνέχισες να πλέκεις τα όνειρα...
Κουράστηκες να πλέκεις,μα δεν θα σταματήσεις το ξέρεις.
Απλά πήρες να ζείς και λίγο το σήμερα και το σήμερα είναι ένα όνειρο με εσένα στο κέντρο του και το ταίρι σου,στην αγκαλιά σου.

"Σε αγαπάω ,Για πάντα" είπες και ότι ακούστηκε εκείνη τη παρθενική φορά,
όρκοι που σε θέλουν σε πόλεμο με τον ακόλαστο Χρόνο.

Μα έχεις τόση δύναμη...Στο τώρα κανείς δεν σε σταματάει,έχεις αυτό που θες!
Μια αγκαλιά?την έχεις , Ένα φιλί?το γεύεσαι , Τα όνειρα?τα χτίζεις τα ζείς...
Και το ταίρι σου ,δίπλα σου , να ονειροβατεί μαζί σου .

Όχι δεν είναι το ταίρι σου, λάθος , είναι η Ζωή σου...
Η καλημέρα σου,η καλησπέρα η καληνύχτα σου και τα όνειρα σου...
Η αγαπημένη ανάσα σου και ο αέρας σου ...
Ότι θέλησες και δεν φαντάστηκες πως υπήρχε!

                                    ..................................................................







Για χρώματα κλέβεις αυτά του ουρανού πριν να κρυφτεί ο Ήλιος...
Και θέλεις να τρέχεις από φανάρι σε φανάρι σε δρόμους άδειους,γνωστούς και μεγάλους...
Και θέλεις να τραγουδάς,μουσική που δεν έχει στίχο και να βυθίζεσαι στο παραλήρημα που αυτή σε φιλεύει...


Και εκεί που τρέχεις,οδηγείς,παρατηρείς και ακούς...
σταματάς και χάνεσαι...βυθίζεσαι και ονειροβατείς...
και όμως...πιο κοντά στο αληθινό όσο ποτέ...
πήρες να περπατάς στην δική σου Χώρα...

Όλα μυρίζουν όμορφα!!!
Και Εδώ και Εκεί,στο τώρα!!!
Η σκέψη σου σε βυθίζει σε μέρη που η καρδιά σου ανθίζει λουλούδια
άνθη που με κόπο φύτεψες,
και που με υπομονή περίμενες να μεγαλώσουν
μέχρι αυτήν,τούτη τη μέρα...
Και η ψυχή μια θάλασσα σε εκστατική νηνεμία...
περιμένει να γράψεις πάνω της το όνομα σου...

Πήρες τον πόνο του χθες και τον ονόμασες κόπο.
Πήρες την θλίψη του χθες και την ονόμασες υπομονή.
Πήρες το όνειρο του χθες και το ονόμασες ελπίδα.
Τα έκανες χώμα και σκέπασες τα όσα ήθελες στον χρόνο να φυτέψεις...
Και ότι περισσεψε...
Το σκόρπισες σαν άνεμο να παλέψει ενάντια σε εκείνον που προκαλούσε τη φουρτούνα...
Και περίμενες!!!Και περίμενες!!!Και περίμενες!!!
Και τα πότιζες με δάκρυα...και αίμα...και ιδρώτα...


Πόσα πήρες και τίποτα δεν κράτησες?
Γιατί τίποτα δεν ήταν δικό σου!!!
Μα ότι σου άνηκε,καρδιά δική σου,
όνειρα δικά σου,πάλι δικά σου δεν γίναν!?!
Καιρός να γευθείς τα όσα πάσχισες!!!
Εμπρός λοιπόν!!!Έλα!!!

"Περπατάω!!!", σκέφτεσαι!!!
Πόσο παιδί ήμουν τότε που μπουσουλούσα...
"Νιώθω!!!", σκέφτεσαι!!!
Πόσο μουδιασμένος , παράλυτος υπήρξα...
¨Ακούω!!!" , σκέφτεσαι!!!
Τα ερεθίσματα που δεν άφηνα να με ταξιδέψουν...
"Δεν μπορεί,Ονειρέυομαι!!!" , σκέφτεσαι !!!
Όνειρα που δεν ήθελες να πάρεις πινέλο να ζωγραφίζεις...
Όνειρα που δεν ήξερες πως υπάρχουν...
Όνειρα νέα...Πολύχρωμα που θέλουν να ναρκώνουν το μυαλό!!!
"Γελάω!!!" , σκέφτεσαι!!!
Με αυτά που έζησα,τα μεγάλα που ήτανε μικρά και με αυτά
τα πραγματικά μεγάλα και όμορφα που πρόκειται να ζήσεις!!!

Γιατί δεν υπάρχει πόνος που να μπορεί να σε αγγίξει...
Γιατί δεν υπάρχει παγίδα που να μπορεί να σε φυλακίσει...
Γιατί είσαι ελεύθερος και ελεύθερος θα είσαι...
Γιατί δεν υπάρχουν πάθη,παρά μόνο πόθος...
Γιατί δεν υπάρχουν λάθη ...
και αν υπάρχουν ίσως να ήταν η εμμονή σου ,το μόνο λάθος...

Η φιγούρα στο χθές , άνθρωπος στο σήμερα...
Η στάχτη στο χθες , φτερά στο σήμερα...
Ο τραγωδός στο χθες , θεός στο σήμερα...

"Η ηρεμία πριν την καταιγίδα!!!" σκέφτεσαι!!!
Η ηρεμία που είχες τόσο ανάγκη...
Αντέχεις καρδιά?
Στην καταιγίδα που θέλει να έρχεται αν νιώθεις πως πνίγεσαι μην φοβηθείς...
Καμιά καρδιά δεν πέθανε από αγνή,καθάρια ευτυχία!!!

Η ζωή έχει τον τρόπο της και αν τυφλοί,θα μας μιλήσει ...
Και αν παράλυτοι θα μας χορέψει...
Και αν κουφοί , θα μας δείξει...

Όσα δεν έχουμε τον ψυχισμό να δεχτούμε και τα εμποδίζουμε να έρθουν!!!

Υπάρχει χρώμα σε αυτή τη γη!!!
Πιάνεις πινέλο?Έλα να ζωγραφίσουμε!!!
Σε αυτό το καμβά ζωγραφίζουμε λουλούδια και σε αυτόν τον αγρό
η ευτυχία που θέλει να βασιλεύει,είναι ότι και ο μάγιστρος Ήλιος!!!
Πραγματικότητα!

                                        ...................................................







'Ενας ήλιος ανατέλλει .ένα φεγγάρι πέφτει σε λήθαργο...
Πόσες φορές οι σκέψεις μας ,έχουν καταφέρει να κάνουν αυτό το ταξίδι ?

Άκου με...
έχω τόσα να σου πω,τόσα να προσπαθήσω να σου εξηγήσω...
Λέξεις και ώρες θέλουν να μας βυθίζουν σε ένα παιχνιδάκι που δεν έχει τελειωμό
και δεν βρίσκει ποτέ παράδεισο στην κόλαση των όσων θέλουν να γράφονται...


Διάβασε με...
...Στο παραλήρημα αυτό...
Θέλω να ζήσω τα όνειρα που πιάνουν την στιγμή
και όσα υπάρχουν εκεί, τα κάνουν Κάστρα...
Αγέρωχα κτίρια που κοροϊδεύουν την θάλασσα
και παίζουν με τον αντάρτη άνεμο.
Και πάνω εκεί,θεός να θρονιαστώ
στην δική σου πραγματικότητα...

Κοίτα με...
Για άμμο να πάρω την παρέα και για νερό να βάλω τον
κλέφτη έρωτα...
Και να αρχίσω να χορεύω,όσα απλόχερα μπορούν να μου δοθούν...
Να ταξιδεύουμε μαζί,σε ότι θέλουμε να μοιράζουμε...
εικόνες σε παρόν,παρελθόν και πολύχρωμο μέλλον...
Να μπλέκω τις σκέψεις μας και τα θέλω σου,να γίνουν θέλω μου...
Η νέα μου πορεία,το ύστερο λιμάνι,ένας άγνωστος χάρτης και για τους δύο μας
να μας προκαλεί να τον χαράξουμε...

Ακου με...
Να σου ψιθυρίζω λόγια που θέλουν να κοκκινίζουν από έντονο πόθο
να σε χαϊδεύω και να χάνομαι πέρα από τα όσα, τα μάτια θέλουν να βλέπουν
πέρα από όσα το πάθος θέλει να ορίζει στις άκρες των δαχτύλων μου
όταν τα χάδια μου θέλουν να στερεύουν στα αυλάκια του κορμιού σου...

Κοίτα με...
Να προφέρω το όνομα σου από τα χείλη μου...
χείλη που δάγκωνες στον εκστατικό έρωτα μας,στην φαντασία της σκέψης σου
τα ίδια χείλη που θέλουν να σε καλημερίζουν στο όμορφο αύριο , στην φαντασία της σκέψης μου...

Διάβασε με...
Δεν υπάρχει σελίδα στο χθες,μονάχα μελάνη να γράψεις το αύριο...
Χρώματα να ζωγραφίσεις το τώρα...
Νότες να γράψεις μουσική,να μας πάει όπου θέλει
στην χώρα της Αθανασίας...

Ακου με...
Δεν έχω πάψει να μιλάω...
Κοίτα με...
Δεν έχω πάψει λεπτό να ονειρεύομαι...
Διάβασε με...
Και μάθε πως είναι από καρδιά να σου μιλούν,να σε κοιτούν και να σε νοιάζονται...

Μην κοιτάς στον βυθό,λόγια μου που η θάλασσα κράτησε...
Μην σε τρομάζει ο υγρός άνεμος,δάκρυα του χθες...περπάτησε τον...
Κάθομαι εκεί,που κόκκινα τριαντάφυλλα κοιτούν και σκεπάζουν τον Ήλιο
άνθη που κόπηκαν για να χαρίσουν στα χείλη σου ένα αμήχανο χαμόγελο
με στραμμένη την πλάτη στο χθες ακουμπώντας μόνο στο τώρα,θέλω να σε περιμένω...

Είσαι μόλις ένα βήμα μακριά...
άκου με...κοίτα με...Αγκάλιασε με ...
κάνε δικό σου ότι καιρό τώρα
περίμενε για σένα και δεν έπαιρνε υφή...

Είχα τόσα να πω...Είναι τόσα που ξέχασα...

Απλά κράτα με...και βυθιζε με στην αγκαλιά σου...
Και άσε με να στροβιλίζομαι στο μεθυστικό άρωμα σου
εκείνο που θέλει για μια στιγμή,να κλέβει τα φτερά μου...


Μην μου χρεώσεις τίποτα...
Γιατί το δαιμόνιο διάστημα στο φαύλο κύκλο του ρολογιού
είναι τόσο αργό που με κάνει να νοσταλγώ,να θαυμάζω,να ερωτεύομαι
και να πορεύομαι μόνος...

Μόνος ναι...γιατί τα φτερά σου θέλουν να ανήκουν αλλού
και στην πραγματικότητα αυτή,μόνο ονειροπόλοι μπορούμε
να είμαστε...

...............................................

Θυμάμαι...

… τα μάτια σου , όταν το πρώτο φως σε βρήκε να ατενίζεις τον ορίζοντα…

Θέλω να νοσταλγώ την υγρασία τους και τα όσα ήταν έτοιμα απλόχερα να τάξουν…

… την άμμο να μπλέκεται και να φωλιάζει στοργικά στα πόδια σου και η θάλασσα λίγο πιο δίπλα να προσπαθεί και εκείνη δειλά να σε αγγίξει…

… τον άνεμο να αγγίζει τα μαλλιά σου και να προσπαθεί να μας χωρίσει από την γαλήνια αγκαλιά μας…μάταια όμως…

… να αναζητάς τα αστέρια και εγώ δίπλα σου ,να σε έχω μόλις κλέψει από τον ίδιο ουρανό που θέλει να σε μαγεύει…Αλήθεια θέλεις να ανήκεις εκεί…

…την σελήνη ,να μας βλέπει μαζί και να κρύβεται σιγά σιγά στο απόλυτο φως , αργά το ξημέρωμα , θέλοντας να λυτρωθεί από την αμαρτία που θέλαμε να γευόμαστε μέσα στο βασίλειο της και που ονομάσαμε πόθο…

…το πρόσωπο σου μέσα στην αφή μου , ότι σε χάιδευε , με μαγικά σου το έκανες υπόδουλο και το χάριζες στις αισθήσεις…

…ξημερώσαμε με γέλια και φιλιά και θέλαμε όλοι οι δρόμοι να οδηγούν οπουδήποτε αλλού εκτός από το σημείο εκκίνησης ,το ίδιο σημείο άφιξης…το τέλος των όσων…

Θυμάμαι που έφυγες…Θυμάμαι που δεν ήθελα να φύγεις…

Θυμάμαι τις μυρωδιές των δρόμων που πήρα για επιστροφή ,το ίδιο άρωμα που είχα στα χείλη μου ,το άρωμα σου που θέλει να σβήνει ώρα με την ώρα,ανίκανος να το κρατήσω στην μάχη με το χρόνο και θέλει να με προκαλεί να κλέψω και άλλο…

Θυμάμαι να με χρίζεις άγγελο ,μα στο τώρα, όσοι με είδαν θέλουν να συζητούν για τα φτερά που για μια στιγμή παρέδωσα και η πτώση αυτή ,θέλει να είναι τόσο άτσαλη και τόσο δυνατή …με καλεί κοντά σου….

Θα ήθελα να ήμουν εκεί ,αν μπορούσα …

Μα αν είμαι , μου αρέσει να το ακούω…

Θυμάμαι...

…θα μου λείψεις σου είπα … χαμογέλασες…

Πόσο αλήθεια ήταν…

....................................................

Από παιδί έμαθα να κάνω όνειρα...

Τόσα πολλά και τόσο μεγάλα , όσα μπορεί η Καρδιά μου να χωρέσει...

Αναμνήσεις πήρα να ονομάζω τα εκπληρωμένα και Θέλω όσα δεν πρόλαβαν ή δεν βιάζονται να εκπληρωθούν...

  

Η καρδιά μου...ένα πουγκάκι από παιχνιδιάρικα όνειρα...

Πολύχρωμα και όμορφα,γεμάτο αγάπη,φτιαγμένα από την καλύτερη ονειρόσκονη.

Χρόνια και Χρόνια το πουγκάκι παρέμενε ανοιχτό...

Κάτω από τον απέραντο Ήλιο,

στο κέντρο της δίνης του Ανέμου,

στην γλυκιά της νύχτας Αμαρτία,

στο βάθρο της ομορφιάς της Ζωής,....

εκεί είχα τοποθετήσει το πουγκάκι αυτό,

την Καρδιά μου.

  

Λίγα Χρόνια πριν,σταμάτησα να ονειρεύομαι και πιάστηκα να πολεμώ την Κρίση.

Την Κρίση των Σχέσεων...

Μήνες πριν αυτή η Κρίση έπαψε να υφίσταται......

Στο πουγκάκι αυτό που λέγεται Καρδιά,

θέλησα να χωρέσω την θλίψη του ύστερα , με την κατάθλιψη της Μοναξιάς και έβαψα τα όνειρα

Μαύρα,στο χρώμα της απελπισμένης Συνήθειας των σχέσεων.

  

Η Επόμενη Μέρα δεν ήθελε να ξημερώνει...

Γυμνος και Μόνος...

Θλιμμένος και Απελπισμένος.

Με άρωμα περίσσιου Καπνού και Δακρύων..

Μα όλα αυτά αφήνονται και κοιμούνται στο παρελθόν...

Και αν κάποτε ξυπνούν από το λήθαργο

είναι άκακες και πράες

αναμνήσεις.......

Κανείς δεν ήταν δυνατόν να με σταματήσει να γεύομαι την ευτυχία...


Ο θεός δεν μπορόυσε να την αποτρέψει να σχηματίζεται στα Χείλη μου...

Και ο Θάνατος,άνηκε στην Ζωή μου,παρα μόνο σαν λέξη...

Κανείς...

Και Κανένας δεν μπορούσε να με Σταματήσει...

Μα για μια στιγμή...

Γνώρισα και πάλι την Καρδιά μου.....
 
 

.........................................................

Πίσω απο τις κουρτίνες μια Ανατολή σε περιμένει σε ακίνητο φόντο.


Και να που προβάλεις...Και όλα αρχίζουν...


Ορίζεις τα χρώματα...


Κόκκινο εκείνοι,γαλάζιο εσύ...


Τα βλέφαρα σου σφάλισαν.


Μα ότι τα μάτια συνέλαβαν,συνεχίζει με το ίδιο πάθος να ερεθίζει το μυαλό.


Μια εικόνα...Μια Ανατολή...και εκεί μέσα , χορεύεις , με ντάμα την ζωή σου...


Και οι βάρδοι ?, όνειρα ταξιδιάρικα, κτητικά...


Δάκρυα...


Δάκρυα... , λες , και δάκρυα τρέχουν απο τα μάτια σου.


θες να αναρωτιέσαι τελικά. Μα ότι σκέφτεσαι πρέπει να το φωνάξεις...


Αναρωτηθήκατε ποτε;


Αν αποτελούν τελειωμένα όνειρα που δεν βρήκαν μια θέση ανάμεσα στα αστέρια που τα είχαμε τάξει...


Η μήπως αποτελούν υπέρτατες στιγμές ευτυχίας που σαν παρορμητικός ποταμός χύνονται στην θάλασσα των αισθήσεων;


Κανείς δεν αξίζει τα δάκρυα σου. Έτσι , εκείνοι λένε...


Το ίδιο καλείσαι να του πες και εσύ , όταν εκείνοι κλαίνε...


Στο άβατο της δική μας κλειδωμένης ζωής , υπάρχουν πράξεις λόγια και δάκρυα που άφησαν την σιωπή και εκδηλώθηκαν δημόσια...


Υπάρχουν λόγια πράξεις και δάκρυα που αφέθηκαν ειδικά σε εκείνους που θελήσαμε να λατρέψουμε και να τους χαριστούμε...


Που όμως για κάποιον παράξενο λόγο , τώρα πια , στο ύστερα ενός χωρισμού , τους ευχαριστούμε...


Όμως κάπου εκεί , στο βάθος της καρδιάς , υπάρχουν λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ...


Υπήρξαν πράξεις που δεν έζησαν ποτέ...και αν...αν έζησαν ...τις σκότωσες νωρίς στην ντροπή της σιωπής...


Και δάκρυα που δεν ένιωσες ποτέ την ζεστασιά τους...την υγρασία τους...που όμως...γαμώτο ένιωσες...το βάρος τους στο μάγουλο σου...


Υπήρξαν...και υπάρχουν...για όσο η ψυχή σου θα πρέπει να τα κυοφορεί στην θύμηση .


Στο κήπο της ψυχής μας , όλα αυτά ένας παράξενος παράδεισος , και η Ζωή μας , ένας Αδάμ,μια Ευα που αμφιταλαντεύεται ανάμεσα σε ώριμα μήλα...


Πότε άγγελος και άλλοτε έκπτωτος...


Σαν μεθυσμένη παράσταση με νηφάλιους θεατές να σε βλέπουν να περπατάς... ένα βήμα μπροστά και το επόμενο στο πουθενα...


Μεθυσμένος για το κοινό , γελάς , περπατάς , τρικλίζεις και πέφτεις...


Στα σανίδια της δικής σου παράστασης...


...Κάθεσαι...


και θες να αναρωτιέσαι...


Κάθεσαι και ζυγιάζεις την Ζωή σου...


Κάθεσαι και χρεώνεις τα πάθη σου ως λάθη σου...


και τα λάθη σου ως τα σφάλματα σου...


Κάθεσαι και κλαις για ότι σε πλήγωσε...


και τραγουδάς ότι σε διασκεδασε...


Κάθεσαι και αναρωτιέσαι...τα ίδια που θες να φωνάξεις...


Πείτε μου ολοι εσείς...


είναι λάθος να αγαπάς?


είναι λάθος να ερωτεύεσαι?


είναι λάθος να ζητάς μια αγκαλιά...


Είναι λάθος να πιστεύεις στον άνθρωπο?


Είναι σφάλμα να πιστεύεις τον άνθρωπο?


Ότι τόσην ώρα σε θρόνιαζε πάνω του, τώρα φαντάζει μια καφέ άβυσσος...


Δάκρυα...


Σηκώνεσαι μα στο βούρκο των σκέψεων δεν σταματάς να βουλιάζεις...


Δάκρυα...


Δάκρυα...


Τα αφήνεις να κυλήσουν και τα πρώτα χειροκροτήματα μόλις ακούστηκαν...


Δακρυα...


Σε αυτή τη βουβή μεθυσμένη παράσταση που εσύ πρωταγωνίστησες έδωσες πολλά περισσότερα από όσα θέλησες σαν ηθοποιός να εκτελέσεις...


Δάκρυα...


Ενα παιδί πλησιάζει και ανεβαίνει στα σανίδια...


Σε αγκαλίαζει και προσπαθεί να βγάλει την μάσκα σου...την μάσκα του τραγωδού ηθοποιού που έβλεπε πως φορούσες τόση ώρα...


Σταματάει να προσπαθεί όταν καταλαβαίνει πως δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκεί , παρα μόνο το πρόσωπο σου...


Δακρυα...






Μην φοβάσαι για εκείνους που δεν χειροκροτάνε...σου ψυθιρίζει στο αυτί.






Δακρυα...


Απλά δεν γνωρίζουν αν η παράσταση τελειωσε...


Δακρυα...


Απλά δεν γνωρίζουν αν... και γιατί κλαις...


από έκπτωτα όνειρα ...?


ή απο υπέρτατη ευτυχία...

...........................






Θα ήθελα τόσο πολύ να ένιωθα τόσο αόρατος όσο πραγματικά είμαι μπροστά στα δικά σου μάτια.

Κάθε λέξη σου θανάσιμο βέλος και συνάμα κάθε λέξη σου για μένα θησαυρός.

Κάθε φορά που σ' ακούω πονάω και κάθε φορά που σ' ακούω ηρεμώ.

Προσπαθώ να φύγω, να τρέξω μακριά σου...να ξεφύγω. 

Και πάλι, εκεί πίσω είμαι.

Αναμένω, περιμένω...

κι αν η αναμονή μου βγεί σε κακό...

κι αν χάσω κάθε όνειρο που κάνω;

Κι αν φύγω; 

Θα σώθω; 

Κι αν φεύγοντας χάσω κάθε ευκαιρία για να ζήσω την κάθε μας στιγμή;

Κάθε ελπίδα;

Θα 'δινα τα πάντα για να χαθώ πίσω από ένα σου φιλί, να νίωσω το άγγιγμά σου...

Πλέον, όλα φαντάζουν τόσο μακρυνά...

Ένα παραμύθι δίχως τέλος ή πλοκή.-

Απορώ μερικές φορές πώς μας τα φέρνει έτσι η ζωή.

Κυλάμε σε κύκλους.

Χωρίς αρχή,

χωρίς τέλος.

Χωρίς διαδρομή.

Όσα φέρνει ο άνεμος, όπως θα 'λεγες κι εσύ.

Στιγματισμένος σαν μόνιμο τατουάζ η ψυχή μου, απ' τις δικές σου στιγμές.

Για σένα......!!!

...................................

 

 

 

 

 

Θαρρώ πως μαζί σου θα μπορούσα να αγγίξω το ουράνιο τόξο, θα μπορούσα να πιάσω το άπιαστο...

Να μετρήσω το άπειρο...

Να σταματήσω το χρόνο να κυλά για να κρατώ τις πιο ωρέες στιγμές...

εκεί...

παγωμένες και να τις βλέπω μιά ζωή...

 Θα μπορούσα να φθάσω τ΄ αστέρια...

- Μ' αγαπάς;

-Κάθε λεπτό που περνά!!

-Θα μ' αγαπάς;

-Κάθε μέρα που περνά!!

Θέλω να μου χαρίσεις την ζωή σου...

την αγάπη σου...

το φιλί σου...

την προδοσία σου...

το ψέμα σου...

το χάδι σου...

Κάθετι να το ζήσω πιο έντονα, μαζί σου, στον υπέρτατο βαθμό!

.

............................









Θέλω να χαθώ μέσα στις σκέψεις μου...

να κρατήσω αγκαλιά τον εαυτό μου. 

Να ταξιδέψω όπου θέλω...

χωρίς να σκέφτομαι κάτι που να με πονέσει ή να με αναστατώσει...

Θέλω απλά να κλείσω τα μάτια μου και να ονειρεύομαι και τα όνειρά μου να μην τελειώνουνε. 

Να μην με ξυπνήσει κανείς, ούτε γλυκά, μα ούτε κι απότομα.

Άσεμε να κλείσω τα μάτια μου,

μην μπείς στον κόπο να με ενοχλήσεις.

Έξω η πόρτα γράφει μην ενοχλείται...

εδώ ονειρεύονται..

όπου τα όνειρα είναι ιερά, κάτι που κανένας δεν μπορεί να στερίσει κανενός.

Άσε με να κάνω αυτό που θέλω....




για την ΕΛΕΝΗ Π.

.....................................................

 

 

 

 

 

Είναι εκείνες οι στιγμές που κάθεσε και συλλογίζεσαι...Τι θα έκανες χώρις αυτούς. Αυτούς που σ'αγαπάνε.

Που στο πρώτο σου δάκρυ είναι εκέι για να σου δώσουν μια γλυκιά αγκαλία και τα λόγια είναι περιττά, κι όταν είσαι μακρυά είναι εκεί για ακούσουν τη σιωπή σου, την απογοήτευσή σου, τον πόνο σου.

Όταν ο κόσμος χάνεται κάτω απ' τα πόδια σου είναι εκέι να σε σηκώσουν, να σου καθαρίσουν κάθε πληγή και να την επουλώσουν.

Ακόμα κι οι στιγμές που γίνεσαι εσύ αφόρητα φορτικος και παράλογος, είναι οι πρώτοι που θα ρθουν να σε λογικέψουν ακόμα κι όταν κάνεις πως δεν ακόυς.

Είσαι εσύ!
Για σένα που την ώρα που θα το διαβάσεις θα επικρατήση ρίγος στο σώμα σου, δάκρυ στα μάτια σου, χαμόγελο στο στόμα σου, ζεστασία στην καρδιά σου και μια γλυκιά ανάμνηση απο κάθε απίστευτα μαγική μας στιγμή.

....................................................

 

 

 

 

Φιλα με οπως ποτε... δεν εχεις φιλησει χειλια....

ψιθυρισε μου οτι η αγγαλια σου εχει φτιαχτει ακριβως για να χωραει το σωμα μου μεσα....

Σαν το κλειδι....με την κλειδαρια.... χωραμε ακριβως ο ενας στον αλλο....

τα χερια μου σε περιμεναν το μυαλο μου παραδοθηκε.....

πριν καν ξεκινησει τον πολεμο.....

Τα πλευρα μου διαλυονται απο την επιθυμια για αγγαλια....

Δεν ειναι τα ονειρα που νοστιμιζουν την πραγματικοτητα ειναι η ζωη που γενναει τα ονειρα χρωσταμε

στον ερωτα σε εμας χρωσταμε.....

Μακαρι να μπορουσα....

και ομως μπορεις ειμουν παντα σιγουρος οτι μπορουσες.....

Δικο σου αγαπη μου με ολη μου την δυναμη....

Σε χωρες μακρυα πολυ μακρια εκει που η αγαπη και ο ερωτας ειναι συναισθηματα με απολυτη κυριαρχια

στην κοινωνια....

Συνανηθηκαμε γιατι ετσι επρεπε

γιατι αλιως δεν γινοταν.....Γιατι ηταν γραμμενο να γινει

Γιατι καποιες αγαπες ειναι απαραιτητες για την συνοχη του κοσμου....

δημιουργουν ενεργεια θετικη ομορφη...
και για καποιους ερωτες....
Ενα φιλι και υστερα κι αλλο κι αλλο
και μετα πολλα και ακομα περισσοτερα ποτε δεν μπορει να ειναι μονο ενα......

και τωρα σωπασε μικρο μου....

γιατι ετσι πρεπει.....

γιατι σ'αγαπω......

τωρα δεν υπαρχει χωρος για λογια αγαπη μου ....
σωμασε τωρα ......

γιατι ετσι πρεπει.....

.................................

 

 

 

 

Ποιος θα αρνιόνταν μια δεύτερη ευκαιρία;
Μια ευκαιρία για να διορθώσει και να διορθωθεί....
να εξιλεωθεί...
Το δίλημμα τεράστιο! Η δεύτερη ευκαιρία μια!
Και αυτά που θέλουμε να αλλάξουμε πολλά!
Στις παρυφές του νου η μάχη μαίνεται σκληρή, αβυσσαλέα!
Η καρδιά άλλα προσδοκεί...
Η λογική άλλα προστάζει...
Μια δεύτερη ευκαιρία αιωρούμενη παρουσιάζεται
και αυτός που θα το αντιληφθεί θα την καρπωθεί!!

......................................................





Kάτι νύχτες σαν κι αυτή..


θα ΄θελα να γυρίσω το χρόνο πίσω..

Και αν είχα την ευκαιρία,

πάλι θα σε γνώριζα,

πάλι θα σ'ερωτευόμουν..


Και αν περνούσε από το χέρι μου..

Και αν ο έρωτας είναι νερό

που κυλά και δεν γυρνά πίσω,

τότε θα έκανα τον έρωτα

χιλιάδες μικρές γουλιές

και θα έσβηνα τη διψα μου για πάντα..
Και αν ένα ''σ'αγαπώ'' ήταν αρκετό..

Αν σ' ένα ''σ'αγαπώ'' μπορούσα να φυλάξω

όσα ένιωσα και έζησα μαζί σου,

τότε θα έκανα το ''σ'αγαπώ''

χιλιάδες σταγόνες βροχής και σαν σύννεφο

θα τις άφηνα να κυλήσουν στο άνυδρο κορμί σου..


Και αν ήμουν μέλισσα,

τότε θα βυθιζόμουν λαίμαργα

στο νέκταρ του ανθού σου..

Και θα φυλάκιζα τις γλυκιές σου στάλες

σε χιλιάδες φιλιά κάπου στο πέρασμα της άνοιξης..
Και αν ήμουν σάπιο σκαρί ξεχασμένο στους αιώνες,

τότε θα ριχνόμουν στο φουρτουνιασμένο σου ωεκανό


Μα το μόνο που είμαι..

Ναι..

Είμαι ενας κλέφτης ψυχών..

Και αν γυρνούσα πίσω το χρόνο

πάλι θα έκλεβα τη ψυχή σου..

και θα την κλείδωνα κάπου μέσα στον Άδη,

να καίγεται από πόνο και πάθος

και να παρακαλάει για λίγη ακόμα αμαρτία....

..............................................





Ένας λαβύρινθος το μυαλό!! Γεμάτο κρυφούς με μυστικούς δρόμους που σε οδηγουν σε αναμνήσεις.


Σε αναμνήσεις που σε κάνουν να γελάς....

Σε αναμνήσεις που σε προβληματιζουν........

Σε αναμνήσεις που δεν τις αντέχεις ...

Πώς αντιδράς όμως σε καθε μια? ? ?

Στην πρώτη περίπτωση τις κρατας βαθειά μεσα σου, σαν φυλαχτό!!!!

Στην δευτερη περίπτωση πρέπει να σκεφτείς όλες τις εκδοχές και όλες τις απόψεις!!!!

Στην τρίτη περίπτωση κλείνεις τα ματια σου, προσπαθώντας να τις διώξεις...... Μα όοοχι, λες και σε εκδικούνται για αυτή σου την προσπάθεια και σε στοιχιώνουν....

Ποσο δύσκολο όμως να τις βάλεις σε "κατηγορίες"? ? ?

Όλα τα μονοπατια στο μυαλο ενώνονται. Σαν ενα παζλ, κάθε φορα προστίθεται κι αλλο ένα κομμάτι... Μην ξεχάσεις τα παλιά σου κομμάτια! Αυτα θα σου καθορίσουν τα επόμενα!!!

Μα γιατι μπαίνεις σε αυτα τα δρομάκια? ? ?
Ποιος ειναι ο στόχος σου? ? ?
Να πληγωθεις? ?
Να παραδειγματιστεις? ? ?
Ή να μεινει στασιμος σε καλες στιγμες του τότε? ? ?

Προσεχε ψυχή μου μην χαθεις εκει!!! Σε θέλω κοντά μου με όλη σου τη δύναμη!!!

γτ έχω ένα κακο προαίσθημα? ? ? Λες να πέσω έξω? ? ? ? Κι αν βγω σωστος? ? ? ?

.......................................................





Μερικές φορές χάνεσαι στους δρόμους που έχεις να επιλέξεις.....


Άλλωτε υπάρχει φώς που σου δείχνει την κατευθυνση.... Δεν φοβάσαι!

Άλλωτε ένα αμυδρό φως σου δειχνει αυτα που πρέπει να ξέρεις και τιποτα άλλο....

 Μα υπάρχουν πνεύματα στο σκοτάδι που σε προκαλουν να τα ακολουθήσεις!!!!!

Και άλλωτε πηγαίνεις στα τυφλά....

Με μόνο οδηγό την διαίσθησή σου!!!!

Όσο όμως και να φαντάζει παράξενο, το πιο επικίνδυνο ειναι αυτό το αμυδρό φώς!!!

Δεν σου αρκεί ποτέ αυτό που βλέπεις!

Ψάχνεις για να βρεις το παραπάνω....

Σε παρασύρει η περιέργεια σου....

Αυτή η φωνή που σε προκαλει, σε τσιγκλάει.....

Τι επιλέγεις λοιπόν? ? ? ?

Είσαι δυνατός για να διαλέξεις αυτά που θες? ?

Η' μήπως φοβάσαι τις συνέπειες? ?

Μα, απο την στιγμή που θα έχεις κάνει αυτό που εσύ θες....

Γιατι να ανυσυχεις για όλα τα υπόλοιπα? ? ?

Οι απειλές, οι προειδοποιήσεις και οι ενδιασμοί είναι αυτά που σε κρατάνε στάσιμο...

Μην ξεχαστείς όμως!!!

Δεν γίνονται ολα ετσι όπως τα θέλουμε....

Σε ένα παιχνίδι συμμετέχουν όλοι οι παίκτες...

Δεν πρέπει να τους ξεχασεις....

Αλλιώς θα καταλήξεις να παιζεις πασχέτζα μόνος....

Μην ξεχνας τα θέλω τους!!!

Όχι για να τα ικανοποιήσεις....

αλλά για να μην τα αγνοήσεις!!!

Τι επιλέγεις λοιπόν? ? ? ?

Ναι, εσυ πρέπει να επιλέξεις!!!

Εσύ γνωρίζεις καλύτερα απο όλους τι θες

τι χρειάζεσαι,τι πραγματικά έχεις ανάγκη!!!

Κι αν σου φαινεται δύσκολο,τότε ψάξε μέσα σου!

Βρες αυτο που ζητας!

Καπου εκεί βρίσκεται!!

Μεσα στο πιο ισχυρο σημειο της ψυχής σου....

Μην επιλέξεις επιπόλαια μα ούτε και να τρελαθεις!!!

Στο χέρι μας είναι να τα κάνουμε όλα πιο ΑΠΛΑ!!!!!

...............................................





Πόσες φορές έχουμε αναρωτηθει αν όλα ειναι τυχαία στη ζωή μας ή ακολουθούν ενα προκαθορισμένο σχέδιο? ? ?


Πολλοί πιστεύουν πως η Μοίρα μας καθορίζει ότι περνάμε και ό,τι ζουμε... απο τη στιγμή που γεννιόμαστε μεχρι τι στιγμή που θα πεθάνουμε.... Από την αρχαιότητα πιστευαν πως οι 3 Μοιρες καθορίζουν τον τρόπο ζωής των ανθρώπων!!! Κόρες της Ανάγκης, δεν σε άφηναν να ξεφύγεις από αυτα που ήταν μελλούμενα να σου συμβούν.....

Μα ξεχνας πως ακόμη και ο σοφός Πλάτωνας ειχε πει κατι πολυ σημαντικό που πραγματικά σε διχάζει.... Εκεί στα κείμενα της "Πολιτείας" τόνισε μια φράση: "Αιτία ελομένου - θεός αναίτιος" (η ευθύνη ειναι σε αυτόν που κάνει την επιλογή - ο Θεός δεν έχει καμια ευθύνη)... Μήπως λοιπόν ισχύει και τώρα κάτι τέτοιο? ? ? ? ?

Όντως υπάρχει η Μοίρα που μας καθοριζει ΕΝ ΜΕΡΗ τη ζωή μας αλλά όλα τα υπόλοιπα τα καθορίζουμε εμείς με τις επιλογές μας...

κι ας επιμένει μια ψυχή για το αντιθετο....!!!!!

Σίγουρα η μοίρα μας δείχνει τα μονοπάτια που πρέπει να ακολουθήσουμε, και τις περισσότερες φορες (για να μην πω όλες τις φορές) είναι τα μονοπάτια που θα μας κάνουν ευτυχισμένους...Άκομα και ο πόνος που νιώθουμε έχει ως στόχο να εκτιμίσουμε τις χαρούμενές μας στιγμές...


Μα αν κάνεις εσύ την λάθος εκτίμηση της ευκαιρίας και επιλέξεις κάτι άλλο? ? ? ? Τότε η μοίρα δεν θα σε οδηγήσει εκεί που θέλει..... Ισως να σε πάει σε ένα εναλλακτικό δρόμο... Αλλα και πάλι εσύ διαλέγεις.....


Πως λοιπόν μπορείς να κατηγορήσεις την μοίρα για κάτι που εσύ δεν έκανες? ? ?Για κάτι που εσύ δεν διάλεξες? ? ? Για κάτι που παλιά δεν το ήθελες και τώρα το αποζητάς (και μην μου χρησιμοποιήσεις το λάθος timing ως δικαιολογία....)? ? ? ? ?

Ναι, κάποια πράγματα στη ζωή μας είναι μοιραία (π.χ μια αγκαλιά) αλλά μετά στο χέρι σου είναι να δεις την ευκαιρία κατάματα και να την αδράξεις.....

Πρόσεχε μόνο μην το μπερδέψεις με το συναίσθημα..... Εκεί δεν υπάρχει λογική για να αναλύσουμε (πολύ απλά!!!)...Τα συναισθήματα σου έρχονται από εκεί που δεν τα περιμένεις (μοιραία η αγάπη, ο έρωτας, το μισος)... Δεν ελέγχονται...... Δεν τα επιλέγεις.... Απλά τα ακολουθείς (είτε με τη θέληση σου είτε όχι)..... Γιατι κοντα στην μοίρα κάθεται αυτο το φτερωτό πλασματακι που σε κάνει απλά να ζεις στον παραλογισμό των συναισθημάτων (ευτυχώς ή δυστυχώς? ? ? ? ?)
Για αυτό δεν ξέρεις ποτε τι σου επιφυλάσει η αυριανή μερα!!!! Μάτια ορθάνοιχτα και το μυαλο σε λειτουργία......

...................................................






Έχεις σκεφτεί ποτε να σταματήσεις τον χρόνο? ? Να είχες την δυνατότητα να τα παγώσεις όλα και να μείνεις για λίγο μόνος.....


Να σκεφτείς τι έχεις κάνει....

Να κλάψεις για τα λάθη σου....

Να βρεις τη δύναμη να συνεχίσεις.....Να μείνεις στη στιγμη που το μυαλό αδιάζει και γεμίζεις απο συναισθήματα.....

Σε όλες τις περιπτώσεις ο χρόνος δεν είναι και πολυ με το μέρος σου!!!!

Γι' αυτό θέλω να τον σταματήσω... "Σταματημένα όλα γύρω μου κι εγω να κανω ό,τι θελω κι ό,τι ποθω" όπως λέει και το τραγούδι!!!!! Γιατί ο καθένας μας χρειάζεται χρόνο με τον εαυτό του... Να συνομιλήσει μαζί του... Να ψάξει να βρει τι θέλει..... Να μάθει αν ειναι ικανοποιημένος..... Αν έχει παράπονα.... Μα μόνο ο εαυτός μας είναι δίπλα μας στα εύκολα και στα δύσκολα..... Ίσως και ο πιο σκληρός και αμίλικτος κριτής τον πράξεών μας...

Άλλες φορές θέλουμε να σταματήσει ο χρόνος σε μια στιγμη
Σε μια αγκαλια...

Σε ενα βλέμμα...

Σε μια λέξη.....

Σε ένα φιλί....

Πόσο δυσκολο είναι να συνειδητοποιείς πως πρέπει να φύγεις...?

Να αφήσεις αυτό που ζητάς γιατί δεν έχεις χρόνο.....

Να έχεις να αντιμετωπίσεις αυτό το άτιμο "πρέπει να φύγω".....

Ίσως σε αυτό να φταίμε κι εμείς που βαζουμε τις προτεραιοτητες...

Και ,ναι, εκεί ακριβώς θες να σταματίσεις τον χρόνο....

Αλλά πόσο χρόνο χρειαζόμαστε? ? ?
Σου φτάνει μόνο μια ώρα? ? ?
 Γιατι εμένα μου φαίνεται καπως απίθανο? ? ? ?
 Ούτε για την πρώτη περίπτωση αλλά ούτε και για την δεύτερη δεν φτάνει......

Όμως υπάρχει και η αντίθετη περίπτωση...

Να θες να περάσει γρήγορα ο χρόνος...
Εκέι όμως αλλάζει ο αντίπαλός σου

και γίνεται χερότερος

Εκεί έχεις να αντιμετωπίσεις τον πόνο...

Λογικό να θες να το ξεπεράσεις όσο πιο γρήγορα μπορείς..

Όμως τελικά αν καταφέρναμε να κάνουμε αυτά που θέλαμε στους χρόνους που θέλαμε ίσως και τότε να μην ειμασταν ικανοποιήμενοι. Για σκεψου: μπορεί τελικα ο χρόνος να μας βοηθάει να εκτιμίσουμε αυτα που απολαμβάνουμε κάθε στιγμή.. Μας βοηθάει να τις κρατίσουμε σαν αναμνήσεις... Να λοιπόν τι ειναι στο χερι μας να κανουμε.....

Ίσως για αυτο το λόγο να μην έχουμε την δυνατότητα να καθορίσουμε εμείς το χρόνο

Όλα θα έχαναν το νόημά τους...

Ένας χρόνος... τόσοι πολλοι άνθρωποι

Ποιός να πρώτοπρολάβει να τον σταματήσει ή να τον επιταχύνει? ? ? ?