Αποπλάνηση....




Ξετυλίγω της μαγείας το πέπλο και απλώνω μπροστά σου όλα μου τα παραμύθια.

Μη με πιστεύεις… δεν έχω αλήθειες,

μόνο λάγνες διαθέσεις αποπλάνησης….

Υπέκυψε στο κάλεσμα των λέξεων και πιες από το ποτήρι…

Φρούδες στάλες παραμυθένιας εκδοχής,

με όρκους μεγάλους και ψευδαισθήσεις που εθίζουν ανελέητα…

Η διαδικασία είναι απόλυτα μη αναστρέψιμη…

Το παραμύθι απόλυτα ευφάνταστο να υπόσχεται όσα λαχτάρησε μία ποιητική καρδιά

και δεν το γεύτηκε μέσα στης ζωής την πραγματικότητα…

Σήμερα έχει Πανσέληνο!... Όχι?... ας ζωγραφίσουμε μία… Πόσο κοστίζει?..

Το επίκεντρο της ζωής χάθηκε μέσα στον τυφώνα της απεραντοσύνης…

Το ραβδάκι της νεράιδας έπεσε στο κενό της αοριστίας…

Η φτώχια μας, ένας κόκκος έκρηξης που δημιούργησε τον κόσμο…

Κι εμείς, στη γλώσσα του κόσμου, συλλαβές δίχως νόημα…

Μπέρδεψέ με…. Μετέφρασέ με λάθος… Χάσε το νόημα… Άδραξε την ουσία…

Συνωμότες μου οι λέξεις… συνένοχοί μου οι αναστεναγμοί…

Μη με πιστεύεις!.... δεν έχω αλήθειες…

Οργώνω νεκρό χωράφι στο δίχως οξυγόνο χώρο της ακίνητης φωνής μου…



Κάποιος είχε πει:

«Εμένα μη με πιστεύεις… λένε γράφω ποιήματα!...»

Άκου...




Φόρεσα την ανάγκη κατάσαρκα,

ζεστάθηκαν οι ανασφάλειες

και τα χνώτα πνίγηκαν στον ύφαλο των ποιημάτων…

Ένα μεθύσι ανυπότακτης ευαισθησίας

ξηλώνει το ζεστό ρούχο,

ξεπροβάλλουν γυμνές οι αυταπάτες μου ….

γίνονται δεύτερη φύση

της αλήθειας που κρύβω μέσα μου…….

Ο κόσμος… η ζωή… το Όλο που μας περιβάλλει

χάρτης ασυνάρτητης πορείας

κι εγώ κουκίδα πολύχρωμης αναζήτησης

σ’ ένα τοπίο ανυπόμονης καρτερικότητας

να διεκδικώ το μυστικό που μας ενώνει,

να διεκδικώ το φως που σκιαγραφεί τη σκιά σου

πάνω στο ίχνος της ανάγκης μου για Έρωτα…

Ο κόσμος μου… η ζωή μου………

Το Όλο που κρύβω μέσα μου

αναπαράγουν τον χτύπο της φλέβας

που δημιούργησε το κίνητρο της κίνησης

και ακόμη και μέσα στην αδράνεια και στη σιωπή,

στη φλέβα μου μουρμουρίζει το αίμα και δαμάζει τα βήματά μου

στο οργασμικό μονοπάτι που χαράζει η απόλαυση

στο χάρτη της δημιουργίας…

Προσθέτω το ίχνος της ύπαρξής μου δίπλα στις συντεταγμένες σου…

Ατενίζω μαζί σου το λιμάνι του Απείρου

και Όλα νότες επιδέξιου συνθέτη

που ταξιδεύει την ακουστική μας ευαισθησία στον ήχο της ζωής…

Μη μιλάς…

Αφουγκράσου…………

………ακόμη και το χάδι απόψε φοράει τις νότες που του πρέπουν.....

Μεταμορφώνοντας τη μοναξιά




Μέσα σε κουτάκι μαγικό

ένας θόρυβος ενός μυστικού συνδυασμού

αγγίζει την στασιμότητα των αναμνήσεων

στο ποτάμι του χρόνου που αργοκυλάει...

κρυσταλλωμένη στιγμή...

Η σκέψη παράλυτη σε μία τροχιά επανάληψης...

Μοναξιά... μνήμη θολή... και μετά το ποτήρι που φτάνει στα χείλη......

Επιδίωξη λήθης, πίσω από το παραπέτασμα μιας ξεχασμένης ιστορίας...

Δεν επιβιώνω μεσα στην έλλειψη οξυγόνου...

Οξυγόνο το φιλί... η ατμόσφαιρα κενή...

Μία έρημος η απουσία, που δημιουργεί αντικατοπτρισμούς ερωτικών προσμίξεων..

Μόνο νοερές εικόνες περιφέρονται στον χώρο της αποπνικτικής ακινησίας...

Δίχως τον άνεμο να φερει συγκινήσεις... δίχως πνοή Ανοιξιάτικου σκιρτήματος...



...

Η νύχτα στο τελείωμά της, κατεβάζει το φως των άστρων πάνω από τα δακρυσμένα μάτια...

εκείνα τα ακίνητα που εστιάζουν στο χθες...

Το φιλί της υγρό χάδι στην Ύπαρξη που αδραχνει ευκαιρίες για Ζωή και Έρωτα...

... παίρνει ζωή το παγωμένο κορμί...

Η νύχτα ανταποκρίνεται...

Δεν αντέχει το είδωλο της μοναξιάς μέσα στα ερωτευμένα μάτια...

Δημιουργεί κίνητρα από το μηδεν..

ανακύκλωση μιας ενέργειας που έμοιαζε στασιμη...

Έκρηξη πίσω από δύο λέξεις: Πίστεψέ Με...

Άνοιξε το βιβλίο των εραστων... βρες την κομμένη σελίδα και γραψε το σενάριο που λείπει...

Η μοναξιά θα γίνει ιστορία... θα γίνει ερωτας... θα γίνει ρόλος Ζωής.. θα γίνει Γυναικα... θα γίνει η άγνωστη ερωμένη που περίμενες χρόνια...



Η Ιδέα μετουσιώθηκε σε σταγόνα από kakia_p

Το Πιο Αληθινό μου Ψέμα

Σκίζω τη σάρκα να βρω την ψυχή μου

διαμάντι λερωμένο μέσα στην αντοχή μου....

Βρέξε, ουρανέ, φωτιές δικές σου,

δείξε μας κι εσύ τις ματωμένες πληγές σου...

Αν κάποια φορά είχες αγαπήσει,

κι είχες από δάκρυ πλημμυρίσει

του κόσμου το φως και το σκοτάδι

άπλωσε στο σώμα μου υδάτινο χάδι.....

Νιώθω τον πόνο στο δέρμα φιλί μου....

ένα κουβάρι μπλεγμένο η ζωή μου....

Έλα να ενώσουμε των πληγών μας τη λήθη...

να πλάσουμε δικό μας νέο παραμύθι

στην ιστορία του κόσμου που γερνά...

Πιες ... η καρδιά μου απόψε κερνά...

κόκκινο κρασί και άπλετο φως...

ατέρμονη διαδοχή σ' ό,τι έχω εντός....

Καλεσμένος σε δείπνο

με της καρδιάς μου το αίμα...

Απόψε σου δείχνω

το πιο Αληθινό μου Ψέμα...

Γυμνή Αλήθεια που δε νοείται,

σε ποιήματα μέσα να κατοικείται

από άπιστες σκέψεις και λίγο ουρανο,

όταν κάτω από το φόβο τρεμω κι εγω...

Τι κι αν μοιάζω θηρίο

στο κλουβί του κλεισμενο?...

Στου χειμώνα το κρύο

επίμονα αντασταίνω

θεϊκές μου προεκτάσεις

και ψευδαισθησεις του νου...

χαοτικές διαβάσεις

τεμαχισμενου κορμιού...

Είναι κάτι στιγμές που έχω μια πολύ δυνατή μελαγχολία....Είναι κάτι στιγμές...που απλά...εχω ανάγκη ενα χάδι....μια αγκαλιά...να με χωρέσει ολόκληρo...


Mε οτι έχω μέσα μου...να με κρατήσει σφίχτα και ολοκληρωτικά...παρά τα όσα...παρά το πόσο βαρύς είναι ο σταυρός που κουβαλάω...

Nα με νιώσει και να με τυλίξει...έστω και ...για λίγες στιγμές.....

Για μια νύχτα μόνο...για λίγες ώρες μόνο.....εκείνη να μείνει άγρυπνη στη θέση μου...κι εγω να θυμηθώ πως είναι να ονειρευεσαι...χωρίς διακοπές απο νυχτερινές σκιές.....

Ειναι κατι στιγμές που δεν θέλω άλλο να φροντίσω...μοναχα να με φροντίσουν...έστω για μια νύχτα...

Είναι κάτι στιγμές που έχω ανάγκη απο κάτι τόσο μικρό αλλα τόσο μεγάλο για την ψυχή μου......Αχχχ αυτές η στιγμές.......

Θέλω τη Μοναξιά μου...



Ξεφύλλισε τις σκέψεις μου.

Αναπάντεχο αύριο στη ροή του χρόνου

που συνδέει άρρηκτα τα γεγονότα.

Αντιστοίχιση εικόνων στον ανορθόδοξο συλλογισμό μου.

Φαντάζει τρομαχτικό το τοπίο της μοναξιάς.



Ας ζωγραφίσουμε ένα μόνο λουλούδι

να μυρίσει Άνοιξη η σκέψη μας.

Να μπορούμε να ονειρευτούμε αναγεννήσεις,

εκεί που τώρα ευδοκιμούν οι μαρασμοί.



Σε ένα παραμύθι εσωκλείονται οι ανασφάλειες.

Ζωγραφίζω φως και χαμόγελα.

Σε πείσμα της ζωής.

Τελίτσα στην άκρη του νου.

Σκέψη μισοτελειωμένη σε μία άβυσσο αναζητήσεων.

Αχανείς οι εκτάσεις

κι οι δρόμοι σε άστατες καμπύλες τροχιές

να συνδέονται ακανόνιστα.

Όλα κενό.

Όλα ύλη.

Όλα σκοτάδι.

Όλα φως.

Διχάζομαι...

Ένα σταυροδρόμι με αποσπά από το βλέμμα σου.

Διαβάζεις, μα εγω λείπω.

Ακολουθείς, μα τα ίχνη χάνονται.



Μες στην πνοή ενός αποχωρισμού

η ζωή ξέπνοη ανασταίνει Φυγές.

Ροή της σκέψης στις φλέβες του χρόνου

κι εγώ μία ασυνέχεια φραγμένη από αποσιωπητικά.



Θέλω το σκοτάδι μου,

το δωμάτιο εκείνο

που ζεσταίνει την παγωνιά της φωταγωγημένης φυγής μου από τα εγκόσμια.

Θέλω το αχανές δωμάτιο της μοναξιάς μου.

Κάπου θα υπάρχει ξεχασμένη μια πατρίδα


Για τους μυστήριους και τους σχιζοφρενεις

Κάποιον θα έχει για εραστή η καταιγίδα

Κάποιον τρελλό που δεν αγάπησε κανείς



Κάπως θ ανοίγει το κουτάκι της Πανδώρας

Κάποια του Αίολου κρατάει τους ασκούς

Κάτι μας σπρώχνει στην κορφη μιας κατηφόρας

Σου ψιθυρίζω και εσυ άλλα ακους



Δεν έχω ήχο

Κι οι κουρασμένες μου χορδές χτυπάνε τοίχο

Δεν λέω λόγια

Τα εργαλεία μου σκουριάζουν στα υπόγεια

Κι αφήνω ίχνη

Και ζωγραφίζω

Αλλα μου έτυχαν μα εγω άλλα αξίζω



Κάπου θα υπάρχει μία θάλασσα απο αίμα

Για να βαφτίζονται όσοι έχουν τρελλαθει

Κάποιοι θα έχουν για σημαία τους το ψέμα

Κάποιου τα όνειρα στ'αλήθεια έχουν χαθεί



Κάποιος χρησμός μας περιμένει στο μαντείο

Κάτι παράξενο μας έχει φυλαχτει

Κάποιος μας κλέβει το χρυσο απ τ'ορυχείο

Λύνω τα μάγια που για σένα έχουν φτιαχτει



Δεν έχεις ήχο

Μα η διψασμένη σου ψυχή σπάει τον τοίχο

Δεν είμαι τέρας

Είμαι τραγούδι που το σπρώχνει ο αέρας

Κι αφήνεις ίχνη

Και ζωγραφίζεις

Είσαι φευγάτη και γι αυτό και μου αξίζεις.....

Πείραμα Ζωής...



Κορεσμένη η ανάγκη μου

κι εγώ να ξεχειλίζω…

Δοχείο μικρό το κορμί…

Ίζημα μίγματος που δεν διαλύεται

το αέρινο συναίσθημα που ρευστοποιήθηκε…

και οι σταλίδες που στερεοποιήθηκαν στο βυθό της ανάλυσης…



Δεκτική στις μίξεις…

με δείγματα ερεθισμάτων ασυμβίβαστα…

αναμοχλεύω το μίγμα μου

Ψυχής απόσταγμα…

μέσα στου Καιρού το εργαστήρι…



Μαθητευόμενη στο βάθος του Χρόνου…

σε πειραματικό στάδιο η προσπάθεια αφομοίωσης…

και του Δασκάλου το ραβδί

γυμνό πάνω στα χέρια μου

καταθέτει την επιταγή της ανταπόκρισης

στον πειραματισμό με αντιδράσεις άυλων που υλοποιούνται…

ενέργειας που μεταλλάσσεται σε μάζα…



Κι εγώ με χέρι που τρέμει,

γυμνή προέκταση του φόβου της αποτυχίας

να βουλιάζω συναισθηματικά στο δοχείο συλλογής..

εκεί που τα μόρια των σωμάτων

αντιδρούν με τις συναισθηματικές μου φορτίσεις…

υπό το άγρυπνο βλέμμα της αυστηρότητας…



Δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία…

Η Ζωή ένα πείραμα χωρίς επανάληψη...



Η Ιδέα μετουσιώθηκε σε σταγόνα από kakia_p

που νά'σαι τώρα;


αυτο το απλο μ' απασχολει

που νά'σαι τώρα;

που νά'σαι στ΄αλήθεια

ακόμη κι όταν εκει, σε βλέπω απέναντί μου

ακόμη κι όταν τότε, σ'ακούω να μου μιλας

να με πειράζεις

να με κερνας

που νά'σαι;

ακόμα και που ξέρω

ακόμα και που νιώθω

που νά'σαι;

τις προάλλες, έβαλα τις στιγμες μας στο κόσκινο

κι έμεινε το άσπρο σεντόνι αδειανό απο κάτω

καμμια δεν πέρασε

καμμια μικρότερη,

καμμια λιγότερη

μείναν όλες ανέγγιχτες μέσα στη κρισάρα του μυαλου μου

που νά'σαι;

δεν είναι πως θέλω να είμαι πάντα εκει

κι ούτε πως θέλω νά'σαι πάντα εδω

είμαι κι είσαι, και έτσι και αλλιως,

μόνο μ' αρέσει να βγαίνω έξω απ το πετσι μου και να σ' ακολουθω

ναι, μ' αρέσει να σε νιώθω κοντα

μ΄ αρέσει γιατι κάθε που σε κοιτάζω κάτι καινούργιο μένει πάνω πάνω στο κόσκινο

προχθες μου ζήτησες να σου κουμπώσω το μενταγιον που σού'χε πέσει

έβαλες τα χέρια και σήκωσες τα μαλλια σου

κι έτσι που στάθηκα εμπρός σου να στο κουμπώσω

και σε κοιτούσα ίσια στα μάτια

μπέρδεψα τα δάχτυλα μου στο λαιμο σου

κι ακόμη εκει τά'χω αφήσει

που νά'σαι;

όχι πως θέλω να πάρω τα δάχτυλά μου πίσω

ούτε κι άλλο τίποτε

μόνο που να,

θά'θελα να ήσουν κι απόψε εδω ...

κι αν δεν μπορεις εσυ

μπορω εγω

που νά'σαι τώρα;


αυτο το απλο μ' απασχολει

που νά'σαι τώρα;

που νά'σαι στ΄αλήθεια

ακόμη κι όταν εκει, σε βλέπω απέναντί μου

ακόμη κι όταν τότε, σ'ακούω να μου μιλας

να με πειράζεις

να με κερνας

που νά'σαι;

ακόμα και που ξέρω

ακόμα και που νιώθω

που νά'σαι;

τις προάλλες, έβαλα τις στιγμες μας στο κόσκινο

κι έμεινε το άσπρο σεντόνι αδειανό απο κάτω

καμμια δεν πέρασε

καμμια μικρότερη,

καμμια λιγότερη

μείναν όλες ανέγγιχτες μέσα στη κρισάρα του μυαλου μου

που νά'σαι;

δεν είναι πως θέλω να είμαι πάντα εκει

κι ούτε πως θέλω νά'σαι πάντα εδω

είμαι κι είσαι, και έτσι και αλλιως,

μόνο μ' αρέσει να βγαίνω έξω απ το πετσι μου και να σ' ακολουθω

ναι, μ' αρέσει να σε νιώθω κοντα

μ΄ αρέσει γιατι κάθε που σε κοιτάζω κάτι καινούργιο μένει πάνω πάνω στο κόσκινο

προχθες μου ζήτησες να σου κουμπώσω το μενταγιον που σού'χε πέσει

έβαλες τα χέρια και σήκωσες τα μαλλια σου

κι έτσι που στάθηκα εμπρός σου να στο κουμπώσω

και σε κοιτούσα ίσια στα μάτια

μπέρδεψα τα δάχτυλα μου στο λαιμο σου

κι ακόμη εκει τά'χω αφήσει

που νά'σαι;

όχι πως θέλω να πάρω τα δάχτυλά μου πίσω

ούτε κι άλλο τίποτε

μόνο που να,

θά'θελα να ήσουν κι απόψε εδω ...

κι αν δεν μπορεις εσυ

μπορω εγω

Πείραμα Ζωής...

Κορεσμένη η ανάγκη μου

κι εγώ να ξεχειλίζω…

Δοχείο μικρό το κορμί…

Ίζημα μίγματος που δεν διαλύεται

το αέρινο συναίσθημα που ρευστοποιήθηκε…

και οι σταλίδες που στερεοποιήθηκαν στο βυθό της ανάλυσης…



Δεκτική στις μίξεις…

με δείγματα ερεθισμάτων ασυμβίβαστα…

αναμοχλεύω το μίγμα μου

Ψυχής απόσταγμα…

μέσα στου Καιρού το εργαστήρι…



Μαθητευόμενη στο βάθος του Χρόνου…

σε πειραματικό στάδιο η προσπάθεια αφομοίωσης…

και του Δασκάλου το ραβδί

γυμνό πάνω στα χέρια μου

καταθέτει την επιταγή της ανταπόκρισης

στον πειραματισμό με αντιδράσεις άυλων που υλοποιούνται…

ενέργειας που μεταλλάσσεται σε μάζα…



Κι εγώ με χέρι που τρέμει,

γυμνή προέκταση του φόβου της αποτυχίας

να βουλιάζω συναισθηματικά στο δοχείο συλλογής..

εκεί που τα μόρια των σωμάτων

αντιδρούν με τις συναισθηματικές μου φορτίσεις…

υπό το άγρυπνο βλέμμα της αυστηρότητας…



Δεν υπάρχει δεύτερη ευκαιρία…

Η Ζωή ένα πείραμα χωρίς επανάληψη...

Θα ζωγραφίσουμε τον έρωτα απόψε...



το δειλινό...

η ανασα...

η μαγεια...

το πλησίασμα...

η καρδιά κομμάτια..... νεκρή...

σε άπνοια για να μη χαλάσει το συγχρονισμό

στο εκκρεμές της συγκίνησης.....



Μία γέφυρα επαφής...

μία σύγκλιση...

ένα ολοκλήρωμα πλοήγησης στην αναζήτηση...

ένας καλλιτέχνης...

μία έμπνευση....

ένα πορτρέτο...

ένας έρωτας.....

μόνο ένας....

ο Αιώνιος.... ο μη-φθαρτός... ο ανεξίτηλος.....

πάρε τις μπογιές....

ουράνια τόξα λιωμένης ευτυχίας....

φέρνω τον καμβά....

{τη φαντασία μου στο άνω όριό της...}

θα ζωγραφίσουμε τον έρωτα απόψε.......

Ομοιότητες...




Το υλικο μας είναι κοινο...

κυτταρική μορφή συναισθηματικής απομόνωσης...

Ποτέ κανείς δεν ήταν μόνος στην τροχιά των αστεριών...

εκει συναντας το απομακρυσμένο...

το απροσπέλαστο...

το ανέγγιχτο.....

εκει ενωνεται η Αρχη με το Τελος...

εκει ο χωρος γίνεται χρονος και το αντιστροφο...

Εκεί στο απέραντο, που γεννιέται ο παλμός της καρδιάς...



Κοιτα στο βαθος του ορίζοντα...

ενας τεραστιος καθρεφτης φερνει κοντα σου το φως ενος ήλιου μακρινού...

το ίχνος των ματιων μου κουκίδα μικρής διάστασης....

κι ομως σε βλέπω....

χαϊδευω τη μοναξια στο κατωφλι της φυγης...



Πορευεσαι μονος σου...

μα παντα μια σκεψη και μία ομοιότητα θα συντροφευει το βήμα σου...

σαν ίχνος αντανακλασης κατω από το υδατινο δαπεδο των αστεριων...

το είδωλό μου ξαπλώνει πάνω στο περίγραμμά σου...

αναπαράγομαι, διαιωνίζομαι για να χωρέσω τις ομοιότητές μας...



Πόσο μοιάζουμε!...

Σαν δύο αστερια μακρινά, που φαντάζουν δίδυμα Όνειρα...

Ξετυλίγομαι, αποχωρίζομαι τα περιττά

και εκεί, στην γύμνια μου επάνω,

χαραγμένο το όνομά σου....

Σαν να είχαμε χωρίσει κάπου μέσα στο χρόνο - Ψυχές σε διάσπαση..

και ήρθε η στιγμή να ξαναγίνουμε Ένα...


--

Ευχαριστώ για το κίνητρο!...



Η Ιδέα μετουσιώθηκε σε σταγόνα από kakia_p

Αντιθέσεις...




Αναθεωρώ…

Μετατρέπω σε Αντιθέσεις τις Ομοιότητες…

Τις λάτρεψα πιο πολύ…

Ενισχύουν τη Μοναδικότητα…

Αναδεικνύουν την αυτονομία της Ύπαρξης…



Στο άνοιγμα της Πύλης

το φως μπλέκει τις ανάσες του

με την άπνοια του Σκοτεινού Διαδρόμου…



Μία φωτιά να σιγοκαίει

στο λιωμένο κερί…

ένα δάσος συναισθημάτων

να παραδίνεται στη μία και μοναδική φλόγα:

της ερωτικής εξάρτησης…



Υπόγειες υγρασίες

ανίκανης κατάσβεσης

σε αντίθεσης σύγκριση

προβάλλουν την ανομοιόμορφα κατανεμημένη δύναμη:



Φωτιά συμπυκνωμένη σε σπίθα καταστροφής…

Ωκεανός, μεγέθυνση σταγόνας που δεν ξεδιψά τη δίψα των Ποιημάτων…



Αντιθέσεις…

Το τόσο «πολύ» μας, τόσο λίγο μέσα στα χέρια του Χρόνου.

Η παρουσία μας, μία απουσία στην αίθουσα των Σπουδαίων Γεγονότων…



Σμίκρυνση και Μεγέθυνση…

κάτω από το πρίσμα της γραφής και της ανάγνωσης…



Να απλώνω το χέρι μου, κρατώντας το κολλημένο στο ασάλευτο σώμα…

Να τρέχω ξυπόλητος, όντας καθισμένος στην αιώνια αναποφασιστικότητα…

Να σε αγγίζω, απέχοντας χιλιόμετρα επαφής απ’ τη φυσική σου θέση…



Πες μου…

Τι αξίζει περισσότερο?...

Η πρόθεση ή το αποτέλεσμα?...



Ζυγίζω Ομοιότητες και Αντιθέσεις…

Ισοζύγιο…

Η Δημιουργία σε μαθηματική αρμονία…

Ένα πράγμα που δεν αντέχω, είναι η αγένεια. Και ιδιαίτερα απο


καταστηματάρχες, περιπτεράδες, ταξιτζήδες, και επαγγελματίες τέλος

πάντων που σκοπός τους είναι να σε εξυπηρετήσουν. Πας να πάρεις τσιγάρα

στο περίπτερο, και είναι ο περιπτεράς εκεί, μέσα απο το μικρό παραθυράκι

του, με την άσπρη φανέλα του και τη μικροσκοπική τηλεόραση, με... κάτι

μούτρα μέχρι το πάτωμα και βλέμμα «Δεν μας... κι εσύ». «Καλημέρα»

του λες, σε κοιτάει σαν βόδι. Ζητάς τα τσιγάρα σου, στα δίνει,

πληρώνεις, «Ευχαριστώ πολύ» του λες, συνεχίζει να σε κοιτάει σαν βόδι.

Σκέφτεσαι πως μάλλον είναι μουγκός ο άνθρωπος, και τσάμπα έχεις αρχίσει

να λες πράγματα απο μέσα σου. Για να το επιβεβαιώσεις επιλέγεις να τον

ρωτήσεις για κάτι «πόσο κάνει». Διαλέγεις βέβαια κάτι που να κοστίζει

περισσότερο απο 10 ευρώ αλλιώς θα στο δείξει με τα δάχτυλα, και σε κάθε

περίπτωση αποφεύγεις να ρωτήσεις για κάτι που κοστίζει ακριβώς ένα ευρώ

γιατί είναι ικανός να στο δείξει με το μεσαίο δάχτυλο. Αφού λοιπόν μπορεί να

μιλήσει, γιατί είναι τόσο δύσκολο να χρησιμοποιεί κατά καιρούς τις τρεις

λεξούλες «καλημέρα, ευχαριστώ, παρακαλώ»;… Το ίδιο συμβαίνει και για

πολλούς ταξιτζήδες, που ανοίγουν το στόμα τους μόνο για να πουν «σιγά τη

μπόρτα». Ούτε που πας δεν σε ρωτάνε, αν δεν μιλήσεις θα ξεκινήσει και

θα σε πάει όπου γουστάρει αυτός.

Αλλά ακόμα πιο πολύ μου τη δίνουν οι γείτονες που δεν απαντάνε όταν

λες μια καλημέρα. Πόσο γαϊδούρι μπορεί να είσαι, για να σε χαιρετάει

ένας άνθρωπος και να μην γυρίζεις καν να τον κοιτάξεις;… Εντάξει, ο

ταξιτζής μπορεί να έτυχε σε άσχημη μέρα, να είχε τα δικά του, να δούλευε

όλο το βράδυ, οτιδήποτε. Σε όλους τυχαίνει να μας πάει στραβά μια μέρα

και να μη γουστάρουμε να μιλήσουμε σε άνθρωπο. Μπορούμε όμως να λέμε μια

καλημέρα όταν συναντάμε τον γείτονα καθημερινά στο δρόμο, στο ασανσέρ,

στην είσοδο. Τυχαίνει πολλές φορές να πω

καλημέρα σε κάποιον άγνωστο που έτυχε να μπούμε μαζί στο ασανσέρ της

πολυκατοικίας μου, και να με κοιτάξει με απορία λες και τον ρώτησα για

μεντεσέδες. Ελάχιστοι είναι αυτοί που θα χαμογελάσουν ευγενικά μόλις σε

δουν και θα σε χαιρετήσουν, ακόμα κι αν δεν σε ξέρουν.

Χαμογελάστε λοιπόν στους γύρω σας, και πείτε μια καλημέρα. Σίγουρα θα

τους ανεβάσετε τη διάθεση αλλά και τη δική σας. Έχουμε καταλήξει να

μένουμε για χρόνια στην ίδια γειτονιά και να μην έχουμε ανταλλάξει

κουβέντα. Ο κόσμος έχει ανάγκη απο καλοσύνη, ευγένεια, γενναιοδωρία,

ευαισθησία. Ας ξεκινήσουμε απο τα βασικά λοιπόν, απο ένα χαμόγελο και

μια καλή κουβέντα.



Καλημέρα λοιπόν....!!

Σ'αγαπάω μέσα από μία ροή....




Δρομάκι έξαψης το σώμα σου

κι η εξάρτησή μου ενπλω το διασχίζει...

Σε κυμάτων το λίκνισμα

στάλα ευρρυθμίας να χορεύει

παλλόμενη στο ρυθμό της ανάσας σου....

Η αφή μου...



Σ'αγαπάω μέσα από μία ροή

ενός χειμαρρώδη λυγμού ευτυχίας

που γλιστράει ανάμεσα στα δάχτυλά μου...

Συγχρονισμός πλεύσης

και όλη η σκέψη μου υπόγειο ρεύμα

που δονεί ανελέητα το Είναι σου...

ακόμη κι αν ανυποψίαστος

δε φαντάστηκες ποτέ πόση ροή ενέργειας

ξεφεύγει κάθε μέρα από μένανε

για να αγγίξει λίγο εαυτό μέσα από Σένα....



Η ενέργεια αποζητά το λόγο της...

Παύει η Άεργη Μορφή να περιφερεται

και ρευστή η επιθυμία ενός Αθάνατου Ερωτα

δημιουργεί παλμογραφικές ροές συναισθήματος

στο γράφημα της καρδιάς μου...



Δειγματοληψία ροής...

και στην επεξεργασία των δεδομένων μου

μία στάλα ιδρώτα σχηματίζει το Γράμμα σου..

Η ιστορία γράφει το Δικό μας Κεφαλαιο...

Εκεί που το ποτάμι μου

εκβάλλει στο Δελτα των χειλιών σου...



Σ'αγαπάω μέσα από μία συνεχόμενη ροή ενεργειας...

συναισθηματικής εντροπίας...

παλμικής αναγκης...

κυματομορφής που γεμίζει υγρασία φιλιών

κάθε λέξη που αποτυπώνεται,

κουκίδα ελάχιστης προσφοράς στο λευκό φόντο

μιας υπό έρευνα επαφής....



Πόση υγρασία να πιώ?...



Αναιρώ τη Φύση μου,

υδρόβια επιβίωση μέσα στη χερσαία Γη σου...



Γεώτρηση στο υπέδαφος της ευαισθησίας σου...

και η Δίψα μου, ροή ικανοποίησης

που επιβραβεύει την εμμονή μου...



Ροή σημαίνει μεταβολή... αλλαγής το αίτιο..

έτσι σ'αγαπώ...

μέσα από μεταβολές.. ροές... μεταλλάξεις..

και εξελικτικές πορείες

σε μία κοίτη αχανούς και ορμητικής σκέψης...

Να είσαι ο υδρόμυλος και να είμαι το νεράκι...

Ερωτικό Ατυχημα...




Σηκωσε τα γράμματα να βρεις την πληγή μου...

Έχω ξαπλώσει αναίσθητη σε μία υπόγεια διάβαση της σκέψης..

Έγινα παράβαση βραδινού εκτροχιασμού..

Κηλίδα που αποτυπώθηκε στης ασφάλτου το σώμα..



Σήκωσε τα γράμματα..

Ξεγύμνωσε τις λέξεις..

Απόψε, δε φόρεσα τίποτε...

Ντύθηκα τη βροχή πανω στο οδόστρωμα..

Φόρεσα υγρασία στου δρόμου την ολίσθηση..

Τεντώθηκα πάνω στη διαχωριστική γραμμή των δύο λωρίδων,

για να μην προσπεράσεις!..

για να επισπεύσω τη σύγκρουση μιας ακολουθίας

που έκανε νεύμα με τα φώτα πορείας

οδηγώντας με ξέφρενους ρυθμούς

στη Λεωφόρο της Καρδιάς...


Ξεδιπλώνεις ταχύτητες...

Διπλώνω υποδείξεις...

Μία διαδρομή εμπρόθετης σύμπραξης:


Προ-πορεύομαι..

Προ-φτανεις...

Προσ-περνάς..

Προ-λαβαίνω..

Πρόσ-κρούση!...



Στη στροφή επάνω, ένα χτιστό εκκλησάκι να θυμίζει

ότι εδω (Προ-Ετών) συνέβη ένα Ερωτικό Ατύχημα!...



Η κηλίδα νοπή φλόγα κατω από τα γραμματα!..

ακόμη να καίει την άσφαλτο!...




Η Ιδέα μετουσιώθηκε σε σταγόνα από kakia_p

Λέξη Μικρή....




Πώς να μιλήσω

για όσα δε λέγονται?

Πού να σε χαράξω

Λέξη Μικρή?...



Τόσο ανεπαίσθητη

και τόσο ευαίσθητη,

δε σ’ εμπιστεύομαι

σε καμία στιγμή!...



Είναι που τρέμεις

κι εγώ που φοβάμαι

μην ξεψυχήσεις

στου καιρού τη ρωγμή…



Μα να σε πνίξω,

πάλι λυπάμαι,

μες στης σιωπής μου

την υγρή πληγή…



Θα σε κρύψω

μες στα ποιήματα…

Μεταμορφωμένη

σε σταγόνας την πτώση…



και μόνο μπροστά

σε ματιών τα κύματα

υγρασίας συγκίνηση

θα σε αναγνώσει!...



Τόσο ανεπαίσθητη

και τόσο ευαίσθητη

Κι όμως το Είναι μου

έχεις διαβρώσει!...



Λέξη Μικρή..

τώρα εισχώρησες

στη ματιά του αναγνώστη!....



Η Ιδέα μετουσιώθηκε σε σταγόνα από kakia_p

Κάπως έτσι ξεκινούν όλα. Με μιαν ανάσα. Με μια σκέψη. Με ένα χαμόγελο. Κάπως έτσι ξεκινώ να υπάρχω μέσα σε αυτόν το χώρο. Με διάθεση να μοιραστώ και να ταξιδέψω πετώντας μακριά από το αόρατο κλουβί του μικρόκοσμού μου, αφήνοντας πάντα το περιθώριο της επιλογής σε όσους καταφέρουν να αφουγκραστούν τους ήχους, τις λέξεις και τις σιωπές μου.

Η ζωή μου μια βόλτα...


Με ξεγνοιασιά, με λαχτάρα και κέφι για τη ζωή, με προβολείς στραμμένους στην απαγόρευση της παραδοχής, θα ταξιδέψω στο χθες στο σήμερα και στο αύριο, με πανιά που ελπίζω να αντέξουν στους ανέμους κάθε ανεκπλήρωτου.

Τα φώτα της πόλης έχουν σβήσει. Απόλυτη σιωπή τυλίγει κάθε σου κύτταρο. Βλέμμα στο πριν από λίγο, βλέμμα στο αύριο. Μια ρουφηξιά νικοτίνης και μια εκπνοή που γεμίζει το γύρω, αγκαλιάζοντας κάθε σκέψη, κάθε αναστεναγμό. Κομμάτια στάχτης αιωρούνται πηγαίνοντας ψηλά, ακόμα πιο ψηλά και μακριά.
Ο χρόνος. Υποκειμενικός, αδυσώπητος, κυλάει, προχωράει μα δεν προσπερνάει. Αυτή τη φορά δεν πήρε μαζί του τις στιγμές. Τις άφησε εκεί να αγκαλιάζουν την πληρότητα. Να αγκαλιάζουν τον αναστεναγμό, την λαχτάρα, το χαμόγελο, το ταυτόσημο, το ολόκληρο. Κι εσύ εκεί. Πλάθεις στιγμές, ζωγραφίζεις όνειρα, γεύεσαι το φιλί, ζεσταίνεσαι στην αγκαλιά, χαϊδεύεις, χαμογελάς, βουρκώνεις...


Με μιας το παγάκι θρυμματίζεται στο στόμα σου και συνειδητοποιείς πως όλα όσα νιώθεις δεν είναι ουτοπίες, μα πραγματικότητα. Η δική σου πραγματικότητα. Η δική σου αλήθεια. Νιώθεις γεμάτος. Νιώθεις μια μοναδική πληρότητα. Νίωθεις τη ζωή. Κυλάς μαζί της. Όχι σαν θεατής πια, αλλά σαν πρωταγωνιστής. Γίνεσαι ένα μαζί της. Της δικής σου ζωής το απόλυτο ένα.