Ότι Μισώ Σε Σένα...



Μισώ το βλέμμα σου όταν με κρίνεις. Μισώ τις στιγμές που νομίζεις πως με ξέρεις καλύτερα κι από μένα. Το ειρωνικό χαμόγελο σου ώρες ώρες, την αίσθηση που έχεις πως είσαι πάντα σωστη, την μέχρι αηδίας ηρεμία και απάθεια σου. Μισώ τα νεύρα σου, που εκτονώνονται προς πάσα κατεύθυνση και πρόσωπο. Μισώ τη σιωπή σου, που αν δεν θέλεις να τη σπάσεις δεν θα το κάνεις ότι κι αν γίνει. Μισώ την υπερβολική ευδιαθεσία που σε χαρακτηρίζει σε ανύποπτο χρόνο και χωρίς κανέναν λόγο. Μισώ τις στιγμές που καταρρέεις ψυχολογικά και κλείνεσαι στον εαυτό σου και δεν θέλεις να μιλάς σε κανέναν. Μισώ αυτό σου το πείσμα, που σκάει και γάιδαρο. Μισώ αυτή τη συνεχή εναλλαγή συμπεριφοράς και ιδιοσυγκρασίας, η οποία αργά η γρήγορα θα με οδηγήσει στην παράνοια.

Και ακόμη...

Μισώ τα μάτια σου όταν κοιτάζουν όλο νόημα μέσα στα δικά μου. Μισώ το γέλιο σου, που με αφοπλίζει εντελώς. Το συνήθειο που έχεις, ακόμα και μέσα στο κατακαλόκαιρο, να χρειάζεσαι πάντα σκέπασμα στον ύπνο, με αποτέλεσμα να σκεπάζεις κι εμένα. Μισώ αυτή την άνεση που έχεις μαζί μου, που αν ξαπλώσουμε σε παίρνει στο λεπτό ο ύπνος στην αγκαλιά μου. Μισώ τα νάζια που μου κάνεις όταν θέλεις να με καλοπιάσεις. Μισώ τον τρόπο που με κάνεις να ακούγομαι σωστος όταν θες, την τάση που έχεις κάποιες φορές να μη μου χαλάς χατήρι. Μισώ το πόσο εύκολα μπορείς να με εκθειάσεις και να με κάνεις να νιώσω μοναδικος. Μισώ τις στιγμές που γίνεσαι προστατευτικη και προσπαθείς να με προφυλάξεις από τα πάντα. Μισώ τον τρόπο που με κουρνιάζεις μέσα στο σώμα σου, το χέρι σου που χαϊδεύει απαλά το κορμί μου, τα χείλη σου που με ανατριχιάζουν ολόκληρο με το που με αγγίζουν. Μισώ το ότι με κάνεις να θέλω να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος.

Μα πιο πολύ, μισώ το ότι όσο κι αν προσπαθήσω, δεν μπορώ παρά να σε αγαπήσω με όλο μου το είναι...

Όταν Κλαίει Ο Ουρανός...



Δεν είναι δάκρυα μικρού παιδιού που έχασε το παιχνίδι του. Δεν είναι δάκρυα χαράς δυο φίλων που ανταμώθηκαν ξανά, ούτε λύπης εραστών που χάθηκαν για πάντα. Αυτό που βλέπεις, που νιώθεις να αργοκυλάει στο σώμα σου, δεν είναι τόσο απλό σαν κλάμα μωρού.

Κάθε που κλαίει ο ουρανός, μια ψυχή χάνει το δρόμο της. Βγαίνει από το φως του φεγγαριού και περιπλανιέται στο άπειρο. Ψάχνει να βρει απαντήσεις, διεξόδους. Αναζητά τον εαυτό της, και μαζί το άλλο της μισό, αυτό που της λείπει για να νιώσει ολοκληρωμένη, γεμάτη. Γιατί από τότε που έμεινε χωριστά από το πιο ζωτικό της κομμάτι, μοιάζει κενή. Και προσπαθεί να μάθει, να καταλάβει γιατί το έχει τόσο ανάγκη, γιατί το χρειάζεται απελπισμένα. Όμως ότι κι αν σκεφτεί, ότι κι αν κάνει, καταλήγει στο ίδιο συναίσθημα. Κενό, αβάσταχτο και ασυμπλήρωτο κενό. Έτσι συνεχίζει αδιάκοπα να ψάχνει, θέλοντας μόνο να βρει την άκρη, το τέλος από το λαβύρινθο που έχει εισέλθει.

Αν επιτύχει, αν καταφέρει να βρει αυτό που θέλει, θα μπορέσει επιτέλους να ησυχάσει. Θα μπορέσει να βρει τη δύναμη για να γυρίσει πίσω στην ηρεμία και τη γαλήνη που χρειάζεται. Αν πάλι δεν τα καταφέρει, τότε δεν έχει επιλογή. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να συνεχίσει αδιάκοπα το ταξίδι της, την αναζήτηση για το λυτρωμό της. Και που και που, χαμένη μέσα στα μονοπάτια της λήθης και των αναμνήσεων, θα βρίσκει το χρόνο να χαραμίζει ένα δάκρυ για τα όσα έχασε και για τα όσα επιθυμεί να βρει, για όσα έφυγαν και για όσα με τόση προσμονή περιμένει.

Γι' αυτό κάθε φορά που βρέχει, απολαμβάνω την κάθε σταγόνα. Κάθε που βρέχει κάνω μια ευχή για όλες τις χαμένες ψυχές. Για να έχω ελπίδα, πως μια μέρα θα καταφέρω κι εγώ να βρω το δικό μου δρόμο, το δικό μου εαυτό και το δικό μου μισό...

Κάνε κάτι!



Δεν προσδοκώ πολλά, δεν έχω μεγαλεπίβολα πράγματα στο νου μου...

Μια λέξη θέλω μόνο, μια κίνηση, ένα βλέμμα.. Ένα άγγιγμα ίσως, αλλιώτικο από τ' άλλα...

Μία ένδειξη.. κάτι... Αυτό το κάτι που θα σε κάνει να μου φανερωθείς.. και να σου φανερωθώ με τη σειρά μου, όσο αντέχω...

Να σου ανοίξω τη σκέψη μου, το μυαλό και την καρδιά μου.. να ακολουθήσω τη φαντασία σου.. να μπλεχτώ στα όνειρα σου.. να μπερδευτώ στα θέλω σου...

Να τυλιχτώ στην αγκαλιά σου.. ασφαλής.. αποκομμένoς από τον κόσμο...

Αυτά που με αφήνεις που και που να μαντέψω, κάνε τα κτήμα μου... Βοήθησε με να σιγουρευτώ, για να μπορέσω να σου δώσω βεβαιότητα, αλήθεια...

Αυτό που το κορμί σου μου ψιθυρίζει, άσε την καρδιά σου να μου το φωνάξει...

Αυτό που τα μάτια σου δηλώνουν στα κλεφτά, άσε τη φωνή σου να το μαρτυρήσει...

Γιατί η ψυχή μου δεν αντέχει να κάνει την αρχη.. δεν τολμά να αποκαλυφθεί πρώτη αυτή...

Σε σένα στηρίζομαι...

Κάνε κάτι!...

ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΩ ΑΠΟΨΕ....??



Υπάρχουν τόσα όμορφα , αγνά και ανεκτίμητα πράγματα στον κόσμο, αλλά δεν ξέρω τι να σου προσφέρω απόψε?

Μήπως μια ζεστή αγκαλιά για να αντέξεις το κρύο των ανθρώπων?

Μήπως τις σκέψεις μου για να τυλίξεις και να προστατεύσεις τα όνειρά σου?

Ένα φιλί για να σημαδέψεις γλυκά το αύριο?

Ένα "σ’αγαπώ" για να μη χαθείς στο λαβύρινθο της μοναξιάς?Μήπως να σου χαρίσω την ψυχή μου ώστε να πιστέψεις στην ανιδιοτελή αγάπη?

Υπάρχουν τόσα όμορφα , αγνά και ανεκτίμητα πράγματα στον κόσμο, αλλά δεν ξέρω τι να σου προσφέρω απόψε?Αλήθεια....Πόσο μακριά θέλεις να πας??

Σε κοιταζω και το φως μου γινεσαι εσυ...
φως...πιο δυνατο και απο τον ηλιο...

πιο ισχυρο και απο την αδυναμια μου...

φως...μεσ'το σκοταδι...αμαρτια ή μηπως λυτρωση;

λυτρωση μεσα απο τη γευση των χειλιων σου...

καταδικη οταν το αιμα χαθει απο το σωμα...

φως...εισαι εσυ,οτι κοιταζω...οτι με σαγηνευει...

Σε κοιταζω... και οι σκεψεις σιωπουν...

οι αισθησεις ζωντανευουν...

Σε κοιταζω και οτι μας χωριζει εισαι εσυ...

Μια ματια μεσα απο ενα γυαλι και τωρα...πες μου...

τι ζητας;τι θες;

γιατι η ματια σου με εγκλωβιζει;


Η ματια σου με καιει γλυκα σε εκεινη τη γνωριμη κολαση...

οπου οι αμαρτιες σκεπαζουν το φως και οι κραυγες σιωπουν σ'εναν αργο θανατο ανυπαρξιας...

Αυτες οι κορες των ματιων,με χαραζουν...

η ιριδα τους ασελγει πανω στο αψυχο σωμα...

Μεσα στο σκουρο φοντο τους,αν δεις καθαρα,υπαρχει ενας καθρεφτης...

μια φιγουρα ζωγραφισμενη...ενα ειδωλο ματωμενο,

κατακοκκινο,σα το αιμα που σταζει και σχηματιζει υγρες,επωδυνες γραμμες στην επιδερμιδα...

παρατηρω μια κηλιδα να ξεδιψα απο αυτο το εγχρωμο κενο και υστερα να αποχρωματιζεται σχηματιζοντας μια αορατη πληγη...

Αυτα τα ματια εκστασιαζονται στην γυμνη οψη της σαρκας...

ενα πεδιο βολης με μαχητες το ποθο,την επιθυμια,τη κατακτηση...

μιας χαμενης αθωοτητας...

Μη με κοιτας,οτι βλεπεις ειναι μια μορφη τοσο ψευτικη...

ενα ονειρο ουτοπικο,ενας συντομος εφιαλτης...

Μη με κοιτας,τα θελω μονομαχουν αποψε...

Τουτη τη νυχτα που τ'αστερια αποφασισαν να νανουρισουν το νου...


Η πιο γλυκια αμαρτια...της ζωης...εσυ...Τολμας;

Τα ματια αλλαζουν χρωμα...οι αλλαγες σε φερνουν μπροστα μου...

μενω να σε κοιταω...και ετσι μαθαινω καθε σημαδι πανω στο σωμα σου...

Βλεπω καθε σημαδι που μαρτυρουν τα ματια μου...

και σε ρωταω τολμας;

μα ποτε δεν απαντας...

χαμενες αθωοτητες ή μηπως χαμενος μεσα σε οτι εχω μεινει να κοιτω;

Μια σαρκα μονο,ενα σημαδι θελω να χαραξω πανω σου,μοναχα ενα σημαδι,τοσο δα μικρο...

και ας μεινει μνημη...και ας χαθω μετα...

τι βλεπω; μια αληθεια,το δικο μου ζωντανο ονειρο...

Αναρωτιέμαι αν πρέπει να αποκόψουμε από τη ζωή μας ανθρώπους που προσπαθούν να μας χειραγωγήσουν με διάφορους υπόγειους "έξυπνους" κατ'αυτούς τρόπους... αλλά ηλίθιους στην κυριολεξία...


δε θέλω να μπω σε περαιτέρω λεπτομέρειες

μια σκέψη κάνω έτσι κ αλλιώς και την αποτυπώνω για ακόμα μία φορά...

Αλλά νευριάζω πολλές φορές όταν κάποιοι "νομίζουν" ότι υποτιμούν τη νοημοσύνη μου

Δεν έχω καμμία απαίτηση να συμβαδίζουν με τα δικά μου πιστεύω και θέλω όσοι με περιβάλλουν αλλά όπως εγώ σέβομαι τις δικές τους επιλογές, περίμενα τουλάχιστον την αντίστοιχη συμπεριφορά...

Δε κάνει τελικά να είσαι μαλθακός συναισθηματικά... αυτόματα γίνεσαι υποψήφιο θύμα για εκμετάλλευση, αρχής γενομένης απο την άσκηση ψυχολογικής βίας, έπονται τα υπόλοιπα... και όταν έχεις το θάρρος να πεις ένα γενναίο ΟΧΙ δε θέλω ή δε μου ταιριάζει αυτό βρε αδελφέ, στραβώνουν κοινώς...

Εεε τι να κάνουμε λοιπόν..? δε μπορούμε να είμαστε καλοί και διαλλακτικοί για τους πάντες, δε γίνετε να μη στενοχωρήσουμε εσένα για να είσαι εσύ καλά κι εμείς στα αζήτητα, επειδή ΕΤΣΙ ΘΕΛΕΙς ΕΣΥ, έχουμε τη δική μας ιδιοσυγκρασία που καλώς ή κακώς δε μπαίνει σε καλούπια πλέον & που δεν έχει ουτε την υπομονή να ανέχεται τα στραβά και τ'ανάποδα.

Νομίζω έχω γίνει κακιασμένο...

Εγώ δεν ήμουνα έτσι..

F E E L I N G S


Είναι κάποιες νύχτες που το θρόϊσμα του ανέμου μας υπενθυμίζει κάποιες στιγμές που πέθαναν παλιά.

Απλά στιγμιότυπα της συνειδητότητάς μας, γεμάτα αισθήσεις.

Ζωές του ενός λεπτού, που ενεργοποίησαν όλα μας τα κύτταρα και μετά χάθηκαν στον χρόνο…

Ομορφες εκδρομές που ζωγράφισαν ευχές σε ένα απαλό φόντο…

Ενα τέτοιο φλάς-μπάκ κάθε τόσο, κάνει το τώρα ακαθόριστο…

Συνήθως ευθύνεται μια ...σύμπτωση... μια απαλή μελωδία.... μπορεί & οτιδήποτε...

Κάπου εκεί, η προσωπική πραγματικότητα του καθενός μας ζωγραφίζει το άμεσο μέλλον με πινέλα τα πεπραγμένα και χρώματα τις προσδοκίες....

Μιά αληθινή συνωμοσία του σκοτεινού τμήματος του εγκεφάλου με ότι πιο "πραγματικό" έχει να σου προσφέρει η ζωή, που είτε σε βρίσκει σύμφωνο είτε όχι, έχει τον τρόπο να σου επιβάλει τους σκοπούς της.

Κάπως έτσι, γινόμαστε εμείς το όνειρο και η ζωή το υπoκείμενο, και η κάθε αλήθεια πραγματώνει μια υπέροχη άβυσσο…

Στιγμές…Συναισθήματα....
Τελικά ίσως εκεί να κρύβεται η μεγαλύτερη γοητεία της ζωής....


Οταν οι γλυκιές αναμνήσεις έρχονται να σου υπενθυμίσουν πως το ταξίδι δεν έχει τελείωσει και οτι μπορείς να το κάνεις ακόμα πιο όμορφο...

"ΤΡΕΧΕΙΣ...ΜΑ ΣΕ ΠΡΟΣΠΕΡΝΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΕΣ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ.."


Είναι αλήθεια άραγε ότι χρειαζόμαστε μια αιωνιότητα για να ζήσουμε και μία αιωνιότητα για να θυμόμαστε όλα όσα ζήσαμε...;;


Noιώθω γεμάτος θα μπορούσα να πω και ...χωρίς παράπονο....απο τη γλυκόπικρη γεύση της ζωής

Καλώς ή κακώς ποτέ δεν επεθύμησα περισσότερα απο αυτά που ήξερα εκ των προτέρων ότι θα μπορούσα να έχω...άλλωστε η ζωή είναι ένας αέναος αγώνας να βιώσουμε όσα περνούν απ'το μυαλό και την καρδιά μας....

Θα ήθελα να μπορούσα να μετανιώσω για πράγματα που έχω ζήσει και όχι γιατί επέλεξα να μην τα ζήσω όταν παρουσιάστηκε η ευκαιρία....

Το σήμερα είναι πολύ προσωρινό...και το αύριο...πολύ μακρινό....κι όλοι εμείς τελικά μικροί και ανήμποροι στον κυκεώνα των αισθήσεων και των παραισθήσεων που μας κατακλύζουν...

Ξυπνάω καθημερινά με φόβο εν μερει και αδημονία απ'την αλλη για το τι μου επιφυλάσσει η καινούργια ημέρα...

Ο φόβος είναι κυρίως για αγαπημένα πρόσωπα...που δε μπορώ να διανοηθώ ότι θα περάσει μια ημέρα χωρις να τους βλέπω να χαμογελάνε ή χωρίς να ....μη νοιώθω (τους μακριά μου) χαρούμενους... & ευτυχισμένους.

Την αδημονία την κρατάω για εμένα... αλλοτε εκπλήσσομαι ευχάριστα ενίοτε και δυσάρεστα...

Αλλά έτσι είναι η ζωή... δε μπορεί να μας δίνει μονο χαρές η ρημάδα...πρέπει να κρατηθεί και η ισορροπία μη ξεχνάμε, η αρμονία και η τάξη των πραγμάτων....

Ισως να ξυπνήσουμε ένα πρωί και να συνειδητοποιήσουμε πως είμαστε ΧΩΡΙς τα δεδομένα της μέχρι τώρα ζωής μας, τότε είναι που θα εκτιμήσουμε την κάθε στιγμή το κάθε λεπτό, το κάθε δευτερόλεπτο μάλλον που μας χαρίστηκε, επειδή δυστυχώς δεν έχει εφευρεθεί ακόμα η μηχανή του χρόνου και αυτός ο άτιμος μας πάει μόνον μπροστά....

Kάθε άνθρωπος στη ζωή μου..... κι ένας σταθμός της......


"Εμαθα τόσα πολλά από τους ανθρώπους..για τους ανθρώπους" (Gabriel Garcia Markes)

Αλλά κανείς απ' όλους αυτους δε μ'εμαθε πως να τιθασεύω τις δικές μου φοβίες (Thats Dest1nys). Επειδή μ'αυτές συνήθως ερχόμαστε αντιμέτωποι μόνο σε ανύποπτο χρόνο... εκεί που νομίζoυμε πως έχουμε εξοικειωθεί με πράγματα,καταστασεις, αντιλήψεις... άλλο τόσο αντιλαμβανόμαστε πραγματικά πόσο αδύναμοι είμαστε μπροστά σε οτιδήποτε αναπόφευκτο...


Τελικά δε ξέρω τι με τρομάζει περισσότερο....

Να ξυπνήσω ένα πρωί και να συνειδητοποιήσω για τα πράγματα που δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να ζήσει απο επιλογή...

ή η σκέψη του πόσο έυκολα μπορώ να περάσω από την ύπαρξη, στην ανυπαρξία...έτσι απλά....


Ας μη ξεχνάμε, όμως και το...

άλλες οι βουλές των ανθρώπων και άλλα ο Θεός κελεύει...

Στη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα πολλοί άνθρωποι δοκιμάζουν εντάσεις, συγκρούσεις και δυσκολίες στις βασικές σχέσεις της προσωπικής τους ζωής. Ιδιαίτερα οι ερωτικές και οι συζυγικές σχέσεις διαταράσσονται σοβαρά από εξωπραγματικές προσδοκίες, σύγχυση των ρόλων, προβλήματα επικοινωνίας, παρεμβάσεις τρίτων, δυσκολίες στη σεξουαλική ζωή και τη διαχείριση των οικονομικών πόρων. Τραυματικές εμπειρίες από την παιδική ηλικία και από προηγούμενες σχέσεις, ανασφάλειες, φόβοι και εσωτερικές συγκρούσεις δεν μας επιτρέπουν να αντιμετωπίσουμε με διαύγεια, καθαρότητα και δημιουργική υπομονή το σύντροφό μας.

Με το πέρασμα του χρόνου η αγάπη και ο αμοιβαίος σεβασμός δίνουν τη θέση τους στην απογοήτευση, την οργή, τις αρνητικές κριτικές, τα αισθήματα παραμέλησης και εγκατάλειψης....

Η σχέση αντί να είναι πηγή χαράς και δημιουργίας, γίνεται πηγή οδύνης....

Αισθανόμαστε ότι ο σύντροφός μας δεν μας καταλαβαίνει, ότι είναι αδιάφορος ή επιθετικός ή ότι έχει υπερβολικές απαιτήσεις ή ακόμα κι ότι έχει βολευτεί.....

Όσο περισσότερο προσπαθούμε να τον πείσουμε να βελτιώσει τη συμπεριφορά του για να ικανοποιήσει τις προσδοκίες μας τόσο περισσότερο απογοητευόμαστε.....

Ο άλλος δεν φαίνεται διατεθειμένος να αλλάξει και οι δικές μας παρατηρήσεις, απαιτήσεις, συμβουλές και προκλήσεις όχι μόνο δεν έχουν τα επιθυμητά αποτελέσματα αλλά δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο την κατάσταση....

Kαι τότε ποια είναι η δικιά μας θέση..?

Υπομένουμε στωϊκά και καρτερικά..? Για πόσο..???? Και ποια απο εμάς έχει την υπομονή πλέον..?

Εχουμε ήδη διαμορφώσει το χαρακτήρα και τα θέλω μας... Διαιωνίζουμε απλά το πρόβλημα και τρενάρουμε το αναπόφευκτο...

Υπάρχει ένα δάκρυ που δεν είναι για κανέναν.


Δραπετεύει από τα μάτια μου μα δεν είναι καν για μένα.

Δεν είναι δικό μου.

Ούτε για σένα είναι.


Είναι από την ψυχή μου προς το τίποτα


Στο ΤΙΠΟΤΑ έχω αφιερώσει τα πιο δικά μου.

Στο τίποτα έχω αποθέσει τις πιο μεγάλες μου ελπίδες, τα πιο σβησμένα φώτα μου, τις αγάπες και τα μίση μου, τα πάθη μου και την ακοή μου.

Το τίποτα ακούω κάθε που ξημερώνει και στο τίποτα μιλώ όταν βραδιάζει.

Ζω γιατί εμπνέομαι από την κάθε σκέψη μου. Κι από τις άσχημες κυρίως.

Οι όμορφες δεν με κρατάνε στη ζωή, με κάνουν να θέλω να φύγω για να μην τις φτάσω κι ύστερα να χαθώ AΦΟΥ ΔΕ ΘΑ ΕΧΩ ΠΙΑ ΠΡΟΣΜΟΝΗ...

Οι άσχημες οι σκέψεις μου όμως μου δείχνουν ότι έχω λόγο ακόμη να ζω.


Όταν οι σκέψεις γίνουν όλες όμορφες, δε θα 'χω τίποτα πια να δώσω. Δε ζω για να επιδιώκω ομορφιές.

Ζω για να αποτρέπω ασχήμιες.


Επειδή έτσι...........


Όσο κυνηγάς τις ομορφιές, τόσο ασχημαίνεις... Η ευτυχία γίνεται εμμονή κι εσύ ύαινα έτοιμη να κατασπαράξει όποιον σταθεί ανάμεσα σε σένα και το ζητούμενό σου.


Όσο αποφεύγεις τα άσχημα, τόσο ομορφαίνεις... Γιατί η ομορφιά σου είναι στην ικανότητα του νου σου και στη δύναμη της καρδιάς σου.


Να αγαπάς χωρίς να θέλεις


Να πονάς για όσα δε φταις και για όσα φταις να υπομένεις...


Να δικαιολογείς χωρίς να καταλαβαίνεις


Να συμπαραστέκεσαι χωρίς να το ξέρεις

Να ακούς τη σιωπή και να μιλάς με το βλέμμα σου


Να νιώθεις μόνος και να μην ψάχνεις συντροφιά αλλά να ψάχνεις μια μοναξιά που φωσφορίζει στο σκοτάδι σου και οδηγεί τη στιγμή σου στο άπειρο

___/\__/\__/\__/\___/\___________________

MIA ΤΑΜΠΕΛΑ ΣΤΗ ΨΥΧΗ ΜΑΣ....ΕΧΕΙ ΔΩΣΕΙ ΝΟΗΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ;; ή ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ...;;;;;


Οσο περισσότερο προσπαθείς να με πληγώσεις...... τόσο καταφέρνεις το ακριβώς αντίθετο....


Oι άνθωποι που μπορουν να μας πληγώσουν πιο πολυ απο τον καθένα είναι μονάχα εκείνοι που τους δώσαμε το μεγαλύτερο περιθώριο να το κάνουν....


Δεν σε πληγώνει και δε σε προδίδει κανείς πέρα απο ότι όλοι εκείνοι μαζί που εσύ το επέτρεψες.... πέρα από ότι εσύ τον ίδιο σου τον εαυτό.....


Δεν είναι ο άλλος που φταίει γιατί φέρθηκε σκάρτα εσύ που τον είδες μέσα από τα δικά σου μάτια και πίστεψες σε κάτι που δεν ήταν, γιατί απλά σε βόλευε.

Δεν σε προδίδει αυτός που σήμερα είναι μαζί σου και αύριο δεν σε θέλει....


Τα σημάδια ορατά από την αρχή...αλλά ο φτερωτός θεός δυστυχώς δε κάνει διακρίσεις....


Πλάσατε ο ένας τον άλλον όπως θα θέλατε να είστε και ξεχάσατε να δείτε πως πραγματικά είστε.. ..


Ορίσατε όρια ό ένας στον άλλον χωρίς να μπείτε στην διαδικασία να ρωτήσετε μα είναι αυτά τα όρια του.... ή εγώ κρίνω πως είναι;;


Δεν σε πρόδωσε κανείς εσύ πρόδωσες τον εαυτό σου για να έχεις κάτι που δεν θα μπορούσες αλλιώς...

Η ζωή είναι πολύ απλή κι όμως .....εμείς την κάνουμε δύσκολη, περιμένουμε από τους άλλους πράγματα που ούτε εμείς δεν θα κάναμε ,όμως τα περιμένουμε...

Aποζητάμε αυτό που δεν έχουμε και έχουμε αυτό που δεν θα θέλαμε...


Μετά παραπονιόμαστε γιατί μας φταίνε οι άλλοι..... πάντα οι άλλοι....


Και η ζωή συνεχίζετε χωρίς ποτέ κανείς να υπολογίζει την οδύνη σου.... τις ευαισθησίες σου...την ευάλωτη πλευρά του χαρακτήρα σου που απο ηλιθιότητα ξέχασες να θωρακίσεις....

και εσύ πάντα κατηγορείς τις λάθος επιλογές σου και τα λάθη του παρελθόντος σου


Γ Ι Α Τ Ι Ι ;;;;;


Να σου πω το γιατί.... ;;;;;; μόνο που θα πρέπει να το αντέξεις........

γιατί δε θέλεις να συνειδητοποιήσεις την απλή λογική του...


ΣΕ ΕΠΛΑΣΑ ΟΧΙ ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ....ΑΛΛΑ ΟΠΩΣ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ......

Σ'αγάπησα όχι γι αυτο που μπορούσες εσύ να μου δώσεις αλλά γι αυτό που ήθελα & περίμενα εγώ να μου δώσεις ... (πόσο εγωϊστικό ακούγετε τελικά....)


Με πρόδωσες γιατί δεν ήσουν αυτό που είχα πλάσει αρχικά στο μυαλό μου ότι είσαι....

ΜΙΑ ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΗ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ...

Αλλά τελικά ένα πράγμα να ξέρεις....δε μπορείς και δεν εχεις τη δύναμη να με πληγώσεις περισσότερο ..... ο διακόπτης είναι στο OFF και τα ρολά κατεβασμένα....

είσαι ο ΚΑΝΕΝΑΣ πλέον για μένα....

Λυπάμαι αλλά δεν σε θυμάμαι....κι όσο κι αν προσπαθώ να αναμοχλεύσω αναμνήσεις..... πράγμα περίεργο..... ένα κενό συναντάω μόνο...... με όλες τις αισθήσεις ερμητικά κλειστές...
Είμαστε ξένοι....... γιατί απλά δεν γνωριστήκαμε ποτέ......


Τα όνειρα είναι για να σε προδίδουν τελικά... να σου υπενθυμίζουν κάθε φορά την πραγματικότητα όσο σκληρή κι αν είναι και μόνον αυτή....

ΤΟ ΑΚΑΤΑΛΟΓΙΣΤΟ ΛΟΙΠΟΝ....


Σαν παιδί ονειρεύομουν τα απλά πράγματα...

Σαν έφηβος την όμορφη πρίγκηπισα του παραμυθιού...

Σαν αντρας... την τέλεια οικογένεια...

Ολα τα ανέφικτα δηλαδή

Μεγαλώνοντας καταλαβαίνει κανείς το αντίτιμο των πράξεων του

διψάς λοιπόν για τα απλά πράγματα που μπορεί να σου προσφέρει η ζωή... κι όμως είναι τόσο δύσκολο τις περισσότερες φορές...

Κι αν κάποια στιγμή νιώσεις την ικανοποίηση ότι έφτασες στην πηγή και κατέκτησες ένα στόχο σου τότε μια άλλη σκληρη πραγματικότητα έρχεται να σου θυμήσει ότι τίποτα στον κόσμο αυτό δεν κατακτιέται δίχως το ανάλογο αντίτιμο...

Βαρύ το φορτίο της σιωπής της ψυχής σου...

Βαρύ και το το φορτίο της μοναξιάς, του χωρίς να είσαι μόνος...

Καποιος κάποτε ειπε πως "Η αγάπη ομορφαίνει με κάθε μοιρασμένη χαρά και δυναμώνει με κάθε μοιρασμένη λύπη".

Οχι ρε φίλε.... μας κούρασε η μετριότητα.... τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας μες τη μετριότητα και τώρα η ιστορία επαναλαμβάνεται....

Δεν εχουμε να δώσουμε υπομονή πλέον, συγκατάβαση και ανεκτικότητα...ΔΩΣΑΜΕ...

& εξάλλου ποιος θα μας ξεχρεώσει τη ψυχολογική φθορά..?

Ο καθένας ζητάει ζητάει ζητάει...χωρίς να είναι διατεθειμένος να δώσει τα αυτονόητα και μόνον για να μη παρεξηγηθούμε...

Μα τόσο δύσκολο είναι...?

ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ, ΖΕΣΤΑΣΙΑ, ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ.....Γ Α Λ Η Ν Η.......

Τι διάολο...εμείς είμαστε ανίκανοι..? ή όλοι οι υπόλοιποι καλομαθημένοι... και καλοβολεμένοι...?

Μα πόσο πιο γλυκά να μας πεθάνεις πια....

ή μάλλον οι νεκροί πόσες φορές νομίζεις μπορούν να πεθάνουν...?

Κοίταξέ μας...όσο κι αν εθελοτυφλείς... τη δική σου αυτοκαταστροφή υπονομεύεις....

Εμείς έτσι κ αλλιώς... τι είχες....ακατανόμαστη...? Τι είχα πάντα...?

Εσύ...σκέφτηκες το πως θα ξεβολευτείς...?

Βιάσου να προλάβεις το επόμενο ...θύμα σου.... όσο το καθυστερείς η κλεψύδρα γίνετε ο χειρότερος εχθρός σου....

Και μια τελευταία εμμεση συμβουλή....



H αγάπη δεν ξέρει από αξιοπρέπεια. Η αγάπη είναι μεγαλειώδης και τολμηρή........

Aλλά τι ξέρεις εσύ από αγάπη & τόλμη...?

O ΧΡΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ, ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΝΕΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΟΛΑ ΜΑΖΙ....!




Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ...



ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΑΣΤΑΤΟΙ...



Η ΑΓΑΠΗ ΕΓΓΥΑΤΑΙ....



ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΡΟΔΙΔΟΥΝ....



ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΠΟΡΕΙΣ ΠΑΝΤΟΤΕ ΝΑ ΤΗΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΣΑΙ



ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ



ΠΟΤΕ....

Η Αγάπη είναι Αγάπη απο τη στιγμή που θα ενεργοποιηθεί



Yπάρχει φαινομενικά τόση λίγη αγάπη σ' αυτο τόν κόσμο, που με το δίκιο μας απορούμε και λέμε....

<<Τί απέγιναν οι αληθινοί εραστές, οι άνθρωποι που ήξεραν ν'αγαπούν πραγματικά;>>


Από τη στιγμή που η αγάπη είναι η πιο μεγάλη ενέργεια για το καλό και βρίσκεται μέσα στις δυνατότητές μας να την κινητοποιήσουμε, παραμένει άλυτο μυστήριο το γιατί αφήνουμε ανεκμετάλλευτη την αστέιρευτη αυτή ενέργεια.

Η αγάπη είναι μια άχρηστη, αφηρημένη ιδέα, ως τη στιγμή που θα ενεργοποιηθεί...

Μια απο τις πολλές παρανοήσεις γύρω από την αγάπη, είναι ότι πρόκειται για κάτι ξεπερασμένο, ότι δίνοντας πάρα πολλά ή τόσο ελέυθερα, εξαντλούμε τα δικά μας αποθέματα.

Οι άνθρωποι που το πιστεύουν αυτό τσιγκουνεύονται την αγάπη και σπαταλούν ολόκληρη τη ζωή τους κρύβοντας τη στις ντουλάπες τους, για λόγους που είναι δύσκολο να τους φανταστούμε.

Τι άλλο έχουμε να δώσουμε που μας κοστίζει τόσο λίγο....?

Τι άλλο είναι τόσο ανεξάντλητο σε ανεφοδιασμό....?

Τι άλλο μπορεί να αποφέρει τέτοια οφέλη στο δότη αλλα και στο λήπτη...?


Αν δε ζούμε αδιάκοπα και ενεργά μέσα στην αγάπη, θα παραμένει πάντα αναξιοποίητο το μεγαλύτερο δώρο που μας δόθηκε και που με τη σειρά μας επιβάλλεται και πρέπει να προσφέρουμε....

«Μίλα μου ψιθυριστά, αν μου μιλάς για αγάπη» Γουίλιαμ Σαίξπηρ


Θα ήθελα να μπορούσε κάποιος... να μου πει για ποιά αγάπη μιλάει χωρίς να ακούει την καρδιά του άλλου, χωρίς να την σέβεται δίχως να συντονίζεται με τους χτύπους της...

Για ποιά αγάπη μιλάει και τη φορτώνει με τα δικά του μόνο όνειρα... τις δικές του προσδοκίες..?

Ποιά αγάπη είναι αυτή που σε φυλακίζει αντί να σου δίνει φτερά.....

Κατά βάθος οι περισσότεροι ξέρουμε την απάντηση... είναι αυτό που αρνιέται η λογική να δει...


Ποιά αγάπη είναι αυτή που υποτίθεται προστατεύει και συμμορφώνει πριν πει "Γίνε αυτό που πραγματικά λαχταράς.... άνοιξε τα φτερά και πέτα... κι αν κάποτε ξαναγυρίσεις κοντά μου, τότε θα ξέρω ότι ήσουν πάντοτε πραγματικά δικιά μου....


Ποια αγάπη είναι αυτή που είναι τόσο μικρή;


Γιατί εμένα το δικό μου το μυαλό δε μπορεί να τη χωρέσει...!

Μια σχέση ζητάει να είσαι παρών στην αγάπη με όλη σου την ψυχή για να σε οδηγήσει στην ευτυχία....


Ζήστε την αγάπη,

νιώστε την με όλο σας το είναι,

ομως ΜΗΝ ΤΗΝ ΕΥΤΕΛΙΖΕΤΕ...


για να μη πω μην την εξευτελίζετε


Δώστε της εναν άλλο ορισμό.... γιατί αυτή η λέξη είναι Ιερή... για να την πιπιλίζετε σαν καραμέλα σε κάθε ανασφάλειά σας.... κάθε που είναι να βγείτε απο μια δύσκολη θέση... και να πείσετε δήθεν τον άνθρωπό σας... για την ανιδιοτέλειά της.


Αυτή η λέξη σκίζει "εγώ" ,


σκίζει ανασφάλειες,


κάθε λογική και δεδομένα....

μηδενίζει τις αποστάσες.....

προτού καν βγει απο τα χείλη!


Αλλά ότι περνάει από την καρδιά μας... δε γίνετε - δε μπορεί να είναι πάντοτε.... Αγάπη... σωστά....?

Υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί για χρόνια να μένουν σκιές στη ζωή μας


Υπάρχουν κι εκείνοι που από τον πρώτο κιόλας καιρό γίνονται

 Η ΖΩΗ ΜΑΣ -
Στην πρώτη περίπτωση το να φύγουν μακριά μας είναι σχετικά ανώδυνο & αφορά τη συνήθεια

Στη δεύτερη περίπτωση η απουσία τους μπορεί και να γίνει απώλεια,


ίσως όμως εκεί να επιλέξουμε να φύγουμε εμείς πρώτα μακριά τους......


Μη θέλοντας να χάσουμε την αρχική εικόνα τους που μας έκανε να τους αγαπήσουμε...

Αγαπήστε τον εαυτό σας, είναι θεραπευτικό!



Όλοι λίγο-πολύ γνωρίζουμε ότι η διάθεση και ο τρόπος αντιμετώπισης των καταστάσεων, ευχάριστων και μη, στη καθημερινή μας ζωή είναι επιλογή μας. Δηλαδή, μπορούμε να ελέγξουμε όχι το πώς νιώθουμε, αλλά το πώς θα το εκφράσουμε, γεγονός που μπορεί περαιτέρω να καθορίσει τη λεγόμενη στάση ζωής μας.
Υπάρχουν, λοιπόν, άνθρωποι που έχουν διαλέξει να ζουν με μια πιο αισιόδοξη αντίληψη απέναντι στον εαυτό τους και τη ζωή, σε αντίθεση με εκείνους που αφήνοντας σε πιο πεσιμιστικές θεωρήσεις των πραγμάτων. Και βέβαια, οι θεωρήσεις αυτές μπορεί να επηρεάσουν όχι μόνο την έκβαση κάποιου θεραπευτικού σχήματος στην αντιμετώπιση μιας ασθένειας, αλλά και τη γενικότερη σωματική και πνευματική μας ισορροπία και ευεξία.

Όπως καταδεικνύουν πολλές επιστημονικές έρευνες σε διάφορους τομείς της υγειάς, ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας, αλλά και το περιβάλλον μας είναι δυνατό να βοηθήσει στο να έχουμε ένα καλύτερο επίπεδο υγείας, δηλαδή να προλάβουμε ή ακόμα και να αντιμετωπίσουμε πολλές παθήσεις.
Ο εγκέφαλος παρουσιάζει την ιδιότητα να «προγραμματίζεται» ανάλογα με τις σκέψεις μας. Δηλαδή, κάποιες λέξεις που περικλείουν αρνητικότητα, όπως «δεν μπορώ», «δεν είμαι ικανός» κλπ. ανατροφοδοτούν ουσιαστικά τον εγκέφαλο μας με αρνητικά μηνύματα. Το αποτέλεσμα συνήθως είναι η γέννηση ή επανεκδήλωση αρνητικών συναισθημάτων, δημιουργώντας έναν κύκλο, γεγονός που μπορεί να βασιστεί στην απλή αρχή αιτίου-αιτιατού.

Η θετικότητα των σκέψεων μας, σε οποιοδήποτε επίπεδο, μπορεί να μας κάνει όχι μόνο πιο ήρεμους και ισορροπημένους, αλλά και περισσότερο υγιείς. Είναι πλέον επιστημονικά τεκμηριωμένο το γεγονός ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των παθήσεων έχουν ψυχοσωματική βάση. Φαίνεται ότι ο ανθρώπινος οργανισμός έχει εξαρχής ανεπτυγμένους αμυντικούς μηχανισμούς, που ελέγχονται από τον εγκέφαλο, οι οποίοι προσπαθούν να επαναφέρουν την ισορροπία όταν αυτή για κάποιο λόγο φορτίζει αρνητικά.


Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι οι λέξεις λειτουργούν ως σύμβολα τόσο για εμάς όσο και για τον εγκέφαλο μας. Κάθε λέξη είναι σε θέση να υπενθυμίσει, όχι πάντα σε εκούσιο επίπεδο, κάποια δυσάρεστη ή ευχάριστη κατάσταση, γεγονός που στην συνέχεια πυροδοτεί μια σειρά από αντιδράσεις του οργανισμού προκειμένου αυτός να ανταπεξέλθει στο βιολογικό status που τα γεννηθέντα συναισθήματα έχουν διαμορφώσει. Δηλαδή, αν η λέξη που χρησιμοποιήσαμε προκάλεσε τη δημιουργία άγχους ή στενοχώριας, τότε σαν απόκριση, ο οργανισμός παράγει κάποιες ορμόνες, οι οποίες μπορούν να έχουν ιδιαίτερα βλαπτικές επιδράσεις. Παράδειγμα αποτελεί η ορμόνη κορτιζόλη, η οποία έχει σαν φυσιολογικό ρόλο την προσαρμογή του οργανισμού σε περιόδους παρατεταμένης νηστείας.
Η υπερέκκριση κορτιζόλης για σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα, όπως επέρχεται ως αποτέλεσμα ιδιαίτερα αγχωτικών καταστάσεων, προκαλεί πολλές «φθορές» στον οργανισμό μας με συνολικό αποτέλεσμα την εξασθένηση του ανοσοποιητικού μας συστήματος.


Το αντίθετο προκαλεί μια ευχάριστη σκέψη. Σε αυτή την περίπτωση έχουμε αύξηση της συγκέντρωσης κάποιων βιογενών αμινών και πεπτιδίων, όπως η σεροτονίνη, που ενισχύουν τα συναισθήματα της ικανοποίησης και της ευχαρίστησης, βελτιώνουν τη διάθεση, καταπραΰνουν το άγχος και εξασφαλίζουν έναν ήσυχο ύπνο.


Δεν πρέπει να παραλείψουμε να αναφερόμαστε ότι η επίδραση των ορμονών στην άμυνα του οργανισμού μας και στη γενικότερη σωματική μας υγεία οφείλεται στο ότι οι ορμόνες δεν εντοπίζονται μόνο στο νευρικό μας σύστημα, αλλά και σε άλλα σημεία του σώματος μας, όπου κατέχουν διαφορετικούς ρόλους. Για παράδειγμα, η σεροτονίνη βρίσκεται επίσης στα αιμοπετάλια, σε ορισμένα κύτταρα του ανοσοποιητικού και του πεπτικού μας συστήματος, ενώ η κορτιζόλη έχει πρωτεύοντα ρόλο στη ρύθμιση του ανοσοποιητικού.


Καθίσταται σαφές, λοιπόν, ότι η αυξημένη ένταση και στενοχώρια, είναι σε θέση όχι μόνο να επηρεάσουν αρνητικά την αντιμετώπιση των παθήσεων, αλλά μπορούν ακόμα και να προκαλέσουν την πάθηση. Η υπερέκκριση κορτιζόλης προκαλεί εξασθένιση του ανοσοποιητικού, αύξηση της πιθανότητας εμφάνισης λοιμώξεων, καρκίνου, χειροτερεύει τα συμπτώματα του σακχαρώδους διαβήτη και καταστρέφει τα νευρικά κύτταρα.


Επειδή ο σύγχρονος ρυθμός ζωής επιβάλλει δυσάρεστες και αγχωμένες σκέψεις, είναι δείγμα καλής σχέσης με τον εαυτό μας η προσπάθεια εύρεσης τρόπων χαλάρωσης, καθώς και η παρατεταμένη εσωτερική παρατήρηση. Μην παραδίδεστε αμαχητί στο πνεύμα των ημερών που συνιστά αδιάκοπη και αλόγιστη χρήση σκευασμάτων, όπως είναι τα ηρεμιστικά, που βοηθούν στην επίτευξη μιας πλασματικής μόνο ημέρας, η οποία ουσιαστικά μετατρέπει την υπερευαισθησία ορισμένων ατόμων σε άκαμπτη αναλγησία.


Επιλέξτε πιο φυσικούς και λιγότερο «επικίνδυνους» τρόπους να χαλαρώσετε και προσπαθήστε να είστε πάντα σε επαφή με τον εαυτό σας και τα συναισθήματα σας. Αν και αυτή είναι η δύσκολη οδός, σίγουρα θα σας αποζημιώσει. Άλλωστε, πως θα είσαστε σε θέση να νιώσετε την ευτυχία, αν δε μπορείτε να νιώσετε τίποτα; Κάντε μια καλή αρχή, συμπεριφερθείτε στον εαυτό σας σαν να μιλούσατε σε κάποιον άνθρωπο που αγαπάτε, όπως για παράδειγμα στον καλύτερο σας φίλο. Θα του συνιστούσατε ποτέ να ζει βυθισμένος στο άγχος και τη στενοχώρια; Θα τον παρηγορούσατε;


Χρησιμοποιήστε τις ίδιες λέξεις με τις οποίες θα απευθυνόσασταν στο αγαπημένο σας πρόσωπο, όμως αυτή τη φορά μιλήστε έτσι στον εαυτό σας. Είναι μια τεχνική που μπορεί να προγραμματίσει τον εγκέφαλο με τέτοιο τρόπο, ώστε με την πάροδο του χρόνου να ελαττωθεί το άγχος και να αναπτυχθούν ιδιαίτερα ωφέλιμοι αυτό-προστατευτικοί μηχανισμοί, οι οποίοι βελτιώνουν την ποιότητα ζωής τόσο σε ψυχικό όσο και σε σωματικό επίπεδο.


Είναι πράγματι ύψιστης σημασίας η επίτευξη και διατήρηση της ψυχικής μας ισορροπίας για να είμαστε υγιείς, αλλά και ευτυχισμένοι.

Άλλωστε, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι πρώτος ο πατέρας της ιατρικής υποστήριξε ότι

«πρώτα νοσεί η ψυχή και μετά το σώμα».


Αγαπήστε τον εαυτό σας…


Είναι μια αγάπη

που δεν θα σας προδώσει ποτέ!..

                            Η μοναξιά που μας σημαδεύει



Στην ημιτονοειδή πορεία της ύπαρξης υπάρχουν στιγμές, οι οποίες ξεχωρίζουν από τη μέση γραμμή, αυτές που ονομάζουμε στιγμές της ζωής και υπάρχουν άλλες που μένουν κάτω από τον ορίζοντα και τις λέμε θάνατο.

Στην πραγματικότητα, όλα είναι ύπαρξη, είτε πρόκειται για τη μία είτε για την άλλη πλευρά της διαχωριστικής γραμμής.
Το θεμελιώδες είναι το πέρασμα αυτής της γραμμής, είτε για να πεθάνουμε είτε για να γεννηθούμε.


Tόσο στη γέννηση όσο και στο θάνατο, είμαστε μόνοι.

Δεν έχει σημασία πόσα όντα υπάρχουν γύρω μας αυτές τις στιγμές.

Στην πραγματικότητα είμαστε μόνοι.

Και το πιο πιθανό είναι ότι είμαστε μόνοι σε όλη τη ζωή μας.

Όχι γιατί δεν μπορούμε να μοιραστούμε τις ώρες μας με κάποιον, αλλά γιατί, κατά βάθος, κανένας δεν μπορεί να μπει στην ψυχή μας, που κι αυτή είναι από τη φύση της μοναχική.
Είναι δύσκολο να αποκαλύψουμε το μυστήριο της ζωής και του θανάτου. Αν ο θάνατος είναι κάτι που μας συγκλονίζει λόγω της άγνοιάς μας, η ζωή και το «γιατί» ήρθαμε στη ζωή δεν παύουν να είναι προβλήματα, σχεδόν άλυτα για την ανθρώπινη νοοτροπία.


Είναι πιθανό, κάποια στιγμή, η ψυχή μας να αποχωρίστηκε από κάτι πολύ μεγαλύτερο που την περιείχε. Αποχωρίστηκε σε αναζήτηση νέων εμπειριών, οδηγημένη από την αφελή έλλειψη γνώσης που έχουν οι αθώες ψυχές. Κι έτσι έφτασε στη γη, μόνη, τρομερά μόνη και ξεριζωμένη από την ουράνια κοιτίδα της. Κι από τότε περιπλανιέται στη γη, άλλοτε καλυμμένη από ύλη, άλλοτε όχι, σε αναζήτηση του κλειδιού που θα της επιτρέψει να επιστρέψει στην πρώτη της πηγή, εκεί όπου δεν ήταν μόνη, γιατί δεν ήταν διαιρεμένη.

Αυτό το κλειδί είναι η Γνώση.

Γνώση σημαίνει Δύναμη.

Καμιά φορά, έτσι όπως φεύγουμε, μπορούμε επίσης να επιστρέψουμε.


Η μοναξιά είναι ένας μεγάλος σύμμαχος της Μάγια. Όσο περισσότερο μόνοι νιώθουμε, τόσο παραδινόμαστε στα παιχνίδια της ψευδαίσθησης, για να σβήσουμε αυτήν την αίσθηση της εσωτερικής αγωνίας.
Αρχίζει το νέο δράμα: αυτό της συνύπαρξης.

Ψυχές μόνες που θέλουν να ζήσουν μαζί με άλλες μοναχικές ψυχές, αν και δεν φτάνουν ποτέ να καταλάβουν εντελώς η μία την άλλη, καθώς η μοναξιά είναι το σημάδι που μας σημαδεύει όλους.
Η συνύπαρξη δημιουργεί διάφορες μορφές, από την απλή αγάπη που ενώνει δύο όντα μέχρι τα πιο περίπλοκα συναισθήματα που χαρακτηρίζουν μία κοινωνία αλλά και την ανθρωπότητα. Εμφανίζονται στο προσκήνιο οικογένειες, ομάδες, πόλεις, αγορές, εκκλησίες, πολιτικά κόμματα... Όλα είναι δίχτυα της Μάγια, στα οποία ο άνθρωπος πέφτει παγιδευμένος, πιστεύοντας ότι επιτέλους έχει νικήσει τη μοναξιά.

Όμως όσο περισσότερο ψάχνει ο άνθρωπος στο βάθος της ψυχής του τόσο περισσότερο είναι μόνος.


Ο σοφός Πλάτων έλεγε ότι ο άνθρωπος έχει σχηματιστεί "από το ένα και το άλλο". Τίποτε πιο σίγουρο. Το ένα είναι το αδιαίρετο που κείται στο εσωτερικό: είναι η ψυχή μόνη της. Το άλλο είναι η μάσκα που βγαίνει προς τον κόσμο και σχετίζεται με πολλαπλούς τρόπους, ξεφεύγοντας από τη μοναξιά.
Βάζοντας τη μάσκα, μπορεί κανείς να παίξει με πολλούς τρόπους το ρόλο αυτού που έχει σύντροφο. Έτσι γεννιέται η φιλία, ο έρωτας, το αδελφικό και πατρικό συναίσθημα, η αγάπη για όλους τους ανθρώπους, ακόμα και για τα ζώα και τα φυτά.
Σε λεπτότερες διαβαθμίσεις, η αγάπη στρέφεται προς το άπειρο των άστρων, και τότε ο άνθρωπος μπορεί να συλλάβει την ιδέα του Θεού και να τον αγαπήσει για την τελειότητα με την οποία εκδηλώνεται ο Κόσμος Του.


Όμως, πόσες είναι οι απογοητεύσεις!

Υπάρχουν φιλίες που φθείρονται, έρωτες που πεθαίνουν με τον καιρό, παιδιά που προδίδουν τους γονείς τους, γονείς που εγκαταλείπουν τα παιδιά, όντα που δεν νοιάζονται καθόλου για τους άλλους...

Υπάρχει μια επιστήμη που παγώνει τη ρομαντική λάμψη των αστεριών και πολλές θρησκείες που αντιμάχονται για τον ίδιο Θεό. Τι να γίνει;


Εδώ είναι που ο άνθρωπος πετάει αηδιασμένος την εξωτερική του μάσκα και κλείνεται στον εαυτό του απελπισμένος, σκεπτόμενος ότι δεν θα αποφύγει ποτέ τη μοναξιά. Κι εδώ είναι που παρουσιάζεται η μεγάλη έκπληξη.
Είναι το ίδιο το Εγώ στο εσωτερικό «είναι» που συναντάει τον αληθινό φίλο, αυτόν που πάντα συντροφεύει, αυτόν που είναι πάντα παρών κι ο ίδιος, τόσο όταν υποφέρουμε, όσο όταν χαιρόμαστε, αυτόν που μας κοιτάζει χωρίς να μουρμουρίζει και που μας πηγαίνει ψηλά χωρίς να ζητάει καμία ανταμοιβή για αυτό.
Το θαύμα συνεχίζεται. Όταν ανακαλύπτουμε αυτόν τον αληθινό φίλο, πατέρα και αδερφό, όλα αποκτούν ξανά νόημα. Το να διαβάζουμε, να ακούμε μουσική, να απολαμβάνουμε τη γοητεία της φύσης δεν είναι πια δραστηριότητες του μοναχικού που επικεντρώνεται στον εαυτό του, αλλά του ανθρώπου που τον συντροφεύει το αληθινό του Εγώ.

Τώρα πια είναι δυνατό να σχετιστούμε με τους άλλους ανθρώπους, γιατί σε καθέναν από αυτούς υπάρχει το άλλο Εγώ, που συμμερίζεται τις ίδιες ανησυχίες με το φίλο που μόλις ανακαλύψαμε. Τώρα ασφαλώς είναι δυνατό να καταλαβαίνουμε και να αισθανόμαστε.
Αυτός που δεν έχει περάσει από τη δική του εσωτερική ενδοσκόπηση, δύσκολα θα μπορέσει να στοχεύσει στην ελάχιστη γνώση αυτού που είναι ο εξωτερικός κόσμος.

Πρώτα προς τα μέσα, και μετά προς τα έξω.

Δεν είναι ότι έτσι θα εξαφανιστεί η μοναξιά.

Αυτή είναι κατάσταση της ψυχής.

Όμως σίγουρα μπορούν να ενωθούν οι μοναξιές και να παίξουν με τα πέπλα της Μάγια όσο διαρκεί η ζωή.

Το να μοιραζόμαστε μια δυστυχία είναι μια μορφή ένωσης.


Κι ακόμα είναι δυνατόν να αναζητούν οι ψυχές την ένωση μπροστά στην κοινή δυστυχία της απώλειας της πρώτης αρχής, και να επιθυμούν διακαώς την επιστροφή στο σημείο που δεν υπάρχει η διαίρεση.
Η μοναξιά είναι προϊόν της διαίρεσης.

Όταν όλα είναι Ένα, τότε πού χωράει η μοναξιά;

Η Μοναξιά είναι λοιπόν χωρισμός, μη ένωση, διαίρεση.

Όσο περισσότερο διαιρούμαστε, τόσο περισσότερη μοναξιά υπάρχει, καθώς έχουμε δημιουργήσει νέα σωματίδια που με τη σειρά τους είναι μόνα και χωρισμένα από τα υπόλοιπα.


Αυτό είναι ένα από τα παιχνίδια της Μάγια. Να διαιρούμαστε μέχρι το άπειρο, να πολλαπλασιάζονται οι μορφές και να εμψυχώνουμε τους εαυτούς, να επαναλαμβάνουμε το ίδιο, κάνοντάς μας να πιστεύουμε ότι στην ποσότητα βρίσκεται το γιατρικό για τη μοναξιά.

Δεν είναι η ποσότητα αυτή που εξαλείφει τη μοναξιά, το πολύ-πολύ να έρθει ο κορεσμός, και να χάσει από ποιότητα, δεδομένου ότι οι παρουσίες έχουν πολλαπλασιαστεί από την ίδια ουσία.

Πρέπει να ψάχνουμε λίγο και καλά, βαθιά και συγχρόνως ψηλά.


Έτσι είναι δυνατόν, γνωρίζοντας το παιχνίδι της Μάγια, να κατορθώσουμε να ξεπεράσουμε την ψευδαίσθηση και να αναγνωρίσουμε τα κομμάτια που λείπουν από την ψυχή μας, αυτά που έχασε στην κάθοδό της προς τη γη κι αυτά που πρέπει να ξαναποκτήσει για να ξαναγίνει μία και για να μη ξανανιώσει μόνη ποτέ.

- Είσαι μόνος;

- Ναι...

- Θέλεις να είσαι μαζί μου;

- Καλά...


Κι έτσι πηγαίνουν δυο-δυο, πιασμένοι από το χέρι, με ενωμένες τις σαρκικές μάσκες τους, ενώ οι ψυχές κοιτάζονται με περιέργεια στα μάτια για να δουν αν αυτό το ον είναι το δίδυμο εγώ τους που έχασαν στην πρώτη διαίρεση.

                           O TΣΑΡΛΙ ΤΣΑΠΛΙΝ ΓΙΑ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
Διαβάστε την ομιλία που έδωσε ο Τσάρλι Τσάπλιν στα 70στά γενέθλιά του, μία ομιλία για το νόημα της ζωής.


Ο Τσάπλιν όταν άρχισε να αγαπά τον εαυτό του ανακάλυψε την αυθεντικότητα, την κατανόηση, την ωριμότητα, την αλήθεια, την ειλικρίνεια, την αυταγάπη, την απλότητα, την πληρότητα, την αυτοεκτίμηση και τη σοφία της καρδιάς.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου, πραγματικά, μπόρεσα να καταλάβω ότι ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη απλώς με προειδοποιούσαν να μη ζω ενάντια στην αλήθεια της ζωής μου. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου, πραγματικά, κατάλαβα σε πόσο δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος, όταν του επέβαλα τις επιθυμίες μου. Και όταν μάλιστα δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή και ούτε ήταν έτοιμος ο άνθρωπός, ακόμα και αν αυτός ήμουν εγώ. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου, πραγματικά, έπαψα να λαχταρώ μια άλλη ζωή και έβλεπα γύρω μου ότι τα πάντα μού έλεγαν να μεγαλώσω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου, πραγματικά, κατάλαβα ότι σε κάθε περίσταση ήμουν στο κατάλληλο μέρος και πάντα στην κατάλληλη στιγμή. Αυτό με έκανε να γαληνέψω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΛΗΘΕΙΑ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να στερούμαι τον ελεύθερο μου χρόνο και να κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον. Σήμερα κάνω μόνο ό,τι μου αρέσει και με γεμίζει χαρά, ό,τι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά. Με το δικό μου τρόπο και με τους δικούς μου ρυθμούς. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου, πραγματικά, απελευθερώθηκα από ό,τι δεν ήταν υγιεινό για μένα. Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και οτιδήποτε με απομάκρυνε από τον εαυτό μου. Παλαιά αυτό το έλεγα «υγιή εγωισμό». Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΤΑΓΑΠΗ.


Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου, πραγματικά, έπαψα να έχω πάντα δίκιο. Έτσι έσφαλα πολύ λιγότερο. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΠΛΟΤΗΤΑ.


Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου, πραγματικά, αρνήθηκα να συνεχίσω να ζω στο παρελθόν μου και να ανησυχώ για το μέλλον μου. Τώρα ζω κάθε μέρα την κάθε στιγμή που ξέρω ότι ΟΛΑ συμβαίνουν. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ.


Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου, πραγματικά, κατάλαβα ότι δεν πρέπει να φοβόμαστε τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις και οποιαδήποτε προβλήματα αντιμετωπίζουμε με τον εαυτό μας ή με τους άλλους. Αυτό το λέμε ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου, πραγματικά, συνειδητοποίησα ότι οι σκέψεις μου με έκαναν ένα άτομο μίζερο και άρρωστο. Όταν επικαλέστηκα τη δύναμη της καρδιάς μου, η λογική μού βρήκε ένα πολύτιμο σύμμαχο. Σήμερα αυτό το λέω ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.
Ξέρω ότι από τις εκρήξεις στο Σύμπαν γεννιούνται νέα αστέρια.

Σήμερα ξέρω ότι… αυτή είναι η ΖΩΗ.

Γ. Κουτρουμάνης: Μειώνονται οι φαρμακευτικές δαπάνες



Ποσό ύψους 800 εκατ. ευρώ ετησίως εξοικονομείται από την περιστολή της φαρμακευτικής δαπάνης δήλωσε στην τηλεόραση ΣΚΑΪ ο υφυπουργός Εργασίας, ο οποίος διαβεβαίωσε ότι το επόμενο διάστημα θα καταβληθούν κανονικά όλες οι συντάξεις.


"Στα τρία μεγάλα ταμεία (ΙΚΑ, ΟΑΕΕ, ΟΓΑ) η μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης ανέρχεται συνολικά στα 78 εκατ. ευρώ το μήνα. Μόνο από την περιστολή της δαπάνης στα φάρμακα εξοικονομείται το ποσό των 800 εκατ. ευρώ ετησίως" επεσήμανε ο υφυπουργός Εργασίας.

Ο Γ. Κουτρουμάνης σημείωσε ότι δεν κινδυνεύουν οι επικουρικές συντάξεις, ωστόσο ανέφερε ότι θα...

γίνουν παρεμβάσεις σε ορισμένα ταμεία.


"Τα επικουρικά ταμεία, όχι όλα, θα έχουν αναλογιστικά ελλείμματα σε βάθος χρόνου. Αναλογιστικά ελλείμματα θα έχουν τα ταμεία των τραπεζών. Κυρίως τα ταμεία των τραπεζών, αλλά και ταμεία από τον ιδιωτικό τομέα που έχουν υψηλά ποσοστά αναπλήρωσης, τα οποία ύστερα από 10 με 15 χρόνια δεν θα μπορούν να δίνουν συντάξεις του σημερινού επιπέδου. Πρέπει να γίνουν κάποιες παρεμβάσεις για να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα και αυτών των ταμείων" τόνισε.
Ερωτηθείς για τα ποσοστά ανεργίας που σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία αναμένεται να αυξηθούν το επόμενο διάστημα (μάλιστα σύμφωνα με τα στοιχεία του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ το ποσοστό ανεργίας θα ξεπεράσει από τον Οκτώβρη το 20%), ο Γ. Κουτρουμάνης παραδέχθηκε ότι η ανεργία αποτελεί μείζον πρόβλημα, απλώς διευκρίνισε πως στο ποσοστό αυτό συμπεριλαμβάνονται και οι μετρήσεις που φορούν στις ελαστικές μορφές εργασίας.
Επίσης, αναφερόμενος στα προγράμματα του ΟΑΕΔ, τόνισε πως παρόλο που υπάρχει προσφορά δεν υπάρχει δυστυχώς ανταπόκριση, καθώς οι επιχειρηματίες δεν είναι διατεθειμένοι να πάρουν οποιοδήποτε ρίσκο.
Ο μεγαλύτερος οφειλέτης των ταμείων είναι το Δημόσιο και ο ευρύτερος δημόσιος τομέας καθώς οφείλει περίπου 10 δισ. ευρώ (οι γενικές υποχρεώσεις), ενώ στα 900 εκατ. ευρώ υπολογίζονται οι οφειλές στα ταμεία, σύμφωνα με τον Γ. Κουτρουμάνη.
Τέλος, ο υφυπουργός Εργασίας έκανε λόγο για μαζικές αιτήσεις πρόωρης συνταξιοδότησης από το Δημόσιο. Υπολογίζονται στους 200.000 εκείνοι οι οποίοι κατοχυρώνουν συνταξιοδοτικά δικαιώματα, ενώ είναι κυρίως γυναίκες εκείνες που υπέβαλλαν αίτηση πρόωρης συνταξιοδότησης.