........................................................

 

 

 

Για σένα χαμόγελο θα γίνω..

Άγγιξε το μέτωπό μου. Καίει. Τυλιγμένος με μάλλινη κουβέρτα μετρώ τους κόμπους της. Τυλιγμένη με το παράπονό μου μετράς χιλιόμετρα. Πόσες φορές έκανα πίσω και πόσες παραπάτησα προσπαθώντας να ισορροπήσω στον πολυπόθητο ιστό σου! Δε μπορώ να συμμαζέψω την αγάπη μου. Που τόσο γρήγορα κέρδισες. Δίχως κόπο κανένα. Σου τη χάρισα απλόχερα. Δίχως ανταλλάγματα. Ή έστω με καμιά νοερή αγκαλιά που και που. Μακάρι ποτέ να μην κοπεί..

..είναι ψαλίδι σαν τη χαρά που κόπηκε στη μέση..
..μα ακόμα ονειρεύομαι και ας μην τους αρέσει..

Και για σένα, που μπορεί η ίδια να μην είσαι, ψίθυρος θα γίνω..

Ψίθυρος να μοιάζω, να χώνομαι στα παντού σου δίχως να ρωτώ. Στα μαλλιά, στα χείλη, στο στήθος, στους λοβούς των αυτιών σου να ξαποσταίνω. Μόνος μου μιλώ. Στον ευατό μου ψιθυρίζω όσα κάποτε έχασα. Όσα τώρα θ' αποκτήσω. Θέλω να κερδίσω. Θα σε κερδίσω. Σε αγώνα άνισο. Τώρα δυνάμωσα. Τώρα έμαθα πως τίποτα δεν παραμένει αιώνιο. Τα ίδια λάθη ξανά δε θα κάνω. Θα μαθαίνω από μένα. Από σένα. Από όλα.

Ό,τι σου λέω έχει νόημα. Ή μάλλον κάπου στοχεύει. Η μελαγχολία έχει το στόχο της. Ο έρωτας. Η αγάπη. Ο πόθος. Η ηδονή. Διαφέρουν οι άνθρωποι. Σκέφτομαι πολύ, μου λένε. Δεν έχει σημασία τι..! Σημασία έχει ότι δεν κοιμάμαι δίχως να σε σκεφτώ. Σημασία έχει ότι το παράπονο κατοικεί στην πιο κρυφή κι ανυπόφορη γωνιά της καρδιάς μου. Πως να το ξορκίσω? Δεν ξέρω αν το θέλω. Κι ας μου στερεί πολλά..

Άλλωστε γράφω για σένα..

..είναι μολύβι, σ' αυτό που το μυαλό μου βρίσκει διέξοδο..
..επάνω στο χαρτί, έτσι ώστε να μην τρελαθεί..

Για σένα..

Άλλοτε νιώθω πως στην αγκαλιά σου θέλω να χαθώ. Άλλοτε να σ' αγγίξω με τα χείλη μου στο μέτωπο. Στα κατακόκκινά σου μαγουλάκια. Άλλοτε μιλώ για σένα. Άλλοτε όχι. Δε θέλω να σε μπερδεύω. Εσύ δε μπερδεύεσαι? Θέλω και δε θέλω. Ή μάλλον θέλω αλλά δεν ξέρω αν πρέπει να το θέλω. Και ποιος ορίζει αν πρέπει ή δεν πρέπει? Ελπίζω όχι η δειλή μου η σκιά..

Για σένα..

Που όλα τα τραγούδια μιλούν για σένα..

Που όλα τα ποιήματα σε καθρεφτίζουν..

Που οι κρύες νύχτες σε περιμένουν για να ζεσταθούν..

Κάποτε έγραφα γι' αυτό που ήθελα..

Τώρα δεν ξέρω αν πρέπει να γράφω γι' αυτό που βρήκα..

Για σένα..

Χίλιες φορές σου είπα ότι έκανα σκληρή την καρδιά μου. Πέτρινη. Μονάχα το δάκρυ να της αλλάζει χρώμα, να την καθαρίζει που και που απ' τα αγριοαισθήματα που φυτρώνουν όταν την αφήνω αχρησιμοποίητη για καιρό..

Μου έμαθαν μα ποτέ δεν έμαθα σε κανένα..

Έμπνευσή μου..

Απόλαυσε το ταξίδι κι ας μη σε φέρει στο λιμάνι μου..

Ξεχωριστός ο προορισμός..

Αν αξίζει δε θα χαθεί..

Θα έρθει..

Δίχως γιατί..

..αυτή είναι όλη μου η η ζωή.....

                        .............................................................



Είναι σπάνιες οι φορές που τον έλεγχο χάνω. Έχω μάθει στα πόδια μου να πατώ δίχως να κρατώ κανενός το χέρι για βοήθεια. Κι όταν γευθώ το φρέσκο χώμα από κάποιο αδίστακτο χέρι, δε μένω για ώρα σκυμμένος, ανταποδίδω τις στάχτες μ' ένα φύσημα. Άλλωστε θυμήσου... και ο πιο βαρύς χειμώνας μυρίζει πάντα καλοκαίρι!
Φίλους δεν κάνω εύκολα. Τώρα θα μου πεις τι σε νοιάζει εσένα..! Άσε με μένα να παίζω παιγχίδια με το διάολο. Κι ας μην καταλαβαίνεις τι θέλω να σου πω. Εκεί είναι η μαγεία. Πιο μετά από το τέλος το δραματικό. Πιο βαθιά από το πιο σκοτεινό λαρύγγι..
Μια φορά μονάχα. Μια φορά να ερχόσουν και να μου έλεγες "σε πάω ρε γι' αυτό που κρύβεις κι όχι γι' αυτό που δείχνεις." Όχι για τη φρέσκια φάτσα μου. Όχι για το χαιρέκακο χαμόγελο μου. Όχι για την αστείρευτη μαλακία μου. Αλλά για το τίποτά μου, τ' απόκρυφο μεγαλείο μου του σκοταδιού μου, το fansy τέλος μου, το πιο όμορφο απογοητευμένο αντίο μου.
Είμαι σίγουρος πως κάπου κει έξω είναι τα χαμένα μου. Αδέλφια μου ή όχι είν' όλα εκείνα που μου μοιάζουν. Η έμπνευση δε γεννιέται, χαρίζεται. Μη ρωτάς από ποιον. Κι αν σου πω δε θα με πιστέψεις! Ο Θεός δεν είναι πάντοτε πνεύμα..
Δεν υπάρχουν σταυροί, βουνά, λαγκάδια και αγάπες. Είν' όλα στιγμές κάποιων τρανών ψυχών που ήθελαν να παρατείνουν λιγάκι τις άχαρες ζωές τους. Τόσο μεγάλα λόγια από κάτι τόσο μικρές καρδιές! Ποτέ δε μου ανήκαν..
Με μάτια μονίμως κόκκινα. Με δυο αυτιά που κάνουν για καμιά δεκαριά. Ακούω. Δε μιλάω. Γράφω. Κι εισπράττω ικανοποίηση. Ικανοποίηση από κάθε προσβολή μου. Από την πιο δειλή αποδοκιμασία μου. Ξέρεις? Ακόμη κι αν στα πατώματα με ρίξεις, εγώ πέτυχα τον σκοπό μου. Ασχολήθηκες μαζί μου! Μεγάλη μαγκιά, δε νομίζεις? Κάλλιο να 'μαι φωτεινός και να με χλευάζουν, παρά να 'μαι σκιά και να μ' έχουν στα ώπα ώπα. Κατάλαβες τι θέλω να σου πω ή πάλι σε μπερδεύω?

Σκαρώνω το αύριο με το δικό μου τρόπο. Το τονίζω μη σου διαφύγει! Κι αφού διαφέρει τόσο απ' τα συνηθισμένα, εδώ είναι τα όμορφα, στα στήθια μου βαθιά από καιρό ριζωμένα..
Και γουστάρω! Να ταράζω τα νερά! Ν' αφήνω να αιωρούνται σκέψεις και έννοιες δίχως να δίνω εξήγηση καμιά!
Και να γουστάρω ακόμα παραπέρα όταν νευριάζεις..
Κι όταν με πλήγωνες που έστρεφα προς το λαιμό σου το μαχαίρι δίχως να το καταλαβαίνεις.
Ούτε με νοιάζει για τον κόπο μου. Ούτε προσπαθώ πια ν' αλλάξω τον τρόπο μου. Τ' ανώδυνα δεν έχουνε καμία γλύκα. Αν δεν πονέσεις πως θα θυμάσαι τη στιγμή? Πνίγεσαι στον καθημερινό σου πάτο, ενώ εγώ απολαμβάνω την κάθε μου στιγμή βουτηγμένος στην απόλαυση. Η μεγαλύτερη ειρωνεία είναι να γεύεσαι το ίδιο σου το δηλητήριο κι η μεγαλύτερη ηδονή να πίνεις κρασί από το νεκροπότηρό σου. Μακάβριο? Όπως πάντα! Και γουστάρω...
Θέλεις να παλέψουμε? Λίγη στάχτη στα μάτια, μια κλωτσιά στ' αχαμνά και σ' έχω..
Τι νομίζεις, παίζω τίμια? Πάντοτε. Εμπιστοσύνη όμως δε σου έχω. Οπότε..

Μ' ένα αλλόκοτο ήθος, παράτερα απ' το πλήθος..
Και γουστάρω να σε κάνω να πονάς, αφού πρώτα δοκιμάσω το μαχαίρι πάνω μου..
Άγαλμα η καρδιά που το χέζουν τα πουλιά.
Τέρμα οι περιπέτειες σε χίλιους δύο κόσμους.
Τέρμα τ' αναφιλητά κι οι προδοσίες έπιασαν τόπο.
Καιρός να με κερδίσεις ρε ζωή, σε περιμένω τόσα χρόνια.
Συγχώρα με που μισώ ότι αγαπάς.
Δε βγήκαμε όλη απ' την ίδια μήτρα. Πρόσεχε μωρό μου που πατάς.
Δε θα θάψω το παρελθόν μου. Ποτέ! Θα το 'χω μπροστά μου κάθε αυγή και κάθε που κρύβεται ο ήλιος θα κλαίω για κείνο. Το μαξιλάρι θα τ' απλώνω στο κορμί σου κάθε πρωί και πάλι το δειλινό στεγνό θα 'ναι, έτοιμο για νέα ποτάμια δάκρυα. Γουστάρω..
Εξάλλου για να με αντιμετωπίσεις πρέπει να προετοιμαστείς καλά. Να μάθεις τα τρωτά μου σημεία. Όλα. Και να σου πω και κάτι? Δεν έχω κανένα!! Αλήθεια ρε. Μονάχα την αυτοπεποίθηση. Μονάχα εκεί να με χτυπάς και θα πέφτω συνεχώς. Αλλά αυτό το ξέρεις ήδη..
Αδιάφορος γεννήθηκα. Και ζω ευτυχισμένος.
Ευαίσθητος πλάσθηκα. Και ζω ευτυχισμένος.
Ερωτευμένος πάντοτε. Ζω ευτυχισμένος λέμε!
Κι όλοι οι εχθροί μου στην άλλη άκρη. Βουβή ομήγυρη. Κι εγώ προσπαθώ. Να μαθαίνω καινούριες λέξεις για να τους αντιμετωπίζω. Να μαθαίνω αλήθεια απ' τη σιωπή τους. Να 'ξερες μονάχα πόσα έχεις ακόμη να μάθεις κι εσύ για να έρθεις να με βρεις. Αντίκρυ ο εγωισμός.. Και μ' αρέσει...

Τούτη η ξεφτίλα. Χαζή ξανθιά αντάμα. Κι ο πράσινος φρουρός ξελιγωμένος να την κοιτάζει στα οπίσθια. Τι κρίμα! Η αγάπη εκεί δεν κατοικεί..
Κάπου τα όμορφα, λέει, ζητάνε αγκάλιασμα. Περιμένω ρε. Περιμένω..

Κι αν τα όμορφα για σένα είναι όλα όσα βρίζω, τραβήξου πιο πέρα γιατί καιρό θα σε πρήζω..

Μείνε αν θέλεις με το καλό, ή αν δε γουστάρεις απλά φύγε..
Μια ζωή θ' ανατέλλω, πάρ' το χαμπάρι..
Μια ζωή στο φως..
Κι ας μην το δείχνω πουθενά..
Αυτή είναι η μαγκιά..
Άντε γεια.....

                  ..........................................................

Από που ν' αρχίσω.. Ψάχνεις μια οποιαδήποτε αρχή για να στηρίξεις τ' όνειρό σου. Ή μήπως ένα όμορφο τέλος για να στηρίξεις τις ελπίδες μιας αγγελικής ζωής? Όλα πήραν την κατιούσα. Μα από κει δεν ξεκίνησαν? Κι εκεί σταμάτησαν. Φρέναραν απότομα. Κουράστηκαν. Αγκαλιάστηκαν. Αυτή όμως δεν είναι η ουσία? Δεν έχει σημασία πόσα λάθη έχεις κάνει, πόσα ελαττώματα έχεις, πόσα ακόμη σφάλματα θα κάνεις, πόσους ψεύτικους ανθρώπους θα πιστέψεις. Σημασία έχει αυτό που πιστεύεις, αυτό να κρατάς ζωντανό. Να το λούζεις με αισιοδοξία τόσο σπάνια, ας είναι όμως, ας είναι. Να φυτεύεις στη ράχη του στάχυα (ή στάχτη? το ίδιο δεν είναι τελικά?) αγάπης και να φυτρώνει ζωή. Να σπέρνεις αμφιβολία στις σκέψεις σου και μι' αγκαλιά να επιστρέφει δυνατότερη στη φαντασία σου.
Σε ποιον να χρεώσεις την ομορφιά σου? Σε ποιον να ρίξεις ευθύνες που σε γέννησε άγγελο? Που είναι αυτός που σου έκοψε τη γλώσσα απ' την ψυχή? Που είναι τώρα κείνος που σε γέννησε σε τούτο τον σκάρτο κόσμο να ομολογήσει το λάθος του? Που 'ναι κείνος που σε λάτρεψε και σου πρόσθεσε περίσσια ευαισθησία για να σε τυραννά σ' όλη σου τη ζωή? (Αυτή η ξέστρατη αρετή, να την κρατάς ζωντανή!) Από ποιον να ζητήσεις εκδίκηση όταν μονάχα να ηρεμήσεις θέλεις και δε σ' αφήνει κανείς? Και 'γω τώρα μαθαίνω τα βήματα να έρχομαι πλάι σου να κουρνιάζω δίχως θόρυβο να κάνω.
Θα γεράσεις σ' ένα κορμί που θα πάρει μορφές πολλές, πανομοιότυπες αγγελικές. Θα γεράσεις με μια ψυχή που πρέπει να ρουφήξει ότι στερήθηκε με θράσος παλαιότερα. Πρέπει να την κρατήσεις ζωντανή, από ένστικτο και μόνο θ' ανοίξουν τα φτερά σου αν πέσεις από το όνειρο. Και θα σε κρατήσει. Αυτός που περιμένεις. Σφιχτά. Δίχως να πονάς. Σφιχτά. Κι ότι στερήθηκες θα γεννηθεί. Μέσα σου βαθιά. Γι' αυτό την ψυχή δυνατή να κρατήσεις. Για να μπορέσεις να το νιώσεις.
Θα 'θελα το έργο μαζί να το δούμε. Οποιοδήποτε έργο. Να διαπιστώσουμε επιτέλους αν κοιτάζουμε με το ίδιο εσώτερο βλέμμα. Κι όσο τ' ακούω, τόσο με πληγώνει..

"..Η χαρά είναι ατομική..
..να το θυμάσαι όταν ονειρεύεσαι.."

 

Όπως κυλάει ο χρόνος κυλούν τα αισθήματα. Δε σταματούν. Δε μένουνε στάσιμα. Μα που μπορούν να φτάσουν? Θα γράφω, ορκίστηκα, μέχρι να με πιάσει το βράδυ. Μα βράδυ ξεκίνησα. Και χάραξε. Το ξέρω. Το καταλαβαίνω. Δίχως να κοιτάξω έξω απ' το παράθυρο. Μονάχα με τη στιγμή. Μονάχα με το ένστικτο. Χάραξε μονάχα με το ένστικτο. Όπως γίνεται με την αγάπη.

Δώσε στον ευατό σου μια ευκαιρία. Κι ας πέσει χάμω. Κι ας τη σηκώσει ο αγέρας ξανά. Κι ας μη φτάσει ποτέ στα χέρια μου. Δώσε στον ευατό σου την ευκαιρία να ζήσει τον κόσμο των θνητών. Έστω για λίγο. Κοινά ενδιαφέροντα. Κοινές προσδοκίες, ιδέες, φαντασίες, λάθη, πάθη. Κοινά όνειρα. Κι αν όλα αυτά δεν επαρκούν, πέσε από την οροφή των συναισθημάτων σου. Έτσι κι αλλιώς το ξέρω ότι θα σωθείς..

..Αφού ξέρεις τι σε πληγώνει, παραμέρισέ το..
..κι αν δε μπορείς, αντιμετώπισέ το..
..κι αν πάλι δε μπορέσεις, ξέχασέ το..

Φέτος σπάει η αλυσίδα σου. Η ζώνη αγνότητας των ονείρων σου μπορεί ν' ανοίξει πια. Πρόσεχε μονάχα σε ποιους θα μοιράσεις τα κλειδιά. Αντικλείδια εύκολα βγαίνουν σήμερα..

                        ..............................................................

 

 

 

Έι, θέλεις να μου χαρίσεις ένα χαμόγελο?

Εσύ.

Εσύ που διαβάζεις αυτή την πρόταση. 

Και την άλλη. 

Εσύ που καταλαβαίνεις τι θέλω να πω δίχως να προλάβω να κουνήσω τα χείλη μου. 

Διχώς να σε μπερδευεί ο τονίσμος.

Για κάποιο λόγο πέρασες από 'δω, σωστά? Μπορώ να μάθω το λόγο? 

Κι αν δεν το μάθω δε θα σκάσω κιόλας. Έτσι, γιατί ομόρφυνε ο κόσμος ξαφνικά κι ας μην έχει ούτε σταγόνα απ' το χαμόγελό της.

Ποιος χέστηκε αν είναι δίπλα μου στη ζωή, αφού δε με διαβάζει.

Ποιος νοιάστηκε αν ξυπνάει πλάι μου τα πρωινά, αφού την προηγούμενη άλλον αγκάλιαζε κι αλλού ήταν ο νους σου. 

Για κάτι τέτοια αξίζει να χαμογελάς, για κάτι να χορεύεις γυμνός απάνω στην ταράτσα. 

Και τα κοριτσάκια να χαζεύουν ην πτώση σου.

Και θα ΄ναι υπέροχη αυτή τη φορά. 

Θα τη θυμούνται όλοι. Απ' την πιο ψηλή ταράτσα θα πέσεις.

Απ' τον πιο ψηλό όροφο του μυαλού.
Ξενυχτάς τα βράδυα και γουστάρεις γιατί είσαι πάλι μόνος. Βρίζεις δαίμονες και άμα λάχει και θεούς γιατί τέλειωσε το ρημαδιασμένο το κρασί, πάνω που άρχισε να σε ζαλίζει. 

Να ξενυχτάς πάνω στην κοπελιά σου και να πληρώνεις ενοίκιο για ένα σπίτι δίχως παράθυρα.

Να τραγουδάς δίχως κιθάρα. 

Να χοροπηδάς στο κρεβάτι μέχρι ν' ακούσεις το "μπλινκ" από την πρώτη σούστα που δε θ' αντισταθεί στην ανέλπιστη χαρά σου για ζωή.

Να κλαις γιατί απλούστατα έχεις πολύ καιρό να λυπηθείς για κάτι και μαζεύτηκε πολύ δάκρυ και τις χούφτες του κανείς για να στο μαζέψει. 

Το μαξιλάρι να μουσκεύει κάθε βράδυ και να γουστάρεις περισσότερο γιατί το φεγγάρι που σε κοιτάζει μ' απορία δεν καταλαβαίνει ούτ' αυτό τον κρυμμένο πόνο σου. 

Να γουστάρεις που τα κόμπλεξ δέσανε γερά με την ψυχή σου και δε μπορείς τώρα να κάνεις βήμα χωρίς εκείνα. 

Να ερωτεύεσαι όποια κοπελιά σταθεί στο διάβα σου, ενώ η έμπνευση να ΄χει χαλάσει όλα τ' ακριβοπληρωμένα τετράδιά σου.

Να σ' ερωτεύονται εκείνες γιατί όμορφα λόγια με φεγγάρια και παραμύθια εν ζωή τις αραδιάζεις, αλλά εσύ τ' άλλο πρωί να μη θυμάσαι ούτε τ' όνομά τους. 

Δεν είναι ότι δεν τα εννοείς, είναι που η στιγμές σου οι όμορφες δεν κρατάνε ποτέ παραπάνω. 

Παραπάνω απ' αυτό που έχεις ονειρευθεί.
Είν' τα μπαλκόνια που γουστάρεις να κάθεσαι. 

Και να κάθεσαι. Και να κάθεσαι. 

Δίχως τίποτε να κάνεις.

Μονάχα να την κοιτάζεις.

Και που και που να τη φυλάς στα χείλη. 

Έτσι, για να σπάσει η μονοτονία της σιωπής.

Είν' τα βαράκια που σφίγγουν τα χέρια σου γιατί ξαφνικά την είδες αθλητικός τύπος επειδή βρήκες γκόμενα. (Καλώς μαλάκας είσαι κι εσύ!)

Κι εκείνη ποτέ τίποτε για σένα. (Την αλήθεια λέω μονάχα!)
Να σπας την ευαισθησία σου σε κομμάτια.

Να σ' έχει παρατήσει από καιρό ο εγωισμός. 

Να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο μα να μη πονάς. 

Να τα παρατάς όλα. 

Νευρικά να γελάς. 

Να θες να φύγεις. 

Μα που να πας! 

Να θες να της πεις πως την αγαπάς! 

Άσκοπα στους δρόμους να γυρνάς.

Να προσπαθείς να φτιάχνεις ρίμες με τις σκέψεις σου. 

Να δένεις κουβάρι τα συναισθήματά σου. 

Να μην έχεις κανένα να σε προσέχει.

Να μη θέλεις κανένα να σε φροντίζει. 

Να τα 'χεις όλα παρατήσει. 

Να μην κάνεις επισκέψεις σε σκέψεις άλλων. (Ο μπάσταρδος ο χρόνος φταίει γι' αυτό!) Να κοιμάσαι με το φως του ήλιου και να ξυπνάς κάτω απ' την ομορφιά του νυχτερινού ουρανού.

Κι όλο και κάποιος να βρίσκεται να πει ότι όλα αυτά που σκέφτεσαι, που νιώθεις, που πιστεύεις και που βγάζεις στο χαρτί είναι ψεύτικα. 

Κι εσύ κάθε φορά να προσπαθείς να το διαψεύσεις.

Ε, όχι.

Πάρε μια καληνύχτα απλά γι' απόψε κι αύριο ίσως λάμψει η αλήθεια και για σένα.

Πλάι στον ήλιο σου. 

Μάθε να ξεχωρίζεις. 

Και βάλε την κρίση εκεί που ξέρεις! 

Γιατί είναι βαριά λέξη και δε μπορείς να την κουβαλήσεις μονάχος. 

Αλλά εκεί που πρέπει μπορείς να τη χωρέσεις! 

Καληνύχτα..

                       ...................................................

Δεν υπάρχουν λέξεις να περιγράψεις καμία ζωή. 
Κανείς δε θα καταλάβει. 
Πάντοτε κάποιος θα προσπεράσει.
Υποκύπτω συνεχώς.
Κρατώ γερά τα πάθη μου, αλλά υποκύπτω στα "θέλω" των άλλων. 
Μονάχα των άλλων. 
Μάτια δεν έχω πια. 
Τους έγνεψε ο χρόνος κι έφυγαν μαζί του.
Η αφή μου εξασθένισε. 
Κι αν σ' αγγίζω τίποτε δε νιώθω πια.
Κι ότι και να σκυρτάει στα κλεφτά είν' καθαρά και μόνο θέμα φυσιολογίας..
Φοβάμαι τα πάντα. 
Τα πάντα εκτός από ένα.
Το σκοτάδι. 
Το σκοτάδι δε μπορεί να σου κάνει κακό. 
Στο σκοτάδι κρύβεσαι. 
Τριγυρνάς γυμνός δίχως κόμπλεξ κι ειρωνίες.
Κάποιος μου χάρισε σώμα δίχως καρδιά και δεν το δέχτηκα.
Με χλεύασαν γι' αυτό. 
Μου μίλησαν για καταστάσεις που δεν ανήκω.
Για κόσμους που θα έπρεπε να περπατώ. 
Ταχύ το βήμα πάντοτε μπροστά τους, μα σερνάμενο πίσω τους, ήρεμο, νωχελικό, ευτυχισμένο. 
Μια βόλτα στο μυαλό αρκεί. 
Στη φαντασία. 
Μου αρέσουν οι μικρές προτάσεις.
Δε μιλώ για μένα.
Κρυψίνους η αγαπημένη τους ατάκα όταν με κοιτούν στα μάτια. 
Εκείνοι με κοιτούν, εγώ ποτέ..
Τα λάθη τους ποτέ δε μέτρησα.
Δεν κρίνω γιατί μ' ενδιαφέρει να μην κριθώ. 
Δε μιλώ για μένα, μη με κοιτάς απειλητικά.
Ο αγέρας παίρνει κάθε φορά το άρωμα που θέλω.
Δε με κυριεύει ποτέ η ανοία γιατί ξέρω τα σημεία μου. 
Ξέρω που να με χτυπήσω για να συνέλθω.
Πως να μάθω τα δικά σου σημεία αν μου κρύβεσαι? Αν και το πιστεύω. 
Δυο κρυμμένες ψυχές καταλαβαίνονται. 
Ζουν για να υπάρξουνε παρέα. 
Μιλούν από μέσα.
Νιώθουν το μέσα..
Χάνω τη σκέψη πάνω που την κρατώ γερά με την καρδιά. 
Δε γυρίζω πίσω. Θα ήθελα ίσως. 
Αλλά δεν αξίζει πια..

..Πολλά τα κύματα..
..λίγα λιμάνια..
..πολλές φουρτούνες..
..ποτέ λιακάδα..

Και ναι.. 
Ξέρω τι ψάχνω.
Ξέρω ακόμη ότι ψάχνω στο σωστό μέρος. Τρέμω στο γεγονός ότι σε μια στιγμή μπορεί να έχουν όλα χαθεί. 
Να με πάρει ο ύπνος πλάι της κι από τη μεγάλη σιγουριά να ξεσφίξω τα χέρια μου.
Και να φύγει.
Ν΄ανοίξω τα βλέφαρά μου και να μην είναι πια εκεί. 
Να έχει φύγει. 
Να φωνάζω σ' αγαπώ στο παπαγαλάκι μου, στην κιθάρα μου, στους περαστικούς, σε φίλους, σε γνωστούς. 
Μα κανένα να μην αξίζει. 
Κανένα να μην παίρνει εκείνο το χρώμα. 
Κανένα να μην έχει την αίσθηση τη δική της. 
Δε μιλώ για μένα. 
Μην τρομάζεις ψυχή μου..
Κι όταν ερωτεύεσαι.. 
Θα σου πω κι ένα μυστικό τώρα που ανταμώσαμε συνείδησή μου.
Οι σφαλισμένες ψυχές ερωτεύονται δυσκολότερα.
Μιλούν δυσκολότερα. 
Γιατί αισθάνονται περισσότερο. 
Αισθάνονται συνεχώς. 
Μιλούν όλοι για χρήματα, για επαγγελματικές επιτυχίες, για σπίτια, αυτοκίνητα, γυμναστήρια και κορμιά στην παραλία. 
Σε κάποιους άλλους όμως αρκεί μονάχα η αγάπη. 
Αυτή κι εγώ. 
Εγώ κι αυτή. 
Κι απ' ότι έμαθα να το λέω απ' τον πρώτο μου έρωτα.
"Εμείς".
Χρήματα δε χρειάζονται πολλά για μας. 
Ποτέ δεν έμαθα σ' αυτά κι ούτε και θέλω.
Αντίδραση θα 'ναι.
Ποτέ δε μ' αγάπησαν ετούτα κι εγώ τα μίσησα από τότε. 

Ένα σπίτι η αγκαλιά μας.

Ένα μικρό τιμόνι αρκεί. 

Να πηγαίνουμε κει που ανθίζουν τα λουλούδια χειμώνα κι εκεί που πέφτουν νιφάδες καλοκαίρι. 

Γυμναστήριο ο έρωτάς μας και μία βόλτα στην πιο μεγάλη εξοχή, την αγκαλιά σου. 

Και την μικρή εξοχή.
Πλάι στο εκκλησάκι όπου κάποτε θα ανάψεις κι εσύ το κερί σου. 
Πλάι στο δικό μου. 
Κι αφού κανείς άλλος δεν πηγαίνει εκεί, δε θα σβήσουνε ποτέ.
Κι όσο για την παραλία.. ένα πεύκο αρκεί.. στη δική σου ακρογιαλιά. 
Δεν είμαι εγώ.
Δεν είναι αυτή. Δεν είναι κανένας. 
Σκέψεις κάνω. 
Μα ίσως θα 'θελα έτσι να ζήσω..
Μιλούν.. μιλούν.. μιλούν.. άσκοπα λόγια.
Μου είπαν ότι είμαι δύσκολος στα λόγια.
Ότι είμαι ανυπόφορος στην καρδιά. 
Ότι φοβάμαι κάθε ματιά τολμηρή.
Ότι ζω μονάχα για τη στιγμή. 
Για μια τόση δα στιγμή..
Όλα σε μια στιγμή. 
Όλα σε μια ευθεία γραμμή.
Τα φτερά που μου χάρισαν προχειροπλεγμένα, αλλά ξέρεις, μετράει το κουράγιο κι η αντοχή κι υπομονή.
Ε, λοιπόν, θα πάω μακριά μ' αυτά.
Έστω νοερά. 
Έστω..
Άλλωστε τα δάκρυά μου στάζουν από το στήθος πια, όχι από τα μάτια. 
Μην παρηγορείς την καρδιά.
Να εκτονωθεί θέλει κι αυτή..

..............................................................

                         ..............................................................

 

Παντοτε καποιος χαιρεται.....

                                                  ...με τον πόνο κάποιου άλλου..

Πέρασαν μέρες. Από τότε που έψαχνα στα βάθη μου να ξεριζώσω μνήμες. Από τότε που οργιζόμουν με τη βλακεία των ανθρώπων. Από τότε που σιωπούσα γιατί δεν ήθελα να στραβώσει το χαμόγελό μου απ' την κακία τους. Ο καθένας με το δίκιο του, ο καθείς με το πρόβλημά του. Αν δε μπορείς να μεταφράσεις τις λέξεις μην μπαίνεις στον κόπο να διαβάσεις ένα κείμενο. Αν δε μπορείς να κοιτάξεις πίσω από τη λέξη "σ' αγαπώ" μην τολμήσεις να με κοιτάξεις στα μάτια. Αν δε μπορείς να σεβαστείς τον πόνο μιας ψυχής, πλησίασε να σου δείξω τι αξίζεις.

Πάντοτε είχα μια ικανότητα. Έφτιαχνα ασυνείδητα τα πολλά μου λίγα. Αλλά τα λίγα του άλλου πολλά. Μεγάλωσα με διαφορετικές αρχές κι έτσι ξεχώρισα απ΄το πλήθος. Μικρό δε με μπόλιαζαν μονάχα για τις ασθένειες της σάρκας, αλλά κυρίως για τη γρίπη της ψυχής. Έμαθα να μεταφράζω καθετί που έβλεπα σύμφωνα με τη δική μου οπτική, σύμφωνα με τη δική μου ηθική. Κι είμαι περήφανος όχι για τον εγωισμό μου, ούτε για την υπερβολή μου να εμένω στα εσώτερα κάθε ανθρώπου, αλλά για την ικανότητά μου αυτή, να φτιάχνω τον κόσμο μου όπως θέλω εγώ. Να μην πειράζω κανένα. Να μην πλησιάζω κανένα, για να μη του μεταδώσω τα μεονεκτήματά μου. Να μη μιλώ με κανένα για να μη δημιουργήσω διαφωνίες. Κι όμως όλ' αυτά να παίρνουν νόημα και ύπαρξη όταν γνωρίσεις τον άνθρωπό σου. Και ποιος νοιάστηκε για τη γνώμη των άλλων τελικά, όταν έχεις τον μοναδικό Άνθρωπο πλάι σου? Όταν κάποιοι θέλουν να γίνουν θεοί στη θέση του θεού?
Ποιος μπορεί να με κατηγορήσει για τα πιστεύω μου? Για τη θρησκεία μου? Την πολιτική μου πεποίθηση? Για τον κόσμο μου, που δεν έχει καμία σχέση μ' αυτόν που στην πραγματικότητα κατοικώ, αλλά αυτόν που νοερά ζω κάθε μέρα. Για τους αγγέλους που λίγοι αναγνωρίζουν, αλλά τους πιστεύουν για πάντα. Για τους ανθρώπους, που ακόμη παιδιά, σε χτυπούν αλύπητα ψυχικά και μετά απολαμβάνουν την κακία τους παρέα με άλλους διαβόλους.
Τα πράγματα δεν είναι ποτέ όπως φαίνονται. Οι άνθρωποι κάνουν συνεχώς λάθη μα ποτέ δε μαθαίνουν απ' αυτά. Ου κρίνεις ίνα μην κριθείς. Αγαπάτε αλλήλους. Δεν είναι απλά φράσεις που θα βρεις σε ένα βιβλίο δήθεν θεόπνευστο. Ούτε είναι απλώς ιδέες ηθικολογικού και ηθικού περιεχομένου. Είναι η πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που χάθηκε κάθε νόημα. Αν η γλώσσα σου έβγαλε διχάλα δε φταίει ο αέρας που καταπίνεις ή το νερό που πίνεις. Φταίει το δηλητήριο που σε πότισαν κάποτε οι συνάνθρωποί σου, αλλά δεν ήξερες, δεν έψαξες, δε χειρίστηκες σωστά τις πληγές σου για να το φτιάξεις φάρμακο. Και τώρα γυρίζει εναντίον σου. Όταν σε τσιμπήσει φίδι, δε γίνεσαι κι εσύ φίδι. Το αποφεύγεις. Μαθαίνεις τον τρόπο. Η εκδίκηση είναι χειρότερη από τη μαλακία. Γιατί σκοτώνει. Η μαλακία μονάχα ανακουφίζει.
Ότι πεις είναι ανώφελο. Όταν χτίζεται ένα μυαλό με ηθική, δε γκρεμίζεται ποτέ. Ούτε στους πιο προσβλητικούς "σεισμούς". Μείνε στην κούνια σου μωρό μου, όλο και κάποιος θα βρεθεί να σε νταντέψει.
Δεν υπάρχει μίσος σε μια ταπεινά καμωμένη καρδιά.
Το πρώτο ενικό δε δηλώνει πάντοτε εγωισμό, ούτε προσωπική εμπειρία. Τα όμορφα λόγια δεν είναι πάντα ψεύτικα.
Δε γράφεις εδώ για να κάνεις εντύπωση. Γράφεις για να μοιραστείς μια καταπονεμένη ψυχή.
Όσα κι αν έζησες εσύ, έχω ζήσει περισσότερα, κι όσα έζησα εγώ έχεις ζήσει κάτι παραπάνω. Έτσι είναι η ζωή. Όλο και κάποιος θα σου την πει. Δε χρειάζεται να τον αγγίξεις. Ούτε να τον γνωρίζεις. Τα κόμπλεξ και η ευκολία της στιγμής στην εκδήλωση μιας κατεστραμένης από την κακία ψυχής ανακουφίζονται με την κριτική. Γι' αυτό όλοι οι καθρέφτες έχουν σπάσει. Γρουσουζιά όμως δεν υπάρχει. Μονάχα κακία. Κανείς τον ευατό του δεν κοιτά, όσο όμορφος και να 'ναι. Κι η οργή προσωπική κατάληξη κι επιλογή. Δικαίωμά μου! Άκου εκεί ότι βαρέθηκαν να την ακούνε. Όποιος βαρέθηκε να πέσει στο καζάνι να πνιγεί. Κρύωσε τώρα. Έχει καιρό η κόλαση να κατοικηθεί. Κι εγώ βαρέθηκα τον κόσμο που κοιμάται. Τον κόσμο που μισεί. Τον κόσμο που δε σκέφτεται και μεροληπτεί. Τον κόσμο που βγάζει συμπεράσματα από τα λόγια κάποιου δίχως να γνωρίζει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του άλλου. Δε βγήκα όμως να το φωνάζω. Είναι προσωπική μου επιλογή και την κρατώ για τον ευατό μου. Δε χρειάζεται να αλλάξει ο κόσμος. Χρειάζεται απλώς να κατεβούν περισσότεροι άγγελοι στη γη.
Λόγια, λόγια, λόγια.
Ιδέες, ιδέες, ιδέες.
Όταν οι νεκροί περπατήσουν στη γη δε θα χρειαστεί να πεθάνουμε για να μπορούμε να συνεννοηθούμε μαζί τους. Είμαστε ήδη νεκροί ψυχικά. Αλλά καλοντυμένοι εξωτερικά κι αυτό ίσως τους μπερδέψει.
Δεν έχουμε πια κεφάλια αλλά κεφάλες. Μεγάλωσαν με το χρόνο δήθεν για να χωράνε πιο πολλά κι όμως κει μέσα ασφυκτιά το κακό. Δεν υπάρχουν πιστεύω, ιδέες κι ιδανικά. Κι όταν κάποιος μιλά γι' αυτά σημαίνει ότι δεν ωρίμασε και δε μεγάλωσε γιατί απλά δε συμβαδίζει με τα ιδανικά της ηλικίας του. Μάτια μας χάρισε Κάποιος αλλά η εθελημένη τύφλα μας δε μας αφήνει να τα χαρούμε.
Θα μετανιώσεις.

Η οργή δεν ψιθυρίζεται. 

Κραυγάζει.

Κι όσο κάποιοι τη σνομπάρουν, τόσο αυτή θα φωνάζει δυνατότερα. Αλλά όχι στ' αυτιά τους. Βλέπεις, η δική μας φωνή σέβεται τ' αυτιά κάποιων, και δεν τα πλησιάζει.

Η ελευθερία δικαίωμα του καθενός.

Η οργή επίσης. 

Αναμφισβήτητα!
Δεν πασπατεύουν μόνο οι άνδρες τις γυναίκες. Κι η ξεφτίλα πασπατεύει αδιαλείπτως τις ψυχές. 

Ξεδιάντροπα.

Κανείς δε σκέφτεται πριν μιλήσει. 

Κανείς. 

Κανείς.

Κανείς. 

Μονάχα οι άγγελοι. 

Κανείς άλλος.

Κανείς.

Άλλωστε το 'πε κι ο "ποιητής"..

..Σ' αυτά τα μέρη οι μαλάκες δεν παλεύονται..

Θα ζω για τα όμορφα. Γιατί κάποιους δεν τους ενοχλεί η μελαγχολία σου. Δεν τους ενδιαφέρει η μαλακία σου. Δεν τους πειράζει η αγρύπνια κι η ανησυχία σου, τα λάθη σου, η θλίψη σου. Και δεν είναι κορόιδα τελικά. Είναι Άνθρωποι. Έχεις δει τα μάτια τους? Πεντακάθαρα. Και δεν καθρεφτίζεσαι μέσα τους καθώς τα κοιτάζεις, αλλά βλέπεις τη δική τους ψυχή. Γαλήνια μέσα στην θλίψη τους. Λευκή μέσα στο μαύρο τους.
Αυλοκόλακες, ανίδεοι υποστηρικτές πεθαμένων συνειδήσεων, φοβισμένοι συντηρητικοί, όλοι στο ίδιο τσουβάλι. 

Κι εγώ μέσα σ' αυτούς. 

Κι εσύ. 

Και όλοι.

Δεν έχει σημασία, έτσι μιλούν οι άγγελοι, αν έχεις εγωισμό.

Σημασία έχει να μπορείς να τον υπερνικάς.

 

Μα δυστυχώς δεν είμαστε όλοι άγγελοι για να μπορούμε να το καταλάβουμε και να το πιστέψουμε.
Σε κάθε μου βήμα αφήνω στίγμα. Δίνω σήμα κι ο καθένας μπορεί να δει τι πράττω και τι όχι. Αλλά όχι να κρίνει.

Ποτέ.

Ο μοναδικός που θα το κάνει είναι αυτός που θα είναι για πάντα δίπλα μου. Κι Ένας που θα είναι πάντα ψηλά από πάνω μου.

Με γλυκομεθά το ψέμα τους.

Εκστασιάζομαι. 

Τρελαίνομαι. 

Το προσωπείο τους. 

Δε φιλιώνω εύκολα. Δεν υπάρχει λόγος γιατί δεν υπάρχουν άνθρωποι. 

Κι αν υπάρχουν μερικοί ας έρθουν επιτέλους να τους βγάλω το καπέλο.

Όσο θα κρύβονται δε μπορώ να πιστεύω σ' εκείνους. 

Δεν πιστεύω σε ουτοπίες. 

Και μη μου πεις ότι το όνειρο είναι ουτοπία, δεν έχεις μάθει να ονειρεύεσαι τότε..

..Μα όσο κι αν ντρέπομαι δεν κρύβω τα χνάρια μου..
..τόσο καιρό τώρα έχω τα φεγγάρια μου..

Θα γράφουμε με υπότιτλους από 'δω και πέρα για να καταλαβαίνουν μερικοί τι θέλουμε να πούμε. Κάθε μαγεία και νόημα θα χαθεί. 

Έτσι, γιατί ο άνθρωπος όλα έτοιμα τα θέλει.

Όλα έτοιμα κι εύκολα να τα βρει.
Κι έτσι θα πιστεύω σε μια χαμένη ηθική μέχρι να πεθάνω.

Εκτός κι αν με σκοτώσει η υπερβολική ηθική.

Άλλωστε και τότε κάποιος θα χαρει......

......................................................



Δεν ήταν ταξίδι. 
Πληγή. Καμία.
Δάκρυ.Ένα.
Που κρατά για ώρες.
Για μέρες.
Για χρόνια.
Φεγγάρι. Ένα. 
Μα ποτέ ολόκληρο.
Πριν έρθω έφυγες.
Πριν προλάβω να χαμογελάσω μου πέρασες τη φταίξη στο λαιμό.
Δεν είμαι άνθρωπος.
Δε ζω ανάμεσά τους.
Δεν είναι πρόβλημα το χαμόγελο. Είναι πρόβλημα ο τρόπος που το χρησιμοποιώ.
Δε ζωγραφίζονται πια εκφράσεις στο πρόσωπό μου. Το ίδιο πάντοτε βλέμμα καρφωμένο στα βάθεια του ουρανού και κάτι αλλοτινές λέξεις, παρμένες από παραμύθια που μόνος έπλασα.
Πρώτη φορά ένιωσα άνθρωπος.
Πρώτη φορά αγάπησα. 
Με κείνη την έννοια τη βαθιά που πρωτοέμαθα και πόθησα. Πρώτη φορά που είμαι περήφανος για τον ευατό μου. Για ένα κομμάτι από τον ευατό μου. Για ένα μικρό κομμάτι από τον ευατό μου.
Τα χείλη σφαλισμένα γερά σε σχήμα δίχως σχήμα.
Οι ίδιες πάντοτε λέξεις. 
Τίποτε δεν άλλαξε.
Κοιτάζεις τη φωτιά με μάτια που δεν καίνε. Μόνος κάθε βράδυ, ξεμακραίνεις σε αμμουδιές, με χορδές αγκαλιά που κλαίνε. Ακόμη και τα δάκρυα δε βγαίνουν απ' τα μάτια. Ξέρουν ότι καλοδεχούμενα δεν είναι. 
Μη σαστίζεις.
Μην αντιδράς.
Μη μου πεις αντίο. 
Μη..
Δεν έχει σημασία πια που βάζεις τα κενά, πως ενώνεις τις προτάσεις, πως χρησιμοποιείς τις τελείες. Σημασία έχει να ρέει η σκέψη αυθόρμητη και ν' αγκαλιάζει το χαρτί που τόσο σου έλειψε.
Αγάπησες δίχως ν' αγαπήσεις. Ετούτη είν' η αμαρτία σου. Αυτή σε οδηγεί στην κόλαση του μυαλού σου.
Αγάπησες δίχως ν' αγαπήσεις. Φοβάσαι. Κι είμ΄εγώ ο φόβος σου. Είμ΄εγώ ο δικός μου φόβος.
Κατηγόρησέ με.
Για το παρελθόν που 'γινε σκιά μου. Τα λάθη που φαντάζουν συνήθειά μου. Ακίνητος. Αμίλητος. Άγαλμα το συναίσθημα. Το τέλος πάντοτε αρχή μου.
Και πάλι απ' την αρχή. Πάλι θα πονάς. Εξαιτίας της αγάπης μου. Πάντοτε θα πονάς. Κι εγώ αναίσθητος θα σε κοιτάζω, σιωπηλός να λέω τόσα. 
Πέταξα.
Μα όχι μακριά..
Αφού αγάπησα.
Δίχως ν΄αγαπήσω..
Αγάπησα γιατί έτσι έπρεπε. Μου το 'πε η ψυχή μου ψιθυριστά, δεν το σκέφτηκα, την άκουσα. Υπάκουσα. Αγάπησα. Τώρα τα σχόλια πάνε κι έρχονται. Μιλούν και μιλούν. Κρίνουν κι αφήνουν στην άκρη συμπεράσματα μισά. Πότε θ' αλλάξει ο κόσμος ετούτος? Πότε θα κουνήσεις τα φτερά σου να ελευθερωθείς από τα δεσμά μου? Κείνοι που μιλούν δε γνωρίζουν τίποτε για μένα. Ούτε τη μυρωδιά μου. Τι αστείο! Δεν ξέρουν καν τι χρώμα έχει η ανάσα μου. Μα μιλούν. Πότε θ' αλλάξει ο κόσμος ετούτος? Ίσως τελικά πρέπει ν΄αλλάξω εγώ. 
Ίσως..
Μα δεν τελειώνει εδώ
. Σα να χαραμίζω το χρόνο μου στην τρέλα τους, στον κόσμο τους το μισητό. Το περιβάλλον που τους ανέθρεψε μυρίζει άσχημα. Καλομαθημένοι εγωισμοί, απόψεις ανήθικες, τόσο απόμακρες από τη δική μου φτιάξη. Πόσο αστείο μοιάζει το ότι νιώθω περήφανος που έμαθα ν' αγαπώ με λάθος τρόπο?
Σχολιάζουν και γελούν γιατί δεν καταλαβαίνουν. 
Τίποτα.
Φουσκώνουν.
Ξεφουσκώνουν. 
Μα βαθιά μέσα τους τρέμουν. Και τη σκιά τους ακόμη..
Όλοι τους με κοιτούν αλλά νιώθω ότι δε φαίνομαι. Με κρύβει το παράπονο. Δεν άλλαξα. Δεν αφήνω τον ευατό μου ελεύθερο πιο πέρα από τις γραμμές ετούτες. 
Δε ζητάω βοήθεια. 
Αύριο θα 'μαι πάλι εδώ. 
Πέρνα μια βόλτα να με δεις.
Θα σου χαμογελώ....

........................................................................

 

 

 

..Δεν είναι ντροπή να παραδέχεσαι τα λάθη σου..
..να ζητάς συγγνώμη, να μαθαίνεις απ' αυτά..
..πες ότι λυπάσαι, αναγνώρισέ τα πια..
..αν τα καταλάβεις δε θα τα επαναλάβεις..
..απ' τα λάθη σου μαθαίνεις, δεν τα θάβεις..

Το φως του δωματίου δεν ανάβει πια. Έχει καεί από καιρό η λάμπα αλλά δε λέω να αγοράσω καινούρια.
Όπως οι ιδέες των ανθρώπων.
Έχουν απο καιρό αχρηστευθεί, αλλά δε σκέφτονται να τις αλλάξουν. 
Ο άνθρωπος μεγαλώνει.
Ωριμάζει.
Αγριεύει.
Δεν τον γοητεύει ότι τον άγγιζε κατάβαθα παλαιότερα. Κι όταν το κάνει τον φωνάζουν "ανώριμο". Η ελληνική γλώσσα είναι πλούσια. Οι άνθρωποι όμως είναι φτωχοί. Έχουν όλα χάσει το νόημά τους. Κάθε λέξη, κάθε σημασία. Μου το έχουν καταλογίσει και μένα. Το δέχομαι αν και δεν το παραδέχομαι. Όταν οι λέξεις ρέουν ασταμάτητα από μέσα σου δεν έχεις το δικαίωμα να τις εμποδίσεις. Μετράς την αξία τους, την αλήθεια τους, τη φυσικότητά τους, και τις αποτυπώνεις αναλλοίωτες στο χαρτί. 
Η έμπνευση είναι ιερό πράγμα.
Πολλοί εκφράζονται ελεύθερα δίχως να προβλέπουν τις συνέπειες. Αυτά τα πλάσματα κάνουν κακό προτίστως στον ευατό τους.
Σε μπέρδεψα? 
Δεν το ήθελα. 
Είναι ο τρόπος μου.
Σε χαλάει?
Άλλαξε σελίδα. 
Τόσο εύκολο. 
Δίχως τύψεις.
Άλλαξε..
Άνθρωποι τόσο σοφοί τριγύρω. Γεμάτες οι τσέπες μα φουσκωμένα μυαλά. Φουσκωμένοι καβάλοι αλλά ουσία καμιά. Σου θυμίζει τίποτε?
Ότι τρομάζει απομακρύνει.
Ότι τους φοβίζει, το μισούνε. 
Το ζηλεύουν, το χλευάζουν, το παραπετούν. 
Μα εκείνο μεγαλώνει.
Θεριεύει. 
Τους κατατρώει κι ας μην το νιώθουν.
Στέκονται τώρα ανήμποροι μπροστά του και μιλούν δήθεν αγέρωχα, το προσβάλλουν. Εκείνο από τη μεριά του επιχειρηματολογεί δίχως ν' αγγίζει τον κρυφό πόνο τους, με έμφυτο στόμφο έκφρασης και τους φράζει κάθε δρόμο διαφυγής της σκέψης.
Έτσι τελειώνουν οι άνθρωποι.
Έτσι πεθαίνουνε για πάντα στη ζωή. 
Έτσι ζούνε πεθαμένοι. 
Αγριάνθρωποι. 
Για πάντα. 
Μεγάλη μας τιμή..
Έχω χάσει το δρόμο.
Είναι σκληροί οι άνθρωποι. 
Μα είναι και κείνοι άνθρωποι και συνεχώς το ξεχνούν.
Ζητώ συγγνώμη απ' όλους. 
Άθελά μου τους πλήγωσα.
Μεγαλώνω.
Μαθαίνω.
Κι όσο μαθαίνω καταλαβαίνω. Αντιδρώ και προσέχω. 
Γι' αυτό και συγχωρώ. 
Κείνοι δεν το κάνουν. Κι όμως, τους συγχωρώ. 
Το να γυμνάζεις την ψυχή σου δεν είναι εύκολο πράγμα...  
Για να το κάνεις σωστά πρέπει να θυσιάσεις πολλά.
Θα μάθεις.
Θα ζήσεις.
Θα πάθεις.
Θα καταλάβεις..
Πληρώνω καθημερινά το κόστος. Από τότε που δεν έφταιγα. Πλήρωνα για λάθη που δεν είχα διαπράξει. Πλήρωνα για στιγμές που δεν είχα ζήσει. Πληρώνω για φορές που δεν είχα αμαρτήσει. Δεν τρέχω πια όταν μου ζητούν βοήθεια.
Δεν ερωτεύομαι πια γιατί ξέχασα τον τρόπο.
Νεκρώθηκε ότι ομορφότερο είχα.
Οι εχθροί μου μπορούν να νιώσουν επιτέλους υπερηφάνεια. Τα κατάφεραν. Πέτρωσαν την ομορφιά μου, την περιουσία μου, το βιος μου.
Έτσι δε φαίνεται? 
Με νίκη τους δε μοιάζει? Είναι όμως? Αναρωτήσου! Είναι? Νομίζεις ότι θα το μάθεις ποτέ..?
Άφησα φίλους επειδή ένα φουστάνι μου το ζήτησε..
Πάτησα όρκους γιατί εκείνη το πρόσταξε..
Έχυσα δάκρυα για νύχτες που δεν άξιζαν..
Έσβησα όλες τις μνήμες γιατί πραγματικά επρεπε...
Μα είμαι 'δω.
Και λέω ασυναρτησίες.
Μια φίλη μου πάλι θα μου φωνάξει ότι κλείνομαι συνεχώς στον ευατό μου. Ότι θα χαθώ στον κόσμο μου. Ότι δεν καταλαβαίνει αυτά που γράφω και νευριάζει. Ότι πάντα το λουλούδι που προσφέρω στον κόσμο θα ΄χει αγκάθια από κάτω. Αλλά στο τέλος πάλι θα πει ότι εκείνη θα μ' αγαπάει για πάντα. 
Κι αυτό σβήνει όλα τα προηγούμενα.
Μένω εκεί.
Μονάχα εκεί.
Γιατί ξέρω ότι το εννοεί. 
Έτσι είναι οι φίλοι. 
Ευχαριστώ. 
Που μπορώ και το ευχαριστιέμαι. 
Που μπορώ και το ζω..!
Μου έδωσαν στέμμα κάποτε. Για μια ηθική, λέει, χαμένη στις μέρες μας. Για μια μελαγχολία κρυμμένη στο γαλάζιο μου. Για ένα χαμόγελο που τελευταίο πάντοτε γλυκαίνει τα νερά. Γι' αυτή την παραξενιά που τους κλέβει την καρδιά. Μα το στέμμα ήτανε χάρτινο. 
Σάπισε στην πρώτη ψιχάλα..
Δε μπορεί να είναι τόσο δύσκολο να ζεις. Όλοι να ζητάνε κι εσύ να μη μπορείς να δώσεις. Γιατί δεν ξέρεις πως είναι να δίνεις. Ποτέ κανείς δε σου έδωσε.
Κανείς δε σου έμαθε. 
Λυπάμαι..
Έμαθα συγγνώμη να λέω δίχως λόγο πια. Μόνο και μόνο για να αρκούνται στη λέξη ετούτη και να μ' αφήνουν ήσυχο. Έτσι εύκολα καταλαγιάζει ο εγωισμός τους κι αρκούνται σε μια λέξη που καταβάθος δεν ξέρουν αν την εννοώ ή όχι. 
Λυπάμαι. 
Σιχαίνομαι αυτούς τους ανθρώπους. Το βάθος στην ψυχή υπάρχει για να κατέβουμε μέχρι εκεί. Τι άλλο να πω. 
Μονάχος τα πιστεύω..
Τους είδα να φεύγουν. 
Τους έδιωχνα, ναι.
Το παραδέχομαι. 
Μα δεν το ήθελα.
Ο χαρακτήρας μου βλέπεις. Κι όσο κι αν πονάει το αποδέχομαι. Η φλέβα γίνεται εύκολα πέτρα. Αρκεί λίγος χρόνος και πολύς πόνος..
Καταλάθος..
Ουδείς αλάνθαστος..
Δεν είναι κακό να φοράς μάσκα.
Κακό είναι να την φοράς κι όταν κοιμάσαι. 
Γιατί μονάχα τότε ονειρεύεσαι αληθινά, μην το χαλάς..
Δεν είναι κακό να αμύνεσαι.
Κακό είναι να το κάνεις εις βάρος του άλλου..
Μάθε να υπερασπίζεσαι το λόγο σου. 
Με αλήθεια.
Με ευαισθησία.
Δεν είναι κήρυγμα, είναι κάτι βαθύτερο. 
Αν το καταλαβαίνεις, έφθασες στα μισά...

                  .................................................................



..Κάποιος μου 'πε να προσέχω..

..μα κάποιος άλλος μου ΄πε να βγάζω όση τρέλα έχω..
..κάποιος μου ΄πε να μην τρέχω..
..μα κάποιος άλλος μου ΄πε να βιαστώ γιατί πολύ χρόνο δεν έχω..
..εγώ προτίμησα ν' απέχω..

Όταν κάποιος ξεκινάει, κάποιος άλλος έχει ήδη φτάσει και τον κοιτάζει με συμπόνοια. 
Μακάρι η συμπόνοια να μην κουβαλούσε μέσα της τόση ντροπή. 
Τόση δειλία. 
Τόση λύπηση.
Όταν κάποιος σου λέει να προσέχεις πάρτον στα σοβαρά.
Δε θα βρεις πολλούς.
Δεν έχει σημασία αν προσέχεις ή όχι. 
Σημασία έχει να βρίσκεται πάντοτε κάποιος κοντά σου να σου το λέει. 
Γιατί πίσω από ένα "να προσέχεις" κρύβεται μια έγνοια. 
Κανένα ψέμα.
Όταν κάποιος δακρύζει πάντοτε κάποιος γελάει. 
Μεγαλώνουμε στα παραμύθια και ζούμε στα παραμύθια.
Δεν υπάρχει πραγματικότητα. 
Αν το ψάξεις, θα το δεις.
Ένα παραμύθι είναι η μόνη αλήθεια.
Φτιάχτηκε με βάση την αλήθεια. 
Γιατί αλήθεια είναι μονάχα το μυαλό.
Και η ψυχή.
Και τα δύο. 
Έτσι, όσοι δε δέχονται το ένα, ταυτίζονται με το άλλο. 
Η μόνη αλήθεια ζει στα στήθια.
Όταν κάποιος φροντίζει για τον ευατό του, τον χαρακτηρίζουν εγωιστή.
Όταν κάποιος πασχίζει και καταπιέζει έναν έρωτα όμως, τον φωνάζουν εραστή. 
Δεν είναι όλα όνειρο, είναι εφιάλτης. 
Είναι η ζωή μια παρεξήγηση, μια λανθασμένη εικόνα της θείας χάριτος, μια φωνή με χροιά φάλτση εκ γενετής, μια νότα δίχως πεντάγραμμο για να αράξει. 
Είναι η ζωή ένα ταξίδι δίχως πλοηγό, δίχως Υιό του θεού να σου δαμάσει τα κύματα, να σου ανοίξει χώρο να περάσεις δίχως να βραχείς, δίχως φεγγάρι όταν είσαι ερωτευμένος, δίχως τον άνθρωπό όταν η αγάπη νικά, δίχως φωτιά όταν τριγυρίζεις στην κρύα νυχτα δίχως φωτιά στα στήθια.
Όταν κάποιος κοιτάζει μπάλα την Κυριακή, κάποιος προτιμά να γραντζουνά μία κιθάρα. Όταν κάποιος φυλάει κατουρημένες μπλε και πράσινες ποδιές για να βολευτεί, κάποιος άλλος προσπαθεί να μάθει βιολί.
Όταν κάποιος ζει στην ουτοπία του και προτάσσει σα δικαιολογία ότι δεν έχει χρόνο να σε δει, κάποιος άλλος κοιμάται 5 ώρες την ημέρα, κάνει 3 δουλειές κι όμως έχει κουράγιο "πάμε μια βόλτα" να σου πει.
Χάθηκε η θέληση.
Αυτοκτονεί καθημερινώς η αλήθεια. Γεννήθηκε κωφός ο σεβασμός.
Μεγάλωσε και θέριεψε η κακία. Κι η αυτοεκτίμηση σκληρός, αδούλευτος, απαίδευτος κακός εγωισμός..
Όταν κάποιος βλέπει μια γυναίκα, τη φαντάζεται στα τέσσερα. Ενώ κάποιος άλλος της προσφέρει απλά ένα λουλούδι..
Όταν κάποιου τα μαλλιά ασπρίζουν απ' το άγχος να βγάλει χρήματα, κάποιου άλλου ασπρίζουν από το άγχος να προλάβει να μελετήσει τη ζωή σε βάθος. 
Είν' διαφορετικό να είσαι γκριζομάλλης επιχειρηματίας και διαφορετικό να 'σαι γκριζομάλλης άνθρωπος σοφός..
Όταν κάποιος ωρύεται στους δρόμους και τα φανάρια, κάποιος άλλος πιάνει τη δεξιά αργή γραμμή κι ευχαριστιέται την ηρεμία που σου προσφέρει μια σίγουρη πορεία στη ζωή..
Όταν κάποιος μιλάει και λέει φαμφάρες, μιλά, δε σταματά, δε σκέφτεται πριν μιλήσει, τότε κάποιος άλλος σιωπά και κερδίζει όλης της ζωής το φορτίο και τη ρήξη.
Παθαίνει, μαθαίνει, πεθαίνει στιγμή με τη στιγμή κι αναγεννιέται από τη στάχτη της συμπόνοιας. 
Αχ, αυτή η λύπηση..
Όλα έχουν πάρει λάθος τροπή. 
Χάθηκε πια, εξαφανίστηκε η φυσική ομορφιά. 
Η ουσιαστική ομορφιά.
Η πραγματική ομορφιά. 
Τα κραγιόν δεν καλύπτουν τις ατέλειες της ψυχής, όπως και το ρουζ δεν καλύπτει τα κόμπλεξ της ζωής.
Ένας περίπατος στο πράσινο χάθηκε. 
Περίπατο θα ΄χεις πάντοτε, πράσινο δε θα ΄χεις κάποτε. 
Δεν ερωτεύονται πια οι άνθρωποι. 
Όχι με το πραγματικό νόημα του έρωτα.
Η βία ταυτόσημη με το παιδικό παιχνίδι. Κόμπλεξ και παιδικές πληγές πέρα από κάθε λογική και εποχή. Αντί γι' αυτά θα έχουμε κεραίες. 
Η πράξη του έρωτα θα πραγματοποιείται on-line. 
Αντί για πέος θα κουβαλάω καλώδιο και η γυναίκα υποδοχή για να μου δίνει ρεύμα. 
Το φαγητό να κλείνει τις πληγές, υγεία και άθληση στ' αζήτητα.
Ψάχνουμε χρόνια το φάρμακο για τον καρκίνο κι όμως τον κουβαλάμε καθημερινά στην τσέπη μας, στην τσάντα μας, στ' αυτιά μας.
Τα αυτιά μας χαλάνε, τα πνευμόνια μας βαριανασαίνουν, τα νεύρα μας με χάπια για να μείνουν σταθερά.
Που είναι η παιδικότητα?
Ποια πρότυπα?
Η φυσική πράξη αναπαραγωγής έγινε μόνιμη ιδέα και κόμπλεξ μιας γενιάς για κλάματα. 
Δεν είναι φυσιολογικό όλο αυτό. 
Δεν είναι ο σκοπός της ζωής, δεν είναι οι άνθρωποι δύσκολοι, είναι κενοί. 
Άλλαξε νόημα η ζωή. Άλλαξε ο κόσμος, υποφέρω..
Όταν δένεται το χαμόγελο, λέει, με τη θλίψη, η αγάπη κερδίζει τον αγώνα. 
Όλοι σιωπούν.
Όλοι έχουν τις στιγμές τους, έτσι κι εγώ. 

Βαρέθηκα. 

Κάποιος να μας σώσει από την πτώση. 
Κάποιος να μας κρατήσει το χέρι στο χαμό. 
Κάποιος..
Μέσα μονάχα σε λίγες καρδιές ζούνε όλα ετούτα, ξέρω...
Κανείς δε θέλει να τα σκέφτεται. 
Κανείς δεν έχει ΧΡΟΝΟ να τα σκέφτεται. 
Καληνύχτα ευατέ μου.
Καληνύχτα οπου κι αν εισαι.....ειστε.....

                  .........................................................................



Δεν ξέρει πια τι να γράψει..
Τι ν΄αλλάξει μέσα του για να γίνει αρεστός στους γύρω του..
Τι να πάψει να φοβάται για να μη φοβάται πια..
Τι να πάψει να αγαπά για να μην τον πληγώνει πια η αγάπη..
Δεν ξέρει τι να τραγουδάει για να μη θυμίζει εκείνη..
Δεν ξέρει τι νότες να διαλέγει να μη δείχνουν τα δάκρυά του..
Δεν ξέρει τι να ψάξει. Που να ψάξει για να βρει τον ευατό του..!
Δεν ξέρει πόσο ακόμα να διαβάσει και να χάνεται στα μεγαλεία του νου του όταν δεν έχει κανένα να τα συζητήσει..
Δεν ξέρει τι πρέπει απ' την αρχή να δοκιμάσει μήπως και του αρέσει και συμβιβαστεί για να βρει ταιριαστή παρέα..
Δεν ξέρει τι να κάνει για να του πούνε οι γονείς του ένα "μπράβο" μονάχα. Του αρκεί μονάχα μια φορά..
Δεν είναι σε θέση να χρεώσει σε κανέναν τα λάθη του. Σε κανέναν τις πληγές του. Δεν έχει που ν΄ακουμπήσει τα βάρη από τα βάθεια του..
Για πόσο ακόμα άραγε θ' αντέχει?
Για πόσο θα τον βασανίζει η σκέψη ότι μπορεί και να έχασε οριστικά το μόνο πρόσωπο που στ' αλήθεια τον καταλάβαινε?
Για πόσο θα ελπίζει ακόμη ότι θα γυρίσουνε πρόσωπα που έφυγαν χωρίς ποτέ να αφήσουν ένα σημείωμα, να πούνε ένα "γεια"..?
Για πόσο ακόμα θα βλέπει πορτοκαλί τον ουρανό και τα σύννεφα πράσινα φουντωτά?
Για πόσο ακόμα θα ελπίζει ότι θα βρει κάποια στιγμή το ταίρι του?
Για πόσο ακόμα θα αποφεύγει να προσεγγίζει ανθρώπους που τον ελκύουν?
Για πόσο ακόμη θα είναι άχαρος στις σχέσεις, στο φλέρτ, στα πάντα?
Δεν υπάρχουν πια άμυνες. Έχουν εξαντληθεί όλες. Δεν υπάρχουν επιθέσεις, ο στόχος έχει για πάντα χαθεί..
Θα 'θελε να βγει να ζητήσει το αντίδοτο. Όχι για τη νέα γρίπη. Για μια αρρώστεια που μας τυραννά χρόνια. Κι αν απ' τη νέα γρίπη πέθαναν δυο τρεις σ' ένα χρόνο, με την παλιά καλή αρρώστεια της ψυχής ζουν πεθαίνοντας μέρα με τη μέρα άνθρωποι και άνθρωποι. Ας θεωρηθεί επιτέλους αρρώστεια η έλλειψη σεβασμού κι ανθρωπιάς. Επιτέλους..!
Ένα παιδί άρχισε ξαφνικά να ξεφωνίζει μέσα στη μέση του δρόμου. "Ο κόσμος είναι παράλογος.." Κι οι περαστικοί αντί να ανησυχήσουν για την αλήθεια του, γελούσαν μαζί του ή σταυροκοπιόνταν..
Ένα άλλο παιδί ζητιάνευε κι οι περαστικοί βιαστικοί πατούσαν το πανωφόρι του ριγμένο στην άκρη του πεζοδρομίου. Ένας μάλιστα του έδωσε την τελευταία του μπουκιά από ένα κουλούρι που μασουλούσε.
Και του είπε στην υγειά σου! 
Χρειαζόμαστε επειγόντως αντίδοτο. Ο κόσμος χάνει το μυαλό του. 
Χάνει την ηθική του.
Βυθίζεται δίχως μπρατσάκια. Να κολυμπά δεν ξέρει ο άμοιρος..
Πότε θ΄αλλάξει η σκέψη του παιδιού? 
Η νοοτροπία της ζωής του? 
Το σχήμα της ψυχής του?
Πότε επιτέλους θα προσαρμοστεί στα δεδομένα τους? 
Πότε θα τους κάνει επιτέλους τη χάρη να σωπάσει?
Πότε θα πάψει να αλλάζει συνεχώς συναισθήματα? 
Όταν νιώθει άχρηστος γιατί κανείς δεν τον κρατά από το χέρι να σηκωθεί? 
Γιατί όλοι τον πατάνε τότε να χωθεί το πρόσωπό του όλο και πιο βαθιά στο χώμα?
Γιατί κανείς δε σέβεται το χαρακτήρα της κοπέλας που έχει στο πλάι του? 
Γιατί η κοπέλα που είναι στο πλάι του δε σέβεται τα θέλω και τα πιστεύω του?
Γιατί 2 στις 3 κουβέντες ενός λαμπρού μυαλού είναι η λέξη μαλάκας?
Γιατί η ψυχή έχει αμπαρωθεί και το μυαλό τριγυρνά μονάχα γύρω από πρόστυχα υπονοούμενα? Με κάθε κουβέντα, με κάθε ανάσα?
Γιατί το πηγαίο αθώο χιούμορ έχει αυτοεξοριστεί?
Γιατί? Γιατί? Γιατί?
Είναι η μοίρα ίσως που ορίζει το ποιόν του καθενός.
Έτσι για μερικούς η αίσθηση της αποτυχίας είναι η μόνη ζωντανή τους γεύση. 
Η μόνη τότε επιλογή είναι η παραδοχή της μοίρας ετούτης. 
Και η ευτυχία της γραφής.
Χαμογέλα κι ας είναι αποτυχημένο και το χαμόγελό σου.
Ορισμένοι άλλωστε ζούνε από το χαμόγελό σου. 
Λίγοι αλλά καλοί. 
Χαμογέλα......

......................................................

Ξυπνάω κάθε πρωί με όρεξη ανέλπιστη.
Ακόμη κι αν το βράδυ κύλησε δακρυσμένο.
Ξυπνάω μ' έναν κόμπο στο λαιμό.
Ίσως να είναι η χαρά μου.
Ίσως να έρθεις.
...
Δεν περιμένω κάποια συγκεκριμένη (μοναξιά).
Δεν περιμένω εσένα.
Δεν περιμένω τη ζωή.
Αν ήταν μέχρι σήμερα θα είχε φανεί.
Περιμένω να καταλάβω αν ο κόμπος ετούτος είναι η χαρά ή η γραβάτα που μου φορά με το ζόρι η ζωή.
Μεγάλωσα ξαφνικά.
...
Κι αν φανείς, είμαι σίγουρος ότι δεν θα ξέρω πως να σε χαιρετίσω.
Πως να σε πιάσω απ' το χέρι και να σε παρηγορήσω.
Πως στης ψυχής μου τα άδυτα να σε ξεναγήσω.
Πως μετά να σε αποχαιρετίσω.
Μ' έπιασε πάλι και γράφω συλλαβιστά.
Ταιριάζουν οι λέξεις, αφού ποτέ δεν ταίριαξαν οι έρωτες.
Κοίτα πόσο γελοίος μοιάζω με τη γραβάτα τυλιγμένη γύρω απ' το λαιμό μου.
Κι αν ανοιγοκλείσεις τα μάτια βιαστικά, μοιάζει με χαρά.
...
Γιατί γράφω πάλι κατηφορικά, κανείς δεν ξέρει.
Μα τι σημασία έχει!..
Απόλαυση δεν είναι να ζητάς όλη μέρα.
Απόλαυση είναι να προσφέρεις μια ζωή.
Όταν χάσεις αυτό που αγαπάς.
Όταν δε σου μιλάει πια.
Όταν ξέρεις ότι δε θα είστε όπως παλιά.
Όταν σου σταματά η έμπνευση.
Όταν δε μπορείς να γράψεις, και παρόλη την κρεμασμένη χαρά σου απ' λαιμό, θέλεις να πάρεις φόρα και να χτυπήσεις το κεφάλι σου στον τοίχο.
Κι όταν το κάνεις, το καρούμπαλο μαρτυρά ότι μεγάλωσες.
Και παρόλο που μεγάλωσες δε μπορείς να κατευνάσεις ούτε τα συναισθήματά σου.
Και παρόλο που μεγάλωσες δεν έμαθες ποτέ να αγαπάς.
Κοίτα με και θα καταλάβεις...
...
Δεν έχει σημασία τι θα πω.
Δεν έχει σημασία ποιος θα περάσει από 'δω.
Σημασία έχει τι θ' αφήσει πίσω του όταν φύγει.
Σημασία έχει τι κράτησε απ' όλο αυτό.
Αν τον βοήθησε ή όχι.
Μια στιγμή ζητάει η ζωή.
Μια στιγμή ν' ανταμειφθεί.
Δίχως αντάλλαγμα.
Θα σε τυλίξουν οι ουρανοί και θα πιστέψεις σε αερικά και δαίμονες.
Αρκεί να τη συναντήσεις, όπως ευλογημένος ήμουνα εγώ.
Κι ας την έχασα.
Έμαθα να πιστεύω!
...
Κάνε στην άκρη, περνάω.
Μη μ' ακολουθείς.
Με πλήγωσες και φεύγω.
Σ' αγάπησα μα εσύ τίποτε.
Λέξεις και φράσεις.
Λόγια και λόγια.
Γεννήθηκαν και χάθηκαν.
Αυθόρμητα ειπώθηκαν και δάκρυσαν όταν κατάλαβαν ότι δεν τα εννοούσαν.
Μεγάλωσα μα δε σταμάτησα ποτέ να διαβάζω παραμύθια.
...
Πάντα έψαχνα τον τρόπο για να νιώσω...
...άνθρωπος.
..άγγελος.
...θεός.
...ευτυχισμένος.
Σφίγγει η θηλιά καμιά φορά, ακόμη κι απ' τη χαρά.
...
Συγχώρα με που κρατάω πάντα την πένα.
Στα δύσκολα δεν υπάρχει προσευχή.
Τα λύνει όλα μία νότα.
Μιαν ανάσα.
Μια χορδή.
(Τι σου λέω τώρα...)
Ξέχνα με...
...
Κι αν τίποτε δεν αποκόμισες απόψε από 'δω, απλά γύρισε σελίδα.
Σημασία έχει ότι πέρασες.
Μεγάλωσα.
Αλλά ακόμη περιμένω.
Τη χαρά.
Στάλα στάλα θα στην προσφέρω όταν καταλάβω ότι θα έρθει.
Μέχρι τότε θα τυραννώ κάποιον τυχαίο περαστικό.
Καληνύχτα κι απόψε χαρά μου..

                     ............................................................. 

-Εσύ φταίς !
-Ναι... εγώ φταίω !
-Επιτέλους το παραδέχτηκες πάντα στο έλεγα και διαφωνούσες. 
Είδες τελικά που είχα δίκιο, εσύ φταίς που πάντα μπαίνεις μπροστά και δεν αφήνεις το μυαλό να πάρει τις αποφάσεις.
Αν δεν υπήρχες όλα θα ήταν καλύτερα δεν θα υπήρχε πόνος.
-Μα αν δεν υπήρχα εγώ δεν θα υπήρχες και ΄συ.
-Αν δεν υπήρχες εσύ θα ήμουν ευτυχισμένη.
-Αν δεν υπήρχα εγώ δεν θα ήξερες τι θα πει ευτυχία, δεν θα είχες συναισθήματα.Χωρίς εμένα είσαι τίποτα.
-Χωρίς εσένα θα είμουν τα πάντα γιατί δεν θα με ένοιαζε για τίποτα και για κανέναν.
-Μην με ακούς λοιπόν άπό δω και πέρα άκου το μυαλό σου.
-Να φύγεις δεν σε χρειάζομαι, δεν θέλω πάντα να είμαι σε δίλημα.
-Μπορείς να αποφασίζεις τότε με το μυαλό, χωρίς να με λαμβάνεις υπ΄οψιν σου.
-Όλα εύκολα τα βρήσκεις εσύ.
-Όλα εύκολα είναι.
-Για σένα για ρώτα και μένα που πάντα πρέπει να έχω δύο γνώμες τι δικία σου και της λογικής και άντε μετά να διαλέξεις.
-Για σκέψου και ΄συ εμένα τι περνάω κάθε μέρα εξετίας σου,πονάς - πονάω, κλαίς - κλαίω, θυμώνεις - θυμώνω, ξέρεις πόσες πληγές μου έχεις προκαλέσει, ξέρεις πόσες φορές με έφερες ένα χτύπω πριν σταματήσω?
Εγώ δεν σου ζητάω τίποτα απεναντίας εσύ μου ζητάς τα πάντα,εσύ θες να είμαι εδώ σε κάθε σου χτύπω,ξέρεις πόσες πληγές σου έχω επουλώσει?
Ξέρεις πόσες φορές με έχεις κάνει κομμάτια και εγώ πρέπει να τα ξαναμαζέψω από τους πέντε ανέμους που με σκορπάς?
Πόσες φορές ενώ εσύ με προδίδεις εγώ περιμένω εκεί την επιστροφή σου?
-Συγνώμη καρδιά μου,συγχώρα με τελικά περνας πιο δύσκολα από μένα.
-Όχι δεν περνάω πιο δύσκολα απο σένα περνάω ακριβ΄ως τα ίδια με σένα.
-Σ΄ευχαριστώ για όλα καρδία μου !!! 


της Κατερινασ Γκιωκα

                                     ........................................................................

 

 

 

Ξημέρωσε.

Ο κόσμος χαμογελά. 

Αισχρά.

Όπως συνηθίζει να κάνει τώρα τελευταία. 

Πάντοτε λυπόμουν για το μονοπάτι που έχει πάρει τούτη η πλάση.

Είναι σκοτεινό.

Τόσο σκοτεινό που φοβάμαι ακόμη κι εγώ.

Εγώ που έχω γεννηθεί στο σκοτάδι, που ζω στο σκοτάδι, που αναπνέω σκοτάδι, που νιώθω ελεύθερος στο σκοτάδι. 

Ένας μικρούλης προβολέας φωτίζει το μονοπάτι της ζωής μας και τα κουρασμένα μυαλά μας το κάνουν να φαντάζει ήλιος. Δε χάσαμε ακόμη το νόημα, αλλά η κλωστή από την οποία κρατιόμαστε για να μη συνηθίσουμε στη λέρα τους είναι τόσο μικρή και διάφανη που αγωνιούμε καμιά φορά να σταθούμε όρθιοι προσπαθώντας να την κρατήσουμε γερά.
Ξημέρωσε.

Πέθανε κάθε αθώα ψυχή απόψε.

Μεγαλώσαμε στην επαρχία και κάναμε ν' αγγίξουμε γυναίκα στα 19. 

Πρόβλημα?

Συναίσθημα?

Παραμύθι?

Και τώρα... όλα στο πιάτο. 

Η εμπιστοσύνη λάσπη κάτω από τα γυμνά μας πόδια. 

Μαθαίνεις να πατάς γερά στα άσχημά της.

Η αγάπη σαν την προσευχή.

Ανύπαρκτες.

Μονάχα όταν μάθεις ότι πεθαίνεις θυμάσαι ότι ίσως υπάρχει και κάποιος δημιουργός. Γιατί δεν τρομάζω μόνο εγώ! 

Ξέρω δυο τρεις ψυχές ακόμα που το παθαίνουν.
Ξημέρωσε.

Αλλά η μοναξιά δεν τελείωσε. 

Κι όλες οι απαγορεύσεις και οι συμβουλές να πετάξουμε καθετί που μας πληγώνει μακριά, δεν πιάνουν εύκολα τόπο. Άλλωστε οι ιδεολογίες δε φτιάχτηκαν για να περπατούν σε κόκκινα χαλιά. Έμαθαν να κοιμούνται σε παγκάκια μοναξιάς και να πίνουν σαν κρασί το ρομαντισμό κάθε που νυχτώνει.
Όλα είναι αναγκαία, λένε. 

Όλα είναι της στιγμής!

Μα... όταν έχεις άποψη ζωής επηρεάζεσαι? 

Η στιγμή δεν ανήκει μέσα στη ζωή? 

Μάθαμε ένα ποιηματάκι για να δικαιολογούμε την πτώση μας κάθε τόσο. Όσοι άγγελοι και να πέσουν ακόμη στη γη, δε θα καταφέρουν να μας φυτέψουν φτερά στην πλάτη.

Είμαστε μια άναδρη φυλή της στιγμής. 

Η απόλαυση πρώτο μας μέλημα. 

Και τελευταίο.

Κάτι με φαγουρίζει εδώ και μέρες στην πλάτη. Δε μπορεί, κανένα σπυρί θα είναι. 

Δε μπορεί...
Όσο πιο πολύ κοιτάζεις τον άλλο μες στα μάτια, τόσο από την ψυχή του θα κλέβεις. 

Κι ο καθρέφτης το ίδιο κάνει. 

Γι' αυτό με το πέρασμα του χρόνου σε φοβίζει.
Ξημέρωσε κι αρρώστησε κάθε πλάσμα που αναπνέει.

Μία μέρα ένα κρεβάτι. 

Μία κάμερα. 

Ένα "Επιτέλους! 

Τόσο καιρό το περιμέναμε!".
"Και να που έχει ταλέντο το κορίτσι!"
Της αξίζει μία θέση στην καρδιά μας.

Και στα όνειρά μας.
Τα όμορφα ν' αναγνωρίζονται!
Άλλωστε όλη η ζωή μας ένα μονοπάτι δεν είναι? Γιατί να μην την κάνουμε κρεβάτι?
Κλείσε τα μάτια και σκέψου τη. Άραξε και κοιμήσου.
Εγώ για λίγο έξω θα βγω, μου έλειψε το φεγγάρι.
Γελάς,γελάς. 

Δεν σε παρεξηγώ όμως

. Κι εγώ το ίδιο κάνω όταν καμιά φορά πιάνω να με σκέφτομαι.
Δε βαριέσαι... θα περάσει.
Καληνύχτα εικόνα μου...
Καληνύχτα αρρώστεια μου...

                   ............................................................



Όταν ξεκινάω κάτι να γράφω, χαμογελάω. Γιατί ξέρω ότι πάλι θα ταξιδέψω. Πρόσφατα διάβασα ότι η τέχνη κάθε ανθρώπου τον βοηθάει να κρύβει καλά τον ευατό του κι όχι να τον αποκαλύπτει όπως θα 'πρεπε να ισχύει. Έτσι εξηγούνται όλα λοιπόν. Κάπως έτσι...
Ήρθε πάλι η ώρα. Πάντοτε αργοπορημένος. Δε συμπαθώ καθόλου το χρόνο. Άλλωστε είμαι σίγουρος ότι τα συναισθήματα είναι αμοιβαία. Όλο κόντρα μου πάει. Μα τον συνήθισα. Ανακάλεσα σ' αυτό το σημείο. Μετά από τη συνήθεια έρχεται η δημιουργία...
Έφθασε η ώρα. Φοράω το φαρδύ κοστούμι, τα τεράστια παπούτσια και στέκομαι μπροστά στο μικρό καθρέφτη. Ζωγραφίζω κόκκινο μεγάλο χαμόγελο στα χείλη, λευκούς κύκλους γύρω από τα μάτια, λίγο ροζ στα μάγουλα να δείχνω υπερζώντανος, φοράω τη λαστιχένια κόκκινη μύτη και βγαίνω στη ζωή. Μακάρι να δούλευα στο τσίρκο, σκέφτομαι. Τώρα όμως μ' αυτή την αμφίεση βγαίνω στη ζωή...
Με ρωτάς γιατί χρησιμοποιώ τόσα σημεία στίξης! Όχι, δεν είναι από συνήθεια, απλώς με αυτό τον τρόπο εκφράζομαι. Για να μιλήσεις για κάτι πρέπει πρώτα να το σκεφτείς. Χρειάζεται χρόνος και πρέπει να σταματήσεις τα χείλη για λίγο. Μην κοιτάζεις όλους αυτούς που μιλούν και ξαναμιλούν, αργότερα το μετανιώνουν και την επόμενη φορά επαναλαμβάνουν τα λάθη τους. Για να κρίνεις κάτι πρέπει να γνωρίζεις γι' αυτό, όχι να υποθέσεις κάτι! Όχι να φανταστείς τι μπορεί να συμβαίνει! Πρέπει να ρωτήσεις! Κι αν δεν πάρεις απάντηση να σταματήσεις! Έτσι και στο χαρτί, όπως συμβαίνει με την ανάσα μου, σταματάω τακτικά. Όταν μιλώ, δε μπορώ να μιλώ για ώρα πολλή. Σα να κουράζομαι. Ίσως και να βαριέμαι. Έτσι λοιπόν και στο χαρτί. Η έκφραση είναι όπως και στη ζωή. Αργά, σταδιακά, σκεπτικά. Το τελευταίο είναι βέβαια που πονάει. Αλλά χαλάλι. Τελευταία αξίζει τον κόπο...
Με παίδεψε αρκετά η ζωή. Μα δε βαριέσαι... Ακόμη κι όταν πετρώνει η καρδιά, δεν παύει από μέσα να χτυπά. Ξέρω ότι μοιάζω με παιδί, και να 'ξερες πραγματικά πόσο με πονά, αλλά μεγάλωσα. Μέσα μου βαθιά θα το δεις αν ψάξεις. Ίσως το ξεχωρίζεις καμιά φορά και στα λόγια μου. Με παίρνει πολλές φορές από κάτω...
-Θα 'θελες να 'σαι κάποιος άλλος?
-Ίσως και να 'θελα. Ίσως πάλι και όχι. Το μόνο για το οποίο είμαι πραγματικά σίγουρος είναι ότι έμαθα πολλά όλον αυτό τον καιρό από τη ζωή. Κι έχω να μάθω ακόμη περισσότερα. Θέλω είμαι αυτός που είμαι, αλλά με κάποιες μικροαλλαγές. Βλέπεις όμως, άλλος αποφασίστηκε να πλάσει τον άνθρωπο, άλλος να τον μεγαλώσει, άλλος να του χαρίσει και να του στερήσει πράγματα. Τι μπορούμε να κάνουμε περίεργέ μου ευατέ εδώ που φθάσαμε? Υπομονή να υποθέσω! Και να δεχθούμε τη χαζοψυχή μας ως έχει. Το κατάλαβα. Αν και αργά, το κατάλαβα!
Τι άλλο έχουμε να πούμε κι απόψε? Α, ναι, να μιλήσουμε λιγάκι για τότε. Όταν ξεκίνησε τούτο το κακό... Το πιο αφηρημένο παιδί. Τότε είπαν ότι δε νοιάζεται για τα μαθήματα. Τώρα λένε ότι σκεφτότανε πολύ. Το πιο αργοπορημένο παιδί. Τότε έλεγαν ότι είναι αγενής. Τώρα λένε ότι έφταιγε το γεγονός ότι σκεφτόταν διαρκώς. Το πιο ήσυχο παιδί. Τότε έλεγαν ότι είναι ντροπαλός. Τώρα λένε ότι είναι τρελός. Ο νεαρός που δεν κοιμόταν ποτέ. Τότε έλεγαν ότι φταίει η εφηβεία. Τώρα λένε ότι σκέφτεται διαρκώς και δε μπορεί να ηρεμήσει τα βράδυα. Πάντοτε κάποιος κάτι λέει, ανεξάρτητα αν γνωρίζει πραγματικά τι φταίει ή όχι. Έτσι ανοίγουν κι οι πληγές. Κανένα απ' τα μεγάλα στόματα δε λογαριάζει τις συνέπειες των λέξεών του. Γιατί τα παιδιά ακούνε και καταλαβαίνουν πολλά περισσότερα απ' ότι οι μεγάλοι "σοφοί" πιστεύουν. Πόσο μάλλον τα "περίεργα" παιδιά!
Είχε φαντασία. Μια τρομερή φαντασία. Έβλεπε τις γυναίκες σαν πλάσματα έξω από τούτο τον κόσμο. Τις αγαπούσε παράφορα, αλλά κάτι τις κρατούσε μακριά του. Ίσως ο τρόπος έκφρασής του. Ίσως ο κυκλοθυμικός χαρακτήρας του. Ίσως η διαρκής θλίψη στον τρόπο σκέψης του. Ίσως η μελαγχολική αδιαφορία του...
Τα θρανία και τα τετράδιά του ήτανε γεμάτα στίχους. Τα έγραφε τόσο απότομα, τόσο εύκολα, στη στιγμή. Στην αρχή ποιήματα, μετά hip hop στιχάκια, μετά ροκ εκδοχής, μετά ξανά ποιήματα και τώρα έντεχνης σημασίας. Άκουσε... και τι δεν άκουσε... Ότι τα λόγια του επηρεάζουν ψυχές. Ότι θα πεθάνει από κατάθλιψη. Ότι πρέπει να χαμογελά. Μα κανείς δεν ξέρει ότι κάθε βράδυ ντύνεται κλόουν στα όνειρά του. Αφού είπαμε. Όλοι κρίνουν δίχως να γνωρίζουν να κοιτούν βαθύτερα...
Μητέρα μου η μουσική. Πάντοτε ήθελα να το πιστεύω. Πολλοί το αμφισβητούν. Κι εγώ ο ίδιος πολλές φορές. Γούστα είναι θα μου πεις και θα ΄χεις και δίκιο. Εγώ ψάχνω μονάχα μια αλήθεια. Κι ας είναι και ψέμα. Όταν εκφράζεσαι με κάποιον τρόπο, τον θεωρείς τόσο σημαντικό, ώστε θέλεις να μάθεις αν πραγματικά πρέπει να ξοδεύεις το χρόνο σου σ' αυτό. Αν εκφράζονται κι οι άλλοι μέσω του τρόπου σου. Μα δε βγάζεις ποτέ άκρη. Απόψεις μπερδεύονται, σπάνε τα σκοινιά και μένεις μετέωρος στο κενό. Δε βαριέσαι... Η ζωή είναι μικρή κι οι τρόποι έκφρασης σπανίζουν. Θα συνεχίσω να το κάνω μέχρι να με πετάξουν από τη σκηνή. Φοράω το χαμόγελο και πάλι. Άλλωστε μονάχα μ' αυτή ταξιδεύω. Με τις νότες και με τις λέξεις. Καμιά φορά ταξιδεύω και με λέξεις που βγαίνουν από γυναικεία χείλη. Αλλά ετούτες οι στιγμές είναι τόσο σπάνιες τελευταία. Σίγουρα κάποιος θα ρωτήσει τι φταίει! Σίγουρα κάποιος θα θεωρήσει ότι υπάρχει πρόβλημα εδώ. Κι αν απαντήσω ότι φταίει που ο κόσμος επιπλέει, θα με κατηγορήσουν ότι κοιτάζω ψηλά και θεωρώ τους κοινούς ανθρώπους φελλούς. Άντε μετά να δικαιολογήσεις τη θέση σου! Σ' αυτό τον κόσμο ήρθαμε για να διασκεδάσουμε. Να γνωρίσουμε τον άνθρωπο. Να συνυπάρξουμε. Τελικά απομακρυνόμαστε, αποξενονόμαστε, λατρεύουμε τον ευατό μας, μιζεριάζουμε. Ματαιότης αγαπημένε μου άνθρωπε, ματαιότης! Όλοι μοιάζουμε όμορφοι, όλοι νομίζουμε ότι είμαστε όμορφοι, αλλά αν τύχει και συναντήσουμε κανέναν άγγελο στο διάβα μας κάποια φορά, θα αναιρέσουμε όλα τα πιστεύω μας. Πόσο μάλλον όταν καταλάβουμε ότι αυτός ο άγγελος είναι άνθρωπος κατά βάθος. Δεν είναι ένα τυχαίο αερικό.
Όταν μάθουμε να μιλάμε με λόγια αληθινά, ίσως καταφέρουμε να ζήσουμε την ουσία της ευτυχίας....

                      ..........................................................






 


Και τι δεν θα έδινα να είχα εναν τρόπο για να εκφραστώ...
Είναι ευλογημένοι οι άνθρωποι που μπορούν να εκφράσουν τις σκέψεις κ τα συναισθήματα τους με λόγια ή πράξεις...
Ακόμη περισσότερο αυτοί οι άνθρωποι που μπορούν να εκφραστούν μέσα από κάποια μορφή Τέχνης...
Έγω νιώθω εγκλωβισμένος,νιώθω πως υπάρχουν μέσα μου σκέψεις και συναισθήματα που παλεύουν να βρουν διέξοδο,που παλεύουν να βρουν ένα παραθυρο για να πετάξουν μακριά,μακριά από την συγχηση που επικρατεί μέσα μου...
Θέλω να εκραγώ...
Άπλά να εκραγω σαν ηφαίστειο...
Τίποτα άλλο...
Πάντα συμβαινει το ίδιο!
Άλλα λέω,άλλα κάνω κ άλλα εννοώ!
Και στο τέλος τα κάνω θάλασσα γιατί κάνεις δεν μπορεί να με καταλάβει,γιατί κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι νιώθω,γιατί κανείς μέχρι τώρα δεν έχει καταφέρει να βγάλει άκρη μ'αυτά που λέω και με τον τρόπο που τα λέω...
Μακάρι να μπορούσα να πω με τις κατάλληλες λέξεις και να εκφράσω με τις κατάλληλες πράξεις αυτά που νιώθω άλλα είμαι καταδικασμένος να ζω με.....
.....απωθημένα....
.....σκέψεις....
.....συναισθήματα ..... 

                          ..................................................



Είχε αράξει σε μια γωνιά δίπλα στο κρεβάτι κι άκουγε μουσική.
Ήταν βράδυ,αργά δεν ήξερε τι ώρα.
Κοίταζε έξω απ'το παράθυρο το σκοτάδι,τ'αστερια στον ουρανό...
Αφηρημένες σκέψεις περνούσαν από το μυαλό του...
Πραγματα χωρίς ουσία,άσχετα μεταξύ τους...
Έστριψε ένα τσιγάρο, το άναψε...
Ένα απαλό αεράκι μπήκε στο δωμάτιο και σκόρπισε τον καπνό που έβγαινε απ'το στόμα του...
Του άρεσε να παίζει με τον καπνό και να τον φυσάει αργά αργά...
Ένιωθε καλά...
Μετά από πολύ καιρο ήταν καλά...
Απαλλαγμένος από εσωτερικές συγκρούσεις και πράγματα που του έφθειραν την ψυχή...
Τον τελευταίο χρόνο έμαθε πολλά...
Είδε και έζησε πράγματα πρωτόγνωρα για εκείνον...
Γνώρισε ανθρώπους με διαφορετική νοοτροπία,με άλλες εμπειρίες.
Άλλες του έδωσαν χαρά κι άλλεσ τον πλήγωσαν,όμως απ'όλες πήρε κάτι,έμαθε πολλά...
Γνώρισε καλύτερα τον εαυτό του μέσα από πολλές εναλλαγές συναισθημάτων,έμαθε τα οριά του.
Όμως,κυρίως και πάνω απ'όλα έμαθε να ζει!
Έμαθε να εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία που του εμφανιζόταν!
Έμαθε να εκτιμά την αξία της κάθε στιγμής,όπως αυτή τη στιγμή τώρα που καθόταν και χάζευε τ'αστέρια κι έτσι για πρώτη φορά στη ζωή του ένιωσε ευτιχισμένος...
Και χαιρόταν πολύ γιατί εκείνος τουλάχιστον το ένιωσε ενώ άλλοι περνούν όλη τους τη ζωή χωρίς ούτε μια στιγμή ευτυχίας...
Ούτε μια στιγμή...
Τώρα πλέον ένιωθε έτοιμος ν'αντιμετωπίσει ότι κι αν παρουσιαζόταν στο μέλλον...
Ένιωθε σίγουρος για τον εαυτό του και για τις δυναμεις του...
Όλα ήταν πιο καθαρά........