............................................................................................................................................................








Οι σχέσεις των ανθρώπων είναι ένα μπερδεμένο κουβάρι...
Μπορείς εύκολα να ισχυριστείς ...
πως όλα είναι ξεκάθαρα...
Μα δεν είναι...
Ο καθένας φαντάζεται αυτό που θα ήθελε...
Παρερμηνεύει εθελούσια κινήσεις μήπως νιώσει καλά...
Ή και ακούσια παρεξηγεί...
Κι έτσι απλά μπλέκονται όλα...
Φυτρώνουν σκέψεις ...
σαν τα ζιζάνια...
Και μας τραβούν ...
σε δύσβατα μονοπάτια...
Εμείς άραγε επιμένουμε να τα κάνουμε όλα δύσκολα?
Ίσως να έχουν και την τάση να γίνονται απο μόνα τους...

Και όλο αυτό κάποτε κουράζει...
Ασυνεννοησία...
Παρανόηση...
Και πολλά όνειρα...
Κάστρα που χτίστηκαν...

σε κινούμενη άμμο...
Δίχως θεμέλια...
Δίχως σημάδια...
Μα όταν αποκάμεις...
Όταν σκύψεις το κεφάλι και αποδεχτείς μια μεγάλη ήττα...
Όταν συνειδητοποιήσεις τη μεγάλη σου ανοησία...
Όταν εν τέλει παραδώσεις τα όπλα...
Τότε έρχεται η αλήθεια ...

για να σε διαψεύσει...
Να μην την περιμένεις νωρίτερα...
Ποτέ πριν το τέλος...
Τότε θα έρθει...

για να σου αποδείξει το αντίθετο...
Για να σε επιβραβεύσει...
Μετά απο χίλια ετοιμόρροπα σκαλοπάτια...
Θα βρεις εκείνο που με σιγουριά θα σε οδηγήσει στον παράδεισο...
Και θα σου αξίζει τότε...
Κράτα την ελπίδα σου...

μέσα στους καιρούς ζωντανή...
Και φύλαξε το πιο φωτεινό χαμόγελο ...

για όσα δεν ήρθαν ακόμη..............

..............................................................................................................................................................







Είναι κάποιες στιγμές ...
που δεν χωρούν σε λέξεις...
Είναι απλά υπέροχες...
απερίγραπτα υπέροχες...
Και σου αφήνουν μια αίσθηση μετά...
Σαν να γύρισες μόλις από ένα ταξίδι στον παράδεισο...
Κάπως έτσι είμαι κι εγώ τώρα...
Με τα φτερά δυνατά και μεγάλα...
Δεν μπορώ να πατήσω στη γη...
Ξέρω ...
«δεν έγινε και τίποτα»
Αλλά αυτό το «τίποτα» για μένα ήταν υπέρβαση...
Είπα θ’ αναθαρρήσω και τα κατάφερα...
Ξεπέρασα τα όρια που είχα θέσει...
Έσπασα για μια φορά το τείχος...
που με περιόριζε...
Της χαμογέλασα... 
Της μίλησα... 
Της έδειξα...
Μπόρεσα επιτέλους να αγνοήσω τις φωνές στο κεφάλι μου...
Ή μάλλον τόσο αποφασισμένος ήμουν...
Που οι φωνές δεν πρόλαβαν καν να ακουστούν...
ή δεν τις πρόσεξα...
δεν ασχολήθηκα...
Χρειαζόμουν προφανώς αυτό το ταρακούνημα...
Για να καταλάβω πόσο μετρημένες ήταν οι ευκαιρίες μου...
Έκανα μια προσπάθεια και είμαι απόλυτα ευτυχισμένος...
Κι ας ήταν μόνο για λιγες στιγμες...
Κι ας μην κρίθηκε το αποτέλεσμα...
Κι ας έχω ακόμη χέρια αδειανά...
Είμαι καλά...
μετά απο καιρό...
Πιο καλά απ’ όσο θα τολμούσα να προσδοκώ...
λίγες ώρες πριν απλά ήλπιζα...
τώρα δε παύω να χαμογελώ ...
στην πρόσφατη ανάμνηση...
Πόσο λίγα θέλει τελικά ο άνθρωπος ...
για να φωτίσει το βλέμμα του...
και να ζωγραφιστεί με μελάνι ανεξίτηλο το χαμόγελο στα χείλη του...
Παύω να αναλύω...
Παύω να φιλοσοφώ...
Σε λίγες στιγμές μέσα έγινα πλήρης...
Μόνο αυτό έχει σημασία τώρα...
Κι όσο κρατήσει..............

...........................................................................................................................................................






Βγαίνω έξω...

να με χτυπάει στο πρόσωπο ο κρύος αέρας...
Έφτασε χειμώνας...
τον νιώθεις? 
Τον μυρίζεις?
Κι αν πιο πολύ αγαπώ το καλοκαίρι, αρχίζω να εκτιμώ και την ψυχρή ομορφιά τώρα...
Σκέφτομαι την θάλασσα...
να ταράζεται...
τον ουρανό να ρίχνει νιφάδες λευκές...
τη ζεστασιά του τζακιού...
την αγκαλιά σου...
Όχι...
αυτό το τελευταίο ξέχνα το...
όχι την αγκαλιά σου...
όχι...
Τα στολίδια...
τα τραγούδια...
τα λαμπιόνια παντού...
αυτά μόνο...
Κάπου κοντά στα Χριστούγεννα...
που παίρνουν όλα μια μαγική λάμψη...
ένα απόκοσμο φως...
αποζητάω μια μοναχική βόλτα...
Είναι που μαζεύτηκαν πάλι διάφορα ...
και θέλω να σκεφτώ...
Θα μου πεις όλο κάτι μαζεύεται...
και όλο σκέψεις πρέπει να κάνω...
Δεν ξέρω...
δεν ξέρω...
δεν ξέρω...


Αυτή η φράση έχει γίνει η αγαπημένη μου τελευταία...
Της μέρες αυτές...
που το «εσύ» παίρνει και πάλι μορφή...
Δεν μιλάω πια αόριστα...
αν και ίσως θα έπρεπε...
Καλό ήταν το αόριστο...
καλό και ασφαλές...
Αρχίζω να μπλέκομαι ξανά...
δένω τις προσδοκίες μου ...
πάνω σε πρόσωπα...
Κυρίως τις δένω στο δικό σου πρόσωπο...
που αισθάνομαι σα να με φωτίζει...
Δεν ήμουν καλά τόσο καιρό...
και συγχώρα με για τον ενθουσιασμό...
μα ήσουν η πρώτη...
που άπλωσε το χέρι για να με σηκώσει...
και απο πάντα μου είχα το ελάττωμα να δένομαι...
με τους σωτήρες...
Δεν θα πω μεγάλα λόγια αυτή τη φορά...
δεν με παίρνει...
μα θα σου μιλάω...
γιατί μ’αρέσει...
γιατί αισθάνομαι καλά όταν σου μιλάω...
έστω κι έτσι...
Πέρασα ήδη στην φάση που «όλα σε θυμίζουν»... ξέρω δεν είναι καλό...
Παραδόξως, αυτό είναι το μοναδικό πράγμα που μπορώ με σιγουριά να πω πως ξέρω...
για όλα τα υπόλοιπα η απάντηση γνωστή...
δεν ξέρω...
δεν ξέρω...
δεν ξέρω...

Σου είπα λοιπόν πόσο μ’ αρέσει αυτή η παγωνιά? μπορεί να μην ήρθε ακόμα...
μα την περιμένω...
φόρεσα και το μελαγχολικό μου χαμόγελο...
αν και ομολογώ πως πλέον το χαμόγελό μου είναι πιο αληθινό απο ποτέ...
σχεδόν κεφάτο ώρες-ώρες...
Νομίζω πως ξέρω γιατί...
αλλά και πάλι παρακαλάω να βγω λάθος...
θα είναι πιο εύκολο...
να προσποιηθώ οτι φταίνε οι γιορτές...
μπορεί και να είναι έτσι...
Θα βάλω που λες αυτό το μεγάλο μου γιορτινό χαμόγελο και θα βολτάρω...
κι όπως θα περπατάω άσκοπα τριγύρω...
θα ψάχνω μέσα μου απαντήσεις...
Γι’ αυτό σου λέω...
αν δεις κάποιον να περιπλανιέται σαν χαμένος μην αναρωτηθείς...
θα ταξιδεύω στο αλλού μου...
αλλά ...
αν θες εσύ μπορείς να με πλησιάσεις...
να με διακόψεις...
μόνο εσύ...
Μάτια μου...
πότε θα μπει το κρύο για τα καλά?? 
Θέλω εκείνη τη βόλτα...
πόσο πολύ την θέλω!!
Όσο για σένα...
δεν ξέρω...
δεν ξέρω...
δεν ξέρω...
...................................................................Πώς βρέθηκα ν' αποζητάω τους χειμώνες σου?

............................................................................................................................................................




Τώρα που σε βρήκα...
δεν μετράω πια το χρόνο που μένει...
απλά χαίρομαι τις στιγμές...
τα λεπτά...
τα δευτερόλεπτα...
δοξασμένες στιγμές...
ευλογημένες στιγμές...
θα ‘θελα να πάψει ο χρόνος όταν μοιραζόμαστε αγκαλιές...
όταν μπλέκουμε τα χέρια μας κι ανακατεύουμε... τα όνειρα...
όταν σχεδιάζουμε όμορφες Κυριακές...
και παίζουμε με τον ρυθμό της ευτυχίας...
τραγούδια...
που μόνο εμείς καταλαβαίνουμε...
Έμαθα ξανά απο την αρχή...
να νιώθω...
γιατί ότι είχα νιώσει τόσο καιρό...
δεν ήταν τίποτα...
όλος ο καιρός μέχρι να έρθεις...
ήταν ένα μεγάλο τίποτα...
Kουβάλησες το φως...
Τον αέρα για ν’ ανασαίνω...
Το νόημα...
Αν δεν ήσουν εσύ θα τα παρατούσα...
Χαμένος...
Ή ακόμα κρυμμένος...
Δεν ξέρω αλήθεια τι θα έκανα...
δεν ξέρω πως θα ήταν οι μέρες...
Μάλλον όπως παλιά...
Ίδιες...
σκοτεινές κι ασήμαντες...
Μα τώρα τα ξέχασα αυτά...
Έμαθα σε μια άλλη ζωή...
Αληθινή...
Δεν κρύβομαι πίσω απο τις κουρτίνες...
Δεν σκύβω το κεφάλι...
Δεν πλάθω ανάγκες ...
ούτε τρέφομαι απο παραισθήσεις...
Δεν ζω στο σκοτάδι...
ανάμεσα στους τέσσερις τοίχους...
Τους γκρέμισα τους τοίχους...
καρδιά μου...
και το πιο σημαντικό...
έμαθα να παίρνω...
όλο παίρνω...
παίρνω όλα τα καλά του κόσμου...
μονάχα...
να...
φοβάμαι...
πως κάποτε θα βαρεθείς ...
να δίνεις...
αλλά αυτός ο φόβος κρατάει λίγο...
Πολύ λίγο...
είσαι πάντα δίπλα...
να μου λες τόσα...
και δεν χωράει φόβος εδώ...
Ούτε αμφιβολία...
Μονάχα λάμψεις κι εκρήξεις...
και ναι...
Και ύστερα κι άλλο...
κι άλλο...
μην σταματήσεις ποτέ...
Δεν φτάνουν οι λέξεις...
είναι λίγες...
μικρές...
φτωχές...
Και το σ’ αγαπώ είναι λίγο...
λίγο πια...
Και η ευτυχία...
δεν χωράει σε 7 γράμματα...
Και το χαμόγελο ...
δεν χωράει στο πρόσωπο...
Και δεν ξέρω ...
πως αλλιώς να σου πω...
να σου δείξω... 
δεν ξέρω..............................

......................................................................................................................................................................

Και το βράδυ που τόσο περίμενα ήρθε... Μουσική...

Γράψιμο...
και τίποτ’ άλλο...
Σκέψεις να γίνονται λέξεις...
και το μυαλό να ξεκουράζεται...
ή μήπως να αποτρελαίνεται...?
Και αναρωτιέμαι λοιπόν...
είναι αυτό το βράδυ καλύτερο απ’ όλα τα προηγούμενα?
Τα κοινά μας βράδια...? 
τα γεμάτα...?
Όχι δεν είναι καλύτερο...
κι όχι δεν το προτιμώ... 
εύχομαι μέσα μου να έρθεις ...
να εμφανιστείς μπροστά μου...
Δεν υπάρχουν πολλές πιθανότητες...
να το κάνεις...
απλά στο δικό μου το μυαλό όλα γίνονται...
κι έτσι κάνω σκέψεις...
και εικάζω ...
περιμένω...
όλο σε περιμένω κι ας μην μπορώ ποτέ να σε προβλέψω τελικά...
δεν σε έχω ακόμα μάθει και ίσως αργεί πολύ η μέρα που θα το κάνω...
ίσως φταίει που είσαι έτσι ακανόνιστη δίχως σχήμα ή μορφή μόνιμη...
Αλλάζεις...
μεταβάλλεσαι...
γίνεσαι και πας...
Δεν μπορώ να πω με σιγουριά που βρίσκεσαι τώρα...
σε έχασα...
συνηθίζω να σε χάνω τελευταία...
Πίστεψε με...
όσες μέρες κι αν ξοδεύω ψάχνοντας σημάδια σου...
δεν μπορώ να σε βρω...
Ειδικά τώρα...
τώρα δεν έχει καν νόημα να αναλύω...
αδυνατώ να καταλάβω...
τέλος....
Αν θες να με διαφωτίσεις κάνε το...
αλλιώς άσε με στα σκοτάδια μου...
Και αργά ή γρήγορα θα φύγει και η ομίχλη... Αυτό που θέλω να σου πω...
αυτά...
τα πολλά...
βασικά πνίγομαι...
Θέλω άπειρα πράγματα να πω ...
αλλά μέχρι να καταφέρω να το κάνω θα έχουν πια ξεχαστεί...
Δεν τα μπορώ εγώ τα ετεροχρονισμένα...
αν δεν μάθεις τώρα...
δεν θα μάθεις ποτέ...
Λοιπόν πειράχτηκα...
γιατί ξέρεις οτι πήραν όλα μια απόχρωση γκρίζα...
οτι οι τελευταίες μέρες μου έπεσαν βαριές...
οτι δεν την αντέχω την απουσία σου ...
ούτε λίγο...
μα αποφάσισες να τραβηχτείς πίσω...
ώστε να μην σε φτάνω...
και να μου μιλάς με τρόπο που με κάνει να αισθάνομαι οτι σου έγινα φορτικος...
Θα πάψω να σε κυνηγάω έτσι...
κάθε στιγμή και κάθε λεπτό...
Θα πάψω να δίνω αφορμές για να μαυρίζω ύστερα...
Θα κάνω κι εγώ ένα βήμα πίσω...
να μην με φτάνεις για λίγο...
Κι αν θες να με φτάσεις ας προχωρήσεις...
Εσύ...
Απο μόνη σου...
Χωρίς να σε αναγκάζω εγώ να το κάνεις...
αλλά επειδή το θες...
Η επόμενη κίνηση είναι δική σου...
έκανα πολλές μαζεμένες οπότε σειρά σου.........

.......................................................................................................................................................................................................





Σε θυμάμαι...
γυρίζω πίσω και σκέφτομαι το χθές...
νομίζω πως σε βλέπω ξανά...
Κάποιες φορές όμως η ανάμνηση μόνο δεν είναι αρκετή...
Πέρασε τόσος καιρός...
κι όμως είναι σαν να μην έφυγες ποτέ...
σαν να πλανιέται ακόμη το άρωμά σου στον αέρα...
Παραίσθηση...
ναι...
έμαθα να ζω με τις παραιθήσεις τοσα χρόνια...
Μέσα από αυτές ωρίμασα...
γνώρισα τον πρώτο έρωτα...
ένιωσα κάθε δυνατό συναίσθημα...
χωρίς ποτέ να αιστανθώ μοναξιά...
Κι αν λέω πως μου λείπεις ...
είναι γιατί ξέχασα πως ποτέ πραγματικά δεν σε είχα...
πως δεν υπήρξες ποτέ ...
ήσουν ένα όνειρο...
κάτι μακρινό και άπιαστο...
όπως κάθετι μακρινό και άπιαστο δίστασα να διεκδικήσω...
κι έτσι σε έκανα πόθο... 
ανεκπλήρωτο...
ποιήμα...
τραγούδι...
σ'έκανα προσευχή και θυσία κι ας μην πιστεύω σε θεούς εγώ...
σ'έκανα δικια μου...
όπως ποτέ δεν θα μπορούσες να γίνεις...
μέσα από τις παραισθήσεις που δημιουργεί το πιό ύπουλο ναρκωτικό...
ο ανεκπλήρωτος έρωτας..........

.......................................................................................................................................................................

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες...
στα περασμένα χρόνια...
Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα...
και σε βροχή...

σε χιόνια...
δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες...

Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου...
μια νύχτα ...

με φίλησες στο στόμα...
κ’ έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου...

ακόμα...
μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου...

Μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν...
με την ψυχή στο βλέμμα...
περήφανα στολίστηκα το υπέρτατο...
της ύπαρξής μου στέμμα...
μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν...

Μόνο γιατί όπως πέρνααα με καμάρωσες...
και στη ματιά σου να περνάει...
είδα τη σκιά μου... ως όνειρο...
να παίζει...

να πονάει...
μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες...

Γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες...
και μου άπλωσες τα χέρια...
κ’ είχες μέσα στα μάτια σου...

το θάμπωμα- μια αγάπη πλέρια...
γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες...

Γιατί...

μόνο γιατί σε μιαν άρεσε...
γι’ αυτό έμεινεν ωραίο το πέρασμά μου...
Σα να μ’ ακολουθούσες όπου πήγαινα...
σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου...

Γιατί...

μόνο γιατί σε μιαν άρεσε...
Μόνο γιατί μ’ αγάπησες ...

γεννήθηκα...
γι’ αυτό η ζωή μου εδόθη...
Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη...
εμένα η ζωή πληρώθη...
Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα...

Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου...
μου χάρισε η αυγή ρόδα στα χέρια...
Για να φωτίσω ...

μια στιγμή το δρόμο σου...
μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια...
μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου...

Μονάχα γιατί τόσο ωραία μ’ αγάπησες...
έζησα...

να πληθαίνω...
τα ονείρα σου... 

ωραία που βασίλεψες...
κ’ έτσι γλυκά πεθαίνω...
μονάχα γιατί τόσο ωραία μ’ αγάπησες................

..................................................................................................................................






Οταν σηκώσω τα μάτια ψηλά...
Θα δω έναν άλλο κόσμο...

Θα δω φως και έναν επίγειο παράδεισο...
Σαν τα εγκαίνια μας νέας ζωής...
Όλα θα είναι διαφορετικά...

ή μήπως όχι?
Δεν είναι αυτό το ταξίδι προς την ωριμότητα...

το νιώθω...

Δεν αλλάζουν πολλά...

εγώ ανέκαθεν υπήρξα «ώριμος»...
Η ίσως θα έπρεπε να το θεωρήσω...

σαν μια καινούρια γέννηση...
Καινούρια αρχή...

Ελευθερία...

Ανεξαρτησία...
Και παράλληλα ευθύνες...

Υποχρεώσεις...
Ξαφνικά βουτώ σε έναν ωκεανό από υποχρεώσεις...
Ααα, υπάρχει και ο φόβος...
Φόβος μήπως κι ο νέος ουρανός...

μου συννεφιάσει...
Κουβαλάω τον φόβο από την προηγούμενη ζωή...
Δεν τον πέταξα...

δεν τον άφησα πίσω...
Ίσως κάνει καλό να υπάρχει και λίγος φόβος...
Έτσι, για να κρατάω τα πόδια μου στη γη...
Δεν ξερώ πια τι κρατώ και τι αφήνω πίσω...
Δεν αλλάζουν πολλά τελικά...
Έχω ακόμη καρδιά παιδιού ...

 κάνω όνειρα...
Έχω και την τετράγωνη λογική...

ενός ενήλικα...
Δεν έχει και τόση σημασία τελικά η μετάβαση...
Είμαι ακόμη εγώ...

είμαι ίδιος...
Περνώ μια νέα πύλη και είμαι χαμογελαστος τώρα...
Γιατί όλα πάνε καλά...
Και ποιος ξέρει για μετά? 

Κανείς δεν ξέρει...
Σβήνω τα κεριά...

οι φλόγες-χρόνια περασμένα σβήνουν...
Κι έρχεται το μέλλον ευοίωνο...

Ίσως κατά μια έννοια όλα αρχίζουν τώρα.........

...............................................................................................................................................................    






«Καληνύχτα»
Και ύστερα αναρίθμητα αστέρια και βεγγαλικά...
Κι εγώ παντού και πουθενά...
Ο νους δεν ταξιδεύει αλλού...
ως συνήθως...
Κολλάω στη μορφή σου...
Και κάπου εκεί...
γίνομαι μεσονύκτιος ήλιος...
Κάπου εκεί ...
χάνω τα λόγια και ίπταμαι...
Σ’ έφτασε άραγε το δειλό μου χαμόγελο?
Ελπίζω να κάλυψε την απόσταση...
Τώρα δεν μπορώ να ζητήσω τίποτα παραπάνω...
Θέλω πολλά...
πως να το αρνηθώ?
Μα ήδη έκανα την πρώτη κίνηση...
Σου αφιερώνω χώρο και χρόνο...
Τέτοιος ενθουσιασμός...
Η ανάσα μου έχει χάσει τον ρυθμό της...
Κι ακόμα τον ψάχνει...
Αφήνομαι ξανά...
Πιο πολύ απο ποτέ ζητάω...
Και πάλι απεγνωσμένα...
Ανατρέχω όπου μπορώ...
για να βρω τρόπους...
Θέλω να κάνω κάτι σωστά τώρα...
Αλήθεια το θέλω όσο τίποτα...
Μόνο δείξε μου το δρόμο...
Ένα σημάδι έστω...
Για να μην χαθώ πάλι..............

..............................................................................................................................................................................

 Κάθε φορά που μιλούσα από καρδιάς, τα χρόνια μου έμπαιναν εμπόδιο στην αποδεκτότητα των λόγων μου...  

Μια μέρα θα καταλάβεις, μου λέγανε... 

 Αφέλεια παιδική...

ακόμα στο μυαλό κι αυτή σε ορίζει... 

Κι ίσως έτσι να ήταν...

έτσι να είναι...

Φοβάμαι...

Δεν το κρύβω...

Ποτέ δεν το έκρυψα...

Τρέμω τον αδύναμο εαυτό μου...

Τρέμω...

Μια στιγμή αρκούσε...

Η παλάμη χάιδεψε ορμητικά τις λέξεις, κι αυτές σβήστηκαν, λες και το μελάνι τους ποτέ δεν στέγνωσε... 

Μια βόλτα στη θάλασσα...

Κοίτα ουρανός...

κοίτα αστέρια...

κοίτα κύματα...

Όλα τακτοποιημένα...

όλα στη θέση τους...

Η μουσική έπαιζε...

Η επίγνωση με βρήκε απροετοίμαστο...

κι όμως γαλήνια...

Είμαστε όλοι μόνοι μας...

Όλοι... 

Κανείς δε ξέρει τι σκέφτομαι...

τι νιώθω...

ούτε τι σκέφτεσαι και τι νιώθεις εσύ...

Ο καθένας μας βρίσκεται αλλού...

σ' ένα δικό του σύμπαν...

κι είναι δικαίωμα του...

Με ποιο δικαίωμα όμως να σε μπάσω εγώ στο δικό μου σύμπαν και με ποια δύναμη;

Υπάρχει άραγε κοινό σημείο συνάντησης;

Όχι για όλους, έστω για δυο... 

Τόσο διαφορετικά όμοιοι και συνάμα τόσο όμοια διαφορετικοί... 

Καμιά φορά βρισκόμαστε όμως, ε; 

 Πίσω απ' τις λέξεις... 

Μόνο έτσι...

Μόνο μέσα απ' ότι δημιουργούμε σκορπάμε τον εαυτό μας ...

δίχως να τον χάνουμε...

Στις λέξεις...

στις νότες...

στις σιωπές...

Στις υπογραμμισμένες φράσεις των βιβλίων...

στις τσακισμένες τους σελίδες...

Και μόνο έτσι ...

νιώθουμε ο ένας τον άλλο...

για λίγο...

μόνο για λίγο...

Πανάκριβα μας την πούλησε ο Θεός τη ζωή, έγραψε η Αλκυόνη... 

Ξέρεις τι ? 

Απόψε την πιστεύω...

Αναρωτιέμαι μονάχα, αν εκείνο το άστρο θα κοιτά αιώνια το κενό...

Ή αν κάποια μέρα αντικρίσει στην πανσέληνο το χρώμα απ' τα μάτια Του... 

Αν θα δώσει σημεία ζωής το παράλογο...

Γιατί το παράλογο δεν είναι να θες...

σ' αυτόν τον κόσμο...

να σ' αγαπουν και ν' αγαπάς...

αλλά τούτο το θέλω σου να εκπληρώνεται...

Η ίδια μας η ύπαρξη μας θέλει σκυφτούς...

Να μην κοιτάμε τριγύρω την ομορφιά και ξελογιαζόμαστε...

Να μην αγγίξουμε τ' άνθη και μας χαράξουν τ' αγκάθια τους...

Δεν είναι ώρα...

μας φωνάζει...

για πληγιασμένα δάχτυλα...

Φοβάται κι η ύπαρξη...

Φοβάται... 

Νομίζεις έχει πολλά και κείνη; 

Τούτες οι άμυνες της απέμειναν μονάχα...

Αγώνα κάνει για να μην καταργηθεί...

Αρκεί να ξεχωρίζεις τις ώρες που πρέπει να την ακούς...

Δε θ' αντικρίσεις ποτέ ουρανό αν σκύβεις συνεχώς...

Και  μη ξεχνάς...

τα όνειρα μόνο με κόκκινα δάχτυλα μπορούν ν' αγγιχτούν................

       

...............................................................................................................................................................................................................................

Μου γυάλισες τα όνειρα...

ξερίζωσες από την ψυχή μου το ακάνθινο στεφάνι...

σταματώντας την άχρωμη αιμορραγία μου...

Μου σύστησες τον ήλιο κρατώντaς μου το χέρι...

Έβαλες ασπίδα το χαμόγελο σου...

ικανότατο ...

να αφοπλίσει τις αχτίνες ...

του διχασμού ...

και του δισταγμού...

Κεντημένο καράβι με άρωμα από κρίνα...

το γέμισες ελπίδες ...

και το άφησες να σαλπάρει...

στα κατακόκκινα παθιασμένα σου νερά...

Γαλήνιες μελωδίες...

μελοποίησες...

στις χορδές του μυαλού μου ...

για να κρατήσεις μακριά...

την ανία και την πλήξη…

Τίποτα δεν είναι πλέον αδιαπέραστο...

μου απομόνωσες ...

την αλμυρότητα...

και λύτρωσες το όνειρο των αισθήσεων μου...

..............................................................................................................................................

 

 

 

 

 

 

Έχω φτάσει να μετρώ τα δευτερόλεπτα...

με στιγμές της ανάσας σου...

Να ταυτίζομαι μέσα στον αρμονικό κόσμο...

και να πραγματοποιώ...

την αλλιώτικη ζωή που μου διηγείσαι με

κλειστά μάτια...

Πόσο αληθινά ζω μέσα στο ακατανόητο κεφάλαιο?

Τοποθετείς τον σελιδοδείκτη στην όψη του γραμμένου...

σ αγαπώ ...

Κρασί νιώτικο η γεύση του...

Το γεύομαι και ας βλέπω τα είδωλα μετέωρα...

Και συνεχίζω να σε ρουφώ...

Συνεχίζω να σε ακούω...

και να προσμένω ...

όσο εσύ ξεκουράζεις την πνοή σου...

Η αγωνία αναζητά το τέλος της αφήγησης σου...

η απαντοχή ιδιόρρυθμη μέσα μου ...

Έχω αρχίσει ν ανησυχώ για το επόμενο κεφάλαιο...

Στάθηκες στο αλλά ...

πόσες αλαργινές λέξεις να είναι το θέλω σου...

 

Κλείνω τα μάτια και παίρνω μια ρηχή αναπνοή...

από την αγαπημένη μου μνήμη...

Έτσι γλυκά αναπνέουν τα πνευμόνια μου...

την επιθυμία...

της δικής μου φωτιάς...

Θέλω να τυλίξω τον φόβο μου σε μια κουβέρτα και να την πετάξω μακριά...

Να εξομαλυνθώ...

Να διεκδικήσω...

Να διατηρηθώ…

Να σου φωνάξω …

’’ότι έχει χαθεί, παύει να υπάρχει στον κόσμο μας’’…

Πως να διατηρηθεί έτσι το σύμπαν μας…

Ασφυκτιώ με τα τοιχώματά σου…

                         Κάνε την υπέρβαση …

                              Βοήθησε με… 

                            Ελευθέρωσε με…......................

.................................................................................................................................................................

Είχα κρυμμένο στην καρδιά μου ...

έναν ήλιο...

στην μοναξιά μου ...

για να τον έχω φίλο...

και περπατούσα ...

στη ζωή...

ελπίζοντας πως θα φανεί...

πριν το τέλος...

τ'όνειρο να μην χαθεί...

'Οπου κι αν πάω...

εισαι μαζί μου...

να θές ...

να πάρεις κρυφά το φιλί μου...

Όπου κι αν είμαι...

είσαι κοντά μου...

ταξίδια στ'αστέρια με κάνεις...

καρδιά μου...

Είσαι το μυστικό μου...

εσύ...

καλά κρυμμένο...

όνειρο ζωής...

ταξίδι μαγεμένο...

της μοίρας μου ...

εσύ...

η τελευταίας της ευχή...

κ δεν θ'αφήσω ...

να χαθεί ...

ούτε στιγμή....

Όπου κι αν πάω ...

είσαι μαζί μου...

να θές...

να πάρεις κρυφά το φιλί μου...

Όπου κι αν είμαι είσαι κοντά μου...

ταξίδια στ'αστέρια με κάνεις καρδιά μου......

                            

.................
.................



οταν σ'αγκαλιασα...

ενιωσα το σωμα σου...

να τρεμει...

να λιωνει...

μεσα στο σωμα μου...

ενιωσα ολη την φυση να φωτιζει...

ειδα τον ηλιο...

την γη...

να παρατηρουν...

εμας...

τον σημαδεμενο ημνο του ερωτα...

ενιωσα την αγαπη να  διαπερνα...

σε καθε κυψελη του κορμιου μου...

οταν σ αγκαλιασα...

ολος ο κοσμος...

ηταν δικος μου...

ολα μου εμιαζαν ομορφα...

γενηθηκε μια νεα ζωη...

 η αγκαλια μας ...

μας εδωσε ζωη...

ηταν η αρχη για μια νεα αυγη...

γενηθηκε ενας νεος ηλιος...

ηταν η αρχη μιας νεας ζωης...

 η αρχη μιας ευτυχιας...

 η αρχη των επιθυμιων μας...

των ονειρον μου...

χωρις τελος...

οταν αγκαλιασα εσενα...

ειδα τα δακρυα των ματιων μου...

ειχαν το χρωμα του ουρανιου τοξου...

κι ενιωσα της καρδιες μας ...

σαν δυο μουσικα οργανα...

να παιζουν ...

την συμφωνια της αγαπης μας...

της σημαδεμενης μας αγαπης...

οταν αγκαλιασα εσενα...

ενιωσα την ευχαριστηση και την επιθυμια...

να σ'αγκαλιασω για ολη τη ζωη ...

κι ακομα μεγαλυτερη η ευχαριστηση μου...

οταν μου ειπες...

θα σε κρατω στην αγκαλια μου για μια ζωη...

το πρωινο εκεινο ...

ο ηλιος ηταν ...
ποιο ομορφος απο ποτε........!!!

...................................................................................................................................................................

Εις το ονομα της Αγαπης...
Γινονται τα μεγαλυτερα εγκληματα Μισους...

Εις το ονομα του Ψευδους...
Αγνοουμε τις καθαρες αληθειες...

Εις το ονομα της Πλανης...

φοραμε κουστουμι κακοραμενο τις ηθικες... ασπιδες...

Παιζοντας με τους ανιδεους ανθρωπινους διακοπτες...

Εις το ονομα της ανηθικοτητας…
Παθαινουμε επιλεκτικη αμνησια...
και μιλώντας ...

για ηθική...

πειθομαστε πως ακουμε...

τα μεγαλυτερα βολικα παραμυθακια...

Εις βαρος μας τα λενε...

πάντα...

οι"ψευτρες μαγισσες ,

οι κακοι...

και κατι δ ι χ α σ μ ε ν α αξιολυπητα μοιρακια..."


Εις το ονομα της Ηθελημενης Απεχθειας...
Επικαλυπτουμε με Σκατα τα ευαλωτα εκμαγεια...

Τα κατανταμε Μαυσωλεια...

Εις το ονομα του «λανθανοντος ερωτισμου»
Αποκαλουμε Ερωτικο το Ανθρωπινο...

Εις το ονομα της Ελευθεριας...
Σκλαβωνουμε τις λεξεις ...

τις στοιχιζουμε...

κι υστερα τις στελνουμε στον διαολο...

σαν τα αποδημητικα πουλια...

Εις το ονομα της σκλαβιας...
Φοραμε δεσμα απο ηθικες αλυσιδες!

Και κατι βολικες ...

πολυ βολικες ...

ραμενες στο νουμερο μας...

μαλλινες ωτοασπιδες...

Ετσι η ζωη μας περναει…
Και χανεται...
αφηνοντας μας γερασμενους...

Μονους...
κι απανθρωπους...
Σε ένα καλουπι κακοτεχνο χυμενους …


Να αναρρωτιομαστε ...
Αν η μοναξια που ουρλιαζει...
Είναι η δικη μας …
Η του κακομοιρου του διπλανου…
Του αμοιρου μας γειτονα!

Υστερα...

αχ ύστερα...

κοιμομαστε στα πουπουλενια μας σεντονια ...

Ησυχοι ...
πως καναμε το καλυτερο για τον εαυτο μας…

Και ναι ευχαριστωντας αυτους που

μας "παροτρυναν"...

και μας ανοιξαν τα ματια...

φορωντας μας...

τις δικες τους ...

σκουριασμενες παρωπιδες...

Για το καλο μας!

......................................................................................................................................

 

 

 

 

 

Θα παρω την σκια μου από πίσω...

Θα κυνηγήσω κάθε της χνάρι...

σ’ έναν απάτητο δρόμο θα πατήσω...

θα την στέλνω μπροστά...

θα μένω πίσω...

να της κρατώ το λυχνάρι.

Να φωτίζω έναν δρόμο αδιάβατο...

Να παραβώ έναν νόμο απαράβατο...

Το κλειδί που κρατάει σφιχτά...

να της κρύψω...

να το πετάξω...

και να κάνω μια ευχή ...

να την κρύψω στο συρτάρι...

Θα της λύσω τη θηλιά που...

τη στενεύει...

Θα της φορέσω ρούχα ακριβά...

Αυτή να γελάει και να με κοροιδεύει...

Θα επιμείνω...

να τη μάθω να χορεύει ξανα...

Θα την μάθω να αγαπάει τα φιλιά...

Θα κουρσέψω τις νότες...

Να σκαρώσω ένα τραγούδι αγαπημένο...

πολύτροπο ...

Εναν άγγελο...

μόνο να πλανέψω στη γη...

να του χαρίσω δυο νότες...

για το όμορφο...

σαν τ' απάτητο χιόνι...

που δεν λασπώνει στη γη.......................

....................................................................................................................................................






Θελω να μεινω στην αγκαλια σου...
μεχρι τα δαχτυλα μου...
να αφησουν στην πλατη σου...
μικρα σημαδια ...
Να μοιαζουν κοκκινες ...
στιγμες μονο δικες μου...
στο λατρεμενο σου κορμι...
Να νιωσω το δερμα σου ...
να ανατριχιαζει...
και να θολωνουν τα ματια σου απο προσμονη.
Να τα σκεπαζει σαν χνουδι ολα η σιωπη .
Το ξερω πως λατρευεις τη δικη της μουσικη.
Δεν ειναι ο ερωτας .
Ειναι η ψυχη μου αυτη που γραφει τα τραγουδια μου.
Ειν' ο θυμος που αλλοτε με παρασερνει..κι η δυναμη σου να μου ηρεμει οτι αγριευει στο τοπιο που μου παιρνει τις στιγμες ..και με θερμαινει.
Τις κανει αλλοκοτα φεγγαρια γεμισμενα.
Ειναι η αγκαλια σου ...που μονωνει τη διαβρωτικη υγρασια εξω απο τα ερμητικα κλειστα παραθυρα ..και συντροφευει τη βροχη στα τζαμια ...και κεινη των ματιων μου την ανελεητη ροη ,καθε που φευγεις βιαστικα ..να μη τη δεις .
Ενας κοκος ιδρωτα που ποτιζει τους αρμους.
Η γατα η αναπαυτικα καθήμενη στο φόντο.
Μια διαμαντενια χτενα στα μαλλια ..που στην αφηνω τυχαια στο μαυρο σου σακακι ..μια φευγαλεα μυρωδια στο ατσαλακωτο σου πετο ,
που χαμογελαστος ισιωνεις φευγοντας .. καθε που η πολη σε καταπινει μακρυα ..με ενα βημα βιαστικο και ανεμελο που λατρευω..
κι ας σε παιρνει.
Εξω ..η νυχτα αναστεναζει και μουλιαζει στη βροχη .
Σ αυτην την αγκαλια ..
εχω αγαπησει παραφορα το φως,
το λιγοστο,
απο τα παραθυρα τους σκοτεινους χειμωνες ..
Ασε με,
κλεινω τα ματια και κοιμαμαι ..
μικρη πληγη στο στηθος σου που δεν πονα
κι ενα σημαδι σου
που κρυβουν στο πισω μερος του λαιμου μου
τα μαλλια.
οσο αγριευει χειμωνιατικα ο ανελεητος καιρος...
δεν φοβαμαι............

................................................................................................................................................

 

 

 

 

Tα πιο όμορφα μου ταξίδια...

τα αγγίγματα ...

στου κορμιού σου τις κοιλάδες...

Τα πιο ομορφα δωρα ...

τα σύννεφα ...

Εκεινα σε τράβηξαν ...

την ωρα που εψαχνες ...

 δυο ατίθασες κρυσταλλωμένες νιφάδες...

Το είχαν σκάσει ...

απο του Πυργου σου την πηγη...

λιγο πριν να τις λυώσει η βροχή...

Τα πιο όμορφα μάτια ...

τα δικά σου ...!

μια ματιά γαληνημενη...

απο της μέρας μας τα κύματα...

κι εγω προστατευμένος ...

στην σκια σου...

ειμαι εδω...

κοντά σου...

Παμε ...

θα σε παρω απο το χέρι ...

μαζί μου...

να σε πάω σε μέρη απάτητα ...

που μονο εσύ να γνωρίζεις ...

σήμερα...

εχεις πάρει την ψυχή μου...........