..................................



Το συναίσθημα είναι το μέσο για να έχουμε επαφή με τον εαυτό μας. Είναι ο τρόπος να επικοινωνήσουμε και πάλι με το παιδί των παιδικών μας χρόνων. Τον ανώτερο μας εαυτό, που με τα χρόνια μάθαμε να ξεχνάμε. Κι άνθρωπος στην εποχή μας είναι δυστυχισμένος όσο ποτέ άλλοτε.


Γιατί έχει χάσει την επαφή με τον εαυτό του.

Είναι κλεισμένος μέσα σε ένα καβούκι , φοβισμένος, πληγωμένος σε μια αμυντική στάση, ετοιμοπόλεμος απέναντι στον συνάνθρωπό του, στην επικοινωνία , στα πάντα.

Κι αναρωτιέται γιατί είναι μόνος, δυστυχισμένος, άδειος.

Ο συναισθηματικός μας κόσμος είναι ο πλούτος μας!

Το συναίσθημα είναι ο δρόμος για να ανακαλύψει ο άνθρωπος αυτό που πάντα είναι , την πραγματική του υπόσταση, την αγάπη!

Κι όταν ανοίγεις το συναίσθημα όλα αλλάζουν, οι στιγμές γίνονται μαγικές! Πλημυρίζεις γαλήνη, συμπόνια.

Οι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά σου! Τα παιχνίδια του μυαλού σταματούν και βιώνεις με την καρδιά!

Γιατί να φοβόμαστε τόσο την αγάπη; Είναι τόσο όμορφη! Σου δίνει φτερά, δύναμη, χαρά, πληρότητα, ευτυχία, νόημα στη ζωή!

Ο φόβος υψώνει τοίχους κι αγάπη φτιάχνει γέφυρες!

..............................................



Η αγάπη δεν έχει καμία σχέση με την ηλικία. Οι άνθρωποι δε γερνούν απλώς και μόνο επειδή ζουν ένα ορισμένο αριθμό ετών. Η ηλικία είναι μια δραστηριότητα του μυαλού, μια στάση ζωής. Γερνάμε όταν απαρνηθούμε τη χαρά.


Γερνάμε όταν παραιτηθούμε από τα ιδανικά μας, την αξιοπρέπεια μας, τις ελπίδες μας, την πίστη μας στα θαύματα.

Τα γηρατειά έρχονται όταν πάψουμε να απολαμβάνουμε το παιχνίδι της ζωής, όταν δεν μας συναρπάζει το καινούριο και δεν μας προκαλεί το όνειρο. Όσο γιορτάζουμε μέσα μας τον πλούτο του κόσμου, όσο ακούμε το γέλιο στη φωνή της αγάπης και συνεχίζουμε να πιστεύουμε στον εαυτό μας, η ηλικία είναι μια απλή σύμπτωση.

Η αγάπη είναι η περιζήτητη πηγή της νεότητας. Όσο αγαπάμε μένουμε νέοι. Ο θάνατος γίνεται απλώς το τελικό στάδιο ανάπτυξης στη ζωή. Καλό είναι να θυμόμαστε ότι είμαστε προσωρινοί επισκέπτες στη γη. Λιγότερος από ένας αιώνας μπορεί να μην αρκεί για να ζήσουμε, αλλά αρκεί για να μάθουμε ότι ο σκοπός είναι η αγάπη.

................................


Αν ήταν να χαθώ

Κάποιο φθινοπωρινό δειλινό
Ψάξε να με βρεις
Πέρα από τον ουρανό.
Θα είμαι εκεί
πάνω σ'έναν άφτερο αϊτό.
Αν έπρεπε να χαθώ
Μια νύχτα του καλοκαιριού
Ψάξε για μένα
στης θάλασσας τον αφρό.
Θα κρύβομαι
σ'ενα κοχύλι
ενός κόσμου χωρίς όνειρα.
Αν ο ανοιξιάτικος αγέρας
Μ'έριχνε στην αγκαλιά σου
Θα μπορούσες να διώξεις
την άμμο
από τα μάτια μου
που καίνε;
Κι αν μια χιονοθύελλα
Πάγωνε μέσα μου τη ζωή,
θα μπορούσες ν'αναστήσεις
τις επιθυμίες μου
μ'ένα φιλί;
Κι αν τέλος
Έπρεπε να χαθώ
Πετώντας πάνω σε γκρίζο σύννεφο
για όσα όνειρα
δεν έπρεπε να κάνω,
σε ποιον Θεό να προσευχηθώ
να κάνει τ'όνειρό μου αληθινό
και να μ'αφήσει
μόνο για μια νύχτα

Να ΄σ'ερωτευτώ!!!!!

Μάγδα Ρήγα

............................................




Ζωή είναι....
Μου είπες ένα βράδυ:Φοβάσαι να ζήσεις μετά από όσα πέρασες;
Κι από τότε κάτι έχει παγώσει μέσα μου...

Κι εσύ που ξέρεις αν φοβάμαι να ζήσω;

Το αντιλαμβάνεσαι μέσα από τα δικά σου μέτρα και σταθμά!

Αυτό που κάνουμε εμείς οι άνθρωποι και κρίνουμε τις ζωές των άλλων βάσει των δικών μας φόβων και πεποιθήσεων.

Πως μπορείς να ξέρεις;κανείς δεν μπορεί να έρθει στη θέση του άλλου...

ποτέ δεν με ρώτησες αλλά και εγώ δεν σου είπα...

Αν λοιπόν θες να μάθεις τι είναι ζωή για μένα,είναι να είσαι αληθινός,

να είσαι ο εαυτός σου,να πατάς γερά στα πόδια σου και να ζεις την κάθε στιγμή

με αγάπη και σεβασμό για τον εαυτό σου και για τους συνανθρώπους σου.

Ζωή είναι, να είσαι ένα μικρό παιδί στη ψυχή γεμάτο αθωότητα,ανεμελιά,

χαρά,αυθορμητισμό,ειλικρίνεια,φαντασία,ελευθερία...

Να ζεις χωρίς φόβο,να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου,την ευθύνη για όσα έκανες και για όσα δεν έκανες.

Να έχεις τους ανθρώπους κοντά σου για αυτό που είναι,χωρίς προσδοκίες,χωρίς σκοπιμότητες,χωρίς ρόλους.

Να εμπιστεύεσαι το θεό,τον εαυτό σου,για ότι κι αν συμβεί γιατί αυτό είναι η ζωή.

Ζωή είναι,το απρόβλεπτο,το απεριόριστο γιατί προσπαθώντας να τη βάλεις σε καλούπια τη χάνεις μέσα από τα χέρια σου...

Ζωή είναι να παραδίνεσαι,να αφήνεσαι,πέρα από φόβους από εγωισμούς .

Κι αν μου πεις ότι ζωή είναι να έχεις,θα σου πω ότι έχεις δίκιο μόνο αν μου πεις

ότι όλη σου η περιουσία είναι η ψυχή σου.

Να είσαι ένας εξερευνητής,να ανακαλύπτεις το καινούριο κι αν αυτό θα χαθεί δεν πειράζει κάτι καινούριο θα βρεθεί και πάλι μπροστά σου!

Εξάλλου τίποτα δεν μας ανήκει!

Ζωή είναι να μπορείς να χαρείς και να δεις την ομορφιά που εμπεριέχεται στα πάντα,

την ομορφιά ενός λουλουδιού,του σύμπαντος,την ομορφιά στη ψυχή του κάθε ανθρώπου

Κι όσο για το θάνατο,θα έρθει κάποια στιγμή ως ένα γεγονός,που θα χάσεις την υλική σου υπόσταση...

Τότε θα πεθάνεις μια φορά,μα αν δε ζήσεις θα πεθαίνεις κάθε μέρα.

......................................


Η πρόσμιξη ανάγκης στην αγάπη, καθιστά την ανάγκη αυθαίρετη εξουσία και την αγάπη φτωχό υπηρέτη της.


Η ανάγκη κάνει την αγάπη ανενεργή και την ελευθερία επίσης.
Δεσμεύει σε αλλόκοτα δεσμά και τις δύο.

Υποβιβάζει σε όρους εντολής το άπειρο..

Επιχειρεί να δώσει προοπτική απείρου στο περιορισμένο.

Προοπτική βάθους έχει εκείνο που έχει Βάθος!

Αγάπη που υπαγορεύεται, ξεπέφτει στο επίπεδο εντολής.Ούτε η Ελευθερία σχετίζεται με την ανάγκη,

ούτε η Αγάπη φύεται σε έδαφος ανελεύθερο.

Όση Αγάπη μας αναλογεί, εγκαθίσταται στο χώρο που αφήνουν ελεύθερο οι ανάγκες μας.

Η Ελευθερία από αυτές, δίνει τα Φτερά να σηκώσουμε το βάρος της Αγάπης.
Η Ελευθερία είναι Ανάγκη;
Η Αγάπη είναι Ανάγκη;

Η Αγάπη είναι Ελευθερία από Ανάγκες.

Η Ελευθερία είναι αναγκαία Προϋπόθεση Αγάπης.

Η Αγάπη είναι Αναγκαία Προϋπόθεση Ελευθερίας.
Ο συνδυασμός Ελευθερίας και Αγάπης είναι το Αντίδοτο της Ανάγκης.

Τα παιδιά συνειδητοποιούν μηδενικές ανάγκες.

Είναι συντονισμένα στην αγάπη κι έχουν τις Προϋποθέσεις ελευθερίας για ν αγαπούν.



>> Αναρτήθηκε από Ρεγγίνα

.........................................


Νιώθω αυτόν τον καιρό παράξενα, σαν να βρίσκομαι μπροστά σε μια μεγάλη βιβλιοθήκη, κρατώντας στα χέρια μου ένα παλιό βιβλίο.


Ανοίγοντας και διαβάζοντας το, το περιεχόμενο του είναι γνώριμο, είναι το παρελθόν μου, τα γεγονότα της ζωής μου. Το κρατώ στα χέρια μου, για λίγο στην αγκαλιά μου, δεν υπάρχει πόνος, οι πληγές έχουν κλείσει.

Και βάζω το βιβλίο στη βιβλιοθήκη, εκεί που είναι η θέση του μαζί με το παρελθόν.

Ένα καινούριο βιβλίο περιμένει να γραφτεί, έχει λευκές σελίδες, περιμένει να γεμίσει με εμπειρίες όμορφες, στιγμές χαρούμενες, στιγμές αγάπης, ξεγνοιασιάς, ευτυχίας, γαλήνης. Αν δεν υπήρχε το πρώτο δεν θα υπήρχε τώρα αυτό, κι αν το πρώτο είχε πόνο, δυσκολίες, λάθη, απόγνωση, είναι όλα αυτά που δημιούργησαν το δεύτερο.

Κι έτσι θα δημιουργήσουν το δεύτερο το τρίτο και πάει λέγοντας, μπροστά στη βιβλιοθήκη της ζωής μου.

Το βιβλίο της ζωής μας το έχουμε εμείς οι άνθρωποι στα χέρια μας, κι η εξουσία στη ζωή μας είναι τόσο μεγάλη όσο μεγαλειώδης είναι η αγάπη του Θεού για εμάς τα παιδιά του, ώστε να μας αφήνει ελεύθερους να τη δημιουργούμε, με εμπιστοσύνη στα Χέρια Του, με πίστη στον εαυτό μας, με υπομονή , με αγάπη περνώντας μέσα από τα πιο σκοτεινά μας κομμάτια, για να βρούμε το φως,για να κάνουμε την υπέρβαση και η ζωή από κόλαση να γίνει παράδεισος.

.......................................



Αγάπη ή Επίγνωση ;



Η ψηλότερη κορυφή είναι το αποκορύφωμα όλων των αξιών: Αλήθεια, αγάπη, επίγνωση, αυθεντικότητα – συνολικά. Αυτές οι ποιότητες είναι αδιαχώριστες στην ψηλότερη κορυφή. Είναι διαχωρισμένες μόνο στις σκοτεινές κοιλάδες του ασυνείδητου μας. Είναι διαχωρισμένες μόνο όταν είναι μολυσμένες, ανακατεμένες με άλλα πράγματα. Τη στιγμή που γίνονται καθαρές, γίνονται ένα. Όσο πιο καθαρές, τόσο πιο κοντά έρχονται η μία με την άλλη.
Για παράδειγμα, κάθε αξία υπάρχει σε πολλά επίπεδα. Κάθε αξία είναι μια σκάλα με πολλά σκαλοπάτια. Η αγάπη είναι πόθος, το κατώτερο σκαλοπάτι – που αγγίζει την κόλαση – και η αγάπη είναι επίσης και προσευχή, το ανώτερο σκαλοπάτι, που αγγίζει τον παράδεισο. Και ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο υπάρχουν πολλά επίπεδα, που είναι ευδιάκριτα.
Στον πόθο, η αγάπη είναι μόνο ένα τοις εκατό. Τα ενενήντα εννέα τοις εκατό είναι άλλα πράγματα: ζήλιες, κτητικότητα, θυμός, σεξουαλικότητα, εγωισμοί. Είναι περισσότερο κάτι σωματικό, κάτι χημικό. Δεν υπάρχει τίποτα βαθύτερο από αυτό. Είναι πολύ επιφανειακό – ούτε καν επιδερμικό.
Όσο ψηλότερα πας, τόσο βαθύτερα γίνονται τα πράγματα. Αρχίζουν να έχουν καινούργιες διαστάσεις. Αυτό που ήταν μόνο σωματικό, αρχίζει να έχει και ψυχολογική διάσταση. Αυτό που ήταν απλώς βιολογικό, γίνεται και ψυχολογικό. Μοιραζόμαστε τη βιολογία με όλα τα ζώα, όχι όμως και την ψυχολογία.
Όταν η αγάπη πηγαίνει ακόμα ψηλότερα – η βαθύτερα, που είναι το ίδιο – τότε αρχίζει να έχει κάτι πνευματικό μέσα της.
Η αγάπη απλώνεται παντού και το ίδιο συμβαίνει και με άλλες αξίες. Όταν η αγάπη είναι εκατό τοις εκατό αγνή, δεν μπορείς να κάνεις κανένα διαχωρισμό ανάμεσα στην αγάπη και την συνειδητότητα. Τότε, δεν είναι πια δύο. Δεν μπορείς να κάνεις κανένα διαχωρισμό ούτε ανάμεσα στην αγάπη και τον Θεό. Δεν είναι πλέον δύο. Γι’ αυτό και η δήλωση του Ιησού ότι ο Θεός είναι αγάπη. Τα κάνει συνώνυμα. Υπάρχει μεγάλη ενόραση σ’ αυτό.
Στην περιφέρεια, το κάθε τι εμφανίζεται διαχωρισμένο από το κάθε τι άλλο. Στην περιφέρεια η ύπαρξη έχει πολλές μορφές. Όσο πιο κοντά στο κέντρο έρχεσαι, η πολλαπλότητα αρχίζει να λιώνει, να διαλύεται και αρχίζει να εμφανίζεται το ενιαίο. Το κάθε τι είναι ένα.
Δεν υπάρχει τίποτα ανώτερο και τίποτα κατώτερο. Για την ακρίβεια, δεν υπάρχουν δύο αξίες. Υπάρχουν δύο μονοπάτια, που οδηγούν από την κοιλάδα στην κορυφή.
Το ένα μονοπάτι είναι η επίγνωση, ο διαλογισμός, το μονοπάτι του Ζεν. Το άλλο είναι το μονοπάτι της αφοσίωσης, των μπάκτι, των Σούφι. Αυτά τα δύο μονοπάτια είναι διαχωρισμένα όταν αρχίζεις το ταξίδι. Πρέπει να επιλέξεις. Όποιο κι αν επιλέξεις πρόκειται να σε οδηγήσει στην ίδια κορυφή.
Και όσο φτάνεις πιο κοντά στην κορυφή, θα εκπλαγείς: Οι ταξιδιώτες του άλλου μονοπατιού έρχονται πιο κοντά σ’ εσένα. Σιγά – σιγά, τα μονοπάτια αρχίζουν να ενώνονται. Μέχρι να φτάσεις στην κορυφή, έχουν γίνει ένα.
Ο άνθρωπος που ακολουθεί το μονοπάτι της επίγνωσης, βρίσκει αγάπη σαν συνέπεια της επίγνωσης του, σαν υποπροϊόν, σαν σκιά. Και εκείνος που ακολουθεί το μονοπάτι της αγάπης βρίσκει επίγνωση σαν συνέπεια, σαν υποπροϊόν, σαν σκιά της αγάπης. Είναι οι δυο πλευρές του ίδιου νομίσματος.
Και να θυμάσαι: Αν η επίγνωσή σου στερείται αγάπης, τότε είναι ακόμα ακάθαρτη. Δεν έχει ακόμα γνωρίσει το εκατό τοις εκατό καθαρότητας. Δεν είναι ακόμα αληθινή επίγνωση. Δεν είναι καθαρό φως.

Πρέπει να υπάρχουν θύλακες σκοταδιού μέσα σου που δουλεύουν ακόμα, λειτουργούν, σε επηρεάζουν, κυριαρχούν πάνω σου. Αν η αγάπη σου είναι χωρίς επίγνωση, τότε δεν είναι ακόμα αγάπη. Πρέπει να είναι κάτι κατώτερο, κάτι πιο κοντά στον πόθο, παρά στην προσευχή.
Άφησέ το λοιπόν, να είναι το κριτήριο: Αν ακολουθείς το μονοπάτι της επίγνωσης, ας είναι η αγάπη το κριτήριο.
Όταν η επίγνωσή σου ξαφνικά ανθίσει μέσα στην αγάπη, ξέρεις απόλυτα ότι η επίγνωση έχει συμβεί, το σαμάντι έχει επιτευχθεί.
Αν ακολουθείς το μονοπάτι της αγάπης, τότε άφησε την επίγνωση να λειτουργήσει σαν κριτήριο, σαν λύδια λίθος. Όταν ξαφνικά, από το πουθενά, στο ίδιο το κέντρο της αγάπης σου, αρχίζει να εμφανίζεται μια φλόγα επίγνωσης, τότε ξέρεις…


Γλέντα το! Έχεις φτάσει στο σπίτι.


Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό...

.......................................


Aν η ψυχή είχε φωνή...



Μια φυλακή σε προσμένει όταν φοβάσαι

αυτό ψυχή μου να θυμάσαι.

Μια Κυριακή που πεθαίνει μην τη λυπάσαι

αν αγαπάς ο ίδιος θα' σαι.

Παίζει ο πόνος τα βράδια με την καρδιά σου

...κυνηγάει τα δάκρυά σου

κι όταν στο δρόμο σου θα 'βρεις παλιά φιλιά σου

βάλτα στην αγκαλιά σου.


Αν η ψυχή είχε φωνή

και μπορούσε να μιλάει

κάνε πιο κει θα 'χε πει

στο κορμί που την χαλάει.

Αν η ψυχή είχε πιει

και μπορούσε να γελάει

κάνει πιο κει θα 'χε πει

στο κορμί που την ξεχνάει.

Χειμώνας σε περιμένει όταν αργήσεις

αυτή την άνοιξη να ζήσεις

κι όταν η αγάπη πεθαίνει να μη δακρύσεις

πόθους ξανά θ' αναστήσεις.

Αναρτήθηκε από ✿ margarita

                   .....................

~Χρονικό Κυνηγητό~
Με κυνηγάει μία Απώλεια.

Δεν της χαρίζομαι.


μα...

πάντα μας ερωτεύονται παθιασμένα,

εκείνοι που τους απορρίπτουμε...


Ασταθής

κι ακόμη επιπλέω...


Υποδέχομαι τις Στιγμές

μέσα στο Χρονικό Κυνηγητό της Απώλειας...


Ακόμη και χώρια

εγώ είμαι μαζί σου..

Πες πως είμαι τρελή...

Οι στίχοι με λένε ερωτευμένη!..

ακόμα και με τις σκιές..


Εγώ νιώθω το αγκάλιασμα της Σκιάς σου

ακόμη κι αν το λαχάνιασμα της ΑποΦυγής

μου λύνει τα χέρια!....

Ασταθής

κι ακόμη επιπλέω...

Χρονική Σχεδία

αυτοΣχέδιας επινόησης

στη Στροφή σου...

Η Ιδέα μετουσιώθηκε σε σταγόνα από ~reflection~

                               ..................

....the music played....
Είχα κι εγώ κάτι αναμνηστικά στο συρτάρι των Προσδοκιών

από μερικά Ταξίδια του Μέλλοντος.

Όμως, τα ξεπούλησα όσο όσο για λίγο Παρόν.


Όσο η μουσική ακούγεται από τα μεγάφωνα της Αγοραπωλησίας

όλο χάνω την Αξία της Ευτυχίας μου

στο Υπαίθριο Παζάρι,

όπου οι Αγύρτες ανταλλάσσουν Τυφλές Ελπίδες

για λίγες στιγμές Παρόντος...

Τρόπος πληρωμής του Ανεκτίμητου

αυτοκτονία του Στίχου που μαρτυρά λεπτομέρειες,

με θηλιά τη μουσική,

που σαν λαστιχο τεντώνεται

και επιβραδύνει το Θάνατο και τις Αγωνίες...
Εμποράκος του Δρόμου

συναλλάσσομαι με την Εμπειρία

και φεύγω... με χέρια αδειανά

και καρδιά κομμάτια...
και η μουσική παίζει ακόμα,

σαν ακάλυπτη επιταγή Ευτυχίας...

Η Ιδέα μετουσιώθηκε σε σταγόνα από ~reflection~

Μου 'ταξες ταξίδι να με πας......



{Αφιερωμένο σε όσους ταξιδεύουν με εισιτήριο μία μόνο συλλαβή...}


Σ' ένα σκηνικό Ζωής

που γνώριμο δεν ήταν,

σα γειτονιά εξορίας

με δρόμους φίδια κινδύνου,

Περπατούσα....

Οι στροφές με χέρια αόρατα

μου έκλεβαν απ'τις τσέπες

το χάρακα και το διαβήτη...


Πώς να χαράξω πορεία;


Τυφλό μου Ταξίδι,

ορφανεμένο...

Μάτια κλειστά

μην τυφλωθώ απ'τη σκόνη

των αιωρούμενων Απαντήσεων,

που με Ταχύτητες Φωτός προσπερνούσαν

τις παιδικές μου Ερωτήσεις

στα Τοπία μιας Αποσιωπημένης Γνώσης...


Τυφλό μου Ταξιδι

ορφανής αφετηρίας

και νώθου προορισμού...

Νιώθω θυμάμαι...


Ήταν που σεργιάνιζα στα Ποιήματα...

μόνη μου

με τρύπιες αποσκευές

κι όλο δίχως προμήθειες

σε κάθε στάση

να λιμοκτονώ,

μα ν'αντέχω

σε μια Οδύσσεια ακατάπαυστου Οίστρου,

μ'ακρωτηριασμένες συλλαβές

και Διαδρομές μιας Σταθερής Αστάθειας...
Ευρύχωρος Ορίζοντας

κι Ανίδεη περπάτησα στο Σύμπαν,

δίχως να υποψιαστώ

πως μια Πρόβα ήταν

η λυρική μου Διαδρομή

για να μάθω να βαδίζω

Δίπλα Σου,

σε εκείνο το Ταξίδι στο Προσκήνιο της Επαφής μας...
Μου το 'χες τάξει

σε μια παλιά Ζωή

της ΧρονοΤαξιδεμένης Ψυχής μας...
το βρήκα γραμμένο στο Ημερολόγιο των Αιώνιων Στιγμών...
Κληρονόμησα την Υπόσχεση

και ήρθα απόψε να σου αναγγείλω

πως έτοιμη είμαι πια.
Τόσες πρόβες Ταξιδιού

μέσα στα Ποιήματα....


Ήρθε η ώρα...

Πάρε με να φύγουμε....


Η Ιδέα μετουσιώθηκε σε σταγόνα από ~reflection~

     ..........


Μου 'ταξες ταξίδι να με πας......



{Αφιερωμένο σε όσους ταξιδεύουν με εισιτήριο μία μόνο συλλαβή...}
Σ' ένα σκηνικό Ζωής

που γνώριμο δεν ήταν,

σα γειτονιά εξορίας

με δρόμους φίδια κινδύνου,

Περπατούσα....


Οι στροφές με χέρια αόρατα

μου έκλεβαν απ'τις τσέπες

το χάρακα και το διαβήτη...
Πώς να χαράξω πορεία;


Τυφλό μου Ταξίδι,

ορφανεμένο...

Μάτια κλειστά

μην τυφλωθώ απ'τη σκόνη

των αιωρούμενων Απαντήσεων,

που με Ταχύτητες Φωτός προσπερνούσαν

τις παιδικές μου Ερωτήσεις

στα Τοπία μιας Αποσιωπημένης Γνώσης...
Τυφλό μου Ταξιδι

ορφανής αφετηρίας

και νώθου προορισμού...
Νιώθω θυμάμαι...
Ήταν που σεργιάνιζα στα Ποιήματα...

μόνη μου

με τρύπιες αποσκευές

κι όλο δίχως προμήθειες

σε κάθε στάση

να λιμοκτονώ,

μα ν'αντέχω

σε μια Οδύσσεια ακατάπαυστου Οίστρου,

μ'ακρωτηριασμένες συλλαβές

και Διαδρομές μιας Σταθερής Αστάθειας...


Ευρύχωρος Ορίζοντας

κι Ανίδεη περπάτησα στο Σύμπαν,

δίχως να υποψιαστώ

πως μια Πρόβα ήταν

η λυρική μου Διαδρομή

για να μάθω να βαδίζω

Δίπλα Σου,

σε εκείνο το Ταξίδι στο Προσκήνιο της Επαφής μας...
Μου το 'χες τάξει

σε μια παλιά Ζωή

της ΧρονοΤαξιδεμένης Ψυχής μας...
το βρήκα γραμμένο στο Ημερολόγιο των Αιώνιων Στιγμών...

Κληρονόμησα την Υπόσχεση

και ήρθα απόψε να σου αναγγείλω

πως έτοιμη είμαι πια.

Τόσες πρόβες Ταξιδιού

μέσα στα Ποιήματα....


Ήρθε η ώρα...

Πάρε με να φύγουμε....


Η Ιδέα μετουσιώθηκε σε σταγόνα από ~reflection~

........................................................


Δε ξερω αν θα καταφερω να συνεχισω...μα νιωθω οτι καποιες σκεψεις μου θελω να τις βλεπω!


Δεν με ενδιαφερει να τις δει κανεις, να τις διαβασει...απλά θελω να τα γραψω...να τα δω...να τα τραγουδησω...

Δεν ξερω να γραφω καλα, μακαρι ναμουν μουσικος, ζωγραφος..κατι σημαντικο..κατι που να μπορει να αποτυπωσει ψυχη, ονειρα, συναισθηματα...

Ψαχνω να βρω ενα ενα τα σκαλοπατακια για να ανεβω ψηλα...ψηλαφω το επομενο μα δε το βρισκω...μια σκαλα ειναι η ζωη. Οσο πιο ψηλά φτανεις, τοσο ευκολο ειναι να κυλλησεις και τοτε το ανεβασμα θαναι πιο δυσκολο, πιο χρονοβορο..πιο κουραστικο. Θα χρειαστεις ψυχη γεματη, μυαλο καθαρο, ανθρωπους αληθινους...θα αιματοκυλιστεις..θα πονεσεις..θα γδαρθεις...

Δυσκολο εργο η αναβαση, για ρωτησε και τους ορειβατες...δυσκολο μα ειναι αγωνας, αγωνας που το τελος σε επιβραβευει...

αγαπημενο τοσο......

................................................



συγνωμη...
Καποιοι δε ξερουν τη λεξη...

Καποιοι κανουν οτι δεν τη ξερουν...

Αλλοι τη λενε τοσες φορές τη μερα που μενει αφωνη...

Καποιοι αλλοι δε ξερουν την ακριβη σημασια της...

Υπάρχουν κι αυτοί που τη λενε επιλεκτικα...

Καποιοι κερδιζουν απο αυτη...

Μια μεριδα ζουν απο αυτη...

Εγωισμος;...μπορει...απανθρωποιηση;..μπορει...

Γιατι τι λεμε;

για να νιωσουμε καλα;

για να πετυχουμε κατι;

για να φυγουν τυχον τυψεις;

για να συνεχισουμε;

για να νιωσει ο ακουων καλα;

για να ειμαστε αρεστοί;

Ποιος ξερει;...μπορει και για ολα..μπορει και για κατι αλλο...
Υπάρχουν και ανθρωποι που θελουν να την πουν, γιατι ετσι το νιωθουν...γιατι νιωθουν οτι ισως αδικησαν, γιατι νιωθουν οτι οι ανθρωποι μεσα απο τη διαδικασια της σκεψης για να βγει προς τα εξω η λεξη αυτη, καλιτερευουν σαν ανθρωποι...γιατι νιωθουν οτι εξωτερικευση των συναισθηματων τους, τους βοηθουν...γιατι θελουν να ακουμπησουν τις σκεψεις τους, να τις κουβεντιασουν, να κανουν πιο ομορφο τον εαυτο τους, τη καρδια τους....να χαμογελασουν παιρνοντας δυναμη απο τα σφαλματα τους, να δωσουν μετα πιο πολλα...οχι ντε και καλα εκει που εσφαλαν, μα στη ζωη την ιδια...

Δε μπορουν ομως....

Αν δεν υπάρχει πια ο ανθρωπος που αδικησαν; αν δεν μπορει να βρεθει ο αποδεκτης;

ΚΑι ψαχνουν, προσπαθουν να ανοιξουν κλεισμενες πορτες, αμπαριασμενες καρδιες...

Πουθενα ζωη, αναπνοη...φαρος ερημος...

Μια ζωη να αναζητουν, να ψαχνουν..ψυχες μετεωρες αναμεσα στους δυο κοσμους...αληθεια-ψεμα, ζωη-θανατος...

Λενε οτι φτανει που το σκεφτεσαι εσυ..φτανει που εσυ εχεις μετανιωσει...

Δε φτανει..η καθαρση ερχεται εκει...απεναντι με ματια στα ματια...με δακρυ κρυφο, με βλεμμα σκυθρωπο...με μιλιά..

Για ολους...για σενα ...για σενα...και για μενα...

............................

Ξυπνας απο υπνο που επιδιωξες ναναι μεγαλος, ασχετα αν ηταν πολεμος, και ξανασκεφτεσαι ποτε θα κοιμηθεις παλι...


Να μη σκεφτεσαι, να ρθει ο χρονος σιγα σιγα και να βαλει μια πετρουλα, δυο...να πολεμησει τη μνημη...

Τα βαζεις με τον εαυτο σου τι εκανες λαθος, τι δεν εδειξες, γιατι εσυ ξερεις πολυ καλα τι ηθελες...

Ποτέ δεν ειχες ελευθερο χρονο πολυ...κι οσον ειχες τον αφιερωνες...Ναι,αναμεσα απο χιλιες δυο ασχολιες...απο τρεξιμο μπολικο...

Πώς μπορει να αλλαξανμεσα σε τοσο λιγο διαστημα, πολλα...

Η παρουσια ισως ηταν εντονη, καθοριστικη...

Δεν εχουν μαθει να επιβραβευουν την διακριτικοτητα, την διαφορετικοτητα, την ελευθερια...

Η αγαπη δεν δειχνεται με τα τηλεφωνηματα, με το χρονο, με την πιεση...

Αγαπας τη συμπεριφερα του στους γυρω του, αγαπας την καλοσυνη του, αγαπας την αντιμετωπιση που εχει στο μικροκοσμο του, αγαπας και εκτιμας το ποσο σωστος ειναι κι ας σε ξεχνα καπου καπου γιαυτο

Εκτιμηση...ναι...ΝΑ κανει πραγματα που ειναι σωστα κι ας χαθει απο μενα...Ας παει στους γονεις του, ας μεινει με το φιλο του γιατι πρέπει॥ας...Κι ας μην ειναι μαζι μου...Εκτιμας γιατι το κανει...αγαπας αυτον τον ανθρωπο γιατι ξερεις οτι προσπαθει ναναι σωστος। οτι εκπληρωνει τα πιστευω του, τα πρέπει του...



Σκεψεις πολλες, μνημες πολλες...κι ειναι πρωι ακομη...

............................


Αυτό που θα θελα απόψε,τελικά,είναι ένας ώμος,να γείρω πάνω του να κλάψω.


Να κλάψω πολύ.Με λυγμούς.Με κραυγές.Να κλάψω για όλα.Για όσα αγάπησα.Για όσα ονειρεύτηκα.Για όσα ένιωσα.Για όσα περίμενα και δεν ήρθαν.Για όσα ήρθαν.Για όσα με πρόδωσαν.Για όσα με χαράκωσαν.Για όσα με θανάτωσαν.Για όσα μ ανάστησαν.

Να κλάψω πολύ.Με λυγμούς.Με κραυγές.

Για όλα....

Να γείρω στον ώμο κάποιου και ν ακούσω τη φωνή του,να μου πει ψιθυριστά "Μην κλαις".Μόνο αυτό.Τίποτ άλλο.

Μην κλαις।Μόνο αυτό....



χιλιοειπωμενο...παντου το βλεπεις...στα περισσοτερα ब्लोग्स...στη σκεψη πολλων...

τι θαθελα αποψε...

χμ! ισως τιποτα...πολλες φορες αυτος ο ωμος που ζητας να γυρεις, ισως να μην ερθει॥κι αν ερθει ισως ναναι απο συμπονοια...Θαναι λιγο...

Οταν νιωθεις να φευγουν ανθρωποι δικοι σου, οταν νιωθεις αυτη τη λεπτη γραμμη αναμεσα στο χθες και στο αυριο...σκεπτεσαι πώς η ζωη ειναι αμειλικτη...οτι ποτέ δεν μπορεις να νιωσεις το αυριο...Κι αυτο που σου μενει ειναι να νιωθεις τους ανθρωπους σου να ζουν το σημερα...οπως ο καθενας το οριζει, οπως νιωθει το καλα, οπως κανει ομορφη τη καρδουλα του...

Κι εσυ να ζησεις οτι σου ερχεται, οτι ομορφο φερνει το ανεμακι...θες ναναι η κουρτινουλα;॥θες ναναι ενα ποτακι σε ενα ξεχασμενο μπαρακι;...θες ναναι μια γλυκια κουβεντουλα, οπου....

Ποσο θαθελα...

Ναι θαθελα...αυτο το ποτακι που ηπια πριν...να το πινα σε ενα χορταριασμενο μπαρακι...με τις αναμνησεις να στηνουν χορο αποπανω ...με παρεα αυτον που θα ηθελε να ναι μαζι μου...θαθελε να σκεπασει με ενα χερακι στους ωμους...οχι γιατι πρεπει...μα γιατι το νιωθει...να μου μιλησει....μαλλον να μη πει τιποτε...απλα να κοιταζει...να νιωθω την ανασα του....ζεστη...να φυγει της μερας το κρυο στη ψυχης...να φυγει το γρηγορο παιξιμο της καρδιας...η απωλεια...η θυμηση...

Να ανασανει...

Ξερεις ματια μου;

Ειναι το μονο βραδυ που δεν θελω νασαι εδω...οχι γιατι δε σε θελω...μα γιατι θελω νασαι καλα...γιατι θελω να μην ακουμπησει η γυμνια μου...το σκοταδι...τα συννεφα...

Θελω η δροσουλα να αγγιξει τη ψυχη σου...

Ηρεμα...



θελω απλα νασαι καλα...

.......

και ξερεις;

χωρις να με πειραζει πια...

.............................


χρονος..στιγμη...
Κι εκει που νομιζεις οτι ανηβηκες ενα ακομη σκαλοπατακι, καταλαβαινεις οτι πας πολλα πισω...

Οτι ξαναγυριζεις παλι, οχι εκει που ησουν μα πιο βαθια...

Ο χρονος ειναι κατι περιεργο, αυτη η στιγμη που σε φερνει κοντα ή ακομη μακρυτερα...που αν δεν ησουν εκει, δεν θα την ενιωθες....θα σουν ενα σκαλοπατακι πιο πανω...

Ισως ομως ναναι και αυτη η στιγμουλα που μπορει να σε παει πισω, μπορει να σου δωσει ενα βραδυ ακομη που θα κοιτας ψηλά, μα δεν θα μπορεις να φτασεις...που μπορει να σου δωσει απαντησεις σε ερωτηματα, που μπορει να σου δωσει τη πραγματικοτητα...

Αν δεν την ειχες γευτει, ισως νασουν μια πιθαμη παραπανω, μα μαλλον θαταν ψευτικη...

Αραγε αυτο ειναι που ζητας;

Οχι...



Αν δεν βρισκομουν εκει, αυτη τη στιγμη, θαμουν απλα καπιος που δεν θα ηξερε...

Βρεθηκα εκει...ειμαι ενας ανθρωπος που ξερω..

Αν δεν ηξερα θα κοιμομουν πιο ηρεμα

Βρεθηκα, και ξερω...θα κοιμηθω ασχημα..μαλλον δεν θα κοιμηθω..

Τι ειναι αραγε πιο καλο;

Τι θελει ο ανθρωπος τελικα;

Την αληθεια;...ή απλα να κοιμηθει;

Δε ξερω πραγματικα....παντα ηθελα την αληθεια...μα ειναι φορες που δεν εχω το κουραγιο για να την αντιμετωπισω...

Χρονος λοιπον..στιγμη...Νασαι εκει;

Να τη ζησεις;

Να δεις την αληθεια;

Να μην εισαι εκει;

ΘΑ κοιμηθεις καλυτερα..ισως και να κανεις λαθος...

Ισως..

Μα δεν κανεις....

2 Μονόλογος (από το "Μονόλογος θέμα για Διάλογο) Μάγδα Ρήγα

Βράδυ με φεγγάρι. Αύγουστος ....

 Ένα κοριτσάκι ξαπλωμένο στο κρεβάτι του βλέπει τη μητέρα του να γράφει. Εγώ, το κοριτσάκι, δεν ξέρω να γράφω, δεν ξέρω να διαβάζω, δεν καταλαβαίνω γιατί λείπει ο μπαμπάς, τι είναι να είναι στρατιώτης, γιατί κλαίει η μαμά ακόμα κι όταν με κρατάει αγκαλιά.
Μου δείχνει μία φωτογραφία του. Δεν τον ξέρω. Είναι ο μπαμπάς σου, λέει η μαμά. Τότε γιατί δεν είναι εδώ; Δε μας αγαπάει. Κι αυτή του γράφει κάθε βράδυ. Την ακούω..."Βράδυ η ώρα 9, το κοριτσάκι μας μόλις έφαγε την κρέμα του. Εγώ; σκέφτομαι, αισθάνομαι, νοιώθω, αγαπώ, λυπάμαι, ελπίζω. Ελπίζω, αγαπούλα μου, να έρθει γρήγορα νικητής ή τροπαιούχος. Λυπάμαι. Ελπίζω. Αυτά τα δύο ρήματα με φέρνουν στο χθες. Ναι. Ακριβώς χθες το βράδυ. Όταν είπες πως η αγάπη πληγώνει κι εγώ σου είπα "ε, και"; εσύ είπες, όπως η μάνα μου "η αγάπη πονάει αλλά σε κάνει να ελπίζεις". Να ελπίζω, τι; Πως θα περάσει ο πόνος, πως θα σε βγάλω από τη σκέψη μου, πως θα καταφέρω να ξεφύγω από τον έρωτα! Μήπως εσύ ελπίζεις να βρεις το θάρρος να μου πεις πως μ'αγαπάς, πως αψηφάς τις δυσκολίες, τα ταμπού, τις προκαταλήψεις, τους διαξιφισμούς με την ψυχή σου ή τη λογική σου. Αχ, ας μου έλεγες πως πραγματικά μ'αγαπάς! Έχεις δίκιο. Ξέφυγα πάλι. Συνεχίζει η μαμά το γράμμα της μονολογώντας "Σε σκέπτομαι κάθε μέρα, κάθε ώρα ή πιο καλά, κάθε λεπτό. Βασανίζω τη σκέψη μου να μη σε σκέπτομαι αλλά αδύνατον...δεν μπορώ. Το μόνο που κάνω μαθαίνω να υπομένω ή θα υπομένω όταν μαθαίνω πως είσαι καλά στην υγεία σου". Κι εσύ λες, πως το μ΄νο που θέλεις είναι μία ακόμα ευκαιρία να μου αποδείξεις πόσο μ'αγαπάς. Να σου δώσω όσες ευκαιρίες θέλεις. Είναι τρεις η ώρα ξημερώματα. Τι ξημερώματα, δήλαδή; Πίσσα το σκοτάδι έξω. Δεν έχει φεγγάρι απόψε όπως εκείνο το αυγουστιάτικο βράδυ που γράφει η μάνα μου στον μπαμπά. Το συναίσθημα όμως είναι το ίδιο. Απόσταση μισού αιώνα και τίποτα δεν έχει αλλάξει. Αγαπώ τον μπαμπά μου χωρίς να τον γνωρίζω και μου λείπει χωρίς να ξέρω το γιατί. Μου λείπει η αγκαλιά του. Αγαπώ εσένα χωρίς να ξέρω το γιατί και μου λείπεις κάθε στιγμή, είτε είμαι κοντά σου είτε μακριά σου. Μου λείπει η αγκαλιά σου. Ξαναζώ την προ-νηπιακή ηλικία μου και νοιώθω τα συναισθήματα της μάνας μου. Δεν της απαντούσε ο μπαμπάς ή τουλάχιστον δεν έμαθα ποτέ τι της έλεγε εκείνος. Είναι ακριβώς το ίδιο. Δε μου λες τίποτα ή τουλάχιστον κάτι που να μπορώ να διαβάσω ανάμεσα στις γραμμές. Εκεί που ξεχνιέμαι και πιστεύω πως έχουμε το ίδιο συναίσθημα, λες κάτι και προσγειώνομαι απότομα. Δε σου το ζητώ εγώ. Εσύ μου παίρνεις τα φτερά πίσω.
Δε θυμάμαι πολλά πράγματα από τα παιδικά μου χρόνια. Εικόνες έχω. Γλυκές, σαν τη μαρμελάδα βερίκοκο που μου άλειβαν στο ψωμί και πικρές σαν την απουσία σου από τη ζωή μου!

......................


Πόσες σ΄έχω αγαπήσει φορές χωρίς καν να σε δω κι

ίσως δίχως να σε θυμάμαι,
δίχως νύξη καμιά της ματιάς σου, χωρίς να σε βλέπω,

κενταύρα,
σε τόπους αντίξοους,σε καυτά μεσημέρια:
ήταν το 'αρωμα απ'το στάρι που τόσο αγαπάω.
Ίσως σ'είδα ή πως πέρασες νόμισα υψώνοντας ένα ποτήρι,

κάτω απ'το φώς, της σελήνης τον Ιούνη,

ή ίσως ήσουν η μέση εκείνης της κιθάρας,

που στα σκότη την έκρουξα και ήχησε σαν τ'απροσμέ-

τρητο πέλαγο.
Σ΄αγαπούσα χωρίς να το ξέρω και γύρευα τη θύμηση σου.
Στ΄άδεια σπίτια έχω μπει με τη λάμπα για να κλέψω
τη ζωγραφιά σου.
Μα ήξερα πια πως ήσουνα..Ξάφνου
καθώς βάδιζες δίπλα μου σ΄άγγιξα
κι η ζωή μου σταμάτησε:
μπρος στα μάτια μου στεκόσουν,ρήγισα,
και βασιλεύεις...

Σαν πυρά μές στα δάση η φωτιά είν'το ριγάτο σου....

.........................


Ύμνος του Έρωτος


Κικλήσκω μέγαν αγνόν εράσμιον ηδύν Ερωτα
τοξαλκή πτερόεντα πυρίδρομον εύδρομον ορμήι

συμπαίζοντα θεοίς ηδέ θνητοίς ανθρώποις

ευπάλαμον διφυή πάντων κληίδας έχοντα

αιθέρος ουρανίου πόντου χθονός ηδ' όσα θνητοίς

πνεύματα παντογένεθλα θεά βόσκει χλοόκαρπος

ηδ' όσα Τάρταρος ευρύς έχει πόντος θ' αλίδουπος

μούνος γαρ τούτων πάντων οίηκα κρατύνεις

αλλά μάκαρ καθαραίς γνώμαις μύσταισι συνέρχου

φαύλους δ' εκτοπίους θ' ορμάς από τώνδ' απόπεμπε.



Μετάφραση:



Επικαλούμαι τον μεγάλο,αγνό,εράσμιο,γλυκύ 'Ερωτα,

τον εύτοξον,τον φτερωτόν,τον πυρίδρομο,τον ταχύ σε ορμή,

που παίζει με τους θεούς και τους θνητούς ανθρώπους,

τον επιδέξιο,τον δίφυλο,των πάντων που κατέχει τα κλειδιά,

του ουρανίου αιθέρος,της θάλασσας,της γης,κι όσες πνοές

στους θνητούς πανταγόνες τρέφει η χλοόκαρπη θεά,

κι όσες ο ετρύχωρος Τάρταρος έχει κι ο θαλασσόγδουπος πόντος,

γιατί μόνον εσύ κρατάς το πηδάλιον όλων αυτών ΄

αλλά, μακάριε, με καθαρές διαθέσεις συνδέσου με τους μύστες,

κι απόδιωχνε απ'αυτούς τις φαύλες κι αλλόκοτες ορμές.


Ύμνος του Έρωτος (Oρφικά)