...........................


Η πολυμήχανη θεά μιας απρόσιτης χαραυγής


εμφανίστηκε στα σύνορα της μαγικής πολίχνης,

αναστατώνοντας τη συνείδηση

του άπειρου αναζητητή των ονείρων

και βυθίζοντας την ύψιστη επιθυμία του

στην άβυσσο των πόθων…



Ο σιωπηλός οδοιπόρος των αχανών λαβυρίνθων

του νου, δεν αντιλήφθηκε

την επίθεση των ψυχρών κυμάτων

της ανεξιχνίαστης ψυχής της

και οδηγήθηκε ακούσια

στο ανύπαρκτο τοπίο της αυταπάτης…



Ισοι και ταυτόχρονα διαφορετικοί…

είλωτες αλλά και ισχυροί αντίπαλοι,

αγγίζουν το πάθος

που μόνο η γνώση προσφέρει

χωρίς ανταλλάγματα...



Στην αποσύνθεση της ζωής,

η θεά λυτρώνεται…

ο οδοιπόρος φυλακίζεται…

.........................

Ενα χαμόγελο δεν στοιχίζει τίποτα, κι όμως είναι πολύτιμο. Πλουτίζει εκείνον που το δέχεται, χωρίς να φτωχαίνει εκείνος που το δίνει. Δεν διαρκεί παρά μονάχα μια στιγμή, αλλά η ανάμνησή του είναι πολλές φορές αιώνια. Ενα χαμόγελο αναπαύει τον κουρασμένο, δίνει θάρρος στον απογοητευμένο, παρηγορεί τον λυπημένο, αναπτερώνει την αισιοδοξία και δημιουργεί την ευτυχία στο σπίτι. Κι όμως δεν δανείζεται, δεν κλέβεται, δεν αγοράζεται, δεν παίρνεται εκβιαστικά, γιατί είναι κάτι που έχει αξία όταν δίνεται. Κι αν καμιά φορά συναντήσετε κάποιον άνθρωπο που δεν σας χαρίσει το χαμόγελο που αξίζετε, φανείτε γενναιόδωροι κι ανώτεροι άνθρωποι και δώστε του εσείς το δικό σας, γιατί κανένας δεν το έχει τόση ανάγκη, όσο εκείνος που δεν μπορεί να το δώσει.

................................


Απλωσες στο πρόσωπο του έρωτα


τη δύση μιας ανεξιχνίαστης ομορφιάς…

κι έμεινε το ερώτημα,

να πλανάται

με τη σοφή μορφή της γοητείας…


Ταξίδεψες…

Κι ήταν ένας προορισμός απέραντης τέρψης,

που όμως δεν κατάφερε

να διδάξει το αυτονόητο…


Αγκάλιασες

με τη δύναμη ενός χαμένου κατακτητή

και βασάνισες με το μυστικό όπλο του χθες…


Η άνοιξη της σκέψης σου ήρθε αργά…

έφτασε δίπλα μου,

όταν πια το πνεύμα μου

είχε χαθεί μέσα σ' ένα αόρατο πεδίο…


κι εσύ ξεχνάς…

κι εγώ σωπαίνω…


ακολουθώ τα βήματα

που έστειλες σαν ίχνη από το παρελθόν,

αλλά τρομάζω

στην ιδέα

ενός άγνωστου ήχου…

Αποχαιρετώντας την ανάμνηση

της πιο ευάλωτης ώρας,

προκαλώ τη στιγμή

και μαγεύομαι από την πείρα…

η ανατολή της μνήμης

θα με βρει να αφουγκράζομαι

τις μουσικές της νύχτας σου.....

..............................


Είναι κάποιες φορές που τσεκάρουμε τα όρια μας…


Που ξεκινάμε με μανία ταξίδια, σβήνοντας πίσω

τα ίχνη μας, ώστε να είμαστε σίγουροι πως δεν

θα μας ακολουθήσουν άλλοι…



Πασχίζουμε να δούμε τι υπερέχει…

η δύναμη ή η αδυναμία μας…



Ναι, είμαστε απλά… άνθρωποι.



Αλλά όταν αποφασίσουμε να σταθούμε όρθιοι,

να νιώσουμε ελεύθεροι,

τότε η αδυναμία καταλαμβάνεται από την

απόλυτη δύναμη και τα μονοπάτια γίνονται

λεωφόροι, για να περπατήσουμε μαζί…



Γιατί μόνο όταν ξεχάσουμε τα καπρίτσια μας

και σταθούμε ο ένας δίπλα στον άλλο,

μεγαλουργούμε…



Τότε είναι που αφήνουμε στην άκρη το θλιβερό

«εγώ» μας και αγκαλιάζουμε το λαμπερό «εμείς»…



Και το τοπίο μεταμορφώνεται μαγικά…

Απλώνοντας σαν πέπλα τα συναισθήματα μας,

ρίχνουμε το βλέμμα μας στο παρελθόν, το παρόν

και το μέλλον… ψάχνοντας για μικρά σημάδια

πραγματικής ελευθερίας μέσα στη νύχτα…

...........................



Μια μέρα συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και όλες οι αξίες του ανθρώπου.
 
Η Τρέλα αφού συστήθηκε 3 φορές στην Ανία της πρότεινε να παίξουν κρυφτό. Το Ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει ενώ η Περιέργεια χωρίς να μπορεί να κρατηθεί ρώτησε: 'Τι είναι το κρυφτό; Ο ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την Ευφορία και η Χαρά άρχισε να πηδάει πάνω κάτω για να καταφέρει να πείσει το Δίλημμα και την Απάθεια οποία δεν την ενδιέφερε ποτέ τίποτα, να παίξουν κι αυτοί. 

Αλλά υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να παίξουν: Η Αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν, Η Υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και η Δειλία δεν ήθελε να ρισκάρει. 

'Ένα, δύο, τρία, άρχισε να μετράει η Τρέλα. Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η Τεμπελιά. Μιας και βαριόταν κρύφτηκε στον πρώτο βράχο που συνάντησε. Η Πίστη πέταξε στους ουρανούς και η Ζήλια κρύφτηκε στην σκιά του Θριάμβου ο oποίος με την δύναμη του κατάφερε να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο. 
Η Γενναιοδωρία δεν μπορούσε να κρυφτεί γιατί κάθε μέρος που έβρισκε της φαινόταν υπέροχο μέρος για να κρυφτεί κάποιος άλλος φίλος της οπότε το άφηνε ελεύθερο. Και έτσι η Γενναιοδωρία κρύφτηκε σε μια ηλιαχτίδα. 

Ο Εγωισμός αντιθέτως βρήκε αμέσως κρυψώνα ένα καλά κρυμμένο και βολικό μέρος μόνο για αυτόν. Το Ψέμα πήγε και κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού. Το Πάθος και ο Πόθος κρύφτηκαν μέσα σε ένα ηφαίστειο. 
Ο Έρωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί. Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες, ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί.....

1000, μέτρησε η Τρέλα και άρχισε να ψάχνει. 

Την πρώτη που βρήκε ήταν η Τεμπελιά αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά. Μετά βρήκε την Πίστη που μίλαγε στον ουρανό με τον Θεό για θεολογία. 

Ένιωσε τον ρυθμό του Πόθου και του Πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και αφού βρήκε την Ζήλια δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρει και τον Θρίαμβο. Βρήκε πολύ εύκολα το Δίλημμα που δεν είχε ακόμη αποφασίσει που να κρυφτεί. Σιγά-σιγά τους βρήκε όλους εκτός από τον Έρωτα. 

Η Τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δένδρο, κάτω από κάθε πέτρα, σε κάθε κορφή βουνού, μα τίποτα. 

Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και άρχισε να τον κουνάει νευρικά ώσπου άκουσε ένα βογκητό πόνου. Ήταν ο Έρωτας που τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα του είχαν πληγώσει τα μάτια. 

Η Τρέλα δεν ήξερε πως να επανορθώσει, έκλαιγε, ζητούσε συγνώμη και στο τέλος υποσχέθηκε να γίνει ο οδηγός του Έρωτα. 

Κι έτσι από τότε ο Έρωτας είναι πάντα τυφλός και η Τρέλα πάντα τον συνοδεύει.......

.................................


Η σιωπή είναι μία περίεργη, αν μπορεί να χαρακτηριστεί, κατάσταση. Οι λέξεις είναι φυλακισμένες βαθιά μέσα σου κι όμως καταφέρνεις να πεις τόσα πολλά. Μία εικόνα, λένε, ισούται με χίλιες λέξεις. Αλήθεια είναι.


Όταν η σιωπή είναι μέσο ‘’επικοινωνίας’’ είναι αποδεκτή και περιζήτητη και από τον πομπό και από τον αποδέκτη. Κάποιες στιγμές δε χρειάζεται να μιλήσεις, θέλεις απλά να κοιτάζεις τον άλλο στα μάτια. Δεν είναι απαραίτητο να τον αγγίζεις, ούτε να του μιλάς, απλά να τον κοιτάς και να σε κοιτάει. Συνεπώς, περνάς μηνύματα τρυφερότητας, κατανόησης και φιλικής διάθεσης. Τυχεροί όσοι έχουν αυτό το είδος σιωπής. Τι γίνεται όμως όταν η σιωπή που σε τυλίγει δεν είναι σιωπή αγάπης και αλληλοκατανόησης, αλλά μοναξιάς, αδιαφορίας και μελαγχολίας;

Κάποιες φορές οι λέξεις είναι απαραίτητες. Όταν παρατηρείς τον συνομιλητή σου και βλέπεις αμηχανία και τάση υποχώρησης είναι αδύνατον να σκεφτείς ένα πρόχειρο θέμα συζήτησης. Ειδικότερα, όταν ο άλλος νιώθει άβολα είναι σύνηθες να διακόπτεται η συνομιλία με έναν από τους δύο να τρέπεται σε φυγή. Έτσι, αφήνεις ένα αίσθημα άγνοιας και αδιαφορίας προς το συνομιλητή σου.

Τέλος, το χειρότερο είδος σιωπής είναι αυτό των ψεύτικων λόγων. Όταν έχεις ευχέρεια λόγου και θεμάτων, συζητώντας ευχάριστα με το συνομιλητή, ενώ στην ουσία δεν λες τίποτα. Μιλάς απλά για να πεις κάτι κρύβοντας τα πραγματικά λόγια και τις αληθινές προθέσεις σου. Είτε από φόβο, είτε από συνήθεια συντηρείς μία κατάσταση που στην ουσία είναι φενάκη. Συνήθως συνδυάζεται με τη φυγή της δεύτερης περίπτωσης. Είναι μία ιδιαιτέρως άσχημη εμπειρία.

Αναρωτιέμαι ποια από όλες τις σιωπές βιώνω. Όχι, πάλι ψέματα λέω. Ξέρω, ξέρω καλά. Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν είναι δικό μου το λάθος. «Προφανώς», είναι η πιο συχνή απάντηση. Θέλω αλήθεια να ζω έτσι; Πολύ πιθανό. Η αλήθεια είναι ότι δε με ενοχλεί πλέον, παρ’ όλο που έχουν αυξηθεί οι σιωπηροί συνομιλητές. Είναι μία επώδυνη μετάβαση στη ζωή μου. Προσπαθώ να προσποιηθώ, να αδιαφορήσω, να λησμονήσω όλες τις όμορφες στιγμές που έζησα όταν δεν υπήρχε σιωπή (τουλάχιστον όχι η σιωπή νούμερο δύο ή τρία). Είναι δύσκολο. Όμως ούτε αυτή η συμπεριφορά με διευκολύνει. Παρ’ όλες τις υποκριτικές μου ικανότητες, είναι κουραστικό. Βαρέθηκα αυτήν τη σιωπή. Λέξεις, πού βρίσκεστε;

........................

Άλλο ένα βράδυ...
Περίεργη μου φαίνεται αυτή η σιωπή, γνώριμη και εύθυμη. Καιρό είχα να την ακούσω. Ευπρόσδεκτη, όπως πάντα, ήρθε και κάθισε δίπλα μου. Περίεργο βράδυ.


Άραγε τι σημαίνει ένα τρένο; Φεύγει, απομακρύνεται. Το βλέπεις και χάνεται στον ορίζοντα. Αναθεματίζεις τη στιγμή που έφυγε χωρίς να έχεις επιβιβαστεί, που δε σε περίμενε. Στενοχωριέσαι που το έχασες. Όμως στην πραγματικότητα δεν έφυγε για πάντα. Θα ξαναγυρίσει, θα προλάβεις να ανέβεις και να ταξιδέψεις μαζί του. Ακόμη κι αν δεν επιστρέψει, θα έρθει το επόμενο και θα είσαι ευγνώμων που έφτασε και σου δίνει την ευκαιρία να συνεχίσεις το ταξίδι.

Πόσα λάθη έχω κάνει με οδηγό τα όνειρα; Ίσως κανένα. Το όνειρο είναι αυτό που οδηγεί, που δίνει φτερά, που φέρνει το επόμενο τρένο. Κι αν το ξέχασες πάλι θα το ονειρευτείς. Είναι βαθιά χαραγμένο στο μυαλό, μέσα σου. Τι σημαίνει ένα τρένο; Αναμνήσεις που έφυγαν, μία νέα διαδρομή.

Ψάχνω κάτι καινούριο να πω. Νέα αρχή και νέες λέξεις. Όμως τριγυρνώ συνεχώς στα παλιά. Δεν είναι κακό να θυμάσαι. Η ανάμνηση, το παρελθόν, δημιουργούν το μέλλον. Πρόκειται για έναν αναγκαίο φαύλο κύκλο. Θέλω όμως, πραγματικά θέλω, να κάνω ένα νέο ξεκίνημα. Δεν πρέπει να είναι πολύ δύσκολο.

Καλημέρα χαμογελαστό πρόσωπο. Η μέρα φαίνεται τόσο όμορφη μαζί σου. Ξανά, για άλλη μία φορά. Μόνο που τώρα δεν υπάρχει πίεση, δεν υπάρχει ομίχλη. Έχασα τα λόγια μου. Πώς να μιλήσω και πώς να φερθώ; Περίεργο αυτό. Νιώθω μία άγνωστη οικειότητα και αυτό με συνεπαίρνει, με ενθουσιάζει. Χαμογέλα και μη σταματάς. Η ώρα κυλά γλυκά και απλά.

Σιγοτραγουδώ για ένα τρένο από το πουθενά. Σε πήρε κι έφυγες μακριά. Να το όμως που επέστρεψε. Ίσως δεν έφυγε ποτέ, ίσως να ήξερα ότι ήταν εκεί. Τώρα το βλέπω και τραγουδώ. Εγώ ανέβηκα σε ένα βαγόνι μία φορά. Η διαδρομή του δύσκολη, με στροφές, τούνελ και αναταράξεις. Όμως δεν αποβιβάστηκα. Προσπάθησα, ψέμα δε θα πω. Τελικά όμως δε σταμάτησα πουθενά. Κατέβηκα χτες στην τελευταία στάση. Ω, μα δες, κατέβηκες μαζί μου και περιμένουμε παρέα το επόμενο τρένο. Νέα διαδρομή. Δεν ξεχνάμε την παλιά, απλά την αφήνουμε πίσω και προσμένουμε την καινούρια.

Τι να σου πω χαμογελαστό πρόσωπο; Δε βρίσκω λέξεις να εκφράσω τις σκέψεις μου. Απλά χαίρομαι. Είμαι χαρούμενος!
Ω, μα τι εξέλιξη κι αυτή. Νιώθω, κλαίω και γελώ. Πόσο χαίρομαι γι αυτό. Σε λιγο θ'αρχισουν τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια... Τι όμορφη εποχή!

Ψάχνω κάτι καινούριο να πω, να μην το 'χω ξανακούσει ούτε κι εγώ. Χωρίς να καταλαβαίνω γιατί γυρίζω πίσω σε μία όμορφη στιγμή. Δεν ξέρω πώς, αλλά γύρισα. Να μια όμορφη ανάμνηση. Είδες; Θυμήθηκα χαρούμενη στιγμή. Να τι έψαχνα. Βρήκα κάτι, λοιπόν, να σου πω, που είναι πάντα καινούριο κι απλό...



Καλημέρα! Έλα να τραγουδήσουμε παρέα.......

..................

Βρέχει....
 Πόσα κομμάτια μου άραγε ξεκινούν με μία στάλα; Η βροχή είναι κάτι καθησυχαστικό, απαλό. Προσδίδει ισσοροποία στη ζωή μου, πάντα το έκανε. Ακουμπισμένος στην άκρη της μπαλκονόπορτάς μου χαζεύω τις λιλιπούτειες σταγόνες καθώς φιλούν τα φύλλα της μηλιάς. Τακ, τακ, τακ, ο ήχος του νερού που πέφτει, άλλοτε με δύναμη και άλλοτε με ευγένεια, στα κάγκελα του μπαλκονιού. Πόσα απογεύματα άραγε έχω σταθεί στο μπαλκόνι αυτό κοιτώντας νωχελικά τη βροχή;

Στρέφω την προσοχή μου στη μουσικούλα που βγαίνει από το κασετόφωνο, χαμένη, απροσδιόριστη, αταίριαστη κι όμως τόσο κατάλληλη. Το κεφάλι μου κινείται ρυθμικά χορεύοντας με τη μελωδία. Κι όμως, δεν επιθυμώ να τραγουδήσω ετούτη τη στιγμή αλλά απλώς να σταθώ. Πόσες φορές έχω την ευκαιρία ή την ψυχολογική ηρεμία ώστε να κάνω κάτι τέτοιο; Λίγες, δυστυχώς...


Δε σκέφτομαι. Προτιμώ να μείνω χαμένος στους ήχους της βροχής για λίγο. Απόκρυφοι, ενοχλητικοί, ερευνητικοί, υπενθυμιστικοί ήχοι εξαφανίζονται. Πέφτουν μαζί με τη βροχή και ποτίζουν το ξερό χώμα του κήπου. Ξεχνώ για μερικά λεπτά αυτά που θέλω να πω, να φωνάξω, να ουρλιάξω. Προβλήματα, υποχρεώσεις, ενοχλήσεις, μετάνοιες παραμερίζονται από την όμορφη μελωδία.


«Γεια σου!» μου ψυθιρίζει μία φωνή. Τέτοιες στιγμές συναντώ τον εαυτό μου, the undisputed, oft-saluted holder of my real inter-thoughts. “Hello!” I reply. Συζητάμε για μία μόνο στιγμή σε μία γλώσσα δική μας, ξεχωριστή και περίεργη. Τότε ακούω πραγματικά αυτό που απασχολεί τις σκέψεις και τον ψυχισμό μου. Λογικό να εκπλαγείς από τις αληθινές σου έγνοιες. Έχω την εντύπωση όμως ότι πάντα γνωρίζω.

Όμορφο βράδυ το σημερινό. Ξέχασα τι με απασχολούσε όμως. Δεν πειράζει, ίσως κάποια άλλη φορά. Πώς περνά έτσι ο καιρός; Σκέψεις, άνθρωποι, συναισθήματα έρχονται, φεύγουν, μεταβάλλονται. Μπερδεμένα πράγματα. Για την ώρα κοιτώ κλεφτά το διαμαντένιο συννεφάκι μου και χαμογελώ. Όνειρα γλυκά βροχούλα..............!

El corazon


Artist: Arno Elias lyrics

Title: El Corazon



Γιατί πας να ξεχάσεις;

Είχες τόσο φόβο;

Γιατί πας να ξεχάσεις,

εάν θέλω μόνο την αγάπη σου;



Είναι η ψυχή που μου λέει

που μου λέει να σε ακολουθήσω

Θέλω να δώσω,

να σου δώσω τόσο τόσο τόσο τόσο

τη συγνώμη μου

Αλλά ξέρω από αγάπη, καρδιά..

Ναι, ξέρω να σ' αγαπάω

Ναι ξέρω αγάπη μου,

καρδιά μου, καρδιά μου



Θέλω να ζητήσω συγνώμη

Ξέρω αγάπη μου...



Γιατί πας να φύγεις;

κατάλαβέ με, σ' αγαπάω

Και παλεύω για μια ζωή που να αξίζει

Αυτό είναι αγάπη

κατάλαβέ το αγάπη μου

Κι έχω συγχώρεση, έχω τη συγχώρεσή σου

Έχω περισσότερα από αυτό,

Έχω την αγάπη σου...

Θέλω να σου δώσω, όλα όσα θέλεις

Ξέρω αγάπη μου, καρδιά μου...

Ξέρω από αγάπη

Είσαι η καρδιά, είσαι η καρδιά μου

Είσαι η καρδιά μου...

Θέλω να σου δώσω αγάπη,

Κατάλαβέ τοοοοοο!!!!



Θέλω να σου ζητήσω συγνώμη

Ξέρω αγάπη μου..



Είναι η ψυχή που μου λέει

που μου λέει να σε ακολουθήσω



Είναι η ψυχή που μου λέει

που μου λέει να σε ακολουθήσω...

........................

Τα φώτα χαμηλώσανε, οι δυο κινητήρες βρυχήθηκαν και το αεροπλάνο άρχισε να τροχοδρομεί όλο και πιο γρήγορα και μετά άφησε το έδαφος, τα πολλά φώτα μείνανε πίσω, όλο και πιο χαμηλά. Πρώτα το ολόφωτο αεροδρόμιο και μετά ολόκληρη η πόλη χάνεται στο σκοτάδι της νύχτας.


Είμαι στο πίσω μέρος του αεροπλάνου και δεν υπάρχουν γύρω πολλοί επιβάτες, κανά δυο αλλά έχουν ήδη αποκοιμηθεί. Είμαι λοιπόν μόνος μου ανάμεσα στα αστέρια που μοιάζουν με διαμάντια σε απλωμένο βελούδο. Κλείνω το βιβλίο μου και αφήνω το μυαλό μου να ταξιδέψει, δε χάνομαι σε πολλές σκέψεις. Μόνο σε εκείνες που αφορούν εσένα.

Είμαστε όλη την ημέρα σε επαφή και μιλάμε συνέχεια και για τα πάντα, και όμως νιώθω ότι μου λείπεις. Όχι μόνο τώρα που είσαι μακριά. Μου λείπεις πολλές φορές, σε κάθε τι που κάνω και δεν είσαι μαζί μου. Από τα μικρότερα ως τα μεγαλύτερα, από την λίγη εκείνη ώρα που αφιερώνω στο διάβασμα βιβλίων ως την ώρα που αποτυπώνω στο χαρτί όλα αυτά που γράφω.

Θα ήθελα να σε έχω κοντά μου τώρα, να σε κρατώ στην αγκαλιά μου και να σου ψιθυρίζω ενώ θα είμαστε μόνοι μας, ταξιδιώτες σε μια θάλασσα αστεριών. Να σου λέω ιστορίες και στίχους και να μη σε αφήσω.
Ποτέ.....!!!

Ιδεο-Ψυχαναγκαστική διαταραχή (ΙΔΨ)




Μία από τις σοβαρότερες χρόνιες διαταραχές που ανήκουν στην ευρύτερη κατηγορία των αγχωδών διαταραχών και θα πρέπει να διαχωρίζεται από την Ιδεο-Ψυχαναγκαστική Διαταραχή Προσωπικότητας , διακρίνεται από εμμονές / ιδεοληψίες (σκέψεις, παρορμήσεις, εικόνες) ή/και καταναγκαστικές κινήσεις / ψυχαναγκασμούς.

Σύμφωνα με τα διαγνωστικά κριτήρια του DSM-IV-TR οι ιδεοληψίες είναι επαναληπτικές, συνήθως είναι δυσάρεστες και εκλύουν άγχος, δεν είναι απλές ανησυχίες για τα προβλήματα της ζωής και το άτομο προσπαθεί να τις αποφύγει ή να αποφορτίσει με κάποια άλλη κίνηση ή σκέψη (ψυχαναγκασμό).

Απαραίτητη επίσης για τη διάγνωση της διαταραχής είναι η προϋπόθεση να αναγνωρίζει το άτομο ότι αυτές οι σκέψεις, παρορμήσεις ή εικόνες είναι δημιούργημα του μυαλού του και μόνο. Οι εμμονές είναι ‘’εγω-δυστονικές’’ που σημαίνει ότι το άτομο δεν έχει τον έλεγχο τους και τις θεωρεί παράλογες, ερχόμενες σε αντίθεση με το εγώ του.

Οι ψυχαναγκασμοί χαρακτηρίζονται από την υπερβολή και είναι συμπεριφορές όπως συχνό πλύσιμο των χεριών, ταξινόμηση ή νοητικές δραστηριότητες όπως προσευχή, μέτρημα, επανάληψη λέξεων που το άτομο αναγκάζεται να κάνει ως αντίδραση στην εμμονή και στη δυσφορία που του δημιουργεί .

ΟΙ ψυχαναγκασμοί δεν προκαλούν ευχαρίστηση αλλά χρησιμοποιούνται από το άτομο με σκοπό να το ηρεμήσουν και να του δώσουν μία προσωρινή ανακούφιση από την πίεση και το άγχος που του δημιουργούν οι εμμονές.

Η συγκεκριμένη είναι μία διαταραχή που εμφανίζεται και στα δύο φύλα κυρίως ηλικίας 25-35 ετών κατά την ενήλικη ζωή αν και έχει παρατηρηθεί και σε παιδική ηλικία. Η έναρξη της νόσου είναι απότομη και οφείλεται σε διάφορους παράγοντες όπως κληρονομικότητα, ανώμαλα επίπεδα της ουσίας σεροτονίνης στον εγκέφαλο, ένα τραυματικό γεγονός στη ζωή του ατόμου όπως θάνατος κάποιου αγαπημένου προσώπου ή ακόμα και σε ορισμένα χαρακτηριστικά προσωπικότητας όπως τελειομανία και οργάνωση.

‘Άλλες διαταραχές όπως κατάθλιψη ή τοξικομανία είναι δυνατό να οδηγήσουν στην εκδήλωση της ΙΔΨ διαταραχής αλλά και να συνυπάρχουν μαζί της. Τα άτομα με ΙΔΨ διαταραχή νιώθουν ντροπή για πολλές από τις κινήσεις και τις εμμονές τους μιας και αντιλαμβάνονται ότι είναι υπερβολικές, παράλογες και δεν συνάδουν με την πραγματικότητα. Τα συμπτώματα συνήθως επιμένουν για τουλάχιστον μία ώρα την ημέρα και εμποδίζουν την ομαλή λειτουργία του ατόμου και την καθημερινότητά του.

Πολύ σημαντικό είναι να αναζητά βοήθεια όποιος έχει κάποιο από τα παραπάνω συμπτώματα ώστε να του συστήνεται κάποια μορφή θεραπείας φαρμακευτική ή/και ψυχοθεραπευτική αφού η πρόγνωση της ΙΔΨ διαταραχής δεν είναι καλή ειδικά αν ακολουθείται από άλλες διαταραχές όπως κατάθλιψη και χρήση ουσιών.

Εύη Ρομφαία Κλινική Ψυχολόγος- Σύμβουλος σχέσεων

.........................

Οι φοβίες σχετίζονται με ένα παράλογο φόβο π.χ. έντομα ή ζώα, αίμα, ασανσέρ, αεροπλάνο, τούνελ, κεραυνοί κ.ά . Τα άτομα αντιλαμβάνονται ότι ο φόβος τους είναι υπερβολικός αλλά δεν μπορούν να τον διαχειριστούν. Συνήθως αυτό που κάνουν είναι να αποφεύγουν ό,τι τους προκαλεί αυτό τον παράλογο φόβο.Οι φοβίες εμφανίζονται σε διάφορες ηλικίες ανάλογα με το είδος τους. Πιο συγκεκριμένα οι φοβίες για τα έντομα παρουσιάζονται κατά την ηλικία των 7 ετών, οι φοβίες για το αίμα κατά την ηλικία των 9 ετών, η κλειστοφοβία πριν από τα 20 έτη και οι φοβίες αεροπλάνων κατά την ηλικία 30-40 ετών.


Τα συμπτώματα αυτών των φοβιών εκδηλώνονται σωματικά, συμπεριφορικά και γνωστικά. Τα σωματικά συμπτώματα περιλαμβάνουν ταχυκαρδία, αδυναμία, ναυτία, εφίδρωση, ζάλη, γρήγορη αναπνοή. Τα συμπεριφορικά συμπτώματα περιλαμβάνουν αποφυγή της κατάστασης ή καμία αντίδραση. Τα γνωστικά συμπτώματα περιλαμβάνουν διαστρεβλωμένες σκέψεις.

Όλες οι φοβίες που αναφέρθηκαν πιο πάνω διατηρούνται καθώς τα άτομα αποφεύγουν την κατάσταση που τους προκαλεί φόβο, χωρίς να δοκιμάσουν να την αντιμετωπίσουν, έτσι ώστε να ελέγξουν αν οι σκέψεις τους αντιστοιχούν στην πραγματικότητα. Έτσι το άγχος παραμένει και τα άτομα διατηρούν την αντίληψη ότι δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν το φόβο τους ενισχύοντας τη συμπεριφορά αποφυγής.

Αυτό το οποίο χρειάζεται να γίνει με τη βοήθεια του ειδικού για να αντιμετωπιστούν οι φοβίες είναι να αναγνωρίσει κανείς τις σκέψεις που κάνει, να ελέγξει αν αντιστοιχούν στην πραγματικότητα έτσι ώστε να τις τροποποιήσει.

Έπειτα χρειάζεται να εκτεθεί σταδιακά στη φοβική κατάσταση όπου παράλληλα χρησιμοποιούνται και τεχνικές χαλάρωσης για να μπορέσει κανείς να αντιμετωπίσει τα σωματικά συμπτώματα.

Έτσι μόνον μπορεί να απελευθερωθεί κανείς από τις φοβίες που τον ταλαιπωρούν.

Αμανατίδου Φωστηρία

Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια

Ανατροπή...




Στο παιχνίδι της ζωής

Πορεύσου μ’ ευαίσθητα λόγια

που μες στης καρδιάς τα κατώγεια

θρέφουν ρίζες γερές.

Αλήθειες να τρέφεις τυφλές

σε ιστορίας χιλιοειπωμένης το ρου.

Ένα βήμα πριν την πτώση τ’ ουρανού

ακροβατείς στο έλεος του φόβου

με τις ελπίδες σου ανάσες να κόβουν

απ’ της φυγής τον πράσινο κήπο.

Εκεί που κρύβομαι κάθε που λείπω,

κι όλο με ψάχνεις με μια αγωνία

μην κι αποδράσω σε μια απουσία

κι όλη η ζέστη αυτή του κορμιού μου,

απ’ την παλάμη θαρρείς του χεριού μου,

απόληξης σημείο, σκορπίσει στο χώρο

κι ό,τι σου χάρισα, προσωπικό σου δώρο

σκόνη στο φύσημα μιας λέξης.

Τρέχεις, φιλί ένα να μου κλέψεις

μα έχω της πίκρας τη γεύση στα χείλη

μόνο στο τρίτο απάνεμο δείλι

μάγισσας βλέμμα και ξόρκι διπλό

ενώνουν το διχασμένο μου εαυτό.

Κι η ευαισθησία μου απελευθερωμένη

από το φόβο της μοίρας που γράφει.

Να βαφτίζω ρόδο το αγκάθι

και την ιστορία την χιλιοειπωμένη

εξιστορώ τώρα αντεστραμμένη.

Όχι τα Ναι και Ναι τα Όχι

μες στου μυαλού μου τη δίκοπη λόγχη,

με αίμα να γράφω τις δύσκολες λέξεις…

Αν εκπαιδευτείς, θα μπορείς να μ’ αντέξεις.

Είμαι φάλτση νότα στης ζωής το γέλιο

και ανυποψίαστα κάθε πρωί ανατέλλω

δίπλα στου ήλιου το άσβεστο φως.

Κόκκος εγώ… μαζί και Θεός.



Η Ιδέα μετουσιώθηκε σε σταγόνα από ~k.a.k.i.a-p

....................................



Το Απόλυτο Μπλε σε ατέλειωτες ιριδίζουσες λάμψεις.

Δεν έχει όριο.

Το βλέμμα στέκεται ανάμεσα.

Το βλέμμα έχει όριο.

Η σκέψη έχει;

Η θάλασσα.

Το Απόλυτο Νερό.

Δεν έχει όριο.

Οι λεπτές αδιόρατες αποχρώσεις δεν χωρίζονται και δεν είναι ενιαίες.

Έχουν όριο ανάμεσά τους.

Όριο είναι ότι βλέπουμε, ή ότι δεν βλέπουμε;

Το χρώμα στέκεται ανάμεσα.

Είναι όριο στην άκρη του ορίζοντα.

Ο ορίζοντας, μπορεί να μην έχει τέλος.

Ο άνθρωπος είναι απέραντος μέσα του, απέραντος ορίζοντας κι απέραντη θάλασσα μαζί, κι Απόλυτο Χρώμα.

Αγγίζει δίπλα του τον άνθρωπο.

Μία Αιωνιότητα εκτείνεται απέραντη ανάμεσα.

Δεν έχει τέλος.

Τι είναι αυτό που στέκεται ανάμεσα;

Χωρίζει ή ενώνει;

Λεπτή αδιαπέραστη γραμμή ανάμεσα στα πρόσωπα, ανάμεσα στα πράγματα..

Το ανάμεσα των πραγμάτων μπορεί να είναι μία Αιωνιότητα.

...................................



Όλοι οι μοναχικοί δρόμοι οδηγούν εκεί που τους χάραξε το λιγοστό φως που οδηγούσε έναν.

Οι πολλοί περνάνε τη φωτισμένη λεωφόρο, όλοι μαζί γιατί φοβούνται τον ήχο των βημάτων τους.

Ακούνε των πολλών τα σκονισμένα βήματα σε διατεταγμένη πορεία .

Προτιμούν να βαδίζουν πάνω στ αχνάρια των πολλών, χωρίς ν αφήνουν ίχνη ευθύνης.


Πολλοί δεν θέλουν να επιλέξουν το δρόμο τους.

Αφήνουν το δρόμο να τους επιλέξει.

Ακολουθούν τα βήματα, για εκεί που ήθελαν να πάνε οι άλλοι που χάραξαν τη γη κι άνοιξαν δρόμο.

Ακολουθούν χωρίς να ξέρουν που πάνε, τα βήματα των άλλων που ήξεραν γιατί.

Και πάνε εκεί που τους οδηγούν μη ξέροντας γιατί.


Αυτό το φως του φεγγαριού είναι για κάποιους το μοναδικό που διαθέτουν.

Κάποιοι άλλοι ζουν πίσω από το φεγγάρι, μη έχοντας ούτε αυτό το φως.

Αν είμαστε από εκείνους που βλέπουμε περισσότερα Φώτα στο δρόμο μας,

κι ένα μεγάλο Φως στο βάθος τ Ουρανού,

μπορούμε να οδηγήσουμε εκείνους που δεν βλέπουν,

μέχρι να βγουν στο σημείο που ο καθένας διαλέγει το δρόμο του.

Μετά ο καθένας ακολουθεί το δρόμο του αν θέλει.

Παίρνοντας το φαναράκι της ευθύνης του να φέγγει.

Η Ευθύνη είναι αντίδοτο του φόβου, τίμημα της Επίγνωσης, και φέγγει καλά τους μοναχικούς δρόμους......

...........................


Μαζεύεις τα κομμάτια σου ένα ένα....


μικρά κομματάκια που πονάνε..

προσπαθείς να τα ταιριάξεις

και να ξαναχτίσεις το νέο σου εαυτό....

Αλήθεια, αυτός ο καινούργιος εαυτός

τι θα έχει κρατήσει από το παρελθόν;

το άμεσο παρελθόν;

πόσο άμεσο μπορεί να είναι το παρελθόν;;

αφού είναι παρελθόν...το έχεις αφήσει πίσω

ή μήπως όχι;;

θέλεις να πιστεύεις πως προσπέρασες επιτέλους

αλλά δεν μπορείς...

κι έτσι το ονόμασες παρελθόν

για να πιστέψεις πως έκανες το επόμενο βήμα...

το παρελθόν όμως που σ' ακολουθεί

σε κάθε βήμα, σε κάθε σκέψη, εικόνα, μυρωδιά...

παρόν δεν είναι;;;

Π Α Ρ Ο Ν

με μεγάλα κεφαλαία γράμματα.....

Και ποιό είναι το παρόν;;

Ο καινούργιος εαυτός;;

Όταν καταφέρεις να κοιταχτείς

στον καθρέφτη και να χαμογελάσεις

χωρίς πίκρα και θλίψη.....

Τότε το παρόν και ο νέος σου εαυτός

θα σε περάσουν σε άλλα μονοπάτια...

Τί όμορφη που είναι εκείνη η στιγμή!!!

Η καρδιά ξελαφρώνει από το τόσο βάρος...

Όλα είναι ξεκάθαρα μέσα σου

κι έχουν καταλαγιάσει τα πάντα...

όλα τα συναισθήματα.......

Καιρός να ξυπνήσεις

να βγεις απ τη σκιά

καιρός να τολμήσεις

καιρός να ζήσεις ξανά

Καιρός να μοιράσεις

απ την αρχή τα χαρτιά

καιρός να κερδίσεις

καιρός να χάσεις ξανά

Είναι κανείς είναι κανείς εδώ

την πόρτα την πόρτα μου να σπάσει

είναι κανείς είναι κανείς εδώ

τα φώτα τα φώτα μου ν ανάψει

Καιρός να παλέψεις

του χρόνου τη φθορά

καιρός να διαλέξεις

καιρός ν' αρχίσεις ξανά.......

.................................



Τα μυστικά μιας σωστής σχέσης



Όταν έχεις να κάνεις με ανθρώπους... όλα είναι σχετικά. Κάτι που ισχύει για κάποιον μπορεί να μην ισχύει για κάποιον άλλον. Κάτι που λειτουργεί στον έναν ενδεχομένως να μην λειτουργεί στον άλλον. Υπάρχουν όμως κάποιοι “κανόνες” -αν αυτή είναι η σωστή λέξη- που αν ισχύσουν σε μια σχέση τότε δεν μπορεί παρά να κυλήσει σωστά, ομαλά και όμορφα.



1. Να αποδέχεσαι τον άλλον

Υπάρχουν οι περιπτώσεις που τα προτερήματα, αυτά που μας κέντρισαν το ενδιαφέρον σε κάποιον να είναι και αυτά που μας ενοχλούν στην πορεία. Όσο περνάει ο καιρός, όσο γνωρίζουμε τον άλλον αρχίζουμε και υπογραμμίζουμε ελαττώματα και μετά προσπαθούμε να τον αλλάξουμε. Λάθος. Κανένας δεν αλλάζει. Φυσικά και μπορούν με συζήτηση να “διορθωθούν” κάποιες συμπεριφορές, αλλά όχι χαρακτηριστικά. Το νούμερο ένα ζητούμενο σε μια σχέση είναι να αποδέχεσαι τον άλλον για αυτό που είναι. Και όχι να προσπαθείς να τον κάνεις αυτό που θα ήθελες να είναι. Αν δεν είναι ήδη, δεν θα γίνει ποτέ. Προχώρα παρακάτω.



2. Σεβασμός



Πρέπει ο ένας να σέβεται τον άλλον. Την προσωπικότητά του, τις ανάγκες του, τα θέλω του.



3. Να είσαι ξεκάθαρη



Να ξέρεις τι θέλεις και να το κάνεις ξεκάθαρο. Να ζητάς ξεκάθαρα, χωρίς υπεκφυγές, χωρίς πονηριές. Με ειλικρίνεια και σαφήνεια. Αν δεν ξέρει τι θέλεις, τότε πως θα ξέρει τι να σου δώσει;



4. Επικοινωνία



Ο διάλογος είναι βασικότατο συστατικό μιας σχέσης. Η επικοινωνία μεταξύ δύο ανθρώπων είναι το α και το ω. Χωρίς συζήτηση δεν γίνεται τίποτα, χωρίς διάλογο δεν λύνεται τίποτα. Αν δεν μπορείτε να κάνετε κουβέντα μεταξύ σας, ούτε και για τα πιο απλά πράγματα, τότε υπάρχει πρόβλημα.



5. Προσωπική ζωή



Μπορεί να είστε ζευγάρι, μπορεί να υπάρχει το “εμείς”, αλλά δεν πρέπει να παύει να υπάρχει και το “εγώ”. Ο προσωπικός χρόνος του καθενός, για να δει τους φίλους του, για να κάνει κάτι δικό του. Τα περισσότερα ζευγάρια σιγά-σιγά απομονώνονται, χάνονται από το φιλικό τους περιβάλλον και αυτό έχει αρνητικό αντίκτυπο στη σχέση.



6. Η γκρίνια κάνει κακό



Αρνητική ενέργεια, νευρικότητα, ένταση, κριτική που απομακρύνει τον απέναντι. Αν σε ενοχλεί κάτι επέλεξε έναν πιο ήπιο τρόπο να το πεις ή να το δείξεις. Η γκρίνια δεν οδηγεί πουθενά και κάνει κακό και στους δύο. Και φυσικά στη σχέση.



7. Ζήλια με μέτρο



Χρειάζεται. Δίνει μια πικάντικη νότα στη σχέση, όταν παραμένει στα λογικά πλαίσια. Όταν παρεκτρέπεται, όταν χάνεται το μέτρο, όταν γίνεται αρρώστια... οδηγεί στην καταστροφή: της ψυχολογίας, της σχέσης. Για τον λόγο αυτό ΠΑΝΤΑ ο ένας πρέπει να φροντίζει στο να μην ζηλεύει ο άλλος και το αντίθετο.



8. Εμπιστοσύνη



Αν δεν εμπιστεύεσαι τον σύντροφό σου, αν δεν έχεις κερδίσει την εμπιστοσύνη του τότε δεν γίνεται τίποτα. Η καχυποψία κάνει κακό. Αν δεν νιώθεις ασφάλεια στη σχέση τότε ταλαιπωρείς τον εαυτό σου και το ξέσπασμα που θα έρθει αργά ή γρήγορα δεν θα βγει σε καλό.



9. Δουλειά, δουλειά, δουλειά...



Μια σχέση χρειάζεται συνεχή φροντίδα. Αν την παραμελείς θα βαλτώσει και η ρουτίνα θα ροκανίσει τα θεμέλιά της σε χρόνο dt. Η οικειότητα άλλωστε είναι ένα νόμισμα που έχει δύο πλευρές. Μια σχέση για να διατηρηθεί ζωντανή χρειάζεται αμοιβαία προσπάθεια.



10. Αγκαλιές, φιλιά και σεξ



Το βαρόμετρο της σχέσης, ο καθρέφτης, εκεί που αντικατοπτρίζεται η παρούσα κατάσταση!

........................


Πάλι με κοίταξες με τα μπλε σου μάτια




Μια θάλασσα που χάνομαι μέσα της


Τόσο βαθιά και ήρεμη που με τρομάζει κάποιες φορές


Το βλέμμα που δεν χρειάζεται λέξεις


Όλα είναι γραμμένα σ’ αυτό το βλέμμα


Πάλι μου χαμογέλασες


Φωτίζεται όλο το πρόσωπό σου όταν χαμογελάς

Το γέλιο σου, σαν μικρού παιδιού

Πάλι μου ψιθύρισες στ’ αυτί κ με φίλησες απαλά

Τόσο απαλά που ανατρίχιασα


Το ξέρεις πως μ’ αναστατώνει και το κάνεις επίτηδες
Με πήρες αγκαλιά και χάθηκα


Η μυρωδιά σου μοναδική…..


Χάθηκα και ταξίδεψα για άλλη μια φορά….

.............................


να σβήσουν τα φώτα

να κλείσει το ρεύμα

και να σταθούμε αντίκρυ

τις ανάσες μας να ακούσουμε

να αγγίξουμε

να μυρίσουμε

του ανθρώπου μας την ύπαρξη

να ψηλαφίσουμε

τα χείλη που αγαπάμε

να ζωγραφίσουμε τις χιλιάδες αγκαλιές

χιλιάδες σ αγαπώ

με τις αφής μας τις κουβέντες

να αφουγκραστούμε τις φωνές μας

χωρίς τους ήχους των ηλεκτρικών μας συσκευών

που την ευτυχία μας ρυπαίνουν

να μιλήσουμε

για τα τότε και τα τώρα

να γελάσουμε δυνατά

πιο δυνατά

και επιτέλους

να σβήσουν τα φώτα

και με τη φλόγα ενός κεριού

να ξαναγνωριστούμε

εμείς

οι οικείοι..........

..................


.... σα να μην έφταναν οι ώρες εκείνες της αλήθειας

το δροσερό της βραδιάς αεράκι έπαιζε με τα μαλλιά της

Τα μάτια της έκλεισε

και έγειρε πλάι στα πυρωμένα βότσαλα

που όλη τη μέρα φυλάκιζαν τη θέρμη του ήλιου

Πόσα κ πόσα βράδια δεν το ζήτησε..

πόσα απογεύματα και πόσα άγουρα πρωινά

δεν της προκάλεσαν ανατριχίλα

...και τώρα..

μια ώρα τέτοια την βασανίζει

Εκείνο το χέρι ν αναζητά που θα οργώσει το αλμυρό κορμί της

Το χάδι το βίαιο , το τρυφερό, το ανυπόμονο

να περιπλανιέται από το λαιμό στο στήθος

και να το φυλακίζει

να ζυμώνει

να πλάθει

να γεύεται

να υγραίνει τη σάρκα

να ταράζει την ψυχή

Φουντώνει μια φλόγα

μια τρομερή γλώσσα φωτιάς

που καίει και εξαγνίζει

Και σα να σφίγγει την ψυχή της κόβεται η ανάσα

για να επανέλθει



γρήγορη

κοφτή

απελπισμένη

Σφάλει τα ματια


τα χείλη ν ακουμπήσουν στην κοιλιά


να παίξουν και να τρέξουν χαμηλά

να φωλιασουν εκεί

που η κόλαση τίποτα να ζηλέψει δεν θα βρει

εκεί που τόσα βράδια τώρα υποφέρει.......