..............................................





Κάπως έτσι θα έπρεπε να περιγράφεται η ζωή...

Εύθραυστη...
Και το ξεχνάμε...

Αυτό είναι και το λάθος μας...
Είμαστε τόσο αγνώμονες...

κάνουμε σχέδια...

τρέχουμε να προλάβουμε ανούσια πράγματα...

αφήνουμε την καθημερινότητα να μας περικυκλώσει ...

και κάπου εκεί...

ίσως κάποτε θυμηθούμε πόσο τυχεροί είμαστε που ζούμε...

Είναι στιγμές που αφήνομαι...

Απολαμβάνω τα πάντα γύρω μου σαν να τα βλέπω για πρώτη φορά...

Μπορεί να είναι τα ίδια πράγματα...

το θέμα όμως είναι πως συχνά...

στεκόμαστε...

τυφλοί και τίποτα δεν διαπερνά τις αισθήσεις μας...
Δεν είναι όμως κρίμα να έχεις μπροστά σου μια ζωή με τα όποια καλά και άσχημα της και να ξεχνάς να τη ζεις;

Θέλω να τη ζήσω και πιστεύω πως μπορώ να το κάνω και φυσικά θα το κάνω!!
Τίποτα δεν μένει όπως έχει...

όλα αλλάζουν ...

μεταβάλλονται ...

αλλά με λίγη προσπάθεια και χαμόγελο μπορώ να το πετύχω...
 Το μόνο που χρειάζομαι είναι λίγος αυθορμητισμός και αισιοδοξία παραπάνω!!
Σε όποιον περισσεύει ας φέρει λίγο και από δω!!

Περπατούσα πριν καιρό σε ένα χωματόδρομο λίγη ώρα πριν δύσει ο ήλιος και μπροστά μου βρισκόταν ένα ψηλό βουνό...
Στην απότομη άκρη μιας πλαγιάς του... σχεδόν στην κορυφή...
 βρισκόταν ένα δέντρο...
 γερμένο...
 ολομόναχο...
 μα φαινόταν τόσο περήφανο!
Το ζήλεψα αυτό το δέντρο και θα'θελα να ήμουν στη θέση του...
Να έχω ολόκληρη την θέα της θάλασσας και του ορίζοντα μπροστά μου και ανάμεσα από τα κλαριά μου να περνούσε ο δροσερός αέρας...
 Να μπορούσα να είχα την ελευθερία του και το προνόμιό του να βρίσκεται εκεί ψηλά έστω και μοναχό μα ευτυχισμένο...
Μπορεί να σας φανεί παράξενο αλλά και που το σκέφτομαι με κάνει χαρούμενο και νιώθω τόσο ζωντανος μέσα μου..........

           ............................................................




Η αγάπη είναι σαν ένα πουλί που πετάει...

Η αγάπη φέρνει την ελευθερία...

 Και μια αγάπη που δεν φέρνει ελευθερία δεν είναι αγάπη...

Η αγάπη δεν είναι επιβολή...

Πως μπορείς να επιβληθείς σε εκείνη-ον που αγαπάς; 

Πως μπορείς να την-ον έχεις εξαρτημένη-ο και να εξακολουθείς να την-ον αγαπάς; 

Αλλα αυτό συμβαίνει συνέχεια στον κόσμο...

στο όνομα της αγάπης...

Μια απληστία για δύναμη, για το πώς θα επιβληθείς στον άλλον...

Φυσικό είναι να μην επιτρέπεται η ανεξαρτησία... Γίνεται κάθε προσπάθεια, ώστε η-ο άλλη-ος να είναι το αντίγραφο σου...

Φοβάσαι την ελευθερία της-ου άλλης-ου, γιατί η ελευθερία δεν ελέγχεται και την ελευθερία δεν μπορείς να την προβλέψεις...

Γι’ αυτό, οι υποτιθέμενες αγάπες προσπαθούν με κάθε τρόπο να καταστρέψουν την ελευθερία... Και από τη στιγμή που η ελευθερία καταστρέφεται, η αγάπη πεθαίνει...Η αγάπη είναι πολύ εύθραυστη, σαν το τριαντάφυλλο...

Πρέπει να το αφήσεις να χορέψει στη βροχή... στον αέρα...

στον ήλιο...

Η αγάπη είναι σαν ένα πουλί που πετάει...

Η ελευθερία του είναι ολόκληρος ο ουρανός... Μπορείς να πιάσεις το πουλί, να το βάλεις σε ένα όμορφο χρυσό κλουβί και να φαίνεται ότι είναι το ίδιο πουλί που πετούσε ελεύθερα και είχε όλο τον ουρανό δικό του...

Αλλά μόνο θα φαίνεται ότι είναι το ίδιο πουλί, δεν θα ‘ναι το ίδιο...

Θα το έχεις σκοτώσει...

Του έκοψες τα φτερά...

Του στέρησες τον ουρανό...

Και τα πουλιά δεν νοιάζονται για το χρυσάφι σου...

Όσο πολύτιμο και αν είναι το κλουβί σου, είναι σκλαβιά...

Αυτό ακριβώς κάνουμε με την αγάπη μας: Φτιάχνουμε χρυσά κλουβιά...

Φοβόμαστε επειδή ο ουρανός είναι απέραντος...

Ο φόβος είναι ότι το πουλί μπορεί να μην επιστρέψει...

Για να το ελέγχεις, πρέπει να είναι φυλακισμένο... 
Να πως η αγάπη γίνεται γάμος...

Η αγάπη είναι ένα πουλί που πετάει...

Ο γάμος είναι ένα πουλί σε χρυσό κλουβί...

Και βέβαια το πουλί δεν μπορεί ποτέ να σε συγχωρέσει...

Έχεις καταστρέψει όλη του την ομορφιά...

όλη του την χαρά...

όλη του την ελευθερία...

Κατάστρεψες την ψυχή του...

Είναι μόνο ένα νεκρό αντίγραφο...

Έχεις όμως σιγουρέψει ότι δεν μπορεί να σου φύγει, ότι θα είναι πάντα δικό σου, ότι και αύριο θα είναι δικό σου, και μεθαύριο…

Οι εραστές είναι πάντα φοβισμένοι...

Ο φόβος υπάρχει επειδή η αγάπη έρχεται σαν τον άνεμο...

Δεν μπορείς να την κατασκευάσεις...

δεν είναι κάτι που φτιάχνεται...

Έρχεται!

Αλλά ότι έρχεται μόνο του μπορεί να φύγει και μόνο του...

Είναι φυσικό επακόλουθο... 
Η αγάπη έρχεται και λουλούδια ανθίζουν μέσα σου...

τραγούδια γεννιούνται στην καρδιά σου...

η επιθυμία να χορέψεις…

αλλά με έναν κρυφό φόβο...

Τι θα γίνει αν αυτό το αεράκι που ήρθε σε εσένα δροσερό και μυρωδάτο σ’ αφήσει αύριο;

Επειδή εσύ δεν είσαι η πεμπτουσία της ύπαρξης...

Και το αεράκι είναι μονάχα φιλοξενούμενος...

Θα μείνει μαζί σου όσο αισθάνεται και κάθε στιγμή μπορεί να φύγει...

Αυτό φοβίζει τους ανθρώπους και γίνονται καταπιεστικοί...

Αρχίζουν να κλείνουν πόρτες και παράθυρα για να κρατήσουν τον αέρα μέσα...

Αλλά όταν οι πόρτες και τα παράθυρα είναι κλειστά, ο αέρας δεν είναι ίδιος...

Η δροσιά χάνεται...

η ευωδιά χάνεται...

Γρήγορα γίνεται αποκρουστικός...
Χρειάζεται ελευθερία και του την πήρες...
Δεν είναι παρά κάτι νεκρό...
Στο όνομα της αγάπης, οι άνθρωποι κουβαλούν ο ένας το πτώμα του άλλου και αυτό το ονομάζουν γάμο...
Και για να κουβαλάς πτώματα πρέπει να πας σε μια δημόσια υπηρεσία να το νομιμοποιήσεις...
 Η αγάπη δεν επιτρέπει το γάμο...
 Σε ένα αυθεντικό κόσμο, δεν θα υπάρχει γάμος... Πρέπει κανείς να αγαπά, να αγαπά έντονα, να αγαπά ολοκληρωτικά και να μην ανησυχεί για το αύριο...
 Αν η ζωή ήταν γεμάτη ευδαιμονία μέχρι σήμερα, τότε έχε εμπιστοσύνη ότι θα είναι ακόμα πιο όμορφη και με μεγαλύτερη ευδαιμονία αύριο...
 Όσο η εμπιστοσύνη σου μεγαλώνει, η ζωή γίνεται όλο και πιο γενναιόδωρη...
 Θα σε αγκαλιάσει περισσότερη αγάπη...
 Θα σου έρθουν περισσότερα λουλούδια χαράς και έκστασης...
Ότι γνώρισες στο όνομα της αγάπης, δεν ήταν αγάπη...
 Μπορεί να ήταν ένα κόλλημα, μπορεί να ήταν μια βιολογική έλξη, μπορεί να ήταν μια συνομωσία ορμονών εναντίον δύο ατόμων, αλλά δεν ήταν αγάπη...
 Γνωρίζεις την αγάπη για πρώτη φορά, επειδή το μοναδικό μέτρο κρίσης είναι ότι η ελευθερία σου μεγαλώνει...
 ότι η ανεξαρτησία σου σταθεροποιείται... ενσωματώνεται...
 αποκρυσταλλώνεται...
 Αυτό είναι το μοναδικό μέτρο να κρίνεις ότι η αγάπη σε εμπιστεύτηκε, ότι η αγάπη φιλοξενήθηκε στην καρδιά σου...
Και ποιος νοιάζεται για το αύριο;
 Οι άνθρωποι που ασχολούνται με το αύριο είναι οι άνθρωποι που δεν έχουν το σήμερα...
 που είναι δυστυχισμένοι αυτή τη στιγμή και προσπαθούν να το κρύψουν...
 να το αγνοήσουν με την ελπίδα...
 με το όνειρο του αύριο...
 Αλλά το αύριο δεν έρχεται ποτέ...
 Αυτή είναι μια από τις δυσκολίες...
 Είναι πάντα το σήμερα που έρχεται...
 Και συνηθίζεις να είσαι δυστυχισμένος σήμερα με το να ελπίζεις να επιθυμείς και να ονειρεύεσαι το αύριο...
 Η ζωή σου έχει ξεφύγει...
 Οι άνθρωποι είναι τόσο συνηθισμένοι στο αύριο ώστε δεν σκέφτονται μονάχα το αύριο αυτής της ζωής...
 σκέφτονται και για τη ζωή μετά τον θάνατο...  Είσαι ευτυχισμένος σήμερα;
 Το αύριο θα γεννηθεί από το σήμερα...
 Το σήμερα εγκυμονεί ολόκληρο το μέλλον σου» Καταρχήν το να ζει κανείς στα πλαίσια οποιουδήποτε θεσμού δεν είναι καλό...
 Όλοι οι θεσμοί είναι καταστρεπτικοί...
 Ο γάμος κατέστρεψε σχεδόν κάθε δυνατότητα σε εκατομμύρια ανθρώπους...
 Και όλα αυτά για άχρηστα πράγματα...
Πρώτα απ’ όλα ο γάμος, το ίδιο το λειτούργημα του γάμου είναι ψεύτικο...
 Αν δεν πάρεις το γάμο στα σοβαρά, τότε μπορείς να είσαι ελεύθερος...
 Αν τον πάρεις στα σοβαρά τότε η ελευθερία είναι αδύνατη...
 Δες το γάμο σου σαν παιχνίδι...
 Είναι ένα παιχνίδι...
 Έχετε λίγη αίσθηση χιούμορ ότι δεν είναι παρά ένας ρόλος που παίζεις στην σκηνή της ζωής αλλά δεν είναι κάτι που ανήκει στην ύπαρξη...
 δεν έχει υπόσταση...
 είναι μια φαντασίωση...
 Οι άνθρωποι όμως είναι τόσο ανόητοι, που παίρνουν την φαντασίωση για πραγματικότητα... Έχω δει ανθρώπους να διαβάζουν βιβλία φαντασίας και να έχουν δάκρυα στα μάτια, γιατί στη φανταστική ιστορία τα πράγματα γίνονται πιο τραγικά...
 Κάνουν πολύ καλά που στους κινηματογράφους σβήνουν τα φώτα, ώστε όλοι να μπορούν να διασκεδάσουν το έργο, να γελάσουν, να κλάψουν, να λυπηθούν, να χαρούν...
 Αν υπήρχε φως θα ήταν λίγο δύσκολο – τι θα σκέφτονταν οι άλλοι;
 Και ξέρουν πολύ καλά ότι η οθόνη είναι άδεια, ότι δεν υπάρχει κανένας, ότι δεν είναι τίποτα παραπάνω από την προβολή μιας εικόνας...
 Αλλά αυτό το ξεχνάνε τελείως...
 Και το ίδιο συμβαίνει με τις ζωές μας...
 Πολλά πράγματα που πρέπει απλώς να τα δούμε με χιούμορ, τα παίρνουμε τόσο σοβαρά...
 Και τα προβλήματα μας ξεκινάνε από αυτή τη σοβαρότητα...
Πρώτα απ’ όλα γιατί να παντρευτείς;
Αγαπάς κάποιον, ζεις μαζί του...
 Αυτό είναι μέρος των βασικών σου δικαιωμάτων...
 Μπορείς να ζεις με κάποιον, μπορείς να τον αγαπάς...
 Ο γάμος δεν είναι κάτι που συμβαίνει στους ουρανούς, συμβαίνει εδώ ...
 Αλλά αν θες να παίξεις το κοινωνικό παιχνίδι, αν δεν θες να βρίσκεσαι μόνος και απομονωμένος ξεκαθάρισε στον άντρα ή τη γυναίκα σου ότι αυτός ο γάμος δεν είναι παρά ένα παιχνίδι:
Μην το πάρεις ποτέ στα σοβαρά...
 «Θα παραμείνω το ίδιο ανεξάρτητος, όσο και πριν το γάμο, κι εσύ θα παραμείνεις τόσο ανεξάρτητη, όσο και πριν το γάμο...
 Ούτε εγώ θα γίνω εμπόδιο στη ζωή σου ούτε εσύ θα γίνεις εμπόδιο στη ζωή μου...
 Θα ζήσουμε μαζί σαν δυο φίλοι, μοιραζόμενοι την ελευθερία μας, χωρίς όμως να γινόμαστε βάρος ο ένας στον άλλο.»
 «Και όποια στιγμή αισθανθούμε ότι η άνοιξη πέρασε, ότι ο μήνας του μέλιτος έχει τελειώσει, θα είμαστε αρκετά ειλικρινής ώστε να μην εξακολουθήσουμε να υποκρινόμαστε αλλά να πούμε ο ένας στον άλλον ότι αγαπήσαμε πολύ και ότι θα είμαστε ευγνώμονες ο ένας στον άλλο για πάντα, ότι οι ημέρες της αγάπης θα βρίσκονται στη θύμηση μας, στα όνειρα μας με χρυσά γράμματα, αλλά ότι η άνοιξη πέρασε...
 Οι δρόμοι μας έφτασαν στο σημείο, που παρόλο ότι είναι λυπηρό, πρέπει να χωρίσουμε, επειδή τώρα πια το να ζούμε μαζί δεν είναι ένδειξη αγάπης.»
 «Αν σ’ αγαπώ, θα σ’ αφήσω, τη στιγμή που βλέπω ότι η αγάπη μου έχει γίνει δυστυχία για σένα. Αν μ’ αγαπάς, θα μ’ αφήσεις τη στιγμή που βλέπεις ότι η αγάπη σου έχει γίνει φυλακή για μένα»
Η αγάπη είναι η πιο υψηλή αξία στην ζωή...
 Δεν πρέπει να ξεπέφτει σε ανόητους θεσμούς... Και η αγάπη και η ελευθερία πάνε μαζί...
 Δεν μπορείς να διαλέξεις την μια και ν’ αφήσεις την άλλη...
 Ο άνθρωπος που γνωρίζει την ελευθερία είναι γεμάτος αγάπη...
 Και ο άνθρωπος που γνωρίζει την αγάπη είναι πάντα διαθέσιμος να δώσει ελευθερία...
 Αν δεν μπορείς να δώσεις ελευθερία στον άνθρωπο που αγαπάς, σε ποιον θα δώσεις ελευθερία;
 Όταν δίνεις ελευθερία δεν είναι παρά ένδειξη εμπιστοσύνης...

Η ελευθερία είναι μια έκφραση αγάπης...
Γι΄αυτό είτε είσαι παντρεμένος είτε όχι, να θυμάσαι πως όλοι οι γάμοι είναι ψεύτικοι...
Είναι απλώς κοινωνικές διευκολύνσεις...
Ο σκοπός του δεν είναι να σε φυλακίσει και να σε δέσει με τον άλλον...
Ο σκοπός του είναι να σε βοηθήσει να ωριμάσεις μαζί με τον άλλον...
Η ωρίμανση όμως χρειάζεται ελευθερία........

           ............................................................

Πότε δε θα ξεχάσω εκείνη τη στιγμή...
τη μαγική στιγμή που...
μες την αγκαλιά σου με κράταγες...
μου 'ταζες αστέρια κι αιώνια καλοκαίρια...
με το βλέμμα σου...
μου χάριζες ανάσες κομητών που μόνο εγώ μπορούσα να δω...
και υστερα...
σε μια αποθέωση από χαμόγελα ...
τις έπαιρνα...
τις έκανα πολύτιμο φυλαχτό...
σου' λεγα ...
"θα τις κρεμάσω στο λαιμό μου για τις δύσκολες στιγμές που θα'ρθουν"
στόλιζα τα μαλλιά μου κι ο άνεμος φύσαγε ...
σκορπίζοντας ...
χρυσόσκονη στο πραγματικό μου όνειρο...
και το φεγγάρι έλαμπε κι αυτό σαν ήλιος...
για να φωτίζει έμενα...
εσένα...
εμάς...
κι έλαμπες...
σκοτεινη μες τα σκοτεινά κι όμως έλαμπες...
σα Θεός μιας μαύρης τρύπας...
που όμως ακτινοβολεί...
"κράτα με και λάμψε λίγο ακόμη"
σε παρακαλούσα ...
και ικέτευα ...
να πάψει ο χρόνος να κυλά...
Δε θα άντεχα να το χάσω αυτό...
να σε χάσω...
"παρέτεινε τη στιγμή"
σου φώναζα...
και τώρα...
γράφω πάλι σελίδες παρελθόντος... 
ποτισμένες από δάκρυα...
δάκρυα καυτά...
απουσιας...
αμφιβολιας...
αναμνησης...
και δεν ξεχνώ πόσο σε θέλω ακόμη.......

          ............................................................

Τέρμα πια η εσωτερική πάλη...
Δεν αντέχω άλλο τις φωνές στο κεφάλι μου...
Δυο φωνές αντιφατικές...
Λογομαχούν ερήμην μου...
Κι εγώ σε πλήρη απραξία...
Ούτε την απραξία μου αντέχω...
Φοβάμαι την μετάνοια που θα την ακολουθήσει...
Δεν αργεί το τέλος...
Θα σωθούν οι ευκαιρίες...
Δε μπορούν άλλωστε να υπάρχουν για πάντα...
Κι όταν πια χάσω χιλιάδες στιγμές...
Τότε ξέρω τι θα συμβεί...
Θα γεμίσω πόνο ανεξίτηλο...
Και θ’ αναθεματίζω τα «θα» που δεν τόλμησα...
Πρέπει να σταματήσει τώρα αυτό...
Λίγοι κόκκοι άμμου έμειναν στην κλεψύδρα μου...
Πρέπει να βιαστώ...
Το οφείλω στον εαυτό μου τώρα...
Δεν πάει άλλο...
Και ούτε παίρνει αναβολές...
Βουτάω στο κενό...
Κι εύχομαι να βρεθείς απο κάτω...
Πριν γκρεμιστώ.......

         ................................................................

Τα χέρια σου βολτάρουν πάνω μου...
Τα δάχτυλά σου...
Τα δάχτυλά σου μ'αγγίζουν...
Κι εγώ μετράω ανάσες ...
ανάσες βουτηγμένες σε ηδονή...
Τα δάχτυλά σου...
Τα χέρια σου...
Εσύ...
Το φως μου...
Η ανάσα μου...
Η ύπαρξή μου ολόκληρη...
Και ρουφάς κι ανασταίνεις...
και γεμίζεις...
Με εξωθείς πέρα απο τα όριά μου...
Μαζί σου δεν έχω όρια...
δεν έχω εμπόδια...
Δοκιμάζομαι...
Μεταβάλλομαι...
Αλλάζω...
Γίνομαι κάτι άλλο απο αυτό που είμαι...
Ρευστοποιούμαι κάτω απο τα χέρια σου...
Παίρνω οτι σχήμα μου δώσεις...
Εσύ...
Και ψιθυρίζω επιτέλους τις αλήθειες μου...
Τις κάνω τραγούδια και στίχους...
Έλυσα τις σιωπές και τρέχουν δαιμονισμένα...
να ξεφύγουν...
μακριά...
πολύ μακριά μας...
Ξαφνικά γεμίζω απο λόγια...
κι όλο σου λέω...
λέω...
μιλώ...
Γίνομαι άλλος άνθρωπος...
Σε ανακαλύπτω και γεννιέμαι εντός σου...
Μην ρωτήσεις τι ήμουνα πριν...
μάλλον απλά ανύπαρκτος................ 

        ..................................................










Είναι από αυτές τις περίεργες μέρες...
Είναι εκεί που ξεχνάς να μυρίσεις τη μυρωδιά του καλοκαιριού...
κι εκεί που το πορτοκαλί φως που λάμπει έξω από το μπαλκόνι ...
κάθε βράδυ...
τέτοια εποχή περνιέται ανευ προσοχής...
Είναι εκεί που δε βρίσκεις τίποτα θετικό...
δεν έχεις τίποτα...
δε θα ξαναέχεις τίποτα...
ψάχνεις και μετράς τρία καλά πράγματα...
μονάχα που ...αν δεν έχουν ήδη παλιώσει...
παλιώνουν...
Εκεί που προσπαθείς να θυμηθείς όλα αυτά τα λόγια...
όλες αυτές τις σκέψεις...
που έκανες κάποτε...
τότε που ενθάρρυνες τον εαυτό σου...
όμως τίποτα δεν σε αγγίζει πια...
Παγερότατη αδιαφορία... και ό,τι έχτισες μέχρι τώρα.. ερείπιο κ αυτό μπροστά στα πόδια σου...
Κάπου εκεί που αισθάνεσαι ότι τα έχεις χάσει όλα... μέχρι και αυτό που αποκαλούσες εαυτό σου...
Που προσπαθείς να τον ξεγελάσεις...
όμως ...
σου μουρμουρίζει "μάταιο"...
Εκεί που το σκοτάδι δε σε τρομάζει...
καθόλου πια ...
κι αυτό είναι το τρομακτικό...
που θες κι άλλη νύχτα...
σ' αυτό το ψυχρό κενό που δεν αφήνει δάκρυα να κυλίσουν...
μόνο λίγο μετά από φεγγάρια...
φώτα...
ουρανούς- πολλούς ουρανούς...
μετά από δάση και λαβύρινθους...
ρίσκα...
από χτύπους ρολογιών και μικρά παιδιά που σου έδειχναν το δρόμο...


Εκεί λοιπόν...
λένε ότι σου παρουσιάζεται μια ευκαιρία.......

              ............................................................................

Ίσως η πρώτη φορά που δεν ήξερα γιατί...
Σίγουρα η πρώτη φορά που ήθελα να μάθω...

Και η πίστη θέλει κουράγιο, θέλει ρίσκο...

Κι εγώ φοβόμουν...

Φοβόμουν τα πάντα γιατί φοβόμουν τον εαυτό μου...
Ανακάλυψα ότι μισώ να φοβάμαι τον εαυτό μου...

όσο μισώ να μη μου εξηγούν ...

και όσο αγαπώ να μην εξηγώ...


Μπορείς να δεις όλα τα μονοπάτια της Σελήνης μια νύχτα στην ακτή...
Και εγώ τους είδα όλους, όλους τους δρόμους της μα κάθε φορά δικός μου ήταν μόνο ένας...
Και αυτός ο δρόμος είναι εγώ...

Και θα τον αγαπήσω γιατί είναι εγώ...


Είναι πολύ εύκολο να βρίσκεις το γιατί εκεί που θέλεις...

Όταν το θέλεις...

Χωρίς δοκιμές...
Μα εγώ ποτέ δε το βρήκα έτσι...

Θα ήταν ανώφελο να ζητάω τώρα να το βρω εκεί που θέλω...
Δε θα είχε νόημα να περάσει αυτή η σκέψη από το μυαλό μου ούτε για μια στιγμή...


Το μονοπάτι ήταν εγώ και το αγάπησα γιατί δεν κρύβει εύκολα γιατί........

 

......................................................

           ......................................................

 

 

 

 

Ασε με...

κρατάς την πένα μου στα χέρια σου... 

κρατάς την σκέψη μου...

κοντά στην καρδια σου..
 
κρατάς τις νύχτες μου ...
 
τις μέρες μου ...

τη ζωή μου...

Αφησέ με ελεύθερο...
άσε με να πετάξω...
ζωντανο ...
γεμάτο...
άσε με να ακούω τους χτύπους της καρδιάς σου...
άσε με...
να ακούσω την ανάσα σου...

άσε με ...
άσε με να υπάρχω ...
άσε την ψυχή μου να ζήσει...
άσε με να ζήσω...
άσε με να υπάρχω χωρίς να τριγυρνάς...
να τριγυρνάς κ να αφήνεις τα σημάδια σου...
στην ψυχή μου ...
άσε με να ζήσω...
άσε με να σε δω...
άσε με να σε αγγίξω...
άσε με να υπάρχω όπως κ συ ...
άσε με να σε μυρίζω...
άσε με να σε φιλώ...
άσε με να σε θέλω ελεύθερα χωρίς όρια...
χωρίς πρέπει χωρίς γιατί χωρίς αντίο...
άσε με να σου γράφω ...
άσε με να σε ακούω...
ασε με να υπάρχω...
άσε με να ζω...
άσε με να αναπνέω...
άσε μένα να σε τριγυρίζω...
άσε με να σε κοιτώ στα μάτια κ ας γίνομαι κομμάτια...
άσε με να σ αγαπάω έτσι όπως μπορώ...
άσε με να σε χαϊδεύω...
άσε με να γύρω πλάι σου...
άσε με να σ' αγαπάω κ ας μη με έχεις ποτέ...
άσε με να σου χαμογελώ...
άσε με να κλαίω...
άσε με να φωνάζω ...
άσε με ...
άσε με να σ' αγαπάω έτσι όπως εγώ μονάχα μπορώ...
άσε με να τραγουδάω...
άσε με να φωνάζω...
να σε φωνάζω κ να έρχεσαι...
να σε ακουμπάω κ να εξαφανίζεσαι...
ασε με απλά να υπάρχω εκεί κ παντού γύρω σου κ πουθενά...
άσε με τις νύχτες να γίνομαι κομμάτια...

ασε με να σε λατρεύω...

ασε με να σου γράφω...

ασε με να υπάρχω...

ασε με να σε θέλω...

άσε με να σ' αγκαλιάσω...

άσε με να σε φιλήσω...

ασε με να σου τραγουδήσω ...

άσε με...
ασε με να υπάρχω σε μια γωνιά της καρδιας σου ...

Ασε με να Σ'ΑΓΑΠΑΩ ετσι οπως μονάχα ξερω εγώ.........

          ..............................................................





Θέλω ένα νησί...
ένα μικρό νησάκι...

δε θα το ονομάσω Ιθάκη ...
θα το ονομάσω αγάπη....

με μεγάλα γράμματα να φαντάζει και ας είναι μικρό!!!

Θέλω ενα φάρο με ένα μεγάλο μπαλκόνι με την πιο όμορφη θέα στον ορίζοντα να τελειώνει...

Θέλω μια αγκαλια μεγάλη ...
Θέλω ενα φιλί ...

Θέλω ...
μια παραλία να ταξιδευω...
να είναι μικρή...
ενα χαρτί κ ενα μολύβι θέλω ...

ενα καβαλέτο και τις ανεξίτιλες μπογιές μου...
θέλω...

Θέλω ...
Θέλω όλα να τα γκεμίσουμε και να τα χτισουμε ξανα απ 'την αρχή...

θέλω..

Θέλω εσένα μαζι με μένα...

Θέλω...

Θέλω ακούς?

θελω εσένα...

θέλω εμένα...

Θέλω ακους?

θέλω τη γη ολόκληρη στα πόδια μου...

θέλω τον ουρανό στην αγκαλιά μου...

θέλω τα αστέρια στο παρτέρι μου...

Θέλω ακούς?

θέλω εμένα μαζι με'σένα...

Θέλω να μεθύσω ...

θέλω αγκαλιά να σε κρατήσω ...

Θέλω ακούς?

θέλω εσένα ...

να είσαι γεμάτη απο μένα...

Θέλω μ'ακούς?

Ακούς?

Θέλω...

Θέλω μια βαρκα με πανιά...

θέλω μια θάλασσα...

Μ'ακους?

Μ'ακούς?

θέλω...

Θέλω να μου χαμογελας!!

Θέλω μαζί μου να πετάς ...

ΝΑΙ ΘΕΛΩ!!!ΟΛΑ ΕΓΩ ΤΑ ΘΕΛΩ...

Όλα μαζι με ΕΣΕΝΑ  εγω τα θέλω...

         .......................................................




Ξερω τι ψάχνεις...
ξέρω για που βαδίζεις...
νύχτες μάζευα σε ενα κουτάκι τα ιχνη που άφηναν βηματα της ψυχής σου ένα ένα...
και διπλα τους ζωγράφιζα τα δικά μου... ηρθε η ώρα ,οι δρόμοι να ενωθούν πλάι σε εκείνο που λέγεται φώς...
με ανοιχτά παράθυρα ...
με θέα μια όμορφη θάλασσα,ήρεμη,γαλήνια,δυνατή...
και απέραντο φώς...

Ξέρεις που είμαι ...
στην άμμο σου γραφω μυνήματα...
όχι σαν εκείνα που ποτέ κανείς δε μπορεσε να νιώσει...
ίσως γιατί ποτέ δεν είχε στα μάτια του τόσο φώς...
όσο έχουν τα δικά σου ...
για να μπορέσουν 
να διαβάσουν...
να νιώσουν...
γιατί είσαι εσύ...

Ξέρω που είσαι ...
με χαζευεις απ'το παράθυρο...
αρπάζεις τις στιγμές μου και της κρύβεις στη χούφτα σου...
σαν να κρατάς περιστέρι...
που ώπου να ναι θα πετάξει...
Ηταν ξάστερη η νύχτα μου και η ψυχή μου...
ξύπνησε με μια αγκαλιά γεμάτη απο πανέμορφες άσπρες αθωες ...
μαργαρίτες...
Ξέρω που είμαστε...
σε ένα δρόμο με στροφές ...
και απέραντες ευθείες... 
και όλα αυτά γιατί ποτέ δε σε περίμενα...
άσε με να ζήσω...
όσο μπορώ...
όχι για πάντα........

         ...............................................................





                                 ΚΙ ΑΝ...... 

           Εχω χαθεί στου δρόμου τις στροφες

και στης θάλασσας το κύμα
κ αν έρθεις εγω θα φύγω
κ αν μείνεις θα γίνω σκιά
κ αν τα χνάρια σου δείχνω με πονάει φριχτά...

Κι αν ο ουρανός ειναι γεμάτος αστέρια

η νυχτα μου ειναι γεμάτη με δάκρυα

που ποτίζουν τη γή

κι αν εσυ τη σκέψη γεμίζεις
εγώ παραμένω γυμνος
κι αν εσυ δεν έρθεις
θα ντυθω ξανά με σιωπή...


Εχω χαθεί στην έρημο και στης νύχτας

τη μαύρη σιωπή κι αν εσυ γυρίσεις
εγώ θα σε κοιτάζω σκυφτος
κι αν εσυ μ'αγκαλιάσεις

εγω θα παραμείνω βουβος...


Κι αν η γή ειναι γεμάτη λουλούδια
ο κήπος μου είναι γυμνός
κι αν εσύ μου απλώνεις το χέρι
εγω ακροβατώ σε τεντωμένο σκοινί
κι αν εσύ με γυρευεις
θα με βρείς να κολυμπώ
      σε θάλασσα δίχως νερό.......

                                   ...........................................................................................

Ποιος θα αρνιόνταν μια δεύτερη ευκαιρία;
Μια ευκαιρία για να διορθώσει και να διορθωθεί....
να εξιλεωθεί...
Το δίλημμα τεράστιο...
Η δεύτερη ευκαιρία μια...
Και αυτά που θέλουμε να αλλάξουμε πολλά...
Στις παρυφές του νου η μάχη μαίνεται σκληρή, αβυσσαλέα...
Η καρδιά άλλα προσδοκεί...
Η λογική άλλα προστάζει...
Μια δεύτερη ευκαιρία αιωρούμενη παρουσιάζεται
και αυτός που θα το αντιληφθεί θα την καρπωθεί.....!

         ...............................................................





Ξεκίνησα να παίζω τον δικό μου σκοπό,
τον δικό μας σκοπό...
Διάλεξα τις πιο όμορφες νότες...
τις πιο τρυφερές...
αυτές που μας ταίριαζαν...
Ακουγόταν στα αυτιά μας σαν μελωδία...
μάθαμε με αυτόν...
Προσθέσαμε χρόνο...
αφαιρέσαμε λόγια...
βάλαμε μια αγκαλιά...
βγάλαμε ένα δάκρυ...
Κάναμε ότι μπορούσαμε καλύτερο για να μην είναι μόνο ένας σκοπός...
Κάναμε ότι μπορούσαμε για να τον κάνουμε ζωή...

Kαι εκεί που έχω μάθει να ζω...
εκεί που παίρνω χαρά...
βλέπω πως κάποιες νότες δεν σου ταιριάζουν και δεν μου ταιριάζουν...
Καταλαβαίνω πως κάποιες από αυτές δε θες να τις ακούς...
και άλλες δε θέλω εγώ να ακούω...
Η ζωή που είχα φτιάξει με αυτές τελειώνει σιγά σιγά...
και ο σκοπός θα σταματήσει να ακούγεται...


Προσπάθησα αλλά δεν κατάφερα να πάρω...
Προσπάθησα αλλά δεν θέλησες να μου δώσεις...
Κρίμα...
ήταν μια πολύ όμορφη μελωδία...
για μένα πανέμορφη.......

...........................................................





Πέρασε πολύς καιρος και μια καλημέρα δε φτάνει...
μια καληνύχτα δεν αρκεί...
ένα γεια είναι μικρό και ένα αντίο πληγώνει...

Παιχνίδια μόνο με χαμένους...
ιστορίες μόνο λύπης ...
και η ζωή συνεχίζεται...

Κράτα γερά και θα προχωρήσεις...
κράτα απ όπου βρεις...
κρατήσου από μένα και εγώ θα σταθώ...
αλήθεια σου λέω...
δε θα πέσω...

Μόνο ένα μπορεί να με ρίξει και ξέρεις τι είναι, αλλά δε μπορείς να κάνεις κάτι...
έτσι λες...

Διαφορετικοί είμαστε μα τελικά τόσο ίδιοι και καταλαβαίνω...
καταλαβαίνεις και τα λόγια δεν έχουν νόημα μα κάποιες φορές μαλακώνουν και ο πόνος γίνεται ζυμάρι και πονάει λιγότερο...

Σταμάτα σε παρακαλώ να μου ρίχνεις πέτρες... αυτές πονάνε...
μπορεί να στέκομαι και να μη πέφτω αλλά τα σημάδια φαίνονται και μένουν...

Πολύς καιρός τελικά...
πολύ κουράγιο...
πολύ υπομονή...
πολύ...
και στέκομαι...
ακόμα στέκομαι...

Εφτά προτάσεις που έχουν τις ομοιότητές τους... έχουν σχέση μεταξύ τους...
αλλά είναι και τόσο διαφορετικές...

Εφτά προτάσεις που κάθε μια έχει μέσα της σκέψεις και ερωτήματα αμέτρητα...

Αυτές για σήμερα εδώ και στο μυαλό άλλες τόσες και τόσες και...

καλημέρα... 

καληνύχτα... 

ένα γεια...

και ένα αντίο που δε θέλω να έρθει ποτέ.........

               ...........................................................      





                Μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους 
                       που ζουν την κάθε στιγμή
                        και την απολαμβάνουν...

Μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους να προσφέρουν...

Kάποιον που αντί να πιεί λαίμαργα το κρασί του,

το μυρίζει, το γυρίζει στο στόμα του μέχρι να καταλάβει καλά την γεύση του...

Κάποιον που μιλάει σε ένα λουλούδι...
το κοιτά...
το θαυμάζει και το φροντίζει...

αντί να το βάλει σε μία άκρη και να του ρίχνει νερό όταν δει ότι έχει μαραζώσει...

Κάποιον που κάνει την βόλτα του και γνωρίζει το μέρος απ' όπου περνά

και όχι βιαστικά να το διασχίζει...

Kάποιον που συναντά ένα πληγωμένο ζώο

και σταματά για να το φροντίσει

και δεν το προσπερνά σα να μην είδε τίποτα...

Μα πάνω απ' όλα όταν βλέπω κάποιον

να κάνει όλα αυτά που μου αρέσουν σε έναν

ΑΝΘΡΩΠΟ.

Έναν άνθρωπο που έχει την ανάγκη

να τον φροντίσουν...

να τον θαυμάσουν...

να του μιλήσουν...

να τον γνωρίσουν...

να τον χαϊδέψουν...

να τον μυρίσουν...

να τον απολαύσουν...

Και όλα αυτά να δίνονται σε αυτούς

που τα έχουν πραγματικά ανάγκη

και τα ζητάνε αλλά δεν βρίσκεται κανείς να τους τα δώσει.

Μα ποτέ από οίκτο... ποτέ από συμφέρον...

ποτέ για να καλύψουν δικές τους ανάγκες...

παρά μόνο γιατί πραγματικά το θέλουν...

χωρίς να περιμένουν τίποτα να τους δωθεί πίσω........

......................................................





Εγώ και εσύ...οι δυο μας.

Μαζί και χώρια.

Μοναξιά και παρέα.

Μια αγκαλιά μέσα στην βροχή.

Μια ζεστή κουβέντα μέσα στο κρύο.

Η αγάπη μέσα στην ψυχή μας.

Ο χρόνος που περνά και χάνεται.

Σκέψεις...επιθυμώ...

Να μου τραγουδάς ένα γλυκό σκοπό.

Να ονειρευόμαστε το αύριο.

Να μου χαμογελάς και να το νιώθεις.

Να με κρατάς.

Σκέψεις...ονειρεύομαι...

Ένα απαλό σου χάδι.

Ένα γλυκό φιλί.

Ένα ψιθύρισμα στ 'αυτί.

φαντάζομαι...

ΥΠΑΡΧΩ

           ............................................................

Σήμερα καρδιά μου, είμαι πολύ κοντά.. 
Είσαι πολύ κοντά..
Και όμως τόσο μακριά..
Νομίζω πως θ' απλώσω το χέρι και θα σε αγγίξω..
Αργότερα θα σε δω..
Και πάλι...
θα μαζέψω εικόνες...
θα πλησιάσω να μυρίσω το άρωμά σου...
θ' αφήσω το βλέμμα σου να με ταξιδέψει και ίσως αγγίξουν τ' ακροδάχτυλά μας...
Τόσο όμορφο και ταυτόχρονα τόσο βασανιστικό...
Πόσες μέρες ατέλειωτες πρέπει να περάσουν πάλι, για να 'ρθουμε πιο κοντά...
Σε λίγο...
καποτε...
θα σε δω...
Και πάλι, θα πεις με το βλέμμα σου
" τι θέλεις από εμένα..." 
και γω θα σου απαντήσω 
" εσένα...ολόκληρη..."
Θα κοιτάξω το στήθος σου μαντεύοντας το γρήγορο ρυθμό που θα χτυπάει η καρδιά σου... Θα κοιτάξω τα χείλη σου και μόλις φύγω θα κλείσω τα μάτια μου και θα κάνω πως τα φιλάω...
Θα χαζεψω το κορμάκι σου καθως θα πηγαινόρχεσαι και θα το πάρω κι αυτό μαζί μου...
Να το αγκαλιάσω τρυφερά, ερωτικά, στοργικά... Το βλέμμα μου θα σου χαιδεψει τα μαλλιά και συ θα χαμηλώσεις τα ματάκια σου από τη γλύκα...
Πόσο όμορφο, πόσο μοναδικό...
και πόσο πόνο πρέπει να φέρνει...
Δεν το αλλάζω με τίποτα..
καποτε θα σε δω...
Και θα δεις μωράκι μου...
έβαλα τα καλά μου...
στολίστηκα...
αρωματίστηκα...
να με δεις...
να με χορτάσεις...
από τόσο κοντά...
και τόσο μακριά...
Μόλις φύγω χαρίζοντάς σου ένα μεγάλο χαμόγελο...
θα τρέξω προς τα έξω βιαστικά...
μην προλάβει και φανερωθεί το δάκρυ μου...
και το άλλο...
και το επόμενο...
Και εκεί που θα παλεύω φεύγοντας να κρατήσω τους λυγμούς μου, θα έρχεται η εικόνα σου, να μου λέει...
"ματάκια μου..."
Θα σε δω...
Το περιμένω με λαχτάρα...
Η καρδιά μου από τώρα πάει να φύγει από τη θέση της...
Και θα περιμένω...
σε λίγες μέρες ίσως να σε ξαναδώ...
από πιο κοντά... 
όπως θέλω...
όπως θέλεις... 
όπως θέλουμε... 

Σ' αγαπώ ζωή μου...

Σ' αγαπώ!!!

          ..............................................................

Με δυσκολία ανοίγω τον υπολογιστή (η διασκέδασή μου ως διαβάτης φράσεων), δεν ξέρω αν θέλω πράγματι να γράψω.
Σκονισμένος νοερά με μια πάχνη αδιαφορίας.
Προς τι;
Τι κείται εκεί;
Ομιλούσες λέξεις (έτερο ουδέν)
Τινάζω τα σύννεφα λες και είναι πάπλωμα που τον επικαλύπτει.
Νάτος. Καθαρός (;) και μαύρος και μικρός.
Το επίκεντρο του έξω κόσμου, του αόρατου κόσμου, του ψευδούς κόσμου.
Κι ο ομφάλιος λώρος με το δήθεν όμοιο. 
Την επίλυση της μοναξιάς του διαφορετικού.
Και η δήθεν ευτυχία της πρόσβασης.
Φωτεινή οθόνη –σκοτεινή οθόνη.
Ένα παιχνίδι με το φως.
Πού πράγματι είναι αυτό, στην φωτεινή ή στην σκοτεινή οθόνη, κανείς δεν ξέρει..
(τείνω προς το δεύτερο)
Έτσι επικοινωνούν οι άνθρωποι σήμερα. 
Για ποικίλους λόγους. 
Να προβάλλουν εαυτόν και μέσω της προβολής αυτής να επιτύχουν άλλα (οιαδήποτε άλλα)

Ή να ξεχάσουν όλα όσα τους βασανίζουν ευρισκόμενοι σε έναν εικονικό τόπο, ιδεατό τόπο. 
Που τον φαντάζονται όπως νομίζουν ότι θα πρέπει να είναι. 
Και τον βρίσκουν όπως ήταν ο άλλος και ακόμα χειρότερον.
Ο καθένας στον μικρόκοσμό του.

Ο καθένας στις ανάγκες του.

Ο καθένας με τις ανάγκες του σφιχταγκαλιασμένος.


Επικοινωνία, ευτυχία, ευαισθησία, ελευθερία, ευσπλαχνία.
Λέξεις από έψιλον. 
Λέξεις βαρύνουσας σημασίας
Όλες μπορείς να τις ορίσεις, εκτός από αυτήν την μικρή παράταιρη: ευτυχία
Τι αστεία λέξη!
Όπως όλες οι τόσο απροσδιόριστες ώστε να μπορούν να ορισθούν ως ανύπαρκτες.
Την ευτυχία την έχεις μόνον όταν είσαι αυτάρκης. 
Όταν ορίζεις τα μικρά σου θέλω μόνος εσύ.
Από την στιγμή που βάζεις ένα άλλο πρόσωπο συμμέτοχο στην ευτυχία σου, την έχεις χάσει.

Νοιώθω την ευτυχία μου σαν κατακάθι άλικου οίνου. Συμπαγές κατακάθι στον πάτο της συνειδητοποίησης. Συμπυκνωμένη ως πέτρα. Αμέθυστος πλέον. Δεν έχει άλλη μέθη ψευδαισθήσεων, απεταξάμην.

Πού είναι η ζωή μας άραγε;
Στις αλήθειες και ας πονάνε;
Στα ψεύδη που δήθεν καλύπτουν;
Τι από όλα βολεύει;
Μήπως η ζωή μας είναι στην αδιαφορία; 
Μήπως εκεί είναι η γαλήνη;

Α, αυτή δεν είναι ζωή για τους συναισθηματικούς. 
Κι ακόμα πιο πολύ, σίγουρα δεν είναι ζωή για τους ευφυώς διορατικούς. 
Τους ιχνηλάτες των καταστάσεων, τους εξερευνητές της αληθείας. 
Μέσα στην ζούγκλα των ψευδαισθήσεων και των παραισθήσεων, αυτοί με μια ματσέτα τεμαχίζουν τα όσα τους τριγυρίζουν και ανοίγουν δρόμο να περάσει η μόνη πραγματικότητα.
Να περάσει το απτό, το υπαρκτό. 
Το μόνο αληθές. 
Ποδοπατάνε το όνειρο και το στέλνουν εκεί που του πρέπει.

σαν κληματσίδα είναι το όνειρο, σαν λιάνα των τροπικών, σε αρπάζει και σε βαστάει, αναρριχώμενο και κολλώδες. Επάνω σου μένει αν δεν βιαστείς να το αποτινάξεις, και πώς πονάει αυτό το κολλώδες που αφήνει, πώς διαβρώνει την επιδερμίδα σου αν του επιτρέψεις να μείνει παραπάνω..

Τι σημασία έχει να βγήκες πληγωμένος από τα αγκάθια της συνειδητοποίησης, χαραγμένος από τις ώρες και τις εικόνες; 
Βγήκες εσύ, κι όχι το φάντασμά σου.
Εσύ με τις πληγές σου, με τις ουλές σου, ατόφιος.

Κοίτα με λοιπόν...

Εδώ είμαι...
Στητος και πάλι...
Σε βρήκα...

Σε συνάντησα...

Σε είδα...
Και ξέρω πια πού είμαι...
Αν αυτό είναι δύναμη, ναι, την έχω...