..................................................................

καθώς το καλοκαίρι εξατμίζεται στον αέρα

κι οι μέρες λιγοστεύουν

κοιτώ

τις αποσκευές που θα ταξιδέψουν

την εικόνα του άδειου δωματίου μου

μέσα στην νύχτα ακούω τη φωνή σου

να μου το λέει

ναι

σου κάνω σήμα

πιο σιγά

να μη ξυπνήσει ο ταξιδιώτης

τακτοποιώ τις δύσκολες μέρες

στα συρτάρια

ταξίδια, λόγια, τηλέφωνα,

ταξίδια ανομολόγητα

λόγια της δουλειάς

τηλέφωνα του φθινοπώρου

ακούω το τραγούδι που μου στέλνεις

με αμηχανία

στο μέσα σκοτάδι μου

ανάβει λάμπα θυέλλης

που σβήνει ξαφνικά

λόγω της απουσίας σου

μόνο μαζί νιώθω να είμαστε ένα

πως μεταφράζεται κάτι τέτοιο σε συναίσθημα

που να αντέχεται τις ώρες του ...χωρίς

διαβάζω λεξικά, ψάχνω παλιές γραφές

να μάθω

από αύριο

το έρημο δωμάτιο να μάθω

να γεμίζω

άμαθος από τέτοιες διαδικασίες

κι αθώος όσο ένας "τρελός Πιερό"

έξω από το κάδρο της κάμερας

και μετά η σιωπή ενός ύπνου

που αρνείται να έρθει

πως μαθαίνει κανείς να κοιμάται

ξανά, όταν τα μέσα κύτταρα έχουν εντελώς ξυπνήσει ;

ζητώντας ανεξέλεγκτα να επαναφέρουν σκουριασμένες απο χρόνια λειτουργείες...

Παραμένω άγρυπνος στα Εξάρχεια του Σηάτλ

περιμένοντας το παυσίπονο ξημέρωμα

και το μαζί

που μου μαθες

πριν εξαφανιστείς

στο τρίτο κουδούνι του φθινοπώρου.....

     ....................................................................





Στην αρχή ένιωσα το γνωστό ρίγος που με διαπερνά όταν κλείνω την πόρτα
Το ρίγος της φυγής σου
Ένα ρίγος απουσίας
Μετά ήρθαν οι πόνοι στο σώμα
Πόνοι καθολικοί
Ανεξέλεγκτοι
Προσπάθησα να συγκεντρωθώ
Έκανα μπάνιο, ξυρίστηκα,
Μια προσπάθεια κανονικότητας
Έβαλα μουσική κι άναψα τα φώτα
Άνοιξα το παράθυρο
Να ακούω τη μουσική με την βροχή
Να ετοιμάσω το σακίδιο
Ανακουφίστηκα από τη δροσιά που μπήκε
Μετά ήρθε ο πυρετός
Σκεπάστηκα
Και πήρα να διαβάζω
Κι εκεί
Ακριβώς εκεί
Το μίγμα ρίγη, πόνοι, πυρετός
Έγινε όνειρο
Με εικόνες χωρίς σύνδεση:

Όταν σε περιμένω
Όταν δε σε περιμένω , αλλά έρχεσαι
Όταν σε ζητώ και δεν απαντάς
Όταν απαντάς πριν σε ρωτήσω
Όταν μου γυρνάς την πλάτη
Κι εγώ νομίζω ότι δεν με καλείς
Ενώ το σώμα σου μου ουρλιάζει «έλα»
Όταν με φιλάς
Όταν με κοιτάς στα μάτια
Όταν με κοιτάς στα μάτια με φιλάς και μου λες «σε θέλω»
Όταν αλλάζεις τη φωνή σου για να δικαιολογηθείς
Όταν με συντρίβεις με ένα συγγνώμη σου
Όταν ξενυχτώ στη σκέψη σου
Όταν σου μιλάω με τα πιο άσχημα λόγια
Όταν ακούω τη βροχή και νομίζω ότι είσαι δίπλα
Όταν θέλω να σε βαρεθώ και σε θέλω περισσότερο
Όταν χαμογελάς
Όταν δακρύζεις
Όταν νιώθουμε αμηχανία με τις ζαβολιές μας
Όταν το κρύβουμε
Όταν το συζητάμε κι αμέσως το διαγράφουμε
Όταν δημιουργούμε το δικό μας λεξικό ορισμών
Όταν δεν καταλαβαινόμαστε
Όταν σου λέω μην έρθεις, κι εννοώ έπρεπε νασουν ήδη εδώ
Όταν κοιμάσαι και σε κοιτάζω
Όταν βλέπεις το φιλμ και σε κοιτάζω
Όταν με ρωτάς «κουράστηκες» κι εννοείς «κουράστηκα»
Όταν ξέρω ότι με σκέφτεσαι κι είναι δύσκολο να συγκεντρωθείς
Όταν αφήνεις τα δικά σου για τα δικά μου
Όταν αλλάζεις
Όταν αλλάζω
Όταν δοκιμάζω μόνο για σένα
Όταν μου λες «πρώτη φορά»
Όταν δε σε πιστεύω
Όταν σου λέω «για πάντα»
Όταν δε με πιστεύεις επίσης
Όταν με εμπιστεύεσαι
Όταν με προτιμάς
Όταν με αγνοείς
Όταν παρκάρεις
Όταν κάνεις το πιο άσχημο καφέ του κόσμου
Όταν σε χρειάζομαι
Όταν δε σε χρειάζομαι και στο λέω
Όταν με ακούς και δεν με πιστεύεις
Όταν δακρύζεις
Όταν με κοιτάς με σκληρότητα
Όταν τελειώνεις σιωπηλά
Όταν σταματώ
Όταν σταματώ για να το καταγράψω στη μνήμη
Όταν ξέρω ότι τίποτε δεν είναι για πάντα
Αλλά δε με νοιάζει καθόλου
Όταν γελάς
Όταν μου λες ιστορίες για ανθρώπους που δε θα γνωρίσω ποτέ
Όταν φοβάμαι μη φρικάρεις
Και φρικάρω εγώ
Όταν δεν μιλάμε
Όταν μιλάμε
Όταν αρνιέσαι να κάνουμε έναν καβγά της προκοπής
Όταν σου έχω έτοιμο καβγά και μόλις σε βλέπω ξεχνάω τα πάντα
Όταν το μόνο που θέλω είναι να είμαστε αγκαλιά
Όταν περιμένω ένα τηλέφωνο
Όταν αρνιέμαι να υποσχεθώ οτιδήποτε
Όταν σιχαίνομαι τις δεσμεύσεις
Όταν κοροϊδεύω τις σχέσεις
Όταν μισώ τους μικροαστούς
Όταν διαπιστώνω ότι έχω γίνει όλα όσα σιχαίνομαι
Όταν αλλάζεις πάλι
Όταν αλλάζω πάλι κι εγώ
Όταν αποφασίζω να τελειώσουμε
Όταν το αναιρώ μόλις το λέω και θέλω να ξεσπάσω σε λυγμούς
Όταν φοβάμαι
Όταν μου κρατάς το χέρι
Όταν με φιλάς ήρεμα σα να θες να με ανακαλύψεις
Όταν με φιλάς παθιασμένα σα να θες να με καταπιείς
Όταν σ’ αρέσει η μυρωδιά μου
Όταν ξεχνάς να μου το πεις
Όταν μου το λες και σε κοροϊδεύω

Όταν αποφεύγεις να μου πεις γιατί θες να είμαστε μαζί
Όταν μου λες , αλλά δε μου αρκεί
Όταν δε ξέρω τι πραγματικά θέλω να μου πεις για να ηρεμήσω
Όταν με κοιτάς κι ηρεμώ
Όταν νιώθω ασφαλής μόνο μαζί σου
Όταν νιώθω αθώος
Όταν νιώθω πρόστυχος
Όταν νιώθω υπεράνθρωπος
Όταν νιώθω γελοίος
Όταν γελάμε αγκαλιά
Όταν κοιμόμαστε
Όταν με ξυπνάς με τον τρόπο μου μ αρέσει
Όταν χτενίζεις τα μαλλιά σου
Όταν φεύγεις κι οι αποχαιρετισμοί μας είναι μια ακόμη συνάντηση
Όταν όλα αυτό δε τελειώνει ποτέ…

                                     ..............................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

κοιμάσαι

ακούω την αναπνοή σου να ανακατεύεται με το κύμα που σκάει

κάτω από το ανοιχτό μπαλκόνι

κάθομαι τυλιγμένος με την μπλε κουβέρτα σου

έχει πολύ σκοτάδι

καθόλου αστέρια

κι έναν κρύο υγρό αέρα

που με κρατά άυπνο

χωρίς πίσω σκέψεις

απολαμβάνω τη νύχτα αυτή

και μου αρκεί αυτό το σκηνικό

νιώθω

την αλλαγή

μάταια προσπαθώ να θυμηθώ

τα πριν από αυτή τη συνάντηση

διαλύθηκαν σαν ακουαρέλες

στη βροχή

αυτό να είναι άραγε

η ευτυχία...

η γαλήνη...

κοιτώ τη θάλασσα

δεν την διακρίνω

την ακούω

κι ανάμεσα της

ακούω την ανάσα σου

κι αυτό τώρα

μου αρκεί

σκέφτομαι

πόσο εύκολα με έκανες

να ξεκαθαρίσω το τοπίο μου

να αποσυμπιεστώ

να ξαναγίνω πάλι εγώ

ήρεμος

και θέλω

να σε γεμίσω φιλιά

ευγνωμοσύνης

κι αγκαλιές σφιχτές

μα φοβάμαι μη σε ξυπνήσω

θα περιμένω

να το δω

πως λειτουργεί

το πρωί

στην επιστροφή

στις "κανονικές" συνθήκες

των αστικών ρυθμών μας

αυτό

θα περιμένω να το δω

πόσο βιώσιμο θάναι

στην πόλη

η απλά μια αλλη απρογραμμάτιστη

φυγή από την πληκτική καθημερινότητα

που δε λειτουργεί

σε συνθήκες καθημερινότητας

ο πόνος κι η απόρριψη

τούτη την μαγική νύχτα

μπορεί να υποχώρησαν

αλλά δε μπορώ να κάνω ότι δεν υπήρξαν ποτέ

γι αυτό

σε αναμονή

του αύριο

σε αναμονή παραμένω

μιας νέας μέρας

μιας νέας ιστορίας ίσως

μιας νέας ζωής το πιθανότερο

με σένα

η χωρίς....

                  ...............................................







ειναι καλα οταν το ξερω

οτι με σκεφτεσαι

και μου το λες οτι σου λείπω

οταν δε με μπερδευεις

με αλλους το πρωι

οταν καταλαβαινεις τις δικες μου

ανομολογητες υπερβάσεις

οταν κανεις κι εσυ τις δικές σου

επειδη το θες εσυ κι οχι εγω

ειναι καλα οταν δε με υποτιμας

οταν δε κρυβεσαι

οταν δε φοβασαι, οταν μιλας

οταν επιλεγεις, οταν τολμας

οταν αλλαζεις καθημερινα σε κατι αλλο

και δινεις χωρο να σε ακολουθω

οταν ερχεσαι στη θεση μου

ειναι καλα

κι οταν οι δικες μου αξίες

αντικαθιστουν παλιες ξεπερασμένες δικες σου

ειναι καλα οταν με εκπλήσεις

οταν δημιουργεις οταν καλυτερευεις

ειναι καλα οταν δεν σκεφτεσαι πως να βολευτεις

αλλα το πρωτόγνωρο θες να κατακτήσεις

ειναι καλα οταν μεγαλώνεις χωρις να πνίγεις την παιδικη σου αθωότητα

οταν εχεις διαθεση να ανακαλύψεις

κι οχι να προσαρμόσεις

ειναι καλα οταν προχωρας

με ανασφάλεια

κι οχι οταν απολαμβανεις

νεκρα προγαμιαια συμβόλαια

απο καιρο ακυρωμενα

τοτε ειναι καλα

να ξερω πως θαθελες να ζεις

κι οχι να επιβιώνεις

και να ξερεις την τεραστια διαφορα

των λέξεων μεταξυ τους

τιποτε απο τα παραπανω δεν ισχυει ομως

σαν εξωτικο φρουτο

με τρως

σα γραφικη φιγουρα με κοιτας

σα παραδοξο της φυσης με αντιμετωπίζεις

αρνιεσαι να με πλησιασεις

φοβασαι να αποκαλυφθεις

αγωνιζεσαι να με παγωσεις

και για δες

τα καταφερνεις

τα καταφερνεις μα χαρα

κι αυτο ειναι

το δικο σου "καλα" στην ιστορία......

    ..............................................










Μπορεί ένα ξαναζεσταμένο φαγητό που αφέθηκε να ταξιδέψει χιλιόμετρα μακριά
να παραμένει γευστικό εκτός συναισθηματικού ψυγείου
όταν μάλιστα την πρώτη φορά που δοκιμάστηκε είχε προκαλέσει συμπτώματα δηλητηρίασης και για καιρό παρενέργειες του παρασυναισθηματικού; 
Μπορεί να κρατηθεί πάνω σε μη ομολογίες, μια ζωή
με μέλλον και περιεχόμενο
σα σαλάτα χωρίς λάδι
αναγκαστική διατροφική συνήθεια χαμηλών λιπαρών
γεμάτη μόνο από υποσχέσεις και λόγια λόγια λόγια
για υπομονή κι ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός… 
μπορεί να αλλάξει ένας άνθρωπος που δεν αντέχει το κενό του ρίσκου
που δεν έμαθε να συνομιλεί,
που προσπαθεί να ακούσει και μετά να κλείνεται ολομόναχος, να κάνει επεξεργασίες κειμένου και copy paste συναισθημάτων
με σχολική επιμέλεια πάνω σε συγκεκριμένο ωρολόγιο πρόγραμμα
ερήμην του συνομιλητή ; 
μπορεί κανείς να ζει σε Β προβολή και να ζητά να γίνει πιστευτός
πως όλα για πρώτη φορά συμβαίνουν
μπορούν οι προθέσεις να αντικαταστήσουν τις καμένες ασφάλειες μιας σχέσης
μπορεί μια «καλημέρα» να αφήνει τα σημάδια της σα χαστούκι σε ξενυχτισμένο πρόσωπο
και η ζωή να συνεχίζεται
σα φωτορομάντζο του Σαββατοκύριακου; 
έχει κανείς απάντηση; 
γιατί εγώ δεν έχω
και μεταξύ μας ούτε νομίζω ότι αξίζει τελικά να την αναζητήσω πουθενά πια....

   ................................................

 

  

 

 

Βομβαρδισμένες πόλεις ημέρας αργίας

μοιάζουν με εραστές που δεν μπορούν να αγαπηθουν

με την πρώτη ευκαιρία όλοι τρέχουν στις ερωμένες εξοχές

αυτές που έχουν για την πραγματική τους χαλάρωση

αφήνοντας τις πόλεις-συζύγους

στη μοναξιά της κουζίνας τους

στην άδεια άσφαλτο

και στους αλλοδαπούς ταξιτζήδες

κόσμος ανίκανος να μετατρέψει τον έρωτα σε αγάπη

γι αυτό διπλά δυστυχισμένος κι ανάπηρος συναισθηματικά

σαν έφηβος στον πρώτο έρωτα

στο μεταξύ στη σιωπή της πόλης

απλώνω δίχτυ προστασίας για την βραδινή απουσία

που θα σκάσει παρέα με τη μυρωδιά του ολάνθιστου γιασεμιού

και της βιολέτας στο μπαλκόνι

ώρα υγρή της μνήμης

λίγο πριν ο ύπνος ξορκίσει

την περηφάνια μου στην μη παρουσία σου

δεδηλωμένος μη κανονικός στα έθιμα

να διεκδικώ τον πιο κανονικό σου ενδιαφέρον

ξεχνώντας πως οι επιλογές μου

με οδήγησαν εδώ

κι αλίμονο αν αυτό που επιλέγω

θέλει να ζει αλλιώς

κι όμως αφού με φωνή οργής μου πήρες το δίχτυ

με αφήνεις απροστάτευτο στην απουσία σου

καθώς η νύχτα του Αυγουστου σκληρά προχωρεί

στην πόλη χωρίς ανθρώπους

να διαχειρίζομαι

στην βεράντα

αισθήματα απόστασης

γεύσεις μιας ζωής που δε θέλησα

κι όμως τη βρίσκω μπροστά μου

πάντα

μια διαρκής κόντρα αυτού που θέλω να είμαι

κι αυτού που οι άλλοι ονομάζοντας κανονικό

ότι τους βολεύει

με απομονώνει

πιο πολύ πιο συχνά πιο άδικα

πάντα σιωπηλά

κατά συνθήκην

σα ψεύτικη απάντηση

σε λόγια αγάπης ...

    ..............................................





φίλα με
την ώρα που πέφτει ο ήλιος
φίλα με
εκεί που δεν το περιμένω
ξάφνιασε με
δείξε μου
τη λάθος σκέψη μου
διόρθωσε με
φίλα με
κάνε με να σωπάσω
να ανταποκριθώ
φίλα με
χωρίς λόγια
σκληρά κι άγρια
να ματώσω
για αυτά που ξεστομίζω
νομίζοντας πως δεν αντιλαμβάνεσαι
πόσο φοβάμαι εκεί έξω χωρίς εσένα
φίλα με
στα μαλλιά και στο λαιμό
φίλα με στα χείλη
έτσι
παθιασμένα
με γλώσσα
και μάτια κλειστά
φίλα με για να ξεχάσω
φίλα με για να θυμάμαι
φίλα με
μη σταματάς........

     ..............................................





Χορεύω χορεύω και πίνω

δίπλα μου μια μεγάλη φωτιά

δίπλα μου μια μεγάλη παρέα με μάτια

η μουσική είναι δυνατή

καλύπτει τα καλέσματα τους

χορεύω και πίνω ως το πρωί

Βγάζω τα ρούχα και κολυμπώ στη νύχτα

νιώθω ασφαλής στα μαύρα νερά

ξημερώνει

έρχεσαι και μου πιάνεις το χέρι

θέλεις να κολυμπήσουμε μαζί

το χέρι σου χανεται στη χούφτα μου

τα μάτια σου μου λένε "μην αφήσεις το χέρι μου"

ορμάμε στο νερό

παίζουμε και σε κρατώ σφιχτά

μ αγκαλιάζεις και...

...μου φιλάς το χέρι

εκεί στη μέση της θάλασσας

ενα τυχαίο πρωί

μοναξιάς

μου φιλάς το χέρι

κι εγώ βουτώ στο νερό να χαθούν τα ξαφνικά μου δάκρυα

μη προδοθω

μπροστά σε τούτο το μεγαλείο της ανυστερόβουλης αγάπης

άμαθος να διαχειρίζομαι την αθωότητα

έχοντας ξεχάσει

πως είναι να αγαπούν, χωρίς πάθος

απλά να σ' αγαπούν

και να σου δείχνουν

την ευγνωμοσύνη τους

έτσι

κρατώντας το χέρι σου

την ώρα που κολυμπατε

στα δροσερά νερά του Αυγούστου

σε μια παραλία

κάπου στον κόσμο

ενα τυχαίο πρωί

σ' ευχαριστώ

για τούτο το ξύπνημα...

      ....................................................................




- Σ’ αγαπώ.
- Λες να φτάνει μόνο αυτό;
- Δεν ξέρω.
- Και τι ξέρεις;
- Ότι σ’ αγαπώ.
- Όμως είναι αδιέξοδο.
- Γιατί; Τόσο καιρό δεν ήταν.
- Τώρα όμως είναι.
- Τι άλλαξε; Έκανα κάτι.
- Μα, αυτό ακριβώς έγινε. Δεν έκανες τίποτα.
- Μα, σ’ αγαπώ. Αυτό είναι τίποτα;
- Όταν είναι απλά λόγια και όχι πράξεις, είναι τίποτα.
- Και τι πρέπει να κάνω για να δεις και έμπρακτα πως σ’ αγαπώ;
- Εγώ θα σου πω τι να κάνεις; Εσύ δεν ξέρεις;
- Μα επειδή ξέρω, κάνω αυτό που ξέρω ότι ζητάς.
- Τότε δεν με ξέρεις.
- Μα, αυτά που έκανα σ’ άρεσαν.
- Απλά, τα ανεχόμουν.
- Μα ήσουν καλά.
- Σωστός χρόνος. ‘Ήμουν’. Δεν είμαι.
- Βαρέθηκα να σε ακούω να αρνείσαι.
- Βαρέθηκα να σε ακούω να απαρνιέσαι.
- Να απαρνιέμαι τι;
- Εμένα.
- Εγώ; Εγώ δεν είμαι αυτός που σ’ αγαπώ; Πως σε απαρνιέμαι.
- Μένοντας άπραγος.
- Μα, σ’ αγαπώ. Δεν είναι η υπέρτατη πράξη;
- Μάλλον, η υπέρτατη αυταπάτη. Αυταπάτη ζωής. Το χαλί που κρύβουμε από κάτω του τις ασχήμιες της ζωής μας.
- Μα το ‘χαλί’ μας είναι πολύχρωμο.
- Ήταν πολύχρωμο. Στρώθηκε ως πολύχρωμο. Αλλά από τα ‘πατήματα’ κατάντησε μονόχρωμο και βρώμικο. Όχι στην επιφάνεια, αλλά από μέσα.
- Και δεν παίρνει πλύσιμο;
- Ότι ήταν να πλύνω, το έπλυνα. Όσο ‘απορρυπαντικό’ και να είχα, το χρησιμοποίησα. Δεν έμεινε τίποτα πια.
- Μα, έχω εγώ ‘απορρυπαντικό,. Διαφορετικό και σε ποσότητα μεγάλη. Δεν το θέλεις;
- Κάποτε, μπορεί να το ήθελα. Μπορεί να έφτανε για τις πλύσεις που απέμειναν μέχρι το τέλος. Τώρα είναι ανώφελο. Το ‘πλυντήριο’ έκλεισε. Χρεοκόπησε και έκλεισε. Δεν θέλει πια ‘απορρυπαντικά’.
- Δεν γίνεται τίποτα δηλαδή;
- Όχι.
- Μα, σ’ αγαπώ.
- Και ‘γω, αλλά βαρέθηκα το πλύσιμο…

        ..................................................................




Ειμαστε πολυ εθισμενοι στο παρον...
προσπαθουμε να κρατηθουμε απο πραγματα για να θυμομαστε οτι ειμαστε ζωντανοι... δημιουργουμε ενδιαφεροντα και χαρακτηρες για να χαλαρωσουμε απο τη ζωη...
φοβομαστε να αναλαβουμε τη ζωη μας και την αναβαλουμε για οταν θα χουμε χρονο... 
ωρες ωρες θυμωνω...
θελω να φωναξω οτι ολοι μου φταινε...
νιωθω ολο το παραλογο που με αποτελει και σε αποτελει να με στραγγαλιζει...
σα λαγος που τρεχει αναμεσα σε σφαιρες...
σαν πουτανα αναμεσα σε νταβατζηδες...
παιρνουμε πολυ σοβαρα εννοιες που εμεις φτιαξαμε και δε δινουμε βαση σ'αυτες που προυπηρχαν, υπαρχουν και θα υπαρχουν...
οι εννοιες ουτως η αλλως υπαρχουν...
τα αισθηματα του ανθρωπου δε σταματουν να ειναι τα ιδια...
αλλαζει ο τροπος που εκφραζονται και ο λογος που τα γεννα...
δε θα ανακαλυψω εγω την αμερικη. ουτε μπορω να ακυρωσω την ιστορια...
οι ανθρωποι χρειαζονται μια βαση να βασισουν τη βαση τους...
χρειαζονται συμπερασματα...
δεν μπορουν να δεχτουν οτι το ενα συμπερασμα οδηγει στο αλλο...
απο τη μια μου φαινεται τοσο δελεαστικο να ριξω ολο το φταιξιμο στους αλλους...
απο την αλλη, εγω σε τι διαφερω? 
και δε μιλαω για τα ηδη υπαρχοντα πλαισια...
ξερω οτι διαφερω στο οτι χαμογελαω...
ακομα και η ευτυχια ειναι στρατηγικη...
ισως ο ανθρωπος να μην αντεχει την παραδοχη οτι ολα ειναι στιγμιαια και ταυτοχρονα αιωνια... οτι ο καθενας επηρεαζει τον αλλο ανεπανορθωτα και για παντα...
ισως αυτο να μας κανει ανεξελεκτους...
μια αισθηση οτι καποιον πρεπει να εκδικηθεις... αλλα δεν μπορω...
δεν μπορω να εκδικηθω κανεναν...
ακομα και η καλοσυνη μπορει να αποτελεσει ανασταλτικο παραγοντα.....

        ..................................................................




οι γνωσεις παλιωνουν και ο καιρος ξεχναει και ξεχνιεται.
τον υπαρχουμε για να μας κερναει πραγματικοτητες, να τις σουρωνει με αισθησεις και υστερα να τις πακεταρει και να τις αποστελει με λογικη. 
και η ρουτινα...
αυτη που μαθαινουμε και στα σκυλια μας...
το προγραμμα...
το ρολοι...
βιολογικο ή μη...
να δημιουργειται με...
μεσω και μαζι με εμας...
για να προσφερει γη ...
να πατησουμε, εδαφος να δημιουργησουμε...
γινεται ο σκοπος μας και η υπαρξη μας...
ειναι αστεια η υπαρξη μας...
ειναι αστειο να βλεπεις τι σκαρφιζεται ο καθενας για την υπαρξη του...
το πως την αντιλαμβανεται...
τι ματια εχει επιλεξει να φοραει ή μηπως ακομα τον φορανε αυτα?
και ειναι αστειο οταν καποιος ...
ετσι ξαφνικα...
μεσα σε δευτερολεπτα τιναχτει εξω απο το γυρω του...
σταθει και κοιταξει αυτο που εχει μπροστα του και αυτους που εχει πισω του...
και να γινεται αυτοματα θεατης μιας παραστασης...
μιας θεατρινιστικης αναπαραστασης του εξελισεσθαι του καθενος και να αντιλαμβανεται το χρονο των αλλων ανθρωπων και να απορει ...
ο χρονος ...
ο χρονος ειναι οι αποφασεις που παιρνουμε ...
ειναι ολο το συνοθυλευμα των πραγματων που ειμαστε...
θελουμε να γινουμε...
σκεφτομαστε οτι ειμαστε...
μισουμε να ειμαστε...
ειναι αυτα που κανουμε και αυτα που δεν κανουμε καθε στιγμη...
ειναι η αυρα που εχουμε επιλεξει- ή οχι -να εκπεμπουμε και να λαμβανουμε σε καθε φαση μας...
ο αορατος ευεργετης και καταστροφεας...
ο γερος που ειναι ταυτοχρονα νεος...
το νερο...
οι υδρατμοι και ο παγος...
μια αορατη σκια...
μια εννοια...
μια προκαταληψη...
ενα τιποτα ...
το ολα...
ο χρονος ειναι η καταρα που επιλεξαμε να αγαπαμε για να αποφυγουμε την ασυνενοησια και τη συγχυση...
ο χρονος που πανω του εχουν καταγραφει ολοι οι καιροι...
που το σωμα του υπαρχει με τη μορφη ιστοριων...
ψυχων...
ονοματων...
που ειναι γεματο απο απειρους ανθρωπους σε απειρα μερη για απειρα εκατοστα του δευτερολεπτου...
που υπαρχει και οταν δεν υπαρχει...
ο χρονος ειναι τα παντα...
ενα πεζοδρομιο...
ο αερας...
ενα αυτοκινητο...
ενας ανθρωπος...
μια γλαστρα...
μια εκδρομη...
ενα φαναρι...
μια οδοντοστοιχια...
μια μαργαριτα...
ενα λιονταρι...
και ειναι αυτος που δινει και του δινεται χαρακτηρας και υποσταση σε και απο καθετι που υπαρχει μεσα στα πεδια μας...
μεσα στην υπαρξη μας...
στο εγω μας...
υπαρχει ακομα και σε ο,τι υπαρχει μονο στη φαντασια...
γιατι ο χρονος ειναι φαντασια...
η φαντασια του καθενος ξεχωριστα....

       ...................................................................




Ήσουν εκεί…
Καθόσουν πάντα στο ίδιο τραπέζι… Και ‘γω απέναντί σου…
Ήξερα την ώρα που θα φανείς και ήμουν πάντα εκεί…
Ένα ραντεβού κρυφό, μια συνομωσία σιωπής…
Είχα τα μάτια μου συνέχεια επάνω σου, μήπως σηκώσεις τα δικά σου και δεν ήμουν σε θέση να κλέψω ένα βλέμμα σου…
Με είχες καταλάβει… Και σ’ άρεσε…
Και κάθε φορά που σήκωνες το βλέμμα από το βιβλίο σου, σίγουρη ότι θα σε βλέπω, γέλαγες και συνάμα έκλεινες τα μάτια σου… Σαν από ντροπή, σαν να ήθελες να σώσεις το βλέμμα σου…
Διαβάζοντας, έπαιζες με τα μακριά μαλλιά σου… Τα χτένιζες με τα χέρια, τα μετέφερες από την μία πλευρά στην άλλη… Και τρελαινόμουν να σε παρατηρώ… Το ήξερες… Και συνέχιζες να το κάνεις…
Και ‘γω εκεί…
Φοβισμένος να κάνω την όποια κίνηση προσέγγισης… Λες και με βόλευε αυτό το παιχνίδι… Σε είχα και δεν σε είχα… Προτιμούσα την απραξία από την ήττα… Προτιμούσα την νηνεμία από την τρικυμία…
Και συνεχιζόταν το παιχνίδι, στον ίδιο ρυθμό, στο ίδιο μοτίβο…
Και γινόταν ολοένα και πιο σίγουρο, ολοένα και πιο ξεκάθαρο…
Εσύ και ‘γω… Μόνοι ανάμεσα σε τόσους…
Και ξαφνικά σηκώνεσαι…
Έρχεσαι κοντά μου… Με πλησιάζεις με σίγουρα βήματα…
Τραβάς μια καρέκλα και κάθεσαι… Το άρωμά σου πλημμυρίζει το χώρο, πλημμυρίζει εμένα…
Ξεκινάς να μου μιλάς…
«Φεύγω…
Σήμερα είναι η τελευταία μου ημέρα εδώ…
Πρέπει να φύγω μακριά…
Το καθυστέρησα όσο μπορούσα, αλλά δεν μπορώ περισσότερο…
Ήταν όμως αδύνατο να φύγω, χωρίς να σε αποχαιρετήσω…
Ήταν αδύνατο να φύγω και να μην σου ‘πω ευχαριστώ..
Ευχαριστώ για τα βλέμματα…
Ευχαριστώ για τις στιγμές που ήξερα ότι ήμουν το μοναδικό πρόσωπο για σένα…
Ευχαριστώ που με έκανες σημαντική για σένα…
Ευχαριστώ…»
Και σκύβεις και με φιλάς…
Εγώ μένω άγαλμα… Περνάν από μπροστά μου όλες οι εικόνες που είδα στα μάτια σου και έζησα απέναντί σου…
Σηκώνεσαι και φεύγεις…
Και χάνεσαι…
Και ‘γω συνεχίζω να κάθομαι… Όπως έκανα τόσο καιρό… Η ίδια απραξία… Ο ίδιος φόβος…
Για μια ακόμη φορά, ο ήχος της σιωπής χτυπάει τ’ αυτιά μου… Και με κουφαίνει…
Καλό σου ταξίδι άγνωστη… Να’σαι καλά όπου κι’αν πας…
Σ’ευχαριστώ…

Είναι τόσο μεγάλα και δυνατά τα συναισθήματα…
Είναι τόσο πολύ αυτό που συμβαίνει…
Ομολογώ, ότι δεν είναι εύκολη η διαχείριση… 
Αν μπορείς και αν πρέπει να το διαχειριστείς ή να το αφήσεις ελεύθερο…
Το αφήνεις και όπου πάει;;;
Το ορίζεις και χάνει την αξία του και την μαγεία του…
Το μόνο που θέλω αυτή τη στιγμή να σου πω, περικλείεται στους στίχους του Λ.Παπαδόπουλου, τραγουδισμένους από τον Τ.Βοσκόπουλο σε μουσική Μ. Πλέσσα:

Δε με νοιάζει
ποιον φιλούσες μέχρι χθες
πού ‘μαστε ξένοι
δεν με νοιάζει
ποιον νανούριζες τις νύχτες
σαν πουλί

Οποια και να ‘σαι, είσαι δική μου
ένα κομμάτι απ’ την ζωή μου
όποια και να ΄σαι
Μη σε νοιάζει
ποια φιλούσα μέχρι χθες
πού ‘μαστε ξένοι
Μη σε νοιάζει
ποια εφώλιαζε στα φύλλα
της καρδιάς
Οποιος και να ‘μαι, είμαι δικός σου
είμαι η αγάπη κι ο άνθρωπός σου

Για σένα αγαπημένη μου…

 ..............................................................






Κεριά αναμμένα σε όλο το χώρο…
Η βραχνή, και συνάμα αισθαντική,
φωνή του Kenny Rogers μας οδηγεί
να λικνίσουμε τα κορμιά μας στους ήχους της…

Lady, I’m your knight in shining armour and I love you
You have made me what I am and I am yours
My love, there’s so many ways I want to say I love you
Let me hold you in my arms forever more

Φοράς ένα άσπρο διαφανές καφτάνι…
Το κορμί σου διαγράφεται μέσα από αυτό…
Και το φως των κεριών το κάνει πιο ποθητό από ποτέ…

You have gone and made me such a fool
I’m so lost in your love
And oh, we belong together
Won’t you believe in my song?

Κολλάω επάνω σου…
Δεν φέρνεις αντίσταση…
Μιλάς δυνατά με το σώμα σου…
Ακούω…
Και ακολουθώ τον δρόμο που μου δείχνεις…

Lady, for so many years I thought I’d never find you
You have come into my life and made me whole
Forever let me wake to see you each and every morning
Let me hear you whisper softly in my ear

Τα σώματά μας γίνονται ένα με τον ρυθμό….
Δεν πατάμε πια στη γη…

In my eyes I see no one else but you
There’s no other love like our love
And yes, oh yes, Ill always want you near me
I’ve waited for you for so long

Παράλληλα, σου ψιθυρίζω τους στίχους από το τραγούδι…
Το σίγουρο είναι ότι πια ακούς μόνο εμένα…
Το σίγουρο είναι ότι πια ακούω μόνο την καρδιά σου…

Lady, your loves the only love I need
And beside me is where I want you to be
cause, my love, there’s something I want you to know
You’re the love of my life, you’re my lady!
Είσαι η αγάπη της ζωής μου, είσαι η γυναίκα μου…

Δεν υπάρχει πια τίποτε άλλο…
Εσύ και εγώ…
Εμείς…
Η μουσική σταματάει…
Ο χορός συνεχίζεται…
Το βράδυ μας μόλις έχει ξεκινήσει…

          ................................................................

Ξημέρωμά μου…
Τα μάτια μου ξαφνιάστηκαν…
Είχαν μείνει στο σκοτάδι όλη τη νύχτα, ίσως και όλη τους τη ζωή…
Όπως και όλο μου το σώμα…. Και το μυαλό…
Ξύπνησαν όλα με μιας…
Όλες μου οι αισθήσεις και τα αισθητήρια…
Ξύπνησαν όλα, όταν είδαν το φως σου…
Όταν τα έλουσε η θέρμη σου…
Είδαν εσένα…
Και όλα άλλαξαν…
Και όλα φωτίστηκαν…
Μέσα μου, γύρω μου…
Ήρθες εσύ…
Και είναι ακόμη, όπως εκείνη την πρώτη φορά…
Ζεστά και ήρεμα…
Όπως την πρώτη φορά…
Τίποτα δεν έχει αλλάξει μέσα μου…
Όπως την πρώτη φορά…

         ................................................................




Πάντα μ’ άρεσε η εικόνα της φουρτουνιασμένης θάλασσας…
Πάντα σιγοτραγουδούσα αυτό το τραγούδι…
Πάντα πίστευα ότι ανήκω μέσα σ’ αυτή την φουρτουνιασμένη, σκοτεινή θάλασσα…
Δεχόμουν το σκοτάδι και την αντάρα της, σαν σημείο επικοινωνίας μεταξύ εμού και αυτής… Μεταξύ της ψυχής μου και της ψυχής της…
Δεχόμουν την ελευθερία της και την δύναμή της…
Έπαιρνα δύναμη και ελευθερία από αυτή…
Ταξίδι μέσα της, χωρίς στεριά στον ορίζοντα… Χωρίς προορισμό… Μόνο ταξίδι… Με κάθε καιρό… Με κάθε μέσον…
Δεν ξέρω αν ποτέ ήθελα να βρω στεριά… Και οι στεριές που βρέθηκαν μπροστά μου στο ταξίδι αυτό, ποτέ δεν μπόρεσαν να με καλοδεχτούν… Δεν τους ταίριαζα και δεν μου ταίριαζαν…
Δεν άντεχαν την φουρτούνα… 
Δεν άντεχα αδυναμία τους…
Και συνέχιζα το ταξίδι…
Και πάντα μόνος… 
Και πάντα με μουσικές που με βοηθούσαν να μην σταματήσω το ταξίδι… 
Μουσικές τροφή της καρδιάς…
Αλλά, η φουρτουνιασμένη θάλασσα πάντα εκεί… Δίπλα μου…
Έβρεχε και πότιζε το κορμί μου… 
Μύριζα την αλμύρα της επάνω μου…
Ώσπου κουράστηκα να παλεύω τα κύματα… Ώσπου η φουρτούνα δεν με άντεχε και δεν την άντεχα…
Προσπάθησα να την αφήσω πίσω μου…
Δεν ήταν δυνατόν… 
Είχε βαθιές ρίζες μέσα μου…
Είχε ποτίσει όλο μου το είναι…
Και αποφάσισα να την δεχτώ σαν κομμάτι του εαυτού μου…
Να την χρησιμοποιήσω για να δημιουργήσω…
Να την χρησιμοποιήσω για να μπορέσω να βρω μια στεριά με γερά βράχια για να σπάνε τα κύματα επάνω της… 
Και εκεί να στεριώσω… 
Και εκεί να βρω ένα λιμάνι, για να έχω το καράβι δεμένο και πάντα έτοιμο για ταξίδια…
Σ’ ευχαριστώ στεριά μου…
Το καράβι μου και ‘γω στη διάθεσή σου…

         ...............................................................
 



Ποιητής του χθες,
πραματευτής του σήμερα…

Τα μάτια ξεκουράζονται
στο μπλε της απεραντοσύνης,
σημαδεύουν τα καϊκια
στο πέρασμά τους και
ακολουθούν τους γλάρους
στο πέταγμά τους…

Οι μόνοι ήχοι που φτάνουν
στην έσω ψυχή,
είναι οι ήχοι της σιωπής
που ακούγονται δυνατότεροι από ποτέ
όσο ο ήλιος τρέχει
να συναντήσει το φεγγάρι…

Άνοιξε ψυχή μου τις αισθήσεις σου και
ζήσε το απρόσμενο, το γνωστό και το θαυμαστό…

Μάθε να σιωπάς, ν’ αγαπάς και να θρηνείς
τον πόνο της μοναξιάς, της συντροφικότητας και του χαμού…

Γίνε ήχος μοναδικός
στις καρδιές των δικών σου
ακουστικών οδών
και δώσε τους
τους παλμούς εκείνους που θα τις δονήσουν
αρμονικά και δυνατά…

Ζήσε την ομορφιά και ταξίδεψέ την…

Για σένα,
που το μόνο που χρειάζεται,
είναι να βλέπεις το πέλαγο να ανοίγεται μπροστά σου
για να μπορείς να λες αυτά που η ψυχή σου ακούει…

        .................................................................



Σήμερα, σκεφτόμουν τα χρώματα…
Τα χρώματα της ζωής μου…
Το μπλε, το κόκκινο, το μαύρο, το άσπρο…
Έντονα ή απαλά…
Ανάλογα με την διάθεση…
Ανάλογα με την περίπτωση…
Σκεφτόμουν, τι χρώμα να δώσω στις στιγμές μου…
Σε στιγμές είτε με εσένα, είτε χωρίς εσένα…
Σκεφτόμουν, τι χρώμα να δώσω στα όνειρά μου…
Όνειρα γλυκά, όνειρα αγωνιώδη, όνειρα εφιάλτες…
Σκεφτόμουν, τι χρώμα να δώσω στις προσδοκίες μου…
Προσδοκίες για κοινή ζωή, προσδοκίες για ζωή…
Χρωμάτισα τα μάτια μου, το βλέμμα μου…
Και ξέρεις…
Μέσα σε όλα αυτά τα χρώματα, βρέθηκε ένας συνδυασμός από αυτά που έδενε με τα μάτια μου και έδινε ουσία στις σκέψεις μου…
Ήταν τα χρώματά σου…
Ήταν τα χρώματα που έχω στολίσει την όψη σου…
Ήταν τα χρώματα της ζωής μας…
Και μου άρεσαν…
Και τα δέχτηκα…
Και τα αποδέχτηκα…
Κάπου διάβασα, ότι η ζωή δεν βγαίνει με συνταγές…
Δίκιο…
Όμως, κανένας δεν μίλησε ότι δεν βγαίνει με χρώματα…
Έτσι λοιπόν και ‘γω, την χρωματίζω…
Για να μπορώ να φωτιστώ από τα χρώματά της…
Για να μπορώ να την σκουρύνω ή να την ανοίξω…
Όταν την έχεις χρωματίσει, μπορείς να πειραματιστείς με τις αποχρώσεις…
Όταν την έχεις ασπρόμαυρη, μόνο να αλλάζεις τους τόνους στο γκρι σου μπορείς…
Τίποτε άλλο…
Και αν ήταν το γκρι να ήταν το χρώμα που ταιριάζει στους ανθρώπους, σίγουρα ο κόσμος θα ήταν ασπρόμαυρος…

     ......................................................................

- Θέλω τον χρόνο μου.
- Δηλαδή;
- Θέλω να μείνω λίγο μόνη μου. Να σκεφτώ.
- Τι να σκεφτείς καλή μου;
- Την ζωή μου από εδώ και πέρα.
- Δύσκολο έργο.
- Το ξέρω. Γι’ αυτό ζητάω το χρόνο μου.
- Λογικό και απαραίτητο.
- Θα μου τον δώσεις;
- Δεν είμαι αρμόδιος να δίνω χρόνο σε κάποιον.
- Δηλαδή;
- Δεν νομίζω ότι είμαι αυτός που θα σου δώσει χρόνο. Από τον εαυτό σου πρέπει να τον ζητήσεις. Θα πρέπει να το συζητήσεις με αυτόν. Αυτός έχει ανάγκη. Αυτός χρειάζεται ηρεμία να αποφασίσει. Αυτός ορίζει τον χρόνο. Και όπως ξέρεις, ο χρόνος είναι σχετικό μέγεθος. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να συμπορευτώ με τον δρόμο που θα τραβήξεις.
- Με θεωρείς παράλογη;
- Όχι κορίτσι μου. Καθόλου παράλογη. Μπερδεμένη θα έλεγα. Μου μοιάζεις σαν ένα αρκουδάκι που έχει στα χέρια του ένα βαζάκι με μέλι και δεν ξέρει πώς να βάλει το χέρι του μέσα να φάει, γιατί ποτέ δεν είχε ξαναπιάσει βάζο με μέλι στα χέρια του.
- Αρκουδάκι εγώ;
- Ναι μαναράκι μου. Εσύ.
- Θα με βοηθήσεις να μάθω να τρώω;
- Αν δεν βοηθήσεις εσύ τον εαυτό σου, εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Στο έχω ξαναπεί. Εγώ μπορώ να σου δείξω τον τρόπο να βάλεις το χέρι στο βάζο. Τον τρόπο να το γλύψεις θα πρέπει να τον ανακαλύψεις μόνη σου.
- Έστω. Το θέλω αυτό.
- Θα το έχεις.
- Να ζητήσω και κάτι άλλο;
- Πες μου.
- Θα είσαι εδώ όταν γυρίσω;
- Που θα πας;
- Εννοώ, αφού πάρω τον χρόνο μου και μετά.
- Να σου κάνω μία ερώτηση;
- Πες μου.
- Εσύ θα γυρίσεις μετά από την διεργασία που έχεις να κάνεις με τον εαυτό σου;
- Ναι.
- Οπότε, και ‘γω ναι σου απαντάω.
- Τόσο απλά;
- Τόσο απλά. Τα πολύπλοκα τα έχουμε αφήσει για τους αμάθευτους.
- Και ‘μεις είμαστε μαθημένοι;
- Μάλλον παιδευμένοι θα έλεγα.
- Σ’ αγαπώ.
- Σε στηρίζω.
- Θα μου λείψεις.
- Θα είμαι εδώ.
- Μη φύγεις.
- Δεν θα σε ψάξω.
- Γεια σου καλέ μου.
- Θα στρώνω το δρόμο σου για την νέα περπατησιά σου ομορφιά μου…

      ...................................................................



Σε κοιτάω στα μάτια,
όταν σου μιλάω για τη ζωή μου…
Έτσι, δεν θα πεις ότι σου λέω ψέματα…
Σε φιλάω στα χείλη,
όταν μου μιλάς για τη ζωή σου…
Έτσι, δεν θα πεις ότι δεν σε νοιώθω…
Σε παίρνω αγκαλιά,
όταν μου μιλάς για τα όνειρά σου…
Έτσι, δεν θα πεις ότι ποτέ δεν τα άκουσα…
Σου μιλάω για μας,
τις φορές που σε νοιώθω μακριά μου…
Έτσι, δεν θα πεις ότι δεν προσπάθησα να σε κρατήσω…
Κάνουμε έρωτα,
με τρόπο, λες και είναι πάντα η πρώτη φορά…
Έτσι, δεν θα πεις ότι δεν σε πόθησα αρκετά…
Σου λέω σ’ αγαπώ,
τις ώρες της σιωπής και της ηρεμίας μας…
Έτσι, δεν θα πεις ότι δεν άκουσες τον πόνο μου…
Σωπαίνω,
τις στιγμές που μου λείπεις πολύ…
Έτσι, δεν θα πεις ότι δεν κατάλαβα την παρουσία σου…

        ..................................................................

Τις νύχτες του πάθους
ταξίδεψα σε χώρες-κορμιά
από διαφορετικό χώμα-χρώμα
φτιαγμένες…
Είχα σαν οδηγό τις αισθήσεις
και το νου μου…
Την όραση
για να κοιτώ στα μάτια
τον προορισμό μου…
Την αφή
για να αισθάνομαι
τις ανισοσταθμίες του κορμιού…
Την γεύση
για να γεύομαι λαίμαργα
τους χυμούς που ανάβλυζαν από το πάθος…
Την όσφρηση
για να μυρίζω τον πόθο
σε κάθε θύλακα του δέρματος…
Την ακοή
για να χαίρομαι
τους ήχους της ηδονής…
Τα ταξίδια μου
με έμαθαν να γνωρίζω
τις επιθυμίες που αναπτύσσονται
ανάμεσα σε ταξιδευτές
ξένους και άμαθους μεταξύ τους…
Ολοκληρώθηκα σαν άντρας
και ολοκλήρωσα τις αισθήσεις μου
σε κορμιά αλαργινά
σε ταξίδια μυστικά…
Ταξιδευτής και πραματευτής
σκηνωμάτων και αρωμάτων
κορμιών και λογισμών…

        ..................................................................




Η ζωή του, ήταν πάντα μία βόλτα πάνω σε τεντωμένο σκοινί…
Ζούσε, ηθελημένα και ενσυνείδητα, στην κόψη…
Ήθελε να νοιώθει την ευτυχία και την δυστυχία την ίδια στιγμή…
Ήθελε να νοιώθει το πάθος και την απόρριψη την ίδια στιγμή…
Ήθελε να νοιώθει αετός και πρόβατο την ίδια στιγμή…
Δεν τον ένοιαζε τι θα λένε οι άλλοι…
Αρκεί αυτός να ήταν καλά…
Να πετούσε και να έπεφτε με την ίδια ευκολία…
Είτε στην πραγματικότητα, είτε στο όνειρο…
Πόνεσε εαυτόν και αλλήλους στην ερωτική του ζωή…
Θέριεψε πάθη, κατέστρεψε πόθους…
Και το αντίστροφο…
Ζούσε, λες και δεν είχε φραγμούς…
Ή μάλλον, λες και δεν δεχόταν όρια από άλλους…
Οι φραγμοί του ήταν αυτός και ο εαυτός του…
Πιστός και άπιστος μαζί…
Είτε στο Θεό, είτε στην Ζωή…
Ένας άλλος Καζαντζακικός Ζορμπάς…
Ένας άλλος Άκης Πάνου…
Ένας Ελεύθερος-Πολιορκημένος της καθημερινότητάς του…
Αντιφατικός και προβλέψιμος…
Ανώριμος και σοφός…
Προστάτης και απροστάτευτος…
Θύτης και θύμα…
Είτε για τον ίδιο, είτε για τους άλλους…
Δεν ήξερες αν ήταν όνειρο ή πραγματικότητα…
Μπορεί και τα δύο…
Μπορεί και κανένα από τα δύο…
Μοναδικός…
Ήταν όλα και τίποτα…
Ήταν Άντρας…