...............................................................




θελω να γινω ευτυχισμενος!!
-και τι σε κραταει?
-δεν ξερω
-τι ειναι η ευτυχια για σενα?
-να εχω ολα αυτα που θελω
-τι θελεις?
-δεν ξερω..
-κοιταξε τον καθρεφτη σου τι βλεπεις?
-το προσωπο μου
-το γνωριζεις
-ναι ..μονο που..
-που?
-τα ματια μου..τα ματια μου δεν με κοιταζουν
-τι κοιταζουν?
-ενα θαλασσινο τοπιο
-πως μοιαζει?
-μοιαζει με νησι..οπως νομιζεις οτι μοιαζουν τα νησια το χειμωνα..τα χαλικια αντανακλουνται στον ουρανο και μοιαζουν ολα γκριζα και η θαλασσα να πληγωνει τα βραχια..
-σε στεναχωρει αυτο?
-ναι, νομιζω ο βραχος ποναει..
-αλλαζει ομως σχημα..γινεται πιο δυνατος..διαμορφωνεται..
-ναι, μα ειναι επιπονο..
-σε φοβιζει αυτο?
-ναι, πολυ..με φοβιζει ο πονος
-ο φοβος?
-ναι, πιο πολυ
-τι σε φοβιζει ακριβως?
-να ποναω
-τι σε φοβιζει στο να πονας?
-οτι μπορει να με ρουφηξει ο πονος και να πνιγω εκει
-εχεις πνιγει ποτε?
-ναι, πολλες φορες
-και μετα τι εγινε?
-σηκωθηκα ψηλα
-τι σε βοηθησε?
-ο εαυτος μου..το πεισμα μου..ενα χαμογελο..ενας ηλιος και ενα φεγγαρι
-θα χαθουν αυτα?
-οχι
-τοτε γιατι φοβασαι?
-δεν φοβαμαι πια..
-χαμογελας..
-ναι, αληθεια..
-βλεπεις τους κητους τους κρεμαστους?
-οχι.. τους αγγιζω.....

~Παλίρροια Αρώματος~

~Παλίρροια Αρώματος~

Είχα απλώσει τις Ισορροπίες μου
κάτω από ένα Τυφλό Φεγγάρι
Ετερόφωτης ΕΣΩέμπνευσης
κι είχα σπείρει Ελπίδες
πως τάχα ο Κήπος μου
Μοναδικότητες εγκυμονεί...

Την Αρμονία μου
διέσπασε μία Παλίρροια Αρώματος
με δίχως Ύλη...
Πνευστή Ταλάντωση
από το Μηδέν της άπνοιας
ως το Απειρο του πνιγμού...

Ποτίστηκα με εύφλεκτη Ροή...

Εμπρηστής γίνομαι
και φλόγα
και αέρας που την φουντώνει
και σαν σωθούν τα Εύφλεκτα
καίω τον Εαυτό μου
και η Στάχτη μου
Σπόρος
να γεμίσει ο Κήπος αυτοφυή Ευτυχία...

Ετερόφωτη Εγώ...
να κατέχω έναν Κήπο
σ' ένα σπίτι
όπου δεν κατοίκησα ποτέ
πάνω από έναν Κύκλο Τυφλού Φεγγαριού...

Η Ιδέα μετουσιώθηκε σε σταγόνα από ~reflection~

                      ..........................................................




ειναι οι μερες που ξημερωνουν και καμια φορα βουλιαζω στο φως του ηλιου..
ειναι οι απαιτησεις που εχω καμια φορα..
και πιο συχνα ειναι οι παρανοησεις..
η τρελα που κρυβεται στο μικρο μυαλουδακι μου..
ο παραλογισμος μου.."
το μισος που νιωθω για μενα ειναι φωτια"¨..
ναι μην γελιεσαι ειμαι ενα βημα μπροστα..
οχι μιση και παθη..
εφτασα πια στα μισα..
το νιωθω πως γερναω..
γερνας?
ΟΧΙ ΒΕΒΑΙA!"
u and i we are going to live for ever".. 
μα καλα θες να ζησεις για παντα.. 
ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ..
τα χρωματα αλλαζουν..
σαν εικονες που βλεπεις μεσα σε νερο..διαπερνωντας ενα πρισμα..
κοιτωντας απο τον ηλιο στην γη..
καμια φορα σηκωνω τα ματια και ψαχνω λιγο γαλαζιο..
οι ωρες περνανε και ακομα να βρω το γαλαζιο που ψαχνω..
μια φορα σε εψαξα..
μια φορα σε βρηκα..
καθε μερα με χανω..
καθε μερα με βρισκω αλλιως..
τα κυτταρα μου μεταλλασονται..
η ψυχοσυνθεση μου χρωματιζεται..
γινομαι κοκκινο και μετα μωβ..
μαυρο καφε..
οχι πρασινο το ξεριζωσα απο μεσα μου..
ξυπνησα μια μερα και αποφασισα να ντυθω μωβ..
ειπα πως αυτα τα ρουχα μου ταιριαζαν..
τα ματια μου ειναι πρασινα..
και τα χειλη μου κοκκινα σαν αιμα..
τα λογια μου κοβουν και η ψυχη μου ολα καινουργια ρουχα φοραει..
η καρδια μου η καρδια μου η καρδια μου η καρδια μου ολο αυτη μου φταιει..
καπου καποιος μου ειπε πως αν ρωτησεις πεντε γιατι θα αγγιξεις την αληθεια..
θελεις να παιξουμε?
ισως σε αγγιξω..

                                                      καληνυχτα............

                      .................................................................

θυμαμαι να κλεινω τα ματια πανω στα ματια σου και να βλεπω αστερια..
θυμαμαι να κλεινω τα ματια και να βλεπω ουρανους γεματους με ουρανια τοξα..
πυροταχνηματα να σκανε σε καθε σου βλεμμα..
σε θυμαμαι να με κοιτας και να σκιζεται το μεσα μου..
η ματια σου να φωτιζει καθε σκοτεινια στην ψυχη μου..
ματια μεγαλα καστανα παιδικα..
με την απορια ζωγραφισμενη..στην ψυχη και στα χειλη ενα χαμογελο που οσο περναγε ο καιρος γινοταν γελιο..
σε θυμαμαι διπλα σε τοπια θαλασσινα..
κοντα στην αμμο..σε θυμαμαι να περπαταμε και να θυμωνεις..
και να γελαω..
τι πιο αληθινο απο το γελιο?
ακομα και η λυπη ακομα και αυτη στην οποια υποκλινομαι ακομα και αυτη καμια φορα πλαστη φανταζει..
μπηκες στην ζωη μου η πιο αληθινα εγκατασταθηκα στην δικη σου και απο τοτε ηταν σαν να εξοστρακισες την λυπη μου..
καμια φορα που φευγεις ερχεται και με επισκεπτεται..
καμια φορα που λειπεις γινεται παλι συντροφος μου..
ξεχασες ομως να φυγεις..
και ερχεσαι ολο και πιο κοντα..
με εχεις καταπιει ολοκληρο και ερχεσαι και αλλο..
καμια φορα φοβαμαι..
καμια φορα τρεμω μην δεις την ασχημια μεσα μου..
καμια φορα..
τις περισσοτερες φορες ομως χαιρομαι..
νομιζω βλεπεις την ασχημια μου και την αποδεχεσαι την αγαπας..
ακομα και αυτη την αγαπας..
θελεις να παιξουμε ενα παιχνιδι?
εσυ θα κλεισεις τα ματια και εγω θα κρυφτω..
θα κανω ενα ταξιδι θα γυρισω την γη..
θα ψαξω να βρω μακρια σου κατι καλυτερο απο σενα..
θα ταξιδεψω παντου σε καθε χωρα σε καθε ηπειρο..
και αν βρω κατι θα το κρατησω..μην φοβασαι παιχνιδι ειναι..θυμασαι? "ΔΘΣΑΠΓΠ"..αν βρω το μαγικο λυχναρι θα σε αφησω?
μαλλον θα ευχηθω να βρεθεις και εσυ διπλα μου..
αν προλαβω το ξωτικο διπλα στο ουρανιο τοξο λες να του ζητησω να μεινει?
η να κλεψω το χρυσο του και να τρεξω κοντα σου?
αν βρω την μαγισσα μου μια νυχτα?αν την πεισω να καταφερω να με αγαπησω?
η μηπως να της ζητησω να χαμογελας παντα?
αν πεσει ενα αστερι τι να ζητησω?
να το αγγιξω η να αγγιξω εσενα?
θελεις να παιξουμε ενα παιχνιδι?
θα παρουμε ενα ξυλινο κουτι και θα κρυψουμε εκει ολες τις ευχες μας..
μετα θα τις βγαζουμε προσεκτικα τις νυχτες και θα κανουμε ονειρα και θα γεμιζουμε μαγεια..
στο φως του φεγγαριου θα τα βαφουμε με χρυσοσκονη..
θα βαφεις τα χερια σου χρυσα και τα ματια σου θα λαμπουν απο αστεροσκονη..
ζωη θα με κερνας και φιλι..
κοκκινο βαθυ..
θυμασαι τα χρωματα?
μπορντω θα βαφεται ο τοιχος..
οι επιθυμιες σου θα ζωγραφιζουν τους τοιχους μου και το χαμογελο σου θα γινεται σπιτι μου..
στην αγκαλια σου ο πλανητης μου θα εξαυλωνεται και θα δημιουργειται απο τις σταχτες παλι και ξανα..
ο δημιουργος θα εισαι εσυ.."
γεννηθητω το θελημα σου"

                   .......................................................................

Μην έρθεις απόψε να με βρεις. Σε θέλω εδώ κοντά μου, μα όχι απόψε. Απόψε έχω ραντεβού με τον ευατό μου. Ψάχνω να βρω τις αλήθειες μου τόσο βαθειά στα σωθικά μου που θα κάνω καιρό να επιστρέψω. Στης ζωής τα σκοτάδια 'συ μου δίνεις φως, σ' ευχαριστώ, μα όχι απόψε. 

Άσε με μόνο για μια νυχτιά και δεν θα δακρύσω, στο υπόσχομαι.
Μην έρθεις απόψε να με συναντήσεις.

Σε θέλω δίπλα μου αλλά με μπερδεύει η απόσταση, ο χρόνος κι η ψυχή που δεν ξέρει που να πατήσει σταθερά, που ν' αφεθεί. Δε νιώθει, δεν αισθάνεται, δεν αντιδρά σε κανενός άλλου χάδι εκτός απ' το δικό σου.
Έχω καιρό να περάσω από 'δω αλλά είχα τους λόγους μου. Ή ίσως δεν είχα κανένα λόγο. Αρκετά έχει ταλαιπωρηθεί το κορμάκι σου, δε χρειάζεσαι μια πληγή παραπάνω. Ψάχνω να δω τι καλό μπορεί να κρύβω ..

κατάστιχα να σου χαρίσω αλλά τίποτε φωτεινό δεν αγγίζω. 

Οι λέξεις μου προδίδουν φοβείες και πάθη, δεν μου χαρίζουν περηφάνια. 

Τα βράδυα μου κενός δε μένω, σε σκέφτομαι γι' αυτό.
Δεν θα 'μαι 'δω για κανέναν απόψε. 

Συγχώρα με ξανά, γι' άλλη μια φορά. 

Είσαι συ που ξέρεις τα μυστικά μου μ' ακόμη σε ντρέπομαι. Και η μελαγχολιά κι η σκοτεινιά μου που σε κάποιους προκαλεί χαμόγελα, μ' ενοχλεί, το ξέρεις.

Μπορώ να το αντιμετωπίσω αλλά όχι με το να κρεμαστώ επάνω σου.

Ελεύθερη σ' αφήνω κι αγνή.
Μην έρθεις απόψε, σιωπή λευκή θ' αντικρίσεις κι ίσως νιώσεις άβολα. 

Δεν το θέλω αυτό κορίτσι μου, όχι για σένα, όχι.
Να δεις πως γράφω τραγούδια θλιμμένα . Ίσως μονάχα 'συ τα εκτιμήσεις. Στίχους ματωμένους που μένουν κρυμμένοι μέσα μου γιατί κάποτε μου είπες πως δεν αντέχεις άλλο αίμα.
Μην έρθεις απόψε, θα κρυφτώ σε μια σκιά.

Πρώτη φορά δεν θα 'ναι η δική σου.
Μην έρθεις απόψε, δεν θα κλάψω γιατί μου λείπεις. 

Μονάχος απομακρύνομαι.
Μην έρθεις απόψε κι ας το ποθώ σα τρελός.
Φεύγω λίγο μακριά να ηρεμήσω, να σκεφτώ, να σ' αφήσω να γιάνεις απ' το κόκκινο.
Μην έρθεις, δεν θα 'μαι 'δω για κανέναν.. 

μόνο για σένα.....

..Εδώ θέλω να ζήσω, στον κόσμο που ζεις κι ας δειλιάζω να στο εκφράσω..
..Εδώ θέλω να ζήσω, τον φόβο μου να κρύψω, να μην τον δεις..
..Εδώ θέλω να ζήσω, η σκέψη μου αγκαλιά με τη δική σου..
..Ο ήλιος ποτέ δεν θ' ανατείλλει για μένα μα θα δύει κάθε νυχτιά για σένα, πλάι μου..
..Αγγίζω το φως σου στο σκοτάδι μα τον ευατό μου φοβάμαι μην σ' αγγίξει άγρια καταλάθος και σου γδάρει το δέρμα..

                  .........................................................................



αυτα που θελω να σου πω δεν ξερω αν θα στα πω ποτε..
δεν φταιει που δεν θελω..
μονο να ειναι που οι λεξεις σκονταφτουν στην γλωσσα και πιστοποιουν με τοσο βιαιο τροπο την αληθεια τους που αυτη σκυβει το κεφαλι απο ντροπη και ντρεπεται να τις προφερει..

πως να πεις το σε αγαπω οταν το εχεις πει τοσες φορες στο παρελθον?

σε τοσο διαφορετικους ανθρωπους?

πως να το ξαναπροφερεις οταν δεν το εχεις νιωσει ποτε με τοσο ιδιαιτερο τροπο?

και στα αληθεια οταν γραφεις καθε μερα νεο ρεκορ στο κοντερ του συγνωμη πως μοιαζει να μην ξερεις να προφερεις το ευχαριστω?"

σε ευχαριστω για οσα μου εχεις χαρισει για τις μερες που μου εδωσες να ζω?" 
και πως οταν εχεις ξαναπει σε καποιον οτι σου εδωσε ζωη οταν μπηκε στην ζωη σου και αντεξες οταν χαθηκε..
πως να τολμησεις να το πεις ξανα?
θα μοιαζουν μιμοι οι λεξεις..
μιας καταστασης σε χρονο αοριστο..
σε αλλα σκηνικα με αλλους πρωταγωνιστες..
με φοντο τα ιδια λαθη..
οχι λαθη..
σιωπη..
γιατι η γλωσσα στο ειπα και πριν υποκλινεται στο μεγαλειο των συναισθηματων της ψυχης που μοιαζει επιμονα να ψαχνει να προφερει τις σωστες για να μπορεσει να τις αφησει σαν ηλιο στον σκοτεινο σου ουρανο..
γιατι αυτοι που αγαπανε ειναι πολλοι..

αυτοι που αντεχουν και υπομενουν ησυχοι τον πονο της αγαπης τους ειναι ελαχιστοι..

τιμη σου να ανηκεις σε αυτους και βαρια καταρα..
μενεις βουβος γιατι οι λεξεις σου λιγες, φτηνες, ανικανες, να περιγραψουν το θαυμα το οποιο ζεις..
οι ανθρωποι γυρω σου αδιαφοροι..
μενεις να τους κοιτας βουβος..
ριχνεις στην ασφαλτο τα ματια σου να μην προλαβει κανεις και δει την λαμψη τους και τρομαξει..
αποφευγεις και τον καθρεφτη απο φοβο μην εξαφανιστει στο λεπτο το θαυμα το οποιο ζεις..
και ολες οι ευχες ειναι οι ιδιες..
δεν θα στις πω ομως για να μπορεσουν να πραγματοποιηθουν..
απο το βραδυ στο πρωι και απο το πρωι στο βραδυ μια σκεψη αναπνεει συνεχεια στο μυαλο..
ο χρονος καταριφθηκε..
πλαστελινη στα δαχτυλα μου..
τον πλαθω οπως θελω..
εκμηδενιζεται μακρια σου..
εχω τα ματια ανοιχτα και κοιμαμαι σαν τον κοιμωμενο ενα βαθυ υπνο..
αισθησεις πληρεις ανημπορος να κουνηθω στεκω να κοιταζω να περναει η ζωη μακρια σου..
δεν θελω να την ζησω γιατι ειναι αχρωμη μακρια σου..
δεν θελω να ζησω κανενα θαυμα μονος μου..
και μετα οι ωρες κοντα σου μικρες σταγονες απο αιωνιοτητα..
το καθε λεπτο κραταει μερες και η καθε αγκαλια μηνες το καθε φιλι χρονια..
σε αγγιζω ,
σε κοιταζω,
σε κοιτω ,
σε σκεφτομαι και μενω βουβος μην χαλασω την στιγμη με καποια φτηνη λεξη..
σε αγαπαω αληθεια..
οχι οπως αγαπησα τοσους αλλα με ενα τροπο αθωο και αγνο..
σαν να μην υπηρχε πριν ..
σαν να μην υπαρχει μετα..
και εχω μονο την ζωη σου να κρατηθω απο το ναυαγιο της ζωης..
ετσι εζησα εκατονταδες χρονια πλαι σου..
αιωνες αμιλητος μονο να σε κοιταζω..
και να αναρωτιεμαι αν υπαρχει κατι μεγαλυτερο απο την αγαπη ..
και να ξερω πως αν υπηρχε..
θα ηταν σιγουρα κατι που θα ειχε την μορφη της ψυχης σου..

καληνυχτα  οπου κι αν εισαι....

                     ...................................................................

κοιταζεις εξω..

οχι στο εξω εξω απο το μεσα..

απλα εξω στον ουρανο..

χανεται η ματια..

αγγιζει τον οριζοντα..

εκεινο δηλαδη το σημειο οπου το γαλαζιογκρι του ουρανου αγγιζει το γκρι των πολυκατοικιων..

αφηνεις την ανασα σου στο τζαμι..

σηκωνεις το δαχτυλο και ζωγραφιζεις ενα σχημα..

αντιγραφεται αυτοματα στον ουρανο..

σε ενα λεπτο χανεται παλι σαν να μην υπηρξε.

.σου θυμιζει κατι αυτο?

τα λεπτα που χαθηκαν σαν να μην υπηρξαν ποτε?

τις σχεσεις που εγιναν και τελικα χαθηκαν σαν να μην εγιναν ποτε?

τα χαμογελα που σβησαν σαν να μην υπηρξαν ποτε?

και οι φιλιες σου?

οι θυσιες που εκανες για χαρη τους οι διαλογοι μεχρι τα χαραματα τα γελια και τα μεθυσια και αυτα χαθηκαν σαν να μην υπηρξαν ποτε?

οταν θα φυγω και εγω θα ειναι σαν να μην υπηρξα ποτε?

και αν μεινω στην σκεψη καποιων μοναχα που με ενιωσαν λιγο παραπανω ποιο προσωπο μου θα διαλεξουν να εχω στην αναμνηση τους?

ποια απο ολες μου τις μασκες θα χρησιμοποιησουν να καλυψουν το φαντασμα μου?

ατελειωτες διαδρομες ατελειωτες εικασιες..

παντα το ιδιο ερωτημα..

υπαρχω?

ρωτας και ξερεις..

σιγουρα δεν υπαρχεις..

ακατανοητη υπαρξη..

ντυμενη με ενα συννεφο ερωτηματικο..

αφηνεις λεξεις ψιχουλα να προλαβει η ψυχη να φτασει στο καστρο του μυαλου..

η νυχτα τα σκεπαζει για να μην τα βρει..

και το φεγγαρι ριχνει το φως του να κανει το δρομο της πιο ευκολο..

ξεκλειδωνει η πορτα και μπαινει στο καστρο..

ανοιγει τα συρταρια των σκεψεων και των αναμνησεων..

τοσος χρονος πακεταρισμενος σε κουτακια..

βλεπεις ολη σου την ζωη να περναει μπροστα απο τα ματια σου..

ολες εκεινες τις επιλογες που ενστικτωδως η μετα απο πολυ σκεψη η φοβο εκανες η επελεξες να μην κανεις η σε αναγκασαν να κανεις η σε φοβησαν να μην κανεις..

-μην ξεχνας τα γιατι δεν εχουν σημασια- ολες αυτες οι επιλογες σε εκαναν αυτο που εισαι σημερα..

και αληθεια πες μου το αγαπας αυτο που εγινες η ακομα κλεινεις τα ματια μπροστα στο ειδωλο σου το πρωι?

αντεχεις να το κοιτας?

ελπιζω να το αγαπας..

στο ευχομαι γιατι ξερεις..

μοναχα αυτο εχεις..

κανενας τροπος να του ξεφυγεις..

η μηπως και αυτο ειναι μυθοπλασια?

θυμαμαι μια ταινια οπου ο πρωταγωνιστης καθε μερα ζουσε την ιδια μερα ξανα και ξανα προσπαθωντας να μην επαναλαβει τα ιδια λαθη..

αν και εμεις λοιπον ζουμε σε ενα συμπαν σε pause rewind and replay?αν ολος ο χρονος ειναι μια μερα?

οπου αρχιζει το πρωι και τελειωνει το βραδυ..

το βραδυ παταμε το rewind σβηνονται οι μνημες και ξαναρχιζουμε να βιντεοσκοπουμε πανω στο ιδιο σημειο..

αν στα αληθεια καποια προσευχη εισακουστηκε και ο χρονος σταματησε.. 

τοτε στα αληθεια εισαι ευτυχισμενος με την μοναδικη μερα που εχεις ζησει?

η ακομα βλεπεις σαν οριζοντα το κομματι του ουρανου που αγγιζει σαπιες πολυκατοικιες?

Καληνυχτα......!!!

                                  .....................................................................................



Φεύγω. 
Άνεμος θα γενώ..

Ακινησία. 

Μην έρθεις κοντά μου.

Θα σε διώξω.

Δεν ξέρω γιατί. Μη ρωτάς το γιατί. Απλώς έτσι νιώθω. 

Δε ζητάω ν' ανοίξουν πλέον οι ουρανοί. Δεν έχω τη δύναμη πια.

Το ξέρεις όμως.. η κλωστή δεν έχει σημεία που να μπορεί να σταθεί για λίγο το μάτι. Μόνο άκρα έχει, μόνο άκρα. 

Δε ζητάω πια τη νεράιδα που κάποτε έψαχνα. 

Παιδί ήμουν τότε. 

Παιδί είμαι ακόμα. 

Γι' αυτό οι μεγάλοι δεν πονάνε. Κανείς τουλάχιστον δεν το δείχνει. 

Κανείς δεν καταλαβαίνει γιατί εκφράζεσαι έτσι. 

Έτσι είναι μάτια μου. 

Τουλάχιστον το κατάλαβα, κοντά σου.

Δεν είμαι παράξενος, μίζερος, ούτε διαφορετικός.

Πληγωμένος είμαι. 

Μα κουράζομαι κάθε τόσο που πρέπει να το κρύβω. 

Γι' αυτό και κρύβομαι απ' τους αληθινούς ανθρώπους. 

Γιατί βαρέθηκα πλέον την μάσκα ετούτη. 

Δεν μπορώ το πρωί να χαμογελώ και το βράδυ τ' αστέρια να μαζεύουν τον καημό μου.

Όχι, δεν αντέχω άλλο. 

Αύριο φεύγω..

Φεύγω γιατί έρωτας και αγάπη δεν συμβαδίζουν και δεν τα θέλω έτσι στον κόσμο μου εγώ.

Δε ζητώ ουσία πια.

Κι αν τη βρω λες να βαρεθώ?

Κι ας μην με αγγίζει τίποτα.

Κι ας πονάω ακόμη. Κι ας μη με γεμίζει τίποτε στα ξένα. 

Εκεί όμως θα βρω την νύχτα που θέλω να ηρεμήσω. 

Αν τα καταφέρω. 

Αν αντέξω το δρόμο. 

Γιατί κι αυτός ξένος μου μοιάζει.

Δε γνωρίζω κανένα μονοπάτι του. 

Εκεί η μάσκα δεν θα τολμήσει να τραβηχτεί. 

Πάντα κολλημένη βαθιά στο δέρμα. 

Δεν θα γίνει ένα όμως γαμώτο, δεν θα γίνει.

Αν γίνει φώναξέ το μου:

"Είσαι αδύναμος." 

Όχι, όχι πληγωμένος είμαι. Και δεν είναι δικαιολογία ετούτο. 

Μην με κρίνεις επιτέλους ρε ζωή. 

Δεν αντέχω άλλο. 

Αύριο φεύγω.

Γεια σου..

Αύριο φεύγω επιτέλους.

Δεν ξέρεις πόσο άδειος νιώθω. 

Δε ζητάω πλέον ν' ανοίξουν οι ουρανοί. 

Δε ζητάω να τρέξει κόκκινο από πουθενά. 

Βρήκα αυτό που ήθελα.

Κι ας μη μου δίνει τίποτα. 

Έρωτας και αγάπη δεν συνυπάρχουν είπαμε μάτια μου. 

Όχι στο σκοτάδι μου.

Ούτε λευκό υπάρχει.

Η κλωστή δεν έχει όρια. Δεν ξεδιπλώνεται το καρούλι της ψυχής. 

Κανείς δεν κρατάει την άκρη. 

Μόνος τρέχω στο λαβύρινθο. 

Τρέχω όμως, βιάζομαι. 

Το είδες. Μόνος στα στενά του λαβυρίνθου μου. 

Μόνος τον έχτισα. Άφησα να μπούνε τέρατα μέσα.

Κι ας μην σκότωσα τον Μινώταυρο. 

Κι ας έβαψα τα χέρια μου με αίμα. 

Ο πόνος είναι ίδιος και χωρίς αυτόν.

Ο πόνος είναι ίδιος χωρίς εσένα.

Όχι δε ζητάω κόκκινο.

Δεν το ζητάς ετούτο, το ρουφάς όταν θα 'ρθει μονάχο του.

Μια ολάκερη ανάσα αν υπάρχει.

Δεν υπάρχει όμως. Με τόσο αίμα και να ΄ρθει δεν θα το ξεχωρίσω. 

Έρωτας και αγάπη δεν συνυπάρχουν. 

Δεν υπάρχει δικαιολογία για τις τρύπες στα χέρια. 

Δεν υπάρχει δικαιολογία όταν το πιστόλι ακουμπά τον κρόταφο. 

Το ίδιο το χέρι σου ακουμπάει το ξυράφι στην φλέβα. Δεν υπάρχει δικαιολογία να φωνάζω στον καθρέφτη. 

Έτσι κι αλλιώς δεν μπορώ να τον κοιτάξω κατάματα.

Ότι δίνεις παίρνεις. Όχι, όχι, δεν μπορεί να δίνω τόσα λίγα, δεν μπορεί. 

Κάθε που πέφτει το σκοτάδι μια αγκαλιά μικραίνει. 

Μισώ κάθε μου στιγμή μακριά σου. 

Μισώ κάθε μου στιγμή γεμάτη μακριά σου.

Οι δρόμοι είναι υγροί κάθε βράδυ ή είναι τα μάτια που βουρκώνουν? Δεν θυμάμαι πια. 

Δεν με νοιάζει πια. 

Αύριο φεύγω..

Φεύγω γιατί δεν αντέχω να κοιτάζω τα όμορφα. 

Δεν μπορεί να ξέπεσα τόσο χαμηλά.

Φεύγουν δίχως λόγο. 

Δίχως δικαιολογία. Μετέωρος στο κενό. 

Ποιο κενό? 

Ακόμη κι απ' το κενό υπάρχει τρόπος διαφυγής.

Κάθε τόσο αόρατα χέρια σε τραβούν επάνω αν τα εμπιστευτείς. 

Ποτέ δεν τ' άγγιξα. 

Ποτέ δεν θέλησα να με βοηθήσουν.

Ξέρεις γιατί φεύγω αύριο? 

Ξέρεις γιατί οι νεράιδες έχουν φτερά? 

Για να πετούν μακριά.

Ελεύθερες.

Όποτε θελήσουν. Χωρίς να σου πουν γιατί φεύγουν.

Όσοι δεν έχουν φτερά περπατούν αργά.

Πρέπει να δικαιολογούν κάθε τους κίνηση, κάθε τους βήμα.

Γιατί σκόνταψες?

Γιατί ζαλίστηκες?

Πόσο ανώμαλος είναι ο δρόμος πια?

Είμαι μια χαρά μάτια μου, απλά κουράστηκα λίγο.

Μην ανησυχείς.

Θέλεις ψέματα? 

Θα τα έχεις. 

Θέλεις μονάχα χαμόγελο?

Θα το έχεις.

Αλλά μέρα με την μέρα θ' απομακρύνομαι. 

Δεν αντέχω άλλο. 

Βήματα γοργά προς τα πίσω. Και δεν το μετανιώνω ποτέ.

Οι νεράιδες μπορούν και να δακρύσουν ξέρεις. 

Να ξεσπάσουν όταν το θελήσουν.

Οι θνητοί δίχως φτερά τα πετούν όλα σε μια βρώμικη γωνιά της καρδιάς μαζεύοντας τον πόνο δράμι δράμι και τον πετούν σ' ένα κομμάτι χαρτί.

Και γιατί πάλι εκεί?

Και γιατί δεν μπορούν να μιλήσουν?

Δε ρωτάω πια, όχι, δε ρωτάω αφού δεν το θέλεις. 

Αύριο φεύγω όπως και να'χει..

Φεύγω γιατί χάνεται ο κόσμος μου.

Όλα τα όνειρα που έχτισα. Κείνα που χτίστηκαν γοργά σ' ένα μόνο βράδυ.

Κείνα που χρειάστηκαν χρόνια να φτιαχτούν στιγμή στιγμή μόνο τα θεμέλια, σήμερα γκρεμίζονται μονάχα με μια ανάσα.

Με μια κουβέντα απ' αυτούς που αγαπάς.

Ίσως το αύριο να είναι αλλιώτικο.

Δεν έχω τη δύναμη να σου πω να έρθεις μαζί μου. 

Μα δεν θέλω να φύγω χωρίς αυτά που αγαπώ.

Ξέρεις ότι ανήκεις εκεί. 

Σου το είπα ποτέ? 

Αν θέλεις έλα λοιπόν.

Θα σου κρατήσω το χέρι μα δεν θα το τραβήξω προς το μέρος μου. 

Δεν έχω άλλο κουράγιο. 

Αν θέλεις έλα μονάχη σου.

Αύριο φεύγω.

Άνεμος γίνομαι..

Θα έρθεις..?

(Κι αν δεν έρθεις μείνε εκεί και χαμογέλα μου όσο θ' απομακρύνομαι. Θα μου είναι αρκετό..)

                     ..................................................................




Κάθομαι με μια νωχελική αίσθηση στην άκρη του κρεβατιού μου με κάποιο βιβλίο στο χέρι. Αισθάνομαι ξαφνικά ένα ελαφρύ άγγιγμα στον αριστερό μου ώμο. Το κεφάλι μου γεμίζει μ' ένα αέναο ψιθύρισμα, ενώ το κορμί μου διαπερνά μια ανατριχιαστική αύρα. Γυρίζω το κεφάλι μου σχεδόν από αφηρημάδα προς τα κεινο το μέρος. Το βιβλίο μου πέφτει από τα χέρια. Αρχίζω να ζαλίζομαι. Η φωνή μου στερείται τώρα κάθε ευφυίας λόγου, τα άκρα μου παραλύουν, κάθε σκέψη σβήνει άξαφνα απ' το νου μου και μαγεύομαι απ' την εικόνα του. Ένας άγγελος. Ένας άγγελος μπροστά μου. Τα φτερά του πελώρια γεμίζουν το κενό του δωματίου μου. Τα μαλλιά και τα μάτια του κατάμαυρα δένουν αρμονικά με το μακρύ του ένδυμα. Η αύρα που εκπέμπει μακάβρια. Το προσωπό του δε φαίνεται. Βαθιά τα χαρακτηριστικά του κρύβονται πίσω από μια γελαστή μάσκα. Μα το 'βλεπα καθαρά. Μόνο το βλέμμα του διακρινόταν κει πίσω. Αυτά τα μάτια. Έβλεπα μόνο πόνο και λύπη. Ίσως και λίγο φθόνο. Τα ξέρω καλά αυτά τα συναισθήματα. Κι εγώ δε φοράω όμως τη δική μου μάσκα. Χωρίς την μάσκα μου δεν ξέρω πως μοιάζω, τι να αισθανθώ και πως να αντιδράσω. Μα είμαι σίγουρος πως τώρα αισθανόμουν τρόμο. Και κάτι άλλο. Κάτι οικείο που με οδηγούσε νοερά κοντά του.

Στεκόταν για ώρα κει ψηλά και με κοιτούσε. Μόνο αυτό. Με κοίταζε. Το βλέμμα του όσο περνούσε η ώρα γινόταν όλο και πιο ζεστό, η αύρα του όλο και πιο χαρούμενη και η μάσκα του άρχισε να ραγίζει. Φοβήθηκα ξανά. Μα συνέχισα να τον κοιτώ αποσβολωμένος από δική μου περιέργεια και από δική του ομορφιά. Δεν μιλούσε. Δεν έλεγε τίποτα.

Γινόταν όλο και πιο ζεστή τώρα η αύρα του. Τόσο ζεστή που καταντούσε αποπνικτική. Τώρα ασφυκτιούσα κι εγώ κοντά του. Άρχισα να ιδρώνω, η ανάσα μου να μικραίνει κι εκείνος να με κοιτάζει όλο και με πιο ζεστή έκφραση. Κολλημένος στην ίδια θέση, σαν από πέτρα καμωμένος, δεν μπορούσα να κινηθώ. Απλώς ένιωθα. Ένιωθε κι αυτός. Το αισθανόμουν. Το αισθανόταν. Το αισθανόμασταν. Τα φτερά του άρχισαν να πετούν σπίθες. Σπίθες που έγιναν φλόγες. Κι οι φλόγες φωτιά. Μια μεγάλη φωτιά που τύλιξε ακαριαία όλο του το σώμα. Μα δεν φώναξε ούτε στιγμή. Δεν πονούσε. Η μάσκα του είχε σχεδόν λιώσει. Στεκόμουν ακόμη εκεί με παγωμένο το βλέμμα ανήμπορος ν' αντιδράσω. Δεν φαινόταν πλέον το σώμα του. Είχε γίνει μια φλόγα ολάκερος. Άρχισα να τρέμω, να φοβάμαι τώρα περισσότερο από ποτέ. Για κείνον. Γιατί υπέκυπτε χωρίς ν' αντιδράσει σε τούτο το μαρτύριο? Λες και χαιρόταν γι' αυτό. Φοβόμουν γι' αυτόν. Ακόμη δεν μπορούσα να κάνω κάτι. Κάτι με κρατούσε χάμω. Μια αόρατη δύναμη.

Με μιας η φλόγα σβήνει, ο άγγελος χάνεται και ένα γυμνό σώμα αιωρείται στο δωμάτιο σαν να το παρασέρνει αργά η βαρύτητα. Σαν να λύθηκα ξαφνικά. Τα χέρια μου κινούνται. Τα πόδια μου. Με μια μουδιασμένη, βεβιασμένη κίνηση αρπάζω την μορφή του λίγο πριν φτάσει στο πάτωμα. Είναι ελαφριά. Είναι αγνή. Είναι όμορφη. Η μάσκα έχει σχεδόν διαλυθεί. Είναι το μόνο που έχει μείνει τώρα πάνω του. Πάνω της. 

Είναι γυναικεία η μορφή. 

Με τα δάχτυλά μου παραμερίζω τα απομεινάρια της μάσκας και.. σ' αναγνωρίζω. 

Είσαι εσύ τελικά. 

Πάντα σε φανταζόμουν άγγελο. Μα όχι έτσι.

Ανοίγεις τα βλέφαρά σου.

Με κοιτάζεις βαθιά στα μάτια και μου λες..

"Μ' έσωσες."

"Εγώ? 

Μα πως? 

Γιατί? 

Μα δεν μπορούσα να κάνω τίποτα.

Με κρατούσες εκεί. 

Δεν έκανα τίποτα."

"Κι όμως. 

Με το ζεστό σου βλέμμα και την αγάπη σου βγήκα ζωντανή απ' την φωτιά."

"Σου είχα πει ότι θα βγεις ζωντανή απ' την φωτιά. Δεν μ' άκουσες."

"Δεν σε πίστεψα."
"Γιατί? 

Απλά εμπιστέψου με."

"Δεν ξέρω αν μπορώ.

Κοίτα, βγήκα ζωντανή αλλά άδεια.

Άδεια από συναισθήματα. 

Έχεις να μου δώσεις?"

"Πολλά. Πόσα θέλεις?"

"Όσα νομίζεις ότι μου αξίζουν."

"Δηλαδή όλα. Τα πάντα."
"Υπερβολικός", μου λες κι αρχίζεις να τρέμεις. "

Δεν μπορώ χωρίς την μάσκα μου.

Βοήθησέ με.

Δωσ' μου μια άλλη."

"Δεν τη χρειάζεσαι πια. 

Εγώ είμαι εδώ.", απαντώ.

"Οχι, όχι, δεν ξέρεις. 

Μου είναι απαραίτητη. 

Δώσε μου κάτι, σε παρακαλώ."

"Πάρε αυτήν", σου λέω, "

Την έφτιαχνα από καιρό για μένα αλλά βλέπω πως τώρα εσύ την έχεις περισσότερο ανάγκη.

ΕΙΝΑΙ Η ΜΑΣΚΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΖΗΤΗΣΕΣ."

"Ευχαριστώ", παίρνεις την μάσκα στα χέρια σου και είσαι έτοιμη να την φορέσεις."

"Μια τελευταία αγκαλιά", σου ζητάω.

"Γιατί τελευταία? 

Αλλά αν το θες.." 

Μείναμε αγκαλιασμένοι για λίγα δευτερόλεπτα.

Το δάκρυ μου δεν άντεξε...

Κύλησε...

"Τι έχεις?", με ρώτησες.

"Τίποτα, φόρα τη να τελειώνουμε. Τα λέμε.", απαντώ δακρυσμένα.

Φοράς την μάσκα και χάνεσαι. Εσύ το επέλεξες. Πάψε να φωνάζεις τώρα. 

Δεν θέλω να σ' ακούω. 

Δεν υπάρχεις έτσι κι αλλιώς.

Χάθηκες. 

Βλέπεις.. η μάσκα.

Αυτό δεν μου ζήτησες? 

Μια ΜΑΣΚΑ ΠΟΥ ΝΑ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΣΑΙ. 

Τώρα την έχεις. 

Κι ας μη σε βλέπω ούτε 'γω. 

Ας μην σε ξαναδώ. 

Αρκεί εσύ να 'σαι ευτυχισμένη......

                     ..................................................................

 

 

 

Απέχεις χιλιόμετρα.

Το φως όμως από τα μάτια σου σκίζει το σκοτάδι μου με βία.

Με βία ηδονική. Θελκτικός καταναγκασμός.

Λέξεις στη σειρά. Μια προσπάθεια μονάχα.

Να καθρεφτίσω συναισθήματα.

Να ποτίσω αληθοφάνεια τις στιγμές.

Κοιμάμαι σχεδόν πάντα ταραγμένος και ξυπνώ μ' εφιάλτες.

Μέχρι που σχίστηκε το γαλάζιο.

Μέχρι που σχίστηκε το γαλάζιο και ξέβρασε ο ουρανός αγγέλους.

Αγγέλους αλήτες, φτωχούς ψυχικά, προδότες, πληγωμένους.

Ο καθένας μας κρατούσε το έταιρον ήμισύ του.

Δίχως να το βλέπει στην όψη.

Δίχως να του σκιρτάει ερωτικά.

Δίχως να επιζητεί τη σάρκα μονάχα.
Φωτοστέφανο δεν είχε κανένας.

Αλήθεια, ήτανε όλοι μαγευτικοί.

Ο δικός μου δεν είχε κανένα ψεγάδι.

Θ' αποκτήσει όμως κάποτε. Όσο μένει πλάι μου.

Σκορπάει ευτυχία στο μέσα μου και χαμόγελο στο έξω.

Θέλω να ρουφήξω τον πόνο του να μη νιώσει ποτέ ξανά κενός.

Θέλω να ξεπλύνω το ποτισμένο απ' τα δάκρυα μαξιλάρι του με τα δικά μου μάτια.

Άκου με που σε θέλω εδώ.

Άκου πως ουρλιάζει το μέσα μου για σένα.

Με φωνάζει η νύχτα. Σε καρτερεί κοντά της.

Μου μιλάει το σύννεφο που είχες ξαποστάσει στον πηγαιμό σου.

Το φευγιό σου ν' αργήσει λιγάκι, να σε χαρώ.

Θα πατώ στα χνάρια σου.. τα βήματα μου βήματά σου..

Θα κρύβομαι στη σκιά σου.. ο φόβος μου προστασία σου..

Θα ζητώ μι' αγκαλιά και τίποτε παραπάνω.

Από μι' αγνή αγάπη δε ζητάς τίποτε.. μονάχα της προσφέρεις.

Σε μι' αγνή αγάπη δεν περιμένεις ανταλλάγματα.. είσαι ευτυχισμένος απλά μ' αυτό που έχεις δίπλα σου.

Άκου με.

Για σένα.

Περνάω βουνά.

Παλεύω μ' αστέρια.

Νικάω θεούς.

Τυραννώ διαόλους.

Με σιγοντάρει η τρέλα απόψε.

Μια αύρα αλλιώτικη απ' τις παλιές μελαγχολικές που τόσο αγαπώ.

Γύρισα.

Με περίμενες?

Γύρισα πια.

Σκόρπιες λέξεις σφηνώνονται στο μυαλό μου.

Μια μελωδία στ' αυτιά μου.

Άκου.

Φωνές.

Κόσμος.

Κραυγές.

Φωτιά.

Ομίχλη.

Σκοτάδι.

Ολόγερμα.

Νυχτιά.

Άκου.

Ψέμα.

Θυμός.

Προδοσία.

Οργή.

Ήλιος.

Ουρανός.

Φεγγάρι.

Γη.

Άλλα τα νικάω.

Άλλα με ποδοπατούν.

Μα ξέχασα μια λέξη.

Μονάχα αυτή ήθελα να γράψω στο ποστ.

Μονάχα αυτή μου ερχόταν στα χείλη, στο μυαλό.

Άκου.

Είσαι συ.

Δεν ξέπεσες στη γη.

Έπεσες.

Πλάι μου.

Άγγελος....

                                  ............................................................................................

..Φοβήθηκα. Έμαθα κάτι. Έμαθα..

..Όπου ανθίζει ο εγωισμός πεθαίνει η αγάπη..

..δίχως λόγια πολλά, δίχως εξηγήσεις, μονάχα με δικαιολογίες..

..μόνο λόγια κι υποσχέσεις που σβήσθηκαν πριν καν την κρατήσω στην αγκαλιά μου..

..πριν ακόμη καταλάβω τι αισθάνομαι..

..δε φταις εσύ..

..φταίω εγώ που ήθελα να το παίξω πρωταγωνιστής..

..γι' αυτό από 'δω και πέρα, δε θέλω αντιρρήσεις..

..πάντοτε μονάχα θεατής..

Περιμένω. Παρακολουθώ. Αισθάνομαι. Αμίλητος. Μονάχα ακούω. Πάντοτε θεατής. Μονάχα θεατής.

Χρόνια μαζί. Ευτυχισμένοι μαζί. Χρόνια έρωτας. Για πάντα μαζί. Κι όμως δυο κουβέντες αρκούν για να σβήσουν παρόν, παρελθόν και μέλλον. Άνθρωποι. Μονάχοι. Θεατές.

Χτυπάς εκεί που θέλεις. Δεν πρέπει. Μα το κάνεις. Ξεκοιλιάζεις αισθήματα, κόμπλεξ και πνίγεις πληγές με ένα δάχτυλο μονάχα αλάτι.

Άλλωστε γνωρίστηκαν εκεί που δεν έπρεπε. Σε λάθος μέρος. Τη λάθος στιγμή. Τότε που αυτός ήταν απογοητευμένος από τη ζωή κι εκείνη φοβόταν να ερωτευθεί.

Δεν υπάρχουν αγάπες, ούτε έρωτες, μονάχα αντίο. Κι όταν αγγέλοι εμφανιστούν ξανά να φοβάσαι μην τους πληγώσεις. Δεν υπάρχουν αντίο, ούτε φόβοι, ούτε ψέμα. Κι όταν αγγέλοι πέσουνε στην αγκαλιά σου να προσπαθείς να τους κρατήσεις με νύχια και με δόντια. Μονάχα να προσπαθείς..

.. κι όταν ερωτεύομαι, έλα τότε να με πείσεις πως η καρδιά είναι μονάχα ένας μυς..

Ότι γράφεις είναι προϊόν του σκοταδιού. Όχι του σκότους, αλλά της νύχτας. Όχι της σκιάς, μιας οποιασδήποτε σκιάς, αλλά του αγγέλου σου. Κι ας δειλιάζεις συνέχεια να εμφανιστείς στον ύπνο του. Ξέρεις μονάχα πως πάντοτε θα τον προσέχεις. Να 'ναι πάντοτε ευτυχισμένος. Κι εσύ? Εσύ μονάχα θεατής.

Όταν ανοίγεσαι, όταν ξεκουμπώνεις το μπλουζάκι σου, όχι για να μου δείξεις το στήθος σου, αλλά για να μ' αφήσεις ν' αγγίξω την καρδιά σου, τότε με μάτια ορθάνοιχτα θα μείνω, ότι μου έδωσες πίσω ποτέ να μην το πάρεις. Δε μετριούνται όλα με τα δάχτυλα. Δε χαζεύονται όλα με τα μάτια. Δεν ερωτεύεσαι μονάχα με το σώμα. Δεν αγαπάς μονάχα την ψυχή.

Θα κρατάω σταθερά. Δεν είναι γυαλί για να ραγίσει η καρδιά, δεν είναι γράμμα σε μπουκάλι οι σκέψεις μου. Δεν υπάρχει θάλασσα εδώ να στο αφήσω να 'ρθει να σε βρει το κύμα.

Και το παλεύω. Να το ζήσω. Να ευτυχήσω. Μα είναι δύσκολο, δεν είναι απλά μια αγάπη της γωνίας..

..Τα καταφέρνω, μα είναι δύσκολα τα αισθήματα να παίρνουνε ανάσα μετά βίας..

Φοβάμαι κάποτε αν σε δω και πια δε σε γνωρίζω.

Δε σ' έχω ακόμη δει κι όμως δε φοβάμαι να σε ζήσω.

Γυρίζω τους δείκτες του ρολογιού, πίσω, να σε ζήσω λίγο παραπάνω. Πόσα χαμόγελα μπορώ να κρατήσω να σε θυμάμαι?

Και φοβάμαι..

..Λένε πως όπου ένας έρωτας πεθαίνει..

..μια ανάμνηση φυτρώνει την αγάπη να ζεσταίνει..

Με τρώει, με κατασπαράζει ο χρόνος, οι υποχρεώσεις, η ίδια η ζωή.

Μα θα έρθω. Θα έρθεις. Και θα ζήσουμε. Κι αν ακόμη για σένα μιλώ, αν μονάχα για σένα μιλώ, είναι γιατί κάποια ψυχή κάποτε μου έμαθε ότι όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι. Τα μάτια μου φταίνε. Που βλέπουνε νεράιδες παντού, αλλά αγγέλους μόνο λίγους. Μόνον ένα. Μια φορά..

..Λένε πως όπου μένει η μυρωδιά ενός αρώματος και το οικείο βλέμμα ενός ξένου πια προσώπου..

..ότι ο χρόνος σου ζητά να επιστρέψεις όσα με τα δάκρυά σου ζητούσες ενώπιόν του..

..Λένε πως όπου κάποιος ζητάει μ' εγωισμό ότι δεν του ανήκει για πάντα να κάνει δικό του..

..ότι όλα αυτά που είχε πει ζητούν πίσω κάθε στιγμή και θα τον βρουν το βράδυ στ' όνειρό του..

Απλώς φοβάμαι κείνο το καλημέρα που θα πεις, όταν πια θα πάψεις να το εννοείς..

Γι αυτό και μένω μονάχα θεατής.....

                         ........................................................

 

 

 

Για σένα χαμόγελο θα γίνω..

Άγγιξε το μέτωπό μου. Καίει. Τυλιγμένος με μάλλινη κουβέρτα μετρώ τους κόμπους της. Τυλιγμένη με το παράπονό μου μετράς χιλιόμετρα. Πόσες φορές έκανα πίσω και πόσες παραπάτησα προσπαθώντας να ισορροπήσω στον πολυπόθητο ιστό σου! Δε μπορώ να συμμαζέψω την αγάπη μου. Που τόσο γρήγορα κέρδισες. Δίχως κόπο κανένα. Σου τη χάρισα απλόχερα. Δίχως ανταλλάγματα. Ή έστω με καμιά νοερή αγκαλιά που και που. Μακάρι ποτέ να μην κοπεί..

..είναι ψαλίδι σαν τη χαρά που κόπηκε στη μέση..
..μα ακόμα ονειρεύομαι και ας μην τους αρέσει..

Και για σένα, που μπορεί η ίδια να μην είσαι, ψίθυρος θα γίνω..

Ψίθυρος να μοιάζω, να χώνομαι στα παντού σου δίχως να ρωτώ. Στα μαλλιά, στα χείλη, στο στήθος, στους λοβούς των αυτιών σου να ξαποσταίνω. Μόνος μου μιλώ. Στον ευατό μου ψιθυρίζω όσα κάποτε έχασα. Όσα τώρα θ' αποκτήσω. Θέλω να κερδίσω. Θα σε κερδίσω. Σε αγώνα άνισο. Τώρα δυνάμωσα. Τώρα έμαθα πως τίποτα δεν παραμένει αιώνιο. Τα ίδια λάθη ξανά δε θα κάνω. Θα μαθαίνω από μένα. Από σένα. Από όλα.

Ό,τι σου λέω έχει νόημα. Ή μάλλον κάπου στοχεύει. Η μελαγχολία έχει το στόχο της. Ο έρωτας. Η αγάπη. Ο πόθος. Η ηδονή. Διαφέρουν οι άνθρωποι. Σκέφτομαι πολύ, μου λένε. Δεν έχει σημασία τι..! Σημασία έχει ότι δεν κοιμάμαι δίχως να σε σκεφτώ. Σημασία έχει ότι το παράπονο κατοικεί στην πιο κρυφή κι ανυπόφορη γωνιά της καρδιάς μου. Πως να το ξορκίσω? Δεν ξέρω αν το θέλω. Κι ας μου στερεί πολλά..

Άλλωστε γράφω για σένα..

..είναι μολύβι, σ' αυτό που το μυαλό μου βρίσκει διέξοδο..
..επάνω στο χαρτί, έτσι ώστε να μην τρελαθεί..

Για σένα..

Άλλοτε νιώθω πως στην αγκαλιά σου θέλω να χαθώ. Άλλοτε να σ' αγγίξω με τα χείλη μου στο μέτωπο. Στα κατακόκκινά σου μαγουλάκια. Άλλοτε μιλώ για σένα. Άλλοτε όχι. Δε θέλω να σε μπερδεύω. Εσύ δε μπερδεύεσαι? Θέλω και δε θέλω. Ή μάλλον θέλω αλλά δεν ξέρω αν πρέπει να το θέλω. Και ποιος ορίζει αν πρέπει ή δεν πρέπει? Ελπίζω όχι η δειλή μου η σκιά..

Για σένα..

Που όλα τα τραγούδια μιλούν για σένα..

Που όλα τα ποιήματα σε καθρεφτίζουν..

Που οι κρύες νύχτες σε περιμένουν για να ζεσταθούν..

Κάποτε έγραφα γι' αυτό που ήθελα..

Τώρα δεν ξέρω αν πρέπει να γράφω γι' αυτό που βρήκα..

Για σένα..

Χίλιες φορές σου είπα ότι έκανα σκληρή την καρδιά μου. Πέτρινη. Μονάχα το δάκρυ να της αλλάζει χρώμα, να την καθαρίζει που και που απ' τα αγριοαισθήματα που φυτρώνουν όταν την αφήνω αχρησιμοποίητη για καιρό..

Μου έμαθαν μα ποτέ δεν έμαθα σε κανένα..

Έμπνευσή μου..

Απόλαυσε το ταξίδι κι ας μη σε φέρει στο λιμάνι μου..

Ξεχωριστός ο προορισμός..

Αν αξίζει δε θα χαθεί..

Θα έρθει..

Δίχως γιατί..

..αυτή είναι όλη μου η η ζωή.....

                        .............................................................



Είναι σπάνιες οι φορές που τον έλεγχο χάνω. Έχω μάθει στα πόδια μου να πατώ δίχως να κρατώ κανενός το χέρι για βοήθεια. Κι όταν γευθώ το φρέσκο χώμα από κάποιο αδίστακτο χέρι, δε μένω για ώρα σκυμμένος, ανταποδίδω τις στάχτες μ' ένα φύσημα. Άλλωστε θυμήσου... και ο πιο βαρύς χειμώνας μυρίζει πάντα καλοκαίρι!
Φίλους δεν κάνω εύκολα. Τώρα θα μου πεις τι σε νοιάζει εσένα..! Άσε με μένα να παίζω παιγχίδια με το διάολο. Κι ας μην καταλαβαίνεις τι θέλω να σου πω. Εκεί είναι η μαγεία. Πιο μετά από το τέλος το δραματικό. Πιο βαθιά από το πιο σκοτεινό λαρύγγι..
Μια φορά μονάχα. Μια φορά να ερχόσουν και να μου έλεγες "σε πάω ρε γι' αυτό που κρύβεις κι όχι γι' αυτό που δείχνεις." Όχι για τη φρέσκια φάτσα μου. Όχι για το χαιρέκακο χαμόγελο μου. Όχι για την αστείρευτη μαλακία μου. Αλλά για το τίποτά μου, τ' απόκρυφο μεγαλείο μου του σκοταδιού μου, το fansy τέλος μου, το πιο όμορφο απογοητευμένο αντίο μου.
Είμαι σίγουρος πως κάπου κει έξω είναι τα χαμένα μου. Αδέλφια μου ή όχι είν' όλα εκείνα που μου μοιάζουν. Η έμπνευση δε γεννιέται, χαρίζεται. Μη ρωτάς από ποιον. Κι αν σου πω δε θα με πιστέψεις! Ο Θεός δεν είναι πάντοτε πνεύμα..
Δεν υπάρχουν σταυροί, βουνά, λαγκάδια και αγάπες. Είν' όλα στιγμές κάποιων τρανών ψυχών που ήθελαν να παρατείνουν λιγάκι τις άχαρες ζωές τους. Τόσο μεγάλα λόγια από κάτι τόσο μικρές καρδιές! Ποτέ δε μου ανήκαν..
Με μάτια μονίμως κόκκινα. Με δυο αυτιά που κάνουν για καμιά δεκαριά. Ακούω. Δε μιλάω. Γράφω. Κι εισπράττω ικανοποίηση. Ικανοποίηση από κάθε προσβολή μου. Από την πιο δειλή αποδοκιμασία μου. Ξέρεις? Ακόμη κι αν στα πατώματα με ρίξεις, εγώ πέτυχα τον σκοπό μου. Ασχολήθηκες μαζί μου! Μεγάλη μαγκιά, δε νομίζεις? Κάλλιο να 'μαι φωτεινός και να με χλευάζουν, παρά να 'μαι σκιά και να μ' έχουν στα ώπα ώπα. Κατάλαβες τι θέλω να σου πω ή πάλι σε μπερδεύω?

Σκαρώνω το αύριο με το δικό μου τρόπο. Το τονίζω μη σου διαφύγει! Κι αφού διαφέρει τόσο απ' τα συνηθισμένα, εδώ είναι τα όμορφα, στα στήθια μου βαθιά από καιρό ριζωμένα..
Και γουστάρω! Να ταράζω τα νερά! Ν' αφήνω να αιωρούνται σκέψεις και έννοιες δίχως να δίνω εξήγηση καμιά!
Και να γουστάρω ακόμα παραπέρα όταν νευριάζεις..
Κι όταν με πλήγωνες που έστρεφα προς το λαιμό σου το μαχαίρι δίχως να το καταλαβαίνεις.
Ούτε με νοιάζει για τον κόπο μου. Ούτε προσπαθώ πια ν' αλλάξω τον τρόπο μου. Τ' ανώδυνα δεν έχουνε καμία γλύκα. Αν δεν πονέσεις πως θα θυμάσαι τη στιγμή? Πνίγεσαι στον καθημερινό σου πάτο, ενώ εγώ απολαμβάνω την κάθε μου στιγμή βουτηγμένος στην απόλαυση. Η μεγαλύτερη ειρωνεία είναι να γεύεσαι το ίδιο σου το δηλητήριο κι η μεγαλύτερη ηδονή να πίνεις κρασί από το νεκροπότηρό σου. Μακάβριο? Όπως πάντα! Και γουστάρω...
Θέλεις να παλέψουμε? Λίγη στάχτη στα μάτια, μια κλωτσιά στ' αχαμνά και σ' έχω..
Τι νομίζεις, παίζω τίμια? Πάντοτε. Εμπιστοσύνη όμως δε σου έχω. Οπότε..

Μ' ένα αλλόκοτο ήθος, παράτερα απ' το πλήθος..
Και γουστάρω να σε κάνω να πονάς, αφού πρώτα δοκιμάσω το μαχαίρι πάνω μου..
Άγαλμα η καρδιά που το χέζουν τα πουλιά.
Τέρμα οι περιπέτειες σε χίλιους δύο κόσμους.
Τέρμα τ' αναφιλητά κι οι προδοσίες έπιασαν τόπο.
Καιρός να με κερδίσεις ρε ζωή, σε περιμένω τόσα χρόνια.
Συγχώρα με που μισώ ότι αγαπάς.
Δε βγήκαμε όλη απ' την ίδια μήτρα. Πρόσεχε μωρό μου που πατάς.
Δε θα θάψω το παρελθόν μου. Ποτέ! Θα το 'χω μπροστά μου κάθε αυγή και κάθε που κρύβεται ο ήλιος θα κλαίω για κείνο. Το μαξιλάρι θα τ' απλώνω στο κορμί σου κάθε πρωί και πάλι το δειλινό στεγνό θα 'ναι, έτοιμο για νέα ποτάμια δάκρυα. Γουστάρω..
Εξάλλου για να με αντιμετωπίσεις πρέπει να προετοιμαστείς καλά. Να μάθεις τα τρωτά μου σημεία. Όλα. Και να σου πω και κάτι? Δεν έχω κανένα!! Αλήθεια ρε. Μονάχα την αυτοπεποίθηση. Μονάχα εκεί να με χτυπάς και θα πέφτω συνεχώς. Αλλά αυτό το ξέρεις ήδη..
Αδιάφορος γεννήθηκα. Και ζω ευτυχισμένος.
Ευαίσθητος πλάσθηκα. Και ζω ευτυχισμένος.
Ερωτευμένος πάντοτε. Ζω ευτυχισμένος λέμε!
Κι όλοι οι εχθροί μου στην άλλη άκρη. Βουβή ομήγυρη. Κι εγώ προσπαθώ. Να μαθαίνω καινούριες λέξεις για να τους αντιμετωπίζω. Να μαθαίνω αλήθεια απ' τη σιωπή τους. Να 'ξερες μονάχα πόσα έχεις ακόμη να μάθεις κι εσύ για να έρθεις να με βρεις. Αντίκρυ ο εγωισμός.. Και μ' αρέσει...

Τούτη η ξεφτίλα. Χαζή ξανθιά αντάμα. Κι ο πράσινος φρουρός ξελιγωμένος να την κοιτάζει στα οπίσθια. Τι κρίμα! Η αγάπη εκεί δεν κατοικεί..
Κάπου τα όμορφα, λέει, ζητάνε αγκάλιασμα. Περιμένω ρε. Περιμένω..

Κι αν τα όμορφα για σένα είναι όλα όσα βρίζω, τραβήξου πιο πέρα γιατί καιρό θα σε πρήζω..

Μείνε αν θέλεις με το καλό, ή αν δε γουστάρεις απλά φύγε..
Μια ζωή θ' ανατέλλω, πάρ' το χαμπάρι..
Μια ζωή στο φως..
Κι ας μην το δείχνω πουθενά..
Αυτή είναι η μαγκιά..
Άντε γεια.....

                  ..........................................................

Από που ν' αρχίσω.. Ψάχνεις μια οποιαδήποτε αρχή για να στηρίξεις τ' όνειρό σου. Ή μήπως ένα όμορφο τέλος για να στηρίξεις τις ελπίδες μιας αγγελικής ζωής? Όλα πήραν την κατιούσα. Μα από κει δεν ξεκίνησαν? Κι εκεί σταμάτησαν. Φρέναραν απότομα. Κουράστηκαν. Αγκαλιάστηκαν. Αυτή όμως δεν είναι η ουσία? Δεν έχει σημασία πόσα λάθη έχεις κάνει, πόσα ελαττώματα έχεις, πόσα ακόμη σφάλματα θα κάνεις, πόσους ψεύτικους ανθρώπους θα πιστέψεις. Σημασία έχει αυτό που πιστεύεις, αυτό να κρατάς ζωντανό. Να το λούζεις με αισιοδοξία τόσο σπάνια, ας είναι όμως, ας είναι. Να φυτεύεις στη ράχη του στάχυα (ή στάχτη? το ίδιο δεν είναι τελικά?) αγάπης και να φυτρώνει ζωή. Να σπέρνεις αμφιβολία στις σκέψεις σου και μι' αγκαλιά να επιστρέφει δυνατότερη στη φαντασία σου.
Σε ποιον να χρεώσεις την ομορφιά σου? Σε ποιον να ρίξεις ευθύνες που σε γέννησε άγγελο? Που είναι αυτός που σου έκοψε τη γλώσσα απ' την ψυχή? Που είναι τώρα κείνος που σε γέννησε σε τούτο τον σκάρτο κόσμο να ομολογήσει το λάθος του? Που 'ναι κείνος που σε λάτρεψε και σου πρόσθεσε περίσσια ευαισθησία για να σε τυραννά σ' όλη σου τη ζωή? (Αυτή η ξέστρατη αρετή, να την κρατάς ζωντανή!) Από ποιον να ζητήσεις εκδίκηση όταν μονάχα να ηρεμήσεις θέλεις και δε σ' αφήνει κανείς? Και 'γω τώρα μαθαίνω τα βήματα να έρχομαι πλάι σου να κουρνιάζω δίχως θόρυβο να κάνω.
Θα γεράσεις σ' ένα κορμί που θα πάρει μορφές πολλές, πανομοιότυπες αγγελικές. Θα γεράσεις με μια ψυχή που πρέπει να ρουφήξει ότι στερήθηκε με θράσος παλαιότερα. Πρέπει να την κρατήσεις ζωντανή, από ένστικτο και μόνο θ' ανοίξουν τα φτερά σου αν πέσεις από το όνειρο. Και θα σε κρατήσει. Αυτός που περιμένεις. Σφιχτά. Δίχως να πονάς. Σφιχτά. Κι ότι στερήθηκες θα γεννηθεί. Μέσα σου βαθιά. Γι' αυτό την ψυχή δυνατή να κρατήσεις. Για να μπορέσεις να το νιώσεις.
Θα 'θελα το έργο μαζί να το δούμε. Οποιοδήποτε έργο. Να διαπιστώσουμε επιτέλους αν κοιτάζουμε με το ίδιο εσώτερο βλέμμα. Κι όσο τ' ακούω, τόσο με πληγώνει..

"..Η χαρά είναι ατομική..
..να το θυμάσαι όταν ονειρεύεσαι.."

 

Όπως κυλάει ο χρόνος κυλούν τα αισθήματα. Δε σταματούν. Δε μένουνε στάσιμα. Μα που μπορούν να φτάσουν? Θα γράφω, ορκίστηκα, μέχρι να με πιάσει το βράδυ. Μα βράδυ ξεκίνησα. Και χάραξε. Το ξέρω. Το καταλαβαίνω. Δίχως να κοιτάξω έξω απ' το παράθυρο. Μονάχα με τη στιγμή. Μονάχα με το ένστικτο. Χάραξε μονάχα με το ένστικτο. Όπως γίνεται με την αγάπη.

Δώσε στον ευατό σου μια ευκαιρία. Κι ας πέσει χάμω. Κι ας τη σηκώσει ο αγέρας ξανά. Κι ας μη φτάσει ποτέ στα χέρια μου. Δώσε στον ευατό σου την ευκαιρία να ζήσει τον κόσμο των θνητών. Έστω για λίγο. Κοινά ενδιαφέροντα. Κοινές προσδοκίες, ιδέες, φαντασίες, λάθη, πάθη. Κοινά όνειρα. Κι αν όλα αυτά δεν επαρκούν, πέσε από την οροφή των συναισθημάτων σου. Έτσι κι αλλιώς το ξέρω ότι θα σωθείς..

..Αφού ξέρεις τι σε πληγώνει, παραμέρισέ το..
..κι αν δε μπορείς, αντιμετώπισέ το..
..κι αν πάλι δε μπορέσεις, ξέχασέ το..

Φέτος σπάει η αλυσίδα σου. Η ζώνη αγνότητας των ονείρων σου μπορεί ν' ανοίξει πια. Πρόσεχε μονάχα σε ποιους θα μοιράσεις τα κλειδιά. Αντικλείδια εύκολα βγαίνουν σήμερα..

                        ..............................................................

 

 

 

Έι, θέλεις να μου χαρίσεις ένα χαμόγελο?

Εσύ.

Εσύ που διαβάζεις αυτή την πρόταση. 

Και την άλλη. 

Εσύ που καταλαβαίνεις τι θέλω να πω δίχως να προλάβω να κουνήσω τα χείλη μου. 

Διχώς να σε μπερδευεί ο τονίσμος.

Για κάποιο λόγο πέρασες από 'δω, σωστά? Μπορώ να μάθω το λόγο? 

Κι αν δεν το μάθω δε θα σκάσω κιόλας. Έτσι, γιατί ομόρφυνε ο κόσμος ξαφνικά κι ας μην έχει ούτε σταγόνα απ' το χαμόγελό της.

Ποιος χέστηκε αν είναι δίπλα μου στη ζωή, αφού δε με διαβάζει.

Ποιος νοιάστηκε αν ξυπνάει πλάι μου τα πρωινά, αφού την προηγούμενη άλλον αγκάλιαζε κι αλλού ήταν ο νους σου. 

Για κάτι τέτοια αξίζει να χαμογελάς, για κάτι να χορεύεις γυμνός απάνω στην ταράτσα. 

Και τα κοριτσάκια να χαζεύουν ην πτώση σου.

Και θα ΄ναι υπέροχη αυτή τη φορά. 

Θα τη θυμούνται όλοι. Απ' την πιο ψηλή ταράτσα θα πέσεις.

Απ' τον πιο ψηλό όροφο του μυαλού.
Ξενυχτάς τα βράδυα και γουστάρεις γιατί είσαι πάλι μόνος. Βρίζεις δαίμονες και άμα λάχει και θεούς γιατί τέλειωσε το ρημαδιασμένο το κρασί, πάνω που άρχισε να σε ζαλίζει. 

Να ξενυχτάς πάνω στην κοπελιά σου και να πληρώνεις ενοίκιο για ένα σπίτι δίχως παράθυρα.

Να τραγουδάς δίχως κιθάρα. 

Να χοροπηδάς στο κρεβάτι μέχρι ν' ακούσεις το "μπλινκ" από την πρώτη σούστα που δε θ' αντισταθεί στην ανέλπιστη χαρά σου για ζωή.

Να κλαις γιατί απλούστατα έχεις πολύ καιρό να λυπηθείς για κάτι και μαζεύτηκε πολύ δάκρυ και τις χούφτες του κανείς για να στο μαζέψει. 

Το μαξιλάρι να μουσκεύει κάθε βράδυ και να γουστάρεις περισσότερο γιατί το φεγγάρι που σε κοιτάζει μ' απορία δεν καταλαβαίνει ούτ' αυτό τον κρυμμένο πόνο σου. 

Να γουστάρεις που τα κόμπλεξ δέσανε γερά με την ψυχή σου και δε μπορείς τώρα να κάνεις βήμα χωρίς εκείνα. 

Να ερωτεύεσαι όποια κοπελιά σταθεί στο διάβα σου, ενώ η έμπνευση να ΄χει χαλάσει όλα τ' ακριβοπληρωμένα τετράδιά σου.

Να σ' ερωτεύονται εκείνες γιατί όμορφα λόγια με φεγγάρια και παραμύθια εν ζωή τις αραδιάζεις, αλλά εσύ τ' άλλο πρωί να μη θυμάσαι ούτε τ' όνομά τους. 

Δεν είναι ότι δεν τα εννοείς, είναι που η στιγμές σου οι όμορφες δεν κρατάνε ποτέ παραπάνω. 

Παραπάνω απ' αυτό που έχεις ονειρευθεί.
Είν' τα μπαλκόνια που γουστάρεις να κάθεσαι. 

Και να κάθεσαι. Και να κάθεσαι. 

Δίχως τίποτε να κάνεις.

Μονάχα να την κοιτάζεις.

Και που και που να τη φυλάς στα χείλη. 

Έτσι, για να σπάσει η μονοτονία της σιωπής.

Είν' τα βαράκια που σφίγγουν τα χέρια σου γιατί ξαφνικά την είδες αθλητικός τύπος επειδή βρήκες γκόμενα. (Καλώς μαλάκας είσαι κι εσύ!)

Κι εκείνη ποτέ τίποτε για σένα. (Την αλήθεια λέω μονάχα!)
Να σπας την ευαισθησία σου σε κομμάτια.

Να σ' έχει παρατήσει από καιρό ο εγωισμός. 

Να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο μα να μη πονάς. 

Να τα παρατάς όλα. 

Νευρικά να γελάς. 

Να θες να φύγεις. 

Μα που να πας! 

Να θες να της πεις πως την αγαπάς! 

Άσκοπα στους δρόμους να γυρνάς.

Να προσπαθείς να φτιάχνεις ρίμες με τις σκέψεις σου. 

Να δένεις κουβάρι τα συναισθήματά σου. 

Να μην έχεις κανένα να σε προσέχει.

Να μη θέλεις κανένα να σε φροντίζει. 

Να τα 'χεις όλα παρατήσει. 

Να μην κάνεις επισκέψεις σε σκέψεις άλλων. (Ο μπάσταρδος ο χρόνος φταίει γι' αυτό!) Να κοιμάσαι με το φως του ήλιου και να ξυπνάς κάτω απ' την ομορφιά του νυχτερινού ουρανού.

Κι όλο και κάποιος να βρίσκεται να πει ότι όλα αυτά που σκέφτεσαι, που νιώθεις, που πιστεύεις και που βγάζεις στο χαρτί είναι ψεύτικα. 

Κι εσύ κάθε φορά να προσπαθείς να το διαψεύσεις.

Ε, όχι.

Πάρε μια καληνύχτα απλά γι' απόψε κι αύριο ίσως λάμψει η αλήθεια και για σένα.

Πλάι στον ήλιο σου. 

Μάθε να ξεχωρίζεις. 

Και βάλε την κρίση εκεί που ξέρεις! 

Γιατί είναι βαριά λέξη και δε μπορείς να την κουβαλήσεις μονάχος. 

Αλλά εκεί που πρέπει μπορείς να τη χωρέσεις! 

Καληνύχτα..