...........................


Μαζεύεις τα κομμάτια σου ένα ένα....


μικρά κομματάκια που πονάνε..

προσπαθείς να τα ταιριάξεις

και να ξαναχτίσεις το νέο σου εαυτό....

Αλήθεια, αυτός ο καινούργιος εαυτός

τι θα έχει κρατήσει από το παρελθόν;

το άμεσο παρελθόν;

πόσο άμεσο μπορεί να είναι το παρελθόν;;

αφού είναι παρελθόν...το έχεις αφήσει πίσω

ή μήπως όχι;;

θέλεις να πιστεύεις πως προσπέρασες επιτέλους

αλλά δεν μπορείς...

κι έτσι το ονόμασες παρελθόν

για να πιστέψεις πως έκανες το επόμενο βήμα...

το παρελθόν όμως που σ' ακολουθεί

σε κάθε βήμα, σε κάθε σκέψη, εικόνα, μυρωδιά...

παρόν δεν είναι;;;

Π Α Ρ Ο Ν

με μεγάλα κεφαλαία γράμματα.....

Και ποιό είναι το παρόν;;

Ο καινούργιος εαυτός;;

Όταν καταφέρεις να κοιταχτείς

στον καθρέφτη και να χαμογελάσεις

χωρίς πίκρα και θλίψη.....

Τότε το παρόν και ο νέος σου εαυτός

θα σε περάσουν σε άλλα μονοπάτια...

Τί όμορφη που είναι εκείνη η στιγμή!!!

Η καρδιά ξελαφρώνει από το τόσο βάρος...

Όλα είναι ξεκάθαρα μέσα σου

κι έχουν καταλαγιάσει τα πάντα...

όλα τα συναισθήματα.......

Καιρός να ξυπνήσεις

να βγεις απ τη σκιά

καιρός να τολμήσεις

καιρός να ζήσεις ξανά

Καιρός να μοιράσεις

απ την αρχή τα χαρτιά

καιρός να κερδίσεις

καιρός να χάσεις ξανά

Είναι κανείς είναι κανείς εδώ

την πόρτα την πόρτα μου να σπάσει

είναι κανείς είναι κανείς εδώ

τα φώτα τα φώτα μου ν ανάψει

Καιρός να παλέψεις

του χρόνου τη φθορά

καιρός να διαλέξεις

καιρός ν' αρχίσεις ξανά.......

.................................



Τα μυστικά μιας σωστής σχέσης



Όταν έχεις να κάνεις με ανθρώπους... όλα είναι σχετικά. Κάτι που ισχύει για κάποιον μπορεί να μην ισχύει για κάποιον άλλον. Κάτι που λειτουργεί στον έναν ενδεχομένως να μην λειτουργεί στον άλλον. Υπάρχουν όμως κάποιοι “κανόνες” -αν αυτή είναι η σωστή λέξη- που αν ισχύσουν σε μια σχέση τότε δεν μπορεί παρά να κυλήσει σωστά, ομαλά και όμορφα.



1. Να αποδέχεσαι τον άλλον

Υπάρχουν οι περιπτώσεις που τα προτερήματα, αυτά που μας κέντρισαν το ενδιαφέρον σε κάποιον να είναι και αυτά που μας ενοχλούν στην πορεία. Όσο περνάει ο καιρός, όσο γνωρίζουμε τον άλλον αρχίζουμε και υπογραμμίζουμε ελαττώματα και μετά προσπαθούμε να τον αλλάξουμε. Λάθος. Κανένας δεν αλλάζει. Φυσικά και μπορούν με συζήτηση να “διορθωθούν” κάποιες συμπεριφορές, αλλά όχι χαρακτηριστικά. Το νούμερο ένα ζητούμενο σε μια σχέση είναι να αποδέχεσαι τον άλλον για αυτό που είναι. Και όχι να προσπαθείς να τον κάνεις αυτό που θα ήθελες να είναι. Αν δεν είναι ήδη, δεν θα γίνει ποτέ. Προχώρα παρακάτω.



2. Σεβασμός



Πρέπει ο ένας να σέβεται τον άλλον. Την προσωπικότητά του, τις ανάγκες του, τα θέλω του.



3. Να είσαι ξεκάθαρη



Να ξέρεις τι θέλεις και να το κάνεις ξεκάθαρο. Να ζητάς ξεκάθαρα, χωρίς υπεκφυγές, χωρίς πονηριές. Με ειλικρίνεια και σαφήνεια. Αν δεν ξέρει τι θέλεις, τότε πως θα ξέρει τι να σου δώσει;



4. Επικοινωνία



Ο διάλογος είναι βασικότατο συστατικό μιας σχέσης. Η επικοινωνία μεταξύ δύο ανθρώπων είναι το α και το ω. Χωρίς συζήτηση δεν γίνεται τίποτα, χωρίς διάλογο δεν λύνεται τίποτα. Αν δεν μπορείτε να κάνετε κουβέντα μεταξύ σας, ούτε και για τα πιο απλά πράγματα, τότε υπάρχει πρόβλημα.



5. Προσωπική ζωή



Μπορεί να είστε ζευγάρι, μπορεί να υπάρχει το “εμείς”, αλλά δεν πρέπει να παύει να υπάρχει και το “εγώ”. Ο προσωπικός χρόνος του καθενός, για να δει τους φίλους του, για να κάνει κάτι δικό του. Τα περισσότερα ζευγάρια σιγά-σιγά απομονώνονται, χάνονται από το φιλικό τους περιβάλλον και αυτό έχει αρνητικό αντίκτυπο στη σχέση.



6. Η γκρίνια κάνει κακό



Αρνητική ενέργεια, νευρικότητα, ένταση, κριτική που απομακρύνει τον απέναντι. Αν σε ενοχλεί κάτι επέλεξε έναν πιο ήπιο τρόπο να το πεις ή να το δείξεις. Η γκρίνια δεν οδηγεί πουθενά και κάνει κακό και στους δύο. Και φυσικά στη σχέση.



7. Ζήλια με μέτρο



Χρειάζεται. Δίνει μια πικάντικη νότα στη σχέση, όταν παραμένει στα λογικά πλαίσια. Όταν παρεκτρέπεται, όταν χάνεται το μέτρο, όταν γίνεται αρρώστια... οδηγεί στην καταστροφή: της ψυχολογίας, της σχέσης. Για τον λόγο αυτό ΠΑΝΤΑ ο ένας πρέπει να φροντίζει στο να μην ζηλεύει ο άλλος και το αντίθετο.



8. Εμπιστοσύνη



Αν δεν εμπιστεύεσαι τον σύντροφό σου, αν δεν έχεις κερδίσει την εμπιστοσύνη του τότε δεν γίνεται τίποτα. Η καχυποψία κάνει κακό. Αν δεν νιώθεις ασφάλεια στη σχέση τότε ταλαιπωρείς τον εαυτό σου και το ξέσπασμα που θα έρθει αργά ή γρήγορα δεν θα βγει σε καλό.



9. Δουλειά, δουλειά, δουλειά...



Μια σχέση χρειάζεται συνεχή φροντίδα. Αν την παραμελείς θα βαλτώσει και η ρουτίνα θα ροκανίσει τα θεμέλιά της σε χρόνο dt. Η οικειότητα άλλωστε είναι ένα νόμισμα που έχει δύο πλευρές. Μια σχέση για να διατηρηθεί ζωντανή χρειάζεται αμοιβαία προσπάθεια.



10. Αγκαλιές, φιλιά και σεξ



Το βαρόμετρο της σχέσης, ο καθρέφτης, εκεί που αντικατοπτρίζεται η παρούσα κατάσταση!

........................


Πάλι με κοίταξες με τα μπλε σου μάτια




Μια θάλασσα που χάνομαι μέσα της


Τόσο βαθιά και ήρεμη που με τρομάζει κάποιες φορές


Το βλέμμα που δεν χρειάζεται λέξεις


Όλα είναι γραμμένα σ’ αυτό το βλέμμα


Πάλι μου χαμογέλασες


Φωτίζεται όλο το πρόσωπό σου όταν χαμογελάς

Το γέλιο σου, σαν μικρού παιδιού

Πάλι μου ψιθύρισες στ’ αυτί κ με φίλησες απαλά

Τόσο απαλά που ανατρίχιασα


Το ξέρεις πως μ’ αναστατώνει και το κάνεις επίτηδες
Με πήρες αγκαλιά και χάθηκα


Η μυρωδιά σου μοναδική…..


Χάθηκα και ταξίδεψα για άλλη μια φορά….

.............................


να σβήσουν τα φώτα

να κλείσει το ρεύμα

και να σταθούμε αντίκρυ

τις ανάσες μας να ακούσουμε

να αγγίξουμε

να μυρίσουμε

του ανθρώπου μας την ύπαρξη

να ψηλαφίσουμε

τα χείλη που αγαπάμε

να ζωγραφίσουμε τις χιλιάδες αγκαλιές

χιλιάδες σ αγαπώ

με τις αφής μας τις κουβέντες

να αφουγκραστούμε τις φωνές μας

χωρίς τους ήχους των ηλεκτρικών μας συσκευών

που την ευτυχία μας ρυπαίνουν

να μιλήσουμε

για τα τότε και τα τώρα

να γελάσουμε δυνατά

πιο δυνατά

και επιτέλους

να σβήσουν τα φώτα

και με τη φλόγα ενός κεριού

να ξαναγνωριστούμε

εμείς

οι οικείοι..........

..................


.... σα να μην έφταναν οι ώρες εκείνες της αλήθειας

το δροσερό της βραδιάς αεράκι έπαιζε με τα μαλλιά της

Τα μάτια της έκλεισε

και έγειρε πλάι στα πυρωμένα βότσαλα

που όλη τη μέρα φυλάκιζαν τη θέρμη του ήλιου

Πόσα κ πόσα βράδια δεν το ζήτησε..

πόσα απογεύματα και πόσα άγουρα πρωινά

δεν της προκάλεσαν ανατριχίλα

...και τώρα..

μια ώρα τέτοια την βασανίζει

Εκείνο το χέρι ν αναζητά που θα οργώσει το αλμυρό κορμί της

Το χάδι το βίαιο , το τρυφερό, το ανυπόμονο

να περιπλανιέται από το λαιμό στο στήθος

και να το φυλακίζει

να ζυμώνει

να πλάθει

να γεύεται

να υγραίνει τη σάρκα

να ταράζει την ψυχή

Φουντώνει μια φλόγα

μια τρομερή γλώσσα φωτιάς

που καίει και εξαγνίζει

Και σα να σφίγγει την ψυχή της κόβεται η ανάσα

για να επανέλθει



γρήγορη

κοφτή

απελπισμένη

Σφάλει τα ματια


τα χείλη ν ακουμπήσουν στην κοιλιά


να παίξουν και να τρέξουν χαμηλά

να φωλιασουν εκεί

που η κόλαση τίποτα να ζηλέψει δεν θα βρει

εκεί που τόσα βράδια τώρα υποφέρει.......

...........................


Xαραγματιά Φωτός τόσο πολύτιμη


στους δρόμους της ατέλειωτης Νύχτας

του Χειμώνα του κόσμου...

Η Αλήθεια των απλών ανθρώπων..


Τα πάντα όλα αλλάζουν γύρω μας

με ταχύτητα φωτός.Και τι μ'αυτο;

Κάποιοι συνεχίζουν να γράφουν

στο βιβλίο του Ονείρου

και της Ουτοπίας τους.

Ποιός μπορεί να πάρει απο μια

Αδούλωτη Ψυχή την αλήθεια της;

H ψυχή που αντιστέκεται..

το άρωμα αλήθειας που παρενοχλεί..

το θάρρος που σώθηκε..οι χειμωνες

της πίκρας και της οργής

οι έντιμες σιωπές ο χρόνος

που περνα και όλα τα αλέθει

και η αληθεια μας σαν ορφανή

μέσα σ αυτη την τρέλλα της νεας

εποχης που ζούμε.


Εμάς..ποιός θα μας πλέξει

ένα ζεστό πουλόβερ στην

παγωμένη χώρα που ανασαίνουμε;


Διάφανα Κρίνα ακούω πάλι τώρα..

Δεν υπάρχει ομορφιά παρά μόνο

στο βλέμμα που την αλήθεια κοιτα

κατάματα κι όμως αντέχει.


Η Ζωή ξεκινά με ένα Ναί

αλλά Προχωρά με ένα ΟΧΙ.

Ψιλά Γράμματα ετσι;


Ποιός λέει σήμερα Όχι

και σε τί...Δε βαριέσαι

αδερφέ..Όλα περνούν και Φεύγουν..

Αυτό που χάνεται είναι απλά η Ζωή.....

.....................

Πάντα πίστευα πως το να μ’αρέσει η μοναξιά μου, να μπορώ να ζω άνετα στην δική μου σιωπή, ήταν χάρισμα ξέχωρο για μένα, ήταν κάτι σαν «δώρο» που μου δόθηκε, δεν ξέρω από ποιόν, για να με ισορροπεί και να με ανακουφίζει.


Και ακόμα το πιστεύω, ίσως περισσότερο τώρα, μετά από αρκετά χρόνια που επιλεγμένα τα διαβαίνω «μοναχικά». Ίσως πάλι να μην είναι καν επιλογή, να είναι επιβεβλημένη ανάγκη. Να μην μπορώ αλλιώς. Είναι αλήθεια πως πολύ πολύ κοντά μου δεν μπορώ εύκολα ν’αφήσω χώρο για επισκέπτες… Μπορεί πάλι να είναι και κουσούρι αυτό ή εγωισμός ή άμυνα ή δυσπιστία υπέρμετρη ή φόβος ή δειλία ή ποιος ξέρει και τι άλλο. Όμως ό,τι κι αν είναι ξέρω πως έτσι είμαι φτιαγμένος, έτσι είμαι συνηθισμένος.

Τελευταία όμως, μαθαίνω αυτό που πάντα θεωρητικώς και ενστικτωδώς γνώριζα. Μαθαίνω τι σημαίνει η λέξη «συντροφιά». Μην περιμένετε εδώ, να προσπαθήσω να την ορίσω. Όχι μόνο δεν θα τα κατάφερνα αλλά υπάρχει και πιθανότητα στην προσπάθεια να βάλω σε σειρά λέξεις που να λένε τι είναι η «συντροφιά» να έβγαινε το αντίθετο συμπέρασμα, δηλαδή τι είναι «μοναξιά». Και δεν είναι οξύμωρο αυτό. Θάλεγα δε πως είναι και το πιο πιθανό μιας και είναι πολύ πολύ αληθινό.

Την «συντροφιά» μόνο η «μοναξιά» την φτιάχνει. Και την φτιάχνει τόσο γερά, τόσο καθάρια και στέρεα που αν και κάθε «συντροφιά» φαντάζει σαν προαγγελία βέβαιης απώλειας, παρόλα αυτά η κάθε στιγμή του τώρα, του σήμερα είναι πέρα από κάθε … φαντασία, από κάθε … εφιάλτη, από κάθε … όνειρο απατηλό. Είναι μια ζωντανή ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

.....................

Εκείνη η νύχτα θα μου μείνει αξέχαστη..


Εσύ απέναντί μου, αμήχανη.. Εγώ το ίδιο.. Εσύ έπαιζες με τα γυαλιά σου, ενώ εγώ γελούσα νευρικά.. Και στην μέση ένας τρίτος, που απλά ήταν περαστικός. Η επόμενη νύχτα, ήταν μόνο η αρχή.. Δύο αρχές.. Δύο νύχτες συγχωνεύονταν σε μία.. Και μόνο λίγη ώρα μου απέμενε κάθε φορά να σε έχω στην αγκαλιά μου. Δεν αναρωτήθηκα ποτέ τι έκανες στις ελεύθερες ώρες σου. Δεν αναρωτήθηκα τι έκανες όταν δεν ήσουν μαζί μου.. Αναρωτήθηκα, μα και ακόμα αναρωτιέμαι, γιατί εκείνο το φιλί σου ήταν τόσο ξεχωριστό, με δική του γεύση; Γιατί το άρωμα που φόραγες, τότε που με πρωτοαγκάλιασες, το έχω ακόμα πάνω μου..;

Πέρασαν λίγες μέρες.. Λίγες βδομάδες.. Κι όλας δύο μήνες. Και μετά, τίποτα.. Σίγουρα;

Πέρασε ένας χρόνος.. Κύλισε γρήγορα. Ήρθε η ώρα που τα λόγια θα ήταν πλέον περιττά. Και ναι... Ήσουν εκεί, περνούσες, απέναντί μου. Και σου φώναξα. Ήρθες κοντά και σε ρώτησα αν έχεις λίγο χρόνο.. Είπες ναι. Ήταν για μένα η αφορμή. Σε πλησίασα, εσύ προσπαθούσες να κρυφτείς. Σου έδειχνα τα χαρτιά μου, εσύ κρυβόσουν.. Και αυτό με έφερνε όλο και πιο κοντά.. Και ήμασταν ήδη πολύ κοντά. Μέχρι που τα χείλια μας, για άλλη μια φορά μετά από έναν χρόνο ενώθηκαν..Νόμιζα για πολύ καιρό.. Έως και για πάντα. Πόσο ξεγελούν τα φαινόμενα..

Σ΄αγαπώ, μου είπες. Σου είπα να μην βιαστούμε. Και ας αφήσουμε τον καιρό να δείξει.. Δεν άντεξα όμως, και το ξεστόμισα γρήγορα και γω.. Καλό; Κακό; Αυτό το έκρινε το τέλος..

Περάσαμε μαζί δύο χρόνια.. Ο πρώτος χρόνος ήταν μέσα στον έρωτα και την αγάπη.. Τι όμορφα συναισθήματα ε; Δεν υπήρχε ζήλεια. Ναι.. Υπήρχε τυφλός έρωτας.. Όποτε σε άκουγα στο τηλέφωνο να μου μιλάς, νόμιζα πως μου μίλαγε άγγελος. Όποτε σε έβλεπα μπροστά μου, τίποτα άλλο δεν υπήρχε γύρω σου.. Μόνο εγώ.. Εκεί, μόνο εγώ και συ..

Στον δεύτερο χρόνο άρχισε το μεγάλο πρόβλημα.. Ζήλειες και φασαρίες. Ξέρεις.. Αν ένα ποτήρι ραγίσει, μπορεί να μείνει όρθιο.. Μα, εάν σπάσει εντελώς, τότε μένουν απλά γύρω γύρω σπασμένα κομμάτια. Δεν νομίζεις ότι είναι δύσκολο να κολλήσουν αυτά τα κομματάκια; Είναι αδύνατο, σου ειπα.. Αλλά δεν σου γύρισα την πλάτη.. Δεν μου γύρισες την πλάτη.. Στο τέλος, μόνο επιπόλαια φερθήκαμε..

Τώρα, μετά από έναν ολόκληρο χρόνο, έχει μείνει μόνο μια ανάμνηση.. Η ανάμνησή σου, σαν μια καλή παρουσία. Αυτό με κάνει να σκέφτομαι ότι, ναι, άξιζε ο χρόνος που πέρασα δίπλα σου. Κάθε λεπτό και κάθε δευτερόλεπτο.. Δεν ξέρω όμως, αν αξίζαμε τέτοιο τέλος.. Αν αξίζαμε τέτοια κατάληξη.. Επιλέξαμε έναν δρόμο που φαινόταν ατελείωτος. Μα, δίπλα από το ατελείωτο, υπήρξαν δυό στροφές. Και ο καθένας διάλεξε από μία.. Μετά από τόσο καιρό, κοιτάζω κάποιες φωτογραφίες σου, και σκέφτομαι τον τρόπο που σου είχα φερθεί.. Τι είχα κάνει.. Πόσο σκληρός γινόμουν μερικές φορές.. Και ζητώ συγνώμη. Άλλοτε ήρεμα, με ένα τσιγάρο στο χέρι και άλλες φορές με δάκρυα στα μάτια. Τα δάκρυα όμως φύγανε, γιατί ήρθε η ηρεμία. Ξέρω ότι δεν μου δίνεται πλέον η ευκαιρία να σου πω από κοντά την συγνώμη που σου χρωστώ μέσα από την καρδιά μου, μου δίνεται όμως η ευκαιρία να έχω σημαντικές αναμνήσεις από κάποια που άξιζε.. Και ότι αξίζει πρέπει να το προσέχουμε, αλλιώς.. Το κερδίζουν άλλοι.. Ποτέ δεν ένοιωσα έτσι ξανά. Και ξέρω πως, αν ξανανοιώσω, θα μαι πιο προσεκτικός...

...............

Τι είναι αυτό που πάλι με σκεπάζει σήμερα;
Δεν μπορώ να το δω καλά...
Γιατί είναι μαύρο..
Σαν την νύχτα.
 Δεν έχει καθορισμένο σχήμα..
Σαν τις σκέψεις μου...
Δεν έχει δικό του όνομα, και μάλλον παππάς δεν θα το βαφτήσει..
Αν το βάφτηζα εγώ;
 Πώς θα το έλεγα;
Πώς μπορείς να χαρακτηρίσεις κάτι άγνωστο στην όψη, μα τόσο γνώριμο όταν το αισθάνεσαι;
Άλλοι το λένε θλίψη.
 Άλλοι το λένε ταξίδι στο άγνωστο.
 Γιατί όταν θλίβεσαι, ταξιδεύεις στο άγνωστο, προσπαθώντας να πιαστείς από κάπου, ώστε να βρεις κάποια άκρη..
Έτσι μιλάει ο τρελός.
 Μα πιο πολύ έτσι μιλάει κάποιος που είναι μοναχός, σαν αυτή τη νύχτα, που μόνο τα αστέρια δεν είναι μόνα τους...


Οι σκέψεις μοιάζουν με λιοντάρι.
Αγέροχες στέκουν και φωνάζουν δυνατά, σαν να θέλουν να επιβληθούν σε κάποιον...
Σε κάτι...
Μάλλον στον εαυτό μας...
Μα είναι το μυαλό μια ζούγκλα όπου ζουν αυτές οι σκέψεις...
 Είναι ένας αχανής τόπος..
Δίχως αρχή, μα με ένα και μόνο τέλος.
Το τέλος αυτό έχει ένα αίνιγμα και μία λύση..
Τα οποία ονομάζονται "τέλος του ταξιδιού".
Ποιός όμως θα ορίσει που τελειώνει ένα ταξίδι νοητό;
 Μόνο ο ταξιδιώτης.
 Ναι, έτσι είναι που μιλάει ο τρελός.

Είναι όμως μια λύση αυτή που επιζητά;
 Ή κάτι πιο βαθύ;
Είναι μία απάντηση αυτή που του λείπει;
Ή απλά ταξιδεύει άσκοπα μέσα στις σκέψεις του με μαύρο φόντο, ζητώντας λίγο χρώμα..
Γιατί το μαύρο δεν είναι χρώμα..
Είναι η άρνηση του χρώματος και η απαλοιφή της χαράς.
 Το λευκό είναι η έμπνευση όλων των χρωμάτων και το πρόσφορο έδαφος της γαλήνης και της ευτυχίας...

Ο ταξιδιώτης άναψε ένα τσιγάρο στο ενδιάμεσο του ταξιδιού του.
 Κάνοντας ένα μικρό διάλειμμα...
Ναι...
Ένα διάλειμμα μέσα στο διάλειμμα της ζωής, αυτού του μαύρου ταξιδιού.
 Που το τέλος μόνο αυτός θα το ορίσει...
Καίγεται αργά και βασανιστηκά.
Είναι ο μόνος φίλος του που δέχεται να καεί με χαρά, μέχρι να πεταχτεί εκεί που ανήκει. Ώστε να υποδεχθεί τον επόμενό του φίλο. Με το ίδιο όνομα και την ίδια μορφή.
Τα τσιγάρα είναι δίδυμα.
Αδέρφια.
Και συντροφεύουν τον αδερφό τους που τα καίει...

Μα ποιο είναι το αποτέλεσμα αυτών;
 "Η ηρεμία" σκέφτεται πάλι ο ταξιδιώτης.
Ηρέμησε όμως πραγματικά;
 Δεν μας λέει τι περιείχε το ταξίδι του...
Δεν μας είπε τις εμπειρίες του.
Ας τον αφήσουμε να μιλήσει μόνο όταν αυτός το θελήσει.
 Γιατί είναι μάρτυρας ζωής.
 Της δικής του ζωής.
 Όλοι είμαστε ταξιδιώτες.
Και όλοι κάποτε θα ακούσουμε αυτόν τον ταξιδιώτη.
 Όπως και αυτός με την σειρά του θα μας υποδεχθεί, με ανοιχτά αφτιά, να ακούσει και τις δικιές μας αναζητήσεις...

Γιατί για αυτές τις αναζητήσεις ζούμε όταν αισθανόμαστε μοναξιά...
Όταν δίπλα μας είναι μόνο ο αέρας και η φύση...
Και εκείνο το λιοντάρι;
 Τι απέγινε;
Έμεινε στην ζούγκλα του, περιμένοντας να βγάλει από μέσα του τον επόμενο βρυχιθμό...

...................

Έρωτας....
Η ατμόσφαιρα έχει το άρωμα σου.... Όλα γύρω μου, είναι διαφορετικά... Μοιάζουν χαρούμενα και πιό φωτεινά...
Έπαψα να φοβάμαι ξαφνικά αλλά έχω μιά ταχυκαρδία που δε λέει να σταματήσει.. Απο εκείνη την γλυκειά νύχτα που σε γνώρισα.. Μες τα μάτια με κοίταξες κι ένιωσα να φτάνω τ'αστέρια...
Ένα φεγγάρι λαμπερό, ανάμεσα στα σύννεφα.. ήταν εκεί και μου χαμογελούσε..
Για σένα λάμπω.. είπε...Για να είναι αυτή η νύχτα η αρχή για ένα πιο φωτεινό μέλλον...
Έτσι μου είπε και μου έκλεισε το μάτι...
Ένα κοίταγμα στα μάτια, μιά αγκαλιά και ένα φιλί... Ένα φιλί που κράτησε όλη νύχτα..

Ένα φιλί που με έκανε κι έχασα την γή κάτω απο τα πόδια μου....


Σε ευχαριστώ.. Μπορεί να άργησες αλλά ήρθες την στιγμή που σε είχα τόση ανάγκη όσο ποτέ..

Στον Έρωτα.....

.................

Τι είναι ο έρωτας τελικά;


Τι είναι ο έρωτας τελικά; Ίσως το πιο απλό αλλά και πολύπλοκο συναίσθημα. Αφήνουμε όλο μας το είναι σε ένα άτομο και παρασυρόμαστε σε κάθε ξεχωριστή στιγμή μαζί του. Έρωτας είναι να είσαι με ένα άτομο και να αναρωτιέσαι αν αυτό που ζεις είναι όνειρο. Έρωτας είναι να ζεις την κάθε στιγμή με ένα άτομο σαν να είναι η τελευταία φορά που το βλέπεις... Έρωτας είναι να θέλεις αυτή η στιγμή να κρατήσει για πάντα...

ΠΩΣ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΙ , δηλαδή όλη εκείνη τη συμπεριφορά που διαμορφώνουμε όταν τα βέλη του φτερωτού θεού μας χτυπούν, και κάνει τους άλλους ανθρώπους που μας περιβάλλουν να καταλαβαίνουν ότι σίγουρα κάτι δεν πάει καλά με εμάς. Φυσικά, σε αυτήν την προσπάθεια απαραίτητες είναι οι δικές σας απόψεις...

.................

Σαγαπώ
Τι σημαίνει τελικά αυτή η λέξη?
Γιατί όταν είμαστε πραγματικά ερωτευμένοι και θέλουμε να το πούμε χρησιμοποιόυμε αυτήν την λέξη?
Υπάρχουν πολλά ερωτήματα γύρω απο αυτή την τρισύλαβη λέξη αλλά επισης κρύβονται και πολλά συναισθήματα...φιλικά,οικογενιακά όπως και ερωτικά.
Μιας και το blog μας μιλάει κυρίως για αγάπη για το άλλο φύλο θα μιλίσω για τα ερωτικά.
Αγαπητοί αναγνώστες θέλω να σας ρωτήσω κάτι εμπιστευτικό.
Πότε νιώσατε για πρώτη φορά οτι θέλατε να πείτε το "Σαγαπώ" ή ακομα να αφιερώσετε ένα τραγούδι που οι στίχοι του δήλωναν την αγάπη σας προς το άτομο το οποίο το αφιερώσατε(Επειδή ντρεπόσασταν ή δεν είχατε ακόμη το θάρρος να το πείτε ενώ το νιώθατε έντονα).
Όταν το είπατε πώς νιώσατε?...
Κατα την γνώμη μου σε μια σχέση αυτή η λέξη είναι η μοναδική που γεννά τοσα πολλά συναισθήματα μόνο στο άκουσμά της...Τελίκα όμως μπορεί να δώσει κάπιος μια απάντησει?
Τι σημαίνει τελικά αυτή η λέξη?

......................

Ο έρωτας από την πρώτη ματιά είναι κάτι στο οποίο πολλοί δεν πιστεύουν μέχρι να τους συμβεί. Ως ένα βαθμό, όλοι μας έχουμε μια ανάλογη εμπειρία, η οποία μπορεί να προκύψει σε οποιοδήποτε σημείο, οποιαδήποτε στιγμή: Στο club , στην καφετέρια, στην παραλία, στο λεωφορείο. Αμέσως, ενθουσιαζόμαστε και, αν όλα πάνε καλά, κοιταζόμαστε στα μάτια και με την πρώτη ευκαιρία πιάνουμε τη κουβέντα. Αν νιώθουμε ότι χάνουμε τα λόγια μας ή βλέπουμε το ίδιο βράδυ στα όνειρα μας τη μορφή του/της, τότε πράγματι πρόκειται για κεραυνοβόλο έρωτα.




Το αίσθημα του έρωτα από την πρώτη ματιά, είναι σαν να έχουμε μπροστά μας το τέλειο άτομο(τουλάχιστον για εμάς!). Βέβαια, στην πορεία της σχέσης, και καθώς ο ένας γνωρίζει καλύτερα τον άλλον, πολλά μπορούν να προκύψουν και να αρχίσουμε να βλέπουμε τις ατέλειες που δεν είδαμε ή δεν θέλαμε να δούμε στην αρχή. Κάποιες μάλιστα φορές, θα θέλαμε να επιστρέψουμε στην πρώτη ματιά και στο αίσθημα που νιώσαμε, γιατί μόνο αυτό άξιζε από την σχέση. Πολλά άτομα, απογοητεύονται εύκολα, όταν αρχίζουν και συνειδητοποιούν τις ατέλειες. Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή! Μην εγκαταλείπεις ποτέ, απλά και μόνο επειδή συνειδητοποίησες ότι το αρχικό αίσθημα ξεθώριασε. Δώσε μία ευκαιρία στη σχέση που ξεκίνησε τόσο καλά και τόσο μαγικά, γιατί ο έρωτας από την πρώτη ματιά είναι πράγματι κάτι μαγικό



Ο έρωτας από την πρώτη ματιά είναι κάτι στο οποίο πολλοί δεν πιστεύουν απλά και μόνο επειδή δεν τους χτύπησε την πόρτα. 'Aλλοι απογοητεύτηκαν καθώς συνειδητοποίησαν ότι αυτό που τους έτυχε από την πρώτη ματιά, παρέμεινε ένα όνειρο. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για μία τόσο δυνατή εμπειρία που ακόμα και το να αισθανθείς ότι σε συνδέει κάτι δυνατό με ένα άλλο πρόσωπο, και αν ακόμα διαρκεί για λίγο, μπορείς να το ονομάσεις «έρωτα». Το αν θα διαρκέσει είναι κάτι που εξαρτάται από το άτομο και είναι μοναδικό σε μία σχέση, αλλά είναι πιθανό. Λοιπόν, πιστεύεις ;

.......................

Για μια στιγμή που θα μείνει μέσα σου χαραγμένη, χρειάζονται δύο άνθρωποι ή παραπάνω. Πρωταγωνιστές και σκηνοθέτες ταυτόχρονα στο εκάστοτε έργο που η στιγμή καθορίζει. Μια λάθος κίνηση αλλάζει το ρου της ζωής. Μια σωστή κίνηση χρωματίζει τη στιγμή, της δίνει ξεχωριστή οντότητα και παρουσία μέσα στην καθημερινότητά μας και ταυτόχρονα κομβικό σημείο σκέψης και αναπόλησης στο μέλλον. Πασχίζουμε να ζήσουμε στιγμές ευτυχίας, καμιά φορά χωρίς να υπολογίζουμε τίποτα, γνωρίζοντας όμως ότι η ευτυχία κοστίζει ακριβά. Και ποιός άραγε σκέφτεται προκαταβολικά τί θα ακολουθήσει, όταν νιώθει πως η ευτυχία χτυπάει δειλά δειλά την πόρτα του; Αφήνουμε τον εαυτό μας, τη ψυχή μας, το σώμα μας να στροβιλιστεί στου πάθους τα δίχτυα, αφήνουμε ελεύθερη την καρδιά μας να αγαπήσει και να αγαπηθεί χωρίς όρια.



Το ίδιο μπορεί να συμβεί και στις ερωτικές - συντροφικές σχέσεις, μα και στις φιλικές. Δίνεις τον εαυτό σου, δείχνεις με κάθε τρόπο την αγάπη σου με πράξεις μα και με λόγια, εισπράττεις αγάπη και φροντίδα και νιώθεις γεμάτος ως άνθρωπος. Βλέπεις τους φίλους ή/και σύντροφό σου να απολαμβάνει τη φροντίδα και την αγάπη σου και τότε η ευτυχία σου διπλασιάζεται. Τί γίνεται όμως όταν διαπιστώνεις πως οι άνθρωποι που πίστευες μέχρι χθες ότι είναι δίπλα σου, στην ουσία είχαν ημερομηνία λήξης, σαν τα προϊόντα που βρίσκουμε στα σούπερ μάρκετς; Χα... εκεί ακριβώς νιώθεις πως όλα γύρω σου καταρρέουν, ή τέλος πάντων κάπως έτσι. Είναι σαν να νιώθεις να πέφτεις σε ένα μεγάλο λάκκο - παγίδα γεμάτο από λάσπη. Και σε εκείνο το σημείο, συνειδητοποιείς πως όλα όσο τόσο καιρό νόμιζες ή αισθανόσουν, ήταν μια φούσκα.


Δε ξέρω αν για όλα αυτά ευθύνονται οι λάθος επιλογές ανθρώπων ή απλά οι λάθος συγκυρίες. Όσες φορές έχω προσπαθήσει να αναλύσω το συγκεκριμένο ερώτημα μέσα μου και άλλες τόσες που το έχω συζητήσει, δεν κατέληξα πουθενά. Νιώθω σαν να είμαστε τα πιόνια σε μια παρτίδα σκάκι με γύρω μας αμέτρητους πύργους να εμποδίζουν κάθε μας κίνηση. Και όταν καταφέρνουμε τελικά να κινηθούμε στο επόμενο τετράγωνο μας περιμένει άλλος ένας πύργος που καλούμαστε να προσπεράσουμε. Ο βασιλιάς και η βασίλισσα κοιτούν ατάραχοι τις κινήσεις μας, σαν να γνωρίζουν εκ των προτέρων το αποτέλεσμα.


Την επόμενη κίνησή μου δεν την έχω προγραμματίσει. Τα δεδομένα είναι μάλλον συγκεκριμένα, από όσα μπορώ να αντιληφθώ. Όσο κι αν θέλω να εθελοτυφλώ ως προς κάποιες καταστάσεις, ξέρω πως είναι λάθος για το σήμερα. Για το αύριο δε ξέρω. Κανείς δε ξέρει. Απόψε ήθελα συγκεκριμένους ανθρώπους δίπλα μου. Μάλλον εξαφανίστηκαν με αξιωματικούς και ίππους σε μια ξεχασμένη παρτίδα. Άνθρωποι, επιλογές, στιγμές...

..........Oι ζωές μας (όχι η ζωή) είναι συσσωρευμένα θολά τοπία, το ένα πάνω στο άλλο. Τα στενά μεσοδιαστήματα είναι τα ξεθολώματα. Δώσε βάση: έχεις μια ζωή που συνίσταται σε αυτό, σ’ εκείνο και στο άλλο, που εφεξής θα καλούμε «δέντρα». Βέβαια, δεν είναι και τα τρία δέντρα, ουσιαστικά για την επιβίωσή σου αλλά από τη στιγμή που δε σε χαλάνε οι καρποί τους, τα ποτίζεις, αν και όχι πάντα με μεράκι. Έρχεται η ώρα της συγκομιδής και κουτσά-στραβά, μαζεύεις το κατιτίς σου. Επειδή όμως το πράγμα γυρίζει, κάποια στιγμή φτάνει κι η ώρα που το δέντρο μαραίνεται, κι ίσως μάλιστα να μαραίνεται γρηγορότερα του κανονικού, μιας και δεν το πότιζες τόσο τακτικά. Όταν μαραίνεται, δε στενοχωριέσαι, γιατί διαπιστώνεις πως δεν ήταν ζωτικής σημασίας αλλά σε πειράζει, προφανώς για εγωιστικούς λόγους. Μετά από λίγο καιρό, μαραίνεται και το δεύτερο δέντρο με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Ξανά εσύ ενοχλημένος αλλά όχι θλιμμένος. Και μένεις με το ένα, που δεν έχει πάθει τίποτα, οπότε συνειδητοποιείς πιο καθαρά από ποτέ, ότι αυτό το ένα που απομένει είναι αυτό που σου πάει βρε αδερφέ κι ότι, όσο κι αν νομίζεις πως είσαι πλασμένος για κάτι άλλο (ω ουρανοί! Τι ψευδαίσθηση κι αυτή!), αυτό που είσαι κι αυτό που θες κατά βάθος, μένει εκεί, ακλόνητο, μαζί σου. Αυτό είναι εσύ και εσύ είσαι αυτό. Ευτυχώς, ο μαρασμός αποτελεί μια φυσική επιταγή, τόσο αναγκαία όσο και η άνθηση. Ο μαρασμός καθαρίζει το τοπίο και αφήνει όρθιο μόνο ό,τι μπορεί να αντέξει σε όλες τις εποχές. Το δικό σου κάτι, είναι αειθαλές. Μην το ξεχνάς. Είτε το ποτίσεις είτε όχι, είναι το δικό σου δέντρο και μια ζωή τώρα, τρως απ’ τους καρπούς του. Όσο κι αν βαριέσαι την ίδια γεύση, όσο κι αν σε πληγώνει που το κουβαλάς συνεχώς και σου θυμίζει τον εαυτό σου, είναι το αναλλοίωτο κάτι σου, κι έχεις μια σχέση μαζί του, σχεδόν παιδιού-μάνας, γης-χλωρίδας. Σχέση αίματος, σχέση συμπαντική, σχέση απαράλλακτη και ειρωνική, σχέση παράλογη. Να χαίρεσαι με το μαρασμό. Οι μεγαλύτερες αλήθειες προκύπτουν από την αφαίρεση.

.........Οι άνθρωποι έρχονται στη ζωή μας είτε για κάποιο λόγο, είτε για ορισμένο χρόνο, είτε για πάντα.
Όταν το ξέρεις αυτό, ξέρεις και τι να κάνεις για τον κάθε άνθρωπο.


Όταν κάποιος είναι στη ζωή μας για κάποιο λόγο, συνήθως απαντά σε μία ανάγκη μας που με κάποιο τρόπο έχουμε εκφράσει. Έχει έρθει για να μας βοηθήσει σε μια δυσκολία, να παρέχ...ει καθοδήγηση ή υποστήριξη, για να μας συνδράμει φυσικά, συναισθηματικά ή πνευματικά. Μοιάζει Θεόσταλτος και είναι. Είναι εκεί για το λόγο ακριβώς που τον χρειαζόμασταν....
Mετά, χωρίς να κάνουμε κάτι λάθος και ίσως ακόμα σε μια άβολη στιγμή και παρ' ότι μπορεί να πληγωθούμε, η σχέση θα τελειώσει. Κάποιος από τους δύο θα πει ή θα κάνει κάτι που θα βάλει τέλος. Μπορεί ο άνθρωπος αυτός να πεθάνει. Μπορεί απλώς να φύγει μακριά μας. Κάποιες φορές, μπορεί να ενεργήσει με τέτοιον τρόπο που να μας αναγκάσει να πάρουμε θέση. Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε είναι ότι, η ανάγκη μας βρήκε

ανταπόκριση, η επιθυμία μας εκπληρώθηκε, οπότε η δουλειά του ανθρώπου

αυτού τελείωσε. Η προσευχή μας πήρε απάντηση και είναι ώρα να προχωρήσουμε. Όταν κάποιος είναι στη ζωή μας για ορισμένο χρόνο, αυτό σημαίνει ότι ήρθε η ώρα να ωριμάσουμε, να μοιραστούμε και να μάθουμε. Μπορεί να μας φέρει μια ειρηνική εμπειρία, ή να μας κάνει να γελάμε. Θα μας μάθει να κάνουμε κάτι που δεν κάναμε ως τώρα και πάντως η παρουσία του θα μας δώσει μεγάλη χαρά. Παρ' ότι μπήκε στη ζωή μας για ορισμένο χρόνο, το έργο του ήταν σπουδαίο. Όταν κάποιος είναι στη ζωή μας για πάντα, μας διδάσκει μαθήματα ζωής. Θα μας διδάξει αυτά, πάνω στα οποία πρέπει να χτίσουμε στέρεα συναισθηματικά θεμέλια. Η δουλειά μας είναι να δεχτούμε το μάθημα, να αγαπήσουμε τον άνθρωπο

αυτό και να εφαρμόσουμε όσα μάθαμε στη σχέση μας μαζί του, σε όλες τις

σχέσεις και όλα τα πεδία της ζωής μας. Λένε ότι, η αγάπη είναι τυφλή, αλλά η φιλία διαισθητική.

Βαρκούλα ακυβέρνητη...

...και σε γνώρισα... και με γνώρισες.....Απλά, χωρίς εμβαθύνσεις.... Υπόγεια, όμως με ρεύματα δυνατά, με τραβούσες μεσοπέλαγα.... Με έφερες στο επιθυμητό σου σημείο. Βαρκούλα ακυβέρνητη. Φυσάς και πάω. Αλυσίδες οι μακρόσυρτες εξιστορήσεις σου και με τραβούν. Θες ζερβά, πάω ζερβά. Μετανιώνεις και θες αντίθετα, πάω αντίθετα. Παίζω αρχικά. Ζαλίζομαι, μεθώ στην πορεία. Η ετοιμότητά σου απέναντι στις γρήγορες εναλλαγές στη ρότα μας, αρχίζει να μου προκαλεί απώλεια του προσανατολισμού μου. Το "εγώ" και το "είναι" μου στροβιλίζονται στα τοπία του κόσμου. Το χθες το δικό σου μετουσιώνεται στο δικό μου σήμερα. Ίδιες αγωνίες, ίδιος πόνος, ίδια λαχτάρα για αναζήτηση....


Αν με έλκεις δεν είναι κίνητρο η απροσπέλαστη ομορφιά σου..... κάποια στιγμή όλα παραδίνονται στο χρόνο.... δεν είναι η αψήφιστη προς τον κίνδυνο ψυχή σου.... μπορεί κάποια στιγμή να λυγίσεις.....Στο "είναι" σου μέσα κρύβονται ίχνη από τα πιο απροσάρμοστα ιδανικά.......τα πιο επικίνδυνα ταξίδια που έλκουν τους ταξιδιώτες των αναζητήσεων.....

Στο ταξίδι αυτό ανακάλυψα τα όπλα μου...... δεν είχα επίγνωση της αλήθειας..... μέσα σε μία μετριότητα μιας ευθύγραμμης ροής των πραγμάτων είχα κουρνιάσει κι εγώ.... Τώρα στις καμπύλες διαδρομές της σκέψης ανακαλύπτω το νόημα που μου διέφευγε......


Απροσάρμοστες υποθέσεις για την πρόβλεψη της επόμενης διαδρομής, με οδηγούν στην εγρήγορση μιας επιβεβαίωσης που ποτέ δεν επαληθεύεται..... Με αιφνιδιαστικές απουσίες...και ανατρεπτικές επιστροφές...... νιώθω βαρκούλα ακυβέρνητη δίχως κουπιά.... δίχως πανιά..... μόνο με αντοχές και επιμονή...... μόνο με λαχτάρα για το στιγμιαίο που θα με ξαφνιάσει.......


Αυτό είναι το κίνητρο και ο οδηγός μου....... το ξάφνισμα..... η ανατροπή ...... εκεί έκλεισες μία στιγμούλα του χρόνου....και μέσα σ' αυτή τη στιγμή χώρεσαν μερικά λεπτά ζωής....... τώρα υπάρχω αλλιώς......σε μια αισθαντικότητα που χαϊδεύει τη ροή του χρόνου, γιατί οι συγκυρίες συνομώτησαν και δε χάθηκε η ευκαιρία.......

Αιώρηση...




Κάθε φορά με εκπλήσσεις...

Κάθε φορά νιώθω να σε πρωτογνωρίζω...ξανά και ξανά....

σε μόνιμες διαθλάσεις μιας έλξης παράξενης...

Μια με απωθείς, μια με τραβάς......

σε έναν δρόμο αδιέξοδο.... προς έναν γκρεμό να πορεύεται...

κι εγώ ανυποψίαστος τον βαδίζω...ως το τέρμα... έτσι έχω μάθει να βαδίζω τους δρόμους...

μέχρι τέρμα...... όσα κι αν είναι τα εμπόδια... οι εκτροχιασμοί....

Βολέψου στο λίγο φως.... δε θα έχει περισσότερο...

κι εμένα πονάνε τα μάτια μου στο σκοτάδι, μα προσαρμόζομαι.....

Βολέψου στην αχανή απόσταση της απόκοσμης επαφής των ποιημάτων....

κι εγώ δυσκολεύομαι να σε ορίσω ...μα μου φτάνουν οι λέξεις...

είναι το πρόχειρο ρούχο μιας ψυχής, που αιωρείται πάνω από τις φιλοδοξίες μου.....

τι κι αν με βρήκες μόνο σε ένα έρημο τοπίο?...

ζωγράφισέ μου ένα φεγγάρι...

να 'χει το μονοπάτι μας φως...

ζωγράφισε εδώ στην άκρη του δάσους λουλούδια....νυχτολούλουδα....

να έχει το όνειρο μυρωδιά και χρώμα....

άγρια μυρωδιά....

άγριο χρώμα νυχτωμένης αντανάκλασης, στο βρόχινο επίπεδο της νοσταλγίας....

Θα είμαι κι εγώ ένα αγρίμι... που δεν εξημερώνομαι σαν την αλεπού του Μικρού Πρίγκιπα...

Θα χρειάζεται να ξενυχτήσεις πολλά βράδια.... κι άλλα τόσα να ξενυχτήσω εγώ....

αλλά στο τέλος μαζί θα πέσουμε στο γκρεμό, στο τέλος του δρόμου....

να εξοπλίσεις την ψυχή με θάρρος.... κι αν πέσουμε να μην τσακιστούμε....

να έχουμε αναπτύξει τα φτερά μας...και να πετάξουμε προς τα πάνω.....

σε μία αιώρηση ζηλευτή από θεούς κι ανθρώπους.....



Σ'ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ........!!!

Σ'αγαπάω μέσα από μία ροή....




Δρομάκι έξαψης το σώμα σου

κι η εξάρτησή μου ενπλω το διασχίζει...

Σε κυμάτων το λίκνισμα

στάλα ευρρυθμίας να χορεύει

παλλόμενη στο ρυθμό της ανάσας σου....

Η αφή μου...



Σ'αγαπάω μέσα από μία ροή

ενός χειμαρρώδη λυγμού ευτυχίας

που γλιστράει ανάμεσα στα δάχτυλά μου...

Συγχρονισμός πλεύσης

και όλη η σκέψη μου υπόγειο ρεύμα

που δονεί ανελέητα το Είναι σου...

ακόμη κι αν ανυποψίαστος

δε φαντάστηκες ποτέ πόση ροή ενέργειας

ξεφεύγει κάθε μέρα από μένανε

για να αγγίξει λίγο εαυτό μέσα από Σένα....



Η ενέργεια αποζητά το λόγο της...

Παύει η Άεργη Μορφή να περιφερεται

και ρευστή η επιθυμία ενός Αθάνατου Ερωτα

δημιουργεί παλμογραφικές ροές συναισθήματος

στο γράφημα της καρδιάς μου...



Δειγματοληψία ροής...

και στην επεξεργασία των δεδομένων μου

μία στάλα ιδρώτα σχηματίζει το Γράμμα σου..

Η ιστορία γράφει το Δικό μας Κεφαλαιο...

Εκεί που το ποτάμι μου

εκβάλλει στο Δελτα των χειλιών σου...



Σ'αγαπάω μέσα από μία συνεχόμενη ροή ενεργειας...

συναισθηματικής εντροπίας...

παλμικής αναγκης...

κυματομορφής που γεμίζει υγρασία φιλιών

κάθε λέξη που αποτυπώνεται,

κουκίδα ελάχιστης προσφοράς στο λευκό φόντο

μιας υπό έρευνα επαφής....



Πόση υγρασία να πιώ?...



Αναιρώ τη Φύση μου,

υδρόβια επιβίωση μέσα στη χερσαία Γη σου...



Γεώτρηση στο υπέδαφος της ευαισθησίας σου...

και η Δίψα μου, ροή ικανοποίησης

που επιβραβεύει την εμμονή μου...



Ροή σημαίνει μεταβολή... αλλαγής το αίτιο..

έτσι σ'αγαπώ...

μέσα από μεταβολές.. ροές... μεταλλάξεις..

και εξελικτικές πορείες

σε μία κοίτη αχανούς και ορμητικής σκέψης...

Να είσαι ο υδρόμυλος και να είμαι το νεράκι...

Ερωτικό Ατυχημα...




Σηκωσε τα γράμματα να βρεις την πληγή μου...

Έχω ξαπλώσει αναίσθητη σε μία υπόγεια διάβαση της σκέψης..

Έγινα παράβαση βραδινού εκτροχιασμού..

Κηλίδα που αποτυπώθηκε στης ασφάλτου το σώμα..



Σήκωσε τα γράμματα..

Ξεγύμνωσε τις λέξεις..

Απόψε, δε φόρεσα τίποτε...

Ντύθηκα τη βροχή πανω στο οδόστρωμα..

Φόρεσα υγρασία στου δρόμου την ολίσθηση..

Τεντώθηκα πάνω στη διαχωριστική γραμμή των δύο λωρίδων,

για να μην προσπεράσεις!..

για να επισπεύσω τη σύγκρουση μιας ακολουθίας

που έκανε νεύμα με τα φώτα πορείας

οδηγώντας με ξέφρενους ρυθμούς

στη Λεωφόρο της Καρδιάς...



Ξεδιπλώνεις ταχύτητες...

Διπλώνω υποδείξεις...

Μία διαδρομή εμπρόθετης σύμπραξης:



Προ-πορεύομαι..

Προ-φτανεις...

Προσ-περνάς..

Προ-λαβαίνω..

Πρόσ-κρούση!...

Στη στροφή επάνω, ένα χτιστό εκκλησάκι να θυμίζει

ότι εδω (Προ-Ετών) συνέβη ένα Ερωτικό Ατύχημα!...



Η κηλίδα νοπή φλόγα κατω από τα γραμματα!..

ακόμη να καίει την άσφαλτο!...


Η Ιδέα μετουσιώθηκε σε σταγόνα από kakia_p