...................................................................................................................................................................

Εις το ονομα της Αγαπης...
Γινονται τα μεγαλυτερα εγκληματα Μισους...

Εις το ονομα του Ψευδους...
Αγνοουμε τις καθαρες αληθειες...

Εις το ονομα της Πλανης...

φοραμε κουστουμι κακοραμενο τις ηθικες... ασπιδες...

Παιζοντας με τους ανιδεους ανθρωπινους διακοπτες...

Εις το ονομα της ανηθικοτητας…
Παθαινουμε επιλεκτικη αμνησια...
και μιλώντας ...

για ηθική...

πειθομαστε πως ακουμε...

τα μεγαλυτερα βολικα παραμυθακια...

Εις βαρος μας τα λενε...

πάντα...

οι"ψευτρες μαγισσες ,

οι κακοι...

και κατι δ ι χ α σ μ ε ν α αξιολυπητα μοιρακια..."


Εις το ονομα της Ηθελημενης Απεχθειας...
Επικαλυπτουμε με Σκατα τα ευαλωτα εκμαγεια...

Τα κατανταμε Μαυσωλεια...

Εις το ονομα του «λανθανοντος ερωτισμου»
Αποκαλουμε Ερωτικο το Ανθρωπινο...

Εις το ονομα της Ελευθεριας...
Σκλαβωνουμε τις λεξεις ...

τις στοιχιζουμε...

κι υστερα τις στελνουμε στον διαολο...

σαν τα αποδημητικα πουλια...

Εις το ονομα της σκλαβιας...
Φοραμε δεσμα απο ηθικες αλυσιδες!

Και κατι βολικες ...

πολυ βολικες ...

ραμενες στο νουμερο μας...

μαλλινες ωτοασπιδες...

Ετσι η ζωη μας περναει…
Και χανεται...
αφηνοντας μας γερασμενους...

Μονους...
κι απανθρωπους...
Σε ένα καλουπι κακοτεχνο χυμενους …


Να αναρρωτιομαστε ...
Αν η μοναξια που ουρλιαζει...
Είναι η δικη μας …
Η του κακομοιρου του διπλανου…
Του αμοιρου μας γειτονα!

Υστερα...

αχ ύστερα...

κοιμομαστε στα πουπουλενια μας σεντονια ...

Ησυχοι ...
πως καναμε το καλυτερο για τον εαυτο μας…

Και ναι ευχαριστωντας αυτους που

μας "παροτρυναν"...

και μας ανοιξαν τα ματια...

φορωντας μας...

τις δικες τους ...

σκουριασμενες παρωπιδες...

Για το καλο μας!

......................................................................................................................................

 

 

 

 

 

Θα παρω την σκια μου από πίσω...

Θα κυνηγήσω κάθε της χνάρι...

σ’ έναν απάτητο δρόμο θα πατήσω...

θα την στέλνω μπροστά...

θα μένω πίσω...

να της κρατώ το λυχνάρι.

Να φωτίζω έναν δρόμο αδιάβατο...

Να παραβώ έναν νόμο απαράβατο...

Το κλειδί που κρατάει σφιχτά...

να της κρύψω...

να το πετάξω...

και να κάνω μια ευχή ...

να την κρύψω στο συρτάρι...

Θα της λύσω τη θηλιά που...

τη στενεύει...

Θα της φορέσω ρούχα ακριβά...

Αυτή να γελάει και να με κοροιδεύει...

Θα επιμείνω...

να τη μάθω να χορεύει ξανα...

Θα την μάθω να αγαπάει τα φιλιά...

Θα κουρσέψω τις νότες...

Να σκαρώσω ένα τραγούδι αγαπημένο...

πολύτροπο ...

Εναν άγγελο...

μόνο να πλανέψω στη γη...

να του χαρίσω δυο νότες...

για το όμορφο...

σαν τ' απάτητο χιόνι...

που δεν λασπώνει στη γη.......................

....................................................................................................................................................






Θελω να μεινω στην αγκαλια σου...
μεχρι τα δαχτυλα μου...
να αφησουν στην πλατη σου...
μικρα σημαδια ...
Να μοιαζουν κοκκινες ...
στιγμες μονο δικες μου...
στο λατρεμενο σου κορμι...
Να νιωσω το δερμα σου ...
να ανατριχιαζει...
και να θολωνουν τα ματια σου απο προσμονη.
Να τα σκεπαζει σαν χνουδι ολα η σιωπη .
Το ξερω πως λατρευεις τη δικη της μουσικη.
Δεν ειναι ο ερωτας .
Ειναι η ψυχη μου αυτη που γραφει τα τραγουδια μου.
Ειν' ο θυμος που αλλοτε με παρασερνει..κι η δυναμη σου να μου ηρεμει οτι αγριευει στο τοπιο που μου παιρνει τις στιγμες ..και με θερμαινει.
Τις κανει αλλοκοτα φεγγαρια γεμισμενα.
Ειναι η αγκαλια σου ...που μονωνει τη διαβρωτικη υγρασια εξω απο τα ερμητικα κλειστα παραθυρα ..και συντροφευει τη βροχη στα τζαμια ...και κεινη των ματιων μου την ανελεητη ροη ,καθε που φευγεις βιαστικα ..να μη τη δεις .
Ενας κοκος ιδρωτα που ποτιζει τους αρμους.
Η γατα η αναπαυτικα καθήμενη στο φόντο.
Μια διαμαντενια χτενα στα μαλλια ..που στην αφηνω τυχαια στο μαυρο σου σακακι ..μια φευγαλεα μυρωδια στο ατσαλακωτο σου πετο ,
που χαμογελαστος ισιωνεις φευγοντας .. καθε που η πολη σε καταπινει μακρυα ..με ενα βημα βιαστικο και ανεμελο που λατρευω..
κι ας σε παιρνει.
Εξω ..η νυχτα αναστεναζει και μουλιαζει στη βροχη .
Σ αυτην την αγκαλια ..
εχω αγαπησει παραφορα το φως,
το λιγοστο,
απο τα παραθυρα τους σκοτεινους χειμωνες ..
Ασε με,
κλεινω τα ματια και κοιμαμαι ..
μικρη πληγη στο στηθος σου που δεν πονα
κι ενα σημαδι σου
που κρυβουν στο πισω μερος του λαιμου μου
τα μαλλια.
οσο αγριευει χειμωνιατικα ο ανελεητος καιρος...
δεν φοβαμαι............

................................................................................................................................................

 

 

 

 

Tα πιο όμορφα μου ταξίδια...

τα αγγίγματα ...

στου κορμιού σου τις κοιλάδες...

Τα πιο ομορφα δωρα ...

τα σύννεφα ...

Εκεινα σε τράβηξαν ...

την ωρα που εψαχνες ...

 δυο ατίθασες κρυσταλλωμένες νιφάδες...

Το είχαν σκάσει ...

απο του Πυργου σου την πηγη...

λιγο πριν να τις λυώσει η βροχή...

Τα πιο όμορφα μάτια ...

τα δικά σου ...!

μια ματιά γαληνημενη...

απο της μέρας μας τα κύματα...

κι εγω προστατευμένος ...

στην σκια σου...

ειμαι εδω...

κοντά σου...

Παμε ...

θα σε παρω απο το χέρι ...

μαζί μου...

να σε πάω σε μέρη απάτητα ...

που μονο εσύ να γνωρίζεις ...

σήμερα...

εχεις πάρει την ψυχή μου...........

...................................................................................................................................................................... 






Δεν ξέρω ...

αυτή τη νύχτα στον κήπο μου ...
ακους τη μουσική?
γρατσάρει μια χορδή ...
θα της μιλήσω να ξορκίσω τη σιωπή...

Τι άλλο να πω πεισματάρα χορδή για να παίξεις ?
Πάει καιρός που όλα στα έχω πει ...
Σου έχω δωρίσει...
το νόημα από τις λέξεις...
έχεις φιλιώσει το φεγγάρι με τη γη...
έχεις μερώσει ...
τον αέρα ...
που σε κυβερνά και δεν σε φτάνω...
έχεις θεριέψει ...
τη φωτιά ...
που μου καίει την ψυχή...
και τη δική μας βροχή...
Έχεις πλανέψει ξωτικά θυμωμένα...
έχεις γητέψει ταξιδιάρικα πουλιά...
έχεις μαντέψει ...
τα κρυφά μου και τα φυλαγμένα ...
Μου έχεις κλέψει ...
απο το στόμα τη μιλιά...
τη λαλιά ...
με ταξιδεύεις ...
μακριά ...
σε ταξίδια κρυμμένα... 
μυστικά...
και με μερώνεις στην αγκαλιά σου...
Κλείσε ...
Κλείσε τα μάτια όπως ξέρεις...
θα σκύψω να σου υποσχεθω σιγανά...
σε λίγα χρόνια μπορεί κι ανάποδα μετρημένα...
θα έρθω...
να σε βρω...
κρυμμένη στα βιβλία...
μικρή μου σπίθα και πυρκαγιά...
Ανασεμιά...
θυμωμένη καρδιά μου...
φλόγα κλειδωμένη-και της ζωής μου πεθυμια...
Μένω ...
να σκαρώνω κάτι ρίμες...
μισές και ταραγμένα γραμμένες στη ψυχή μου ...
Το μυαλό μου να ρισκάρω ν΄ανταμώσω στις γωνίες,και στων τοίχων τις σκιές και τις εστίες...
Εκεί θα σε βρώ...
να σου μιλήσω...
όσο θα λείπεις και θα αργώ να σε φιλήσω...
Μένω...
να φιλιώνω στα πικρά...
να σου θυμώνω...
να σφαλίζω...
τα μάτια στις σιωπές... 
τα χείλη απο πείσμα να ματώνω ...
Να βουρκώνω ...
να ονειρεύομαι πως σε κρατάω και σε γεύομαι ...
Κι αφού με κάθε σου κουβέντα...
έχεις αφοπλίσει τους κακούς μου εαυτούς...
με ορκισμένο έλεγχο...
σε ξάστερο δικό σου ουρανό ...
να μεγαλώνω...
Μα να θυμάσαι ...
όσες νύχτες θα μου λείπεις ...
δέκα είναι οι ευχές ...
Κι άλλες τόσες ...
στους κορμούς θα χαρακώνω το χρησμό
σε προσευχές ...
Η δικιά σου η μαγεία ...
η ευλογία ...
μοναχά που σ' αγαπώ ...
μερώνω............

.........................................................................................






Να με κοιτας...

κι οσο κοιτας ...
θα χορευω...
σε εναν αεναο χορο... 
 χωρις διαβασμενα βηματα...

Σ' ενα τραγουδι...
που απο τα χειλη σου κλεβω...
το κανω ευχουλα...
και το στελνω στα κυματα...
Το κανω μικρο κεραμιδι...
σε απομερο καλυβι φτωχου κηπουρου...
Το κανω πετραδι...
σε ακριβο δαχτυλιδι ερωτευμενου αγαπητικου...
Το κανω κυμα ...
να σε συναντησει σε βραχια αποτομα ...
Το κανω βροχη του οκτωμβρη ...
σε διψασμενες ριζες...
και δακρυα μοναχικου ναυαγου...
σε μερη αφιλοξενα...

Φροντιδα το κανω...
στης ψυχης σου τα εσωτερα...
 
Καμια φορα θελω να χαιδεψω τους τοιχους...
Εκει κατοικει η δικη μας σιωπη... 
Η δυνατη ...
Αναπνεει σ΄ενα γεμάτο απο μένα στέρνο ...
και μια αγκαλια μου σφιχτη...
στο σφιχτο σου κορμι ...

Κι αλλες φορες μ΄ενα δοξάρι μαγεμένο...
θελω να κοιμησω ...
τις ωρες σε νυσταγμενα φεγγαρια...
αξημερωτα...
να τις κρατησω ακινητες...
σαν δωρο ανεκτιμητες...  
εγω ... 
ο χορευτης σε εναν χορο δικο σου...  
να μου μαθαινεις τα βηματα.............

.......................................................................................................................................................................

Σε αγαπώ...
Κι εγώ...
Μα ήρθε ο χειμώνας και θα χαθώ...
Δε θα σε αφήσω...
Δεν μπορείς...
Μπορώ...
Είμαι το σύννεφο...
εγώ θα σε ποτίζω κάθε μέρα...
Θα σε προσέχω...
Δε θα αντέξω το κρύο...
Σε παρακαλώ, μην κλαις...
Είμαι στη γη...κι εσύ στον ουρανό...
Η αγάπη δεν έχει όρια...
Μα είσαι τόσο μακριά...
Γι αυτό σε αγαπώ πιο πολύ...
είσαι το λουλούδι μου...
Υπόσχομαι να ξαναγυρίσω...
 Δε θα σε αφήσω να μαραθείς...
Δεν μπορείς...
αέρας παγωμένος θα φυσήξει και δε θα αντέξω...
Θα παλέψω μαζί του...
Θα παλέψω και με τον αγέρα και με το κρύο και με ό,τι σε τρομάζει...
δε θα σ αφήσω...
Κρυώνω...
Σε παρακαλώ...άντεξε!
Συγνώμη...
Πάρε τις στάλες μου και πιες ...
πιες...
Κρυώνω τόσο πολύ...
Μη...
Ένα πέταλο...
Φύσηξε αγέρα να το στείλεις ψηλά...
Φύσηξε να φτάσει το δικό μου σύννεφο...
φυλαχτό να το κρατήσει...
Θα σε περιμένω...
είσαι η αγάπη μου...
Υπόσχομαι ...
θα γυρίσω ...

Φούσκωσε τα πνευμόνια του ο αγέρας...
πέταξε το πέταλο ψηλά...
το έκλεισε στην αγκαλιά του το σύννεφο...
Πέρασαν οι μήνες...
 το λουλούδι άρχισε ξανά να μεγαλώνει...
να γεμίζει με λαχτάρα και χρώματα την καρδιά του σύννεφου που τόσο καιρό το περίμενε...
Κι εκείνο ...
το κοιτούσε και το πότιζε κάθε μέρα...
με τα δάκρυά του...
Ήθελε τόσο να το αγκαλιάσει...
Λυπήθηκε ο αγέρας...
το σύννεφο και φύσηξε δυνατά να στείλει ψηλά το λουλούδι ...
στην αγκαλιά που ανήκε...
Θα πεθάνω χωρίς χώμα...
Θα γίνω εγώ το χώμα σου...
Μπορείς;
Βαμβάκι θα γίνω να ριζώσεις...
Μπορείς;
 Ναι...
Η αγάπη μπορεί...
Ρίζωσε το λουλούδι στο σύννεφο και δεν ξαναχώρισαν ποτέ...
Γη και ουρανός ένα...
Αγάπη τους ένωσε.........

....................................................................................................





ειπα να βγω...
να ριξω μια ματια στον κοσμο ...
χωρις εσενα να περνας απο τ μυαλο μου...
κ ενιωσα ενα κενο ενα μονοπατι...
χωρις να ξερω που παω...
κι ομως ησουν εκει...
με περιμενες...
μου εδωσες το χερι...
με κρατησες...
και μου ειπες...
εδω ειμαι...

ΓΙΑ ΣΕΝΑ ... 

μη με ξεχνας ... 

ΣΕ ΘΕΛΩ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ...
 
μην κουραστεις να μ αγαπας...
οσο και να θελω να σου πω ποσο σαγαπω δεν μπορω...
 
ΑΓΑΠΑΜΕ ΑΝ ΤΟΛΜΑΣ...
 
αν μπορεις ...
να αντεξεις αυτα που σου λεει η καρδια σου...
τα θελω σου...
αν αντεχεις μακρυα μου...
αν μπορεις να δεχθεις οτι νιωθεις...
εστω και το ελαχιστο που μπορεις να δωσεις...
οσο και να το πολεμας εγω θα ειμαι μεσα σου...
εγω θα υπαρχω...
στην καρδια σου...
στην ψυχη σου...
 
ΜΟΝΟ ΕΓΩ...
 
δεν πιστευα ποτε οτι θα κυριαρχησεις μεσα μου...
κι ομως...
ενιωσα την ψυχη σου... 

ΤΗΝ ΛΑΤΡΕΨΑ...
 
ενιωσα τον χτυπο της ΚΑΡΔΙΑΣ ΣΟΥ...
περασε ο ρυθμος της ΜΕΣΑ ΜΟΥ...
και ετσι ξεκινησε μια αγαπη...
δυνατη και δεμενη οπως η στερια με τη θαλασσα...
σε εβαλα εκει που ανηκεις...
ΕΛΠΙΔΕΣ ...
 για ενα ομορφο υπογειο... 
ΟΥΡΑΝΟ...
ΤΥΧΑΙΑ ...
ΑΠΡΟΣΜΕΝΑ... 
ηρθες...
ενιωσες τα ΠΑΝΤΑ...
και μπορεσες να μαθεις ποσο σε χρειαζομαι...
στη ζωη μου...

ΑΓΑΠΑΜΕ...ΤΟΛΜΑΣ???????

         ...............................................................

Aπαλή μουσική...

Φλόγες κεριών...

Το άρωμα βανίλιας περιφέρεται στο χώρο...

Το laptop στο κρεβάτι και εγώ να γράφω όσα τελικά θα μείνουν πάλι κάπου κρυμμένα...

Μέρες περνάνε...
Έρχονται και φεύγουν και τι αλλάζει;

Πάνω και κάτω...
Ευτυχία και στασιμότητα...

Ο χρόνος είναι τόσο ύπουλος...

Σε κάνει να πιστεύεις πως σε μεταχειρίζεται καλά, όλα φαίνονται εύκολα να τα υπολογίσεις...

Μα μια στιγμή να κοιτάξεις πίσω θα δεις το πόσο πολύ μεταβλητό είναι όλο αυτό που ζεις...

Οι τελευταίες μέρες κρύβουν μια μοναξιά...
ίσως και χωρίς ιδιαίτερο λόγο...

Σκέψεις πραγμάτων που δεν ισχύουν απλά υπάρχουν για να σε παιδεύουν...

Πάλι πίσω δηλαδή...

Η βροχή και η συννεφιά τελικά μπορούν να σου βγάλουν την απαισιοδοξία που κρύβεις στο άψε-σβήσε...

Ποιός το λέει αυτό ε;!

Το πιο όμορφο και θετικό πάντως απ'όλα αυτά είναι το μετά...

Η επόμενη μέρα...

Αυτή της λιακάδας και της άλλης οπτικής των πραγμάτων...

Όταν πια έχεις ηρεμήσει απο ούτε κι εσύ ξέρεις τι...

Ότι κι αν ήταν πέρασε όμως...

Μαζεύεις...
πνίγεσαι...
ξεσπάς...
αποφορτίζεσαι...

Βροχή...
σκοτεινιά...
κι ύστερα ένας μεγάλος ήλιος ...
σαν αγκαλιά...
βγαίνει και σε ζεσταίνει...

Ίσως είναι ένας τρόπος για να προχωράς...

Ένας κύκλος που σε βοηθά να πηγαίνεις... παρακάτω...
περνώντας απο ένα στάδιο που σε κάνει πιο δυνατό στη συνέχεια......

ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΝΑ ΕΧΕΤΕ.....Μ'ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΑ.....!!!

        ..............................................





Κάπως έτσι θα έπρεπε να περιγράφεται η ζωή...

Εύθραυστη...
Και το ξεχνάμε...

Αυτό είναι και το λάθος μας...
Είμαστε τόσο αγνώμονες...

κάνουμε σχέδια...

τρέχουμε να προλάβουμε ανούσια πράγματα...

αφήνουμε την καθημερινότητα να μας περικυκλώσει ...

και κάπου εκεί...

ίσως κάποτε θυμηθούμε πόσο τυχεροί είμαστε που ζούμε...

Είναι στιγμές που αφήνομαι...

Απολαμβάνω τα πάντα γύρω μου σαν να τα βλέπω για πρώτη φορά...

Μπορεί να είναι τα ίδια πράγματα...

το θέμα όμως είναι πως συχνά...

στεκόμαστε...

τυφλοί και τίποτα δεν διαπερνά τις αισθήσεις μας...
Δεν είναι όμως κρίμα να έχεις μπροστά σου μια ζωή με τα όποια καλά και άσχημα της και να ξεχνάς να τη ζεις;

Θέλω να τη ζήσω και πιστεύω πως μπορώ να το κάνω και φυσικά θα το κάνω!!
Τίποτα δεν μένει όπως έχει...

όλα αλλάζουν ...

μεταβάλλονται ...

αλλά με λίγη προσπάθεια και χαμόγελο μπορώ να το πετύχω...
 Το μόνο που χρειάζομαι είναι λίγος αυθορμητισμός και αισιοδοξία παραπάνω!!
Σε όποιον περισσεύει ας φέρει λίγο και από δω!!

Περπατούσα πριν καιρό σε ένα χωματόδρομο λίγη ώρα πριν δύσει ο ήλιος και μπροστά μου βρισκόταν ένα ψηλό βουνό...
Στην απότομη άκρη μιας πλαγιάς του... σχεδόν στην κορυφή...
 βρισκόταν ένα δέντρο...
 γερμένο...
 ολομόναχο...
 μα φαινόταν τόσο περήφανο!
Το ζήλεψα αυτό το δέντρο και θα'θελα να ήμουν στη θέση του...
Να έχω ολόκληρη την θέα της θάλασσας και του ορίζοντα μπροστά μου και ανάμεσα από τα κλαριά μου να περνούσε ο δροσερός αέρας...
 Να μπορούσα να είχα την ελευθερία του και το προνόμιό του να βρίσκεται εκεί ψηλά έστω και μοναχό μα ευτυχισμένο...
Μπορεί να σας φανεί παράξενο αλλά και που το σκέφτομαι με κάνει χαρούμενο και νιώθω τόσο ζωντανος μέσα μου..........

           ............................................................




Η αγάπη είναι σαν ένα πουλί που πετάει...

Η αγάπη φέρνει την ελευθερία...

 Και μια αγάπη που δεν φέρνει ελευθερία δεν είναι αγάπη...

Η αγάπη δεν είναι επιβολή...

Πως μπορείς να επιβληθείς σε εκείνη-ον που αγαπάς; 

Πως μπορείς να την-ον έχεις εξαρτημένη-ο και να εξακολουθείς να την-ον αγαπάς; 

Αλλα αυτό συμβαίνει συνέχεια στον κόσμο...

στο όνομα της αγάπης...

Μια απληστία για δύναμη, για το πώς θα επιβληθείς στον άλλον...

Φυσικό είναι να μην επιτρέπεται η ανεξαρτησία... Γίνεται κάθε προσπάθεια, ώστε η-ο άλλη-ος να είναι το αντίγραφο σου...

Φοβάσαι την ελευθερία της-ου άλλης-ου, γιατί η ελευθερία δεν ελέγχεται και την ελευθερία δεν μπορείς να την προβλέψεις...

Γι’ αυτό, οι υποτιθέμενες αγάπες προσπαθούν με κάθε τρόπο να καταστρέψουν την ελευθερία... Και από τη στιγμή που η ελευθερία καταστρέφεται, η αγάπη πεθαίνει...Η αγάπη είναι πολύ εύθραυστη, σαν το τριαντάφυλλο...

Πρέπει να το αφήσεις να χορέψει στη βροχή... στον αέρα...

στον ήλιο...

Η αγάπη είναι σαν ένα πουλί που πετάει...

Η ελευθερία του είναι ολόκληρος ο ουρανός... Μπορείς να πιάσεις το πουλί, να το βάλεις σε ένα όμορφο χρυσό κλουβί και να φαίνεται ότι είναι το ίδιο πουλί που πετούσε ελεύθερα και είχε όλο τον ουρανό δικό του...

Αλλά μόνο θα φαίνεται ότι είναι το ίδιο πουλί, δεν θα ‘ναι το ίδιο...

Θα το έχεις σκοτώσει...

Του έκοψες τα φτερά...

Του στέρησες τον ουρανό...

Και τα πουλιά δεν νοιάζονται για το χρυσάφι σου...

Όσο πολύτιμο και αν είναι το κλουβί σου, είναι σκλαβιά...

Αυτό ακριβώς κάνουμε με την αγάπη μας: Φτιάχνουμε χρυσά κλουβιά...

Φοβόμαστε επειδή ο ουρανός είναι απέραντος...

Ο φόβος είναι ότι το πουλί μπορεί να μην επιστρέψει...

Για να το ελέγχεις, πρέπει να είναι φυλακισμένο... 
Να πως η αγάπη γίνεται γάμος...

Η αγάπη είναι ένα πουλί που πετάει...

Ο γάμος είναι ένα πουλί σε χρυσό κλουβί...

Και βέβαια το πουλί δεν μπορεί ποτέ να σε συγχωρέσει...

Έχεις καταστρέψει όλη του την ομορφιά...

όλη του την χαρά...

όλη του την ελευθερία...

Κατάστρεψες την ψυχή του...

Είναι μόνο ένα νεκρό αντίγραφο...

Έχεις όμως σιγουρέψει ότι δεν μπορεί να σου φύγει, ότι θα είναι πάντα δικό σου, ότι και αύριο θα είναι δικό σου, και μεθαύριο…

Οι εραστές είναι πάντα φοβισμένοι...

Ο φόβος υπάρχει επειδή η αγάπη έρχεται σαν τον άνεμο...

Δεν μπορείς να την κατασκευάσεις...

δεν είναι κάτι που φτιάχνεται...

Έρχεται!

Αλλά ότι έρχεται μόνο του μπορεί να φύγει και μόνο του...

Είναι φυσικό επακόλουθο... 
Η αγάπη έρχεται και λουλούδια ανθίζουν μέσα σου...

τραγούδια γεννιούνται στην καρδιά σου...

η επιθυμία να χορέψεις…

αλλά με έναν κρυφό φόβο...

Τι θα γίνει αν αυτό το αεράκι που ήρθε σε εσένα δροσερό και μυρωδάτο σ’ αφήσει αύριο;

Επειδή εσύ δεν είσαι η πεμπτουσία της ύπαρξης...

Και το αεράκι είναι μονάχα φιλοξενούμενος...

Θα μείνει μαζί σου όσο αισθάνεται και κάθε στιγμή μπορεί να φύγει...

Αυτό φοβίζει τους ανθρώπους και γίνονται καταπιεστικοί...

Αρχίζουν να κλείνουν πόρτες και παράθυρα για να κρατήσουν τον αέρα μέσα...

Αλλά όταν οι πόρτες και τα παράθυρα είναι κλειστά, ο αέρας δεν είναι ίδιος...

Η δροσιά χάνεται...

η ευωδιά χάνεται...

Γρήγορα γίνεται αποκρουστικός...
Χρειάζεται ελευθερία και του την πήρες...
Δεν είναι παρά κάτι νεκρό...
Στο όνομα της αγάπης, οι άνθρωποι κουβαλούν ο ένας το πτώμα του άλλου και αυτό το ονομάζουν γάμο...
Και για να κουβαλάς πτώματα πρέπει να πας σε μια δημόσια υπηρεσία να το νομιμοποιήσεις...
 Η αγάπη δεν επιτρέπει το γάμο...
 Σε ένα αυθεντικό κόσμο, δεν θα υπάρχει γάμος... Πρέπει κανείς να αγαπά, να αγαπά έντονα, να αγαπά ολοκληρωτικά και να μην ανησυχεί για το αύριο...
 Αν η ζωή ήταν γεμάτη ευδαιμονία μέχρι σήμερα, τότε έχε εμπιστοσύνη ότι θα είναι ακόμα πιο όμορφη και με μεγαλύτερη ευδαιμονία αύριο...
 Όσο η εμπιστοσύνη σου μεγαλώνει, η ζωή γίνεται όλο και πιο γενναιόδωρη...
 Θα σε αγκαλιάσει περισσότερη αγάπη...
 Θα σου έρθουν περισσότερα λουλούδια χαράς και έκστασης...
Ότι γνώρισες στο όνομα της αγάπης, δεν ήταν αγάπη...
 Μπορεί να ήταν ένα κόλλημα, μπορεί να ήταν μια βιολογική έλξη, μπορεί να ήταν μια συνομωσία ορμονών εναντίον δύο ατόμων, αλλά δεν ήταν αγάπη...
 Γνωρίζεις την αγάπη για πρώτη φορά, επειδή το μοναδικό μέτρο κρίσης είναι ότι η ελευθερία σου μεγαλώνει...
 ότι η ανεξαρτησία σου σταθεροποιείται... ενσωματώνεται...
 αποκρυσταλλώνεται...
 Αυτό είναι το μοναδικό μέτρο να κρίνεις ότι η αγάπη σε εμπιστεύτηκε, ότι η αγάπη φιλοξενήθηκε στην καρδιά σου...
Και ποιος νοιάζεται για το αύριο;
 Οι άνθρωποι που ασχολούνται με το αύριο είναι οι άνθρωποι που δεν έχουν το σήμερα...
 που είναι δυστυχισμένοι αυτή τη στιγμή και προσπαθούν να το κρύψουν...
 να το αγνοήσουν με την ελπίδα...
 με το όνειρο του αύριο...
 Αλλά το αύριο δεν έρχεται ποτέ...
 Αυτή είναι μια από τις δυσκολίες...
 Είναι πάντα το σήμερα που έρχεται...
 Και συνηθίζεις να είσαι δυστυχισμένος σήμερα με το να ελπίζεις να επιθυμείς και να ονειρεύεσαι το αύριο...
 Η ζωή σου έχει ξεφύγει...
 Οι άνθρωποι είναι τόσο συνηθισμένοι στο αύριο ώστε δεν σκέφτονται μονάχα το αύριο αυτής της ζωής...
 σκέφτονται και για τη ζωή μετά τον θάνατο...  Είσαι ευτυχισμένος σήμερα;
 Το αύριο θα γεννηθεί από το σήμερα...
 Το σήμερα εγκυμονεί ολόκληρο το μέλλον σου» Καταρχήν το να ζει κανείς στα πλαίσια οποιουδήποτε θεσμού δεν είναι καλό...
 Όλοι οι θεσμοί είναι καταστρεπτικοί...
 Ο γάμος κατέστρεψε σχεδόν κάθε δυνατότητα σε εκατομμύρια ανθρώπους...
 Και όλα αυτά για άχρηστα πράγματα...
Πρώτα απ’ όλα ο γάμος, το ίδιο το λειτούργημα του γάμου είναι ψεύτικο...
 Αν δεν πάρεις το γάμο στα σοβαρά, τότε μπορείς να είσαι ελεύθερος...
 Αν τον πάρεις στα σοβαρά τότε η ελευθερία είναι αδύνατη...
 Δες το γάμο σου σαν παιχνίδι...
 Είναι ένα παιχνίδι...
 Έχετε λίγη αίσθηση χιούμορ ότι δεν είναι παρά ένας ρόλος που παίζεις στην σκηνή της ζωής αλλά δεν είναι κάτι που ανήκει στην ύπαρξη...
 δεν έχει υπόσταση...
 είναι μια φαντασίωση...
 Οι άνθρωποι όμως είναι τόσο ανόητοι, που παίρνουν την φαντασίωση για πραγματικότητα... Έχω δει ανθρώπους να διαβάζουν βιβλία φαντασίας και να έχουν δάκρυα στα μάτια, γιατί στη φανταστική ιστορία τα πράγματα γίνονται πιο τραγικά...
 Κάνουν πολύ καλά που στους κινηματογράφους σβήνουν τα φώτα, ώστε όλοι να μπορούν να διασκεδάσουν το έργο, να γελάσουν, να κλάψουν, να λυπηθούν, να χαρούν...
 Αν υπήρχε φως θα ήταν λίγο δύσκολο – τι θα σκέφτονταν οι άλλοι;
 Και ξέρουν πολύ καλά ότι η οθόνη είναι άδεια, ότι δεν υπάρχει κανένας, ότι δεν είναι τίποτα παραπάνω από την προβολή μιας εικόνας...
 Αλλά αυτό το ξεχνάνε τελείως...
 Και το ίδιο συμβαίνει με τις ζωές μας...
 Πολλά πράγματα που πρέπει απλώς να τα δούμε με χιούμορ, τα παίρνουμε τόσο σοβαρά...
 Και τα προβλήματα μας ξεκινάνε από αυτή τη σοβαρότητα...
Πρώτα απ’ όλα γιατί να παντρευτείς;
Αγαπάς κάποιον, ζεις μαζί του...
 Αυτό είναι μέρος των βασικών σου δικαιωμάτων...
 Μπορείς να ζεις με κάποιον, μπορείς να τον αγαπάς...
 Ο γάμος δεν είναι κάτι που συμβαίνει στους ουρανούς, συμβαίνει εδώ ...
 Αλλά αν θες να παίξεις το κοινωνικό παιχνίδι, αν δεν θες να βρίσκεσαι μόνος και απομονωμένος ξεκαθάρισε στον άντρα ή τη γυναίκα σου ότι αυτός ο γάμος δεν είναι παρά ένα παιχνίδι:
Μην το πάρεις ποτέ στα σοβαρά...
 «Θα παραμείνω το ίδιο ανεξάρτητος, όσο και πριν το γάμο, κι εσύ θα παραμείνεις τόσο ανεξάρτητη, όσο και πριν το γάμο...
 Ούτε εγώ θα γίνω εμπόδιο στη ζωή σου ούτε εσύ θα γίνεις εμπόδιο στη ζωή μου...
 Θα ζήσουμε μαζί σαν δυο φίλοι, μοιραζόμενοι την ελευθερία μας, χωρίς όμως να γινόμαστε βάρος ο ένας στον άλλο.»
 «Και όποια στιγμή αισθανθούμε ότι η άνοιξη πέρασε, ότι ο μήνας του μέλιτος έχει τελειώσει, θα είμαστε αρκετά ειλικρινής ώστε να μην εξακολουθήσουμε να υποκρινόμαστε αλλά να πούμε ο ένας στον άλλον ότι αγαπήσαμε πολύ και ότι θα είμαστε ευγνώμονες ο ένας στον άλλο για πάντα, ότι οι ημέρες της αγάπης θα βρίσκονται στη θύμηση μας, στα όνειρα μας με χρυσά γράμματα, αλλά ότι η άνοιξη πέρασε...
 Οι δρόμοι μας έφτασαν στο σημείο, που παρόλο ότι είναι λυπηρό, πρέπει να χωρίσουμε, επειδή τώρα πια το να ζούμε μαζί δεν είναι ένδειξη αγάπης.»
 «Αν σ’ αγαπώ, θα σ’ αφήσω, τη στιγμή που βλέπω ότι η αγάπη μου έχει γίνει δυστυχία για σένα. Αν μ’ αγαπάς, θα μ’ αφήσεις τη στιγμή που βλέπεις ότι η αγάπη σου έχει γίνει φυλακή για μένα»
Η αγάπη είναι η πιο υψηλή αξία στην ζωή...
 Δεν πρέπει να ξεπέφτει σε ανόητους θεσμούς... Και η αγάπη και η ελευθερία πάνε μαζί...
 Δεν μπορείς να διαλέξεις την μια και ν’ αφήσεις την άλλη...
 Ο άνθρωπος που γνωρίζει την ελευθερία είναι γεμάτος αγάπη...
 Και ο άνθρωπος που γνωρίζει την αγάπη είναι πάντα διαθέσιμος να δώσει ελευθερία...
 Αν δεν μπορείς να δώσεις ελευθερία στον άνθρωπο που αγαπάς, σε ποιον θα δώσεις ελευθερία;
 Όταν δίνεις ελευθερία δεν είναι παρά ένδειξη εμπιστοσύνης...

Η ελευθερία είναι μια έκφραση αγάπης...
Γι΄αυτό είτε είσαι παντρεμένος είτε όχι, να θυμάσαι πως όλοι οι γάμοι είναι ψεύτικοι...
Είναι απλώς κοινωνικές διευκολύνσεις...
Ο σκοπός του δεν είναι να σε φυλακίσει και να σε δέσει με τον άλλον...
Ο σκοπός του είναι να σε βοηθήσει να ωριμάσεις μαζί με τον άλλον...
Η ωρίμανση όμως χρειάζεται ελευθερία........

           ............................................................

Πότε δε θα ξεχάσω εκείνη τη στιγμή...
τη μαγική στιγμή που...
μες την αγκαλιά σου με κράταγες...
μου 'ταζες αστέρια κι αιώνια καλοκαίρια...
με το βλέμμα σου...
μου χάριζες ανάσες κομητών που μόνο εγώ μπορούσα να δω...
και υστερα...
σε μια αποθέωση από χαμόγελα ...
τις έπαιρνα...
τις έκανα πολύτιμο φυλαχτό...
σου' λεγα ...
"θα τις κρεμάσω στο λαιμό μου για τις δύσκολες στιγμές που θα'ρθουν"
στόλιζα τα μαλλιά μου κι ο άνεμος φύσαγε ...
σκορπίζοντας ...
χρυσόσκονη στο πραγματικό μου όνειρο...
και το φεγγάρι έλαμπε κι αυτό σαν ήλιος...
για να φωτίζει έμενα...
εσένα...
εμάς...
κι έλαμπες...
σκοτεινη μες τα σκοτεινά κι όμως έλαμπες...
σα Θεός μιας μαύρης τρύπας...
που όμως ακτινοβολεί...
"κράτα με και λάμψε λίγο ακόμη"
σε παρακαλούσα ...
και ικέτευα ...
να πάψει ο χρόνος να κυλά...
Δε θα άντεχα να το χάσω αυτό...
να σε χάσω...
"παρέτεινε τη στιγμή"
σου φώναζα...
και τώρα...
γράφω πάλι σελίδες παρελθόντος... 
ποτισμένες από δάκρυα...
δάκρυα καυτά...
απουσιας...
αμφιβολιας...
αναμνησης...
και δεν ξεχνώ πόσο σε θέλω ακόμη.......

          ............................................................

Τέρμα πια η εσωτερική πάλη...
Δεν αντέχω άλλο τις φωνές στο κεφάλι μου...
Δυο φωνές αντιφατικές...
Λογομαχούν ερήμην μου...
Κι εγώ σε πλήρη απραξία...
Ούτε την απραξία μου αντέχω...
Φοβάμαι την μετάνοια που θα την ακολουθήσει...
Δεν αργεί το τέλος...
Θα σωθούν οι ευκαιρίες...
Δε μπορούν άλλωστε να υπάρχουν για πάντα...
Κι όταν πια χάσω χιλιάδες στιγμές...
Τότε ξέρω τι θα συμβεί...
Θα γεμίσω πόνο ανεξίτηλο...
Και θ’ αναθεματίζω τα «θα» που δεν τόλμησα...
Πρέπει να σταματήσει τώρα αυτό...
Λίγοι κόκκοι άμμου έμειναν στην κλεψύδρα μου...
Πρέπει να βιαστώ...
Το οφείλω στον εαυτό μου τώρα...
Δεν πάει άλλο...
Και ούτε παίρνει αναβολές...
Βουτάω στο κενό...
Κι εύχομαι να βρεθείς απο κάτω...
Πριν γκρεμιστώ.......

         ................................................................

Τα χέρια σου βολτάρουν πάνω μου...
Τα δάχτυλά σου...
Τα δάχτυλά σου μ'αγγίζουν...
Κι εγώ μετράω ανάσες ...
ανάσες βουτηγμένες σε ηδονή...
Τα δάχτυλά σου...
Τα χέρια σου...
Εσύ...
Το φως μου...
Η ανάσα μου...
Η ύπαρξή μου ολόκληρη...
Και ρουφάς κι ανασταίνεις...
και γεμίζεις...
Με εξωθείς πέρα απο τα όριά μου...
Μαζί σου δεν έχω όρια...
δεν έχω εμπόδια...
Δοκιμάζομαι...
Μεταβάλλομαι...
Αλλάζω...
Γίνομαι κάτι άλλο απο αυτό που είμαι...
Ρευστοποιούμαι κάτω απο τα χέρια σου...
Παίρνω οτι σχήμα μου δώσεις...
Εσύ...
Και ψιθυρίζω επιτέλους τις αλήθειες μου...
Τις κάνω τραγούδια και στίχους...
Έλυσα τις σιωπές και τρέχουν δαιμονισμένα...
να ξεφύγουν...
μακριά...
πολύ μακριά μας...
Ξαφνικά γεμίζω απο λόγια...
κι όλο σου λέω...
λέω...
μιλώ...
Γίνομαι άλλος άνθρωπος...
Σε ανακαλύπτω και γεννιέμαι εντός σου...
Μην ρωτήσεις τι ήμουνα πριν...
μάλλον απλά ανύπαρκτος................ 

        ..................................................










Είναι από αυτές τις περίεργες μέρες...
Είναι εκεί που ξεχνάς να μυρίσεις τη μυρωδιά του καλοκαιριού...
κι εκεί που το πορτοκαλί φως που λάμπει έξω από το μπαλκόνι ...
κάθε βράδυ...
τέτοια εποχή περνιέται ανευ προσοχής...
Είναι εκεί που δε βρίσκεις τίποτα θετικό...
δεν έχεις τίποτα...
δε θα ξαναέχεις τίποτα...
ψάχνεις και μετράς τρία καλά πράγματα...
μονάχα που ...αν δεν έχουν ήδη παλιώσει...
παλιώνουν...
Εκεί που προσπαθείς να θυμηθείς όλα αυτά τα λόγια...
όλες αυτές τις σκέψεις...
που έκανες κάποτε...
τότε που ενθάρρυνες τον εαυτό σου...
όμως τίποτα δεν σε αγγίζει πια...
Παγερότατη αδιαφορία... και ό,τι έχτισες μέχρι τώρα.. ερείπιο κ αυτό μπροστά στα πόδια σου...
Κάπου εκεί που αισθάνεσαι ότι τα έχεις χάσει όλα... μέχρι και αυτό που αποκαλούσες εαυτό σου...
Που προσπαθείς να τον ξεγελάσεις...
όμως ...
σου μουρμουρίζει "μάταιο"...
Εκεί που το σκοτάδι δε σε τρομάζει...
καθόλου πια ...
κι αυτό είναι το τρομακτικό...
που θες κι άλλη νύχτα...
σ' αυτό το ψυχρό κενό που δεν αφήνει δάκρυα να κυλίσουν...
μόνο λίγο μετά από φεγγάρια...
φώτα...
ουρανούς- πολλούς ουρανούς...
μετά από δάση και λαβύρινθους...
ρίσκα...
από χτύπους ρολογιών και μικρά παιδιά που σου έδειχναν το δρόμο...


Εκεί λοιπόν...
λένε ότι σου παρουσιάζεται μια ευκαιρία.......

              ............................................................................

Ίσως η πρώτη φορά που δεν ήξερα γιατί...
Σίγουρα η πρώτη φορά που ήθελα να μάθω...

Και η πίστη θέλει κουράγιο, θέλει ρίσκο...

Κι εγώ φοβόμουν...

Φοβόμουν τα πάντα γιατί φοβόμουν τον εαυτό μου...
Ανακάλυψα ότι μισώ να φοβάμαι τον εαυτό μου...

όσο μισώ να μη μου εξηγούν ...

και όσο αγαπώ να μην εξηγώ...


Μπορείς να δεις όλα τα μονοπάτια της Σελήνης μια νύχτα στην ακτή...
Και εγώ τους είδα όλους, όλους τους δρόμους της μα κάθε φορά δικός μου ήταν μόνο ένας...
Και αυτός ο δρόμος είναι εγώ...

Και θα τον αγαπήσω γιατί είναι εγώ...


Είναι πολύ εύκολο να βρίσκεις το γιατί εκεί που θέλεις...

Όταν το θέλεις...

Χωρίς δοκιμές...
Μα εγώ ποτέ δε το βρήκα έτσι...

Θα ήταν ανώφελο να ζητάω τώρα να το βρω εκεί που θέλω...
Δε θα είχε νόημα να περάσει αυτή η σκέψη από το μυαλό μου ούτε για μια στιγμή...


Το μονοπάτι ήταν εγώ και το αγάπησα γιατί δεν κρύβει εύκολα γιατί........