.......................................................





Με ρώτησε κάποιος γιατί γράφω, ποιά η αφορμή, τι με ωθεί..

Δεν απάντησα, χαμογέλασα..

Όχι, δεν είναι υπεροψία, ούτε «δήθεν» μετριοφροσύνη..

Δεν είναι αποτέλεσμα μελετημένης σκέψης η γραφή μου, ούτε διαθέτω κάποιο ταλέντο..
Ασυνάρτητος είμαι, ω ναι.. ασυνάρτητος..
Γράφω τυχαία, ναι, τυχαία..
Σκόρπιες λέξεις είναι οι σκέψεις που ξεπηδούν ορμητικά σαν χείμαρος..
Βγαίνουν από την αφάνεια του ταραγμένου μου, στ' αλήθεια, μυαλού..
Σαν δύναμη άγνωστη με προκαλούν, ζητούν να «μιλήσουν», να «ακουστούν», να «εκφραστούν»..
Ένα αίτημα επίμονο που ζητά να εκπληρωθεί και τότε το χέρι, άδουλο, υπακούει, και πως αλλιώς αφού οι λέξεις τριβελίζουν το μυαλό..
Τρέχουν οι σκέψεις και οι αράδες στο χαρτί, και όλα όσα μοιάζαν ασύνδετα, σαν στοιχεία ακατέργαστα, μέχρι πρότινος, παίρνουν μορφή..
Γίνονται ιστορίες, αναμνήσεις, αποκτούν υπόσταση, παίρνουν υφή, γίνονται αισθήματα, εικόνες, άρωμα, Ζωή..

Δεν είμαι συγγραφέας, δεν γράφω βεβιασμένα, απλά αφήνω τις σκέψεις να με οδηγούν..

Έτσι και αλλιώς είναι αδύνατον να μην υπακούσω..

..................................................





Κούρνιασε στην άκρη του βράχου, αγκαλιάζοντας σφιχτά τα γόνατά του.


Οι σκέψεις του παράβγαιναν τα σύννεφα σε γρηγοράδα.

«Το δένδρο θέλει την ησυχία του, αλλά ο άνεμος δεν το αφήνει»

Τον ταλαιπωρούσε αυτή η παλιά κινέζικη παροιμία από τότε που την συνάντησε.

…δεν το αφήνει…. μονολόγησε και πέταξε μια πέτρα κάτω στα κύματα που έσκαγαν στα βράχια.


Είδε το πλοίο να έρχεται, πριν αυτό να τον δεί.

Χρόνια είχε να δεί πλοίο σε εκείνη την ακτή.

Κουτρουβαλώντας έτρεξε μαζί με τις πέτρες που τρέχαν κι’αυτές μαζί του, να φτάσει την άμμο, το κυμα.
«Έλα» του είπε ο καπετάνιος, και η ματιά του σκάλωσε.

«Έλα , μα μόνο με ένα όρο».

«Μόνο αν έχεις φόβο στη καρδιά, μόνο αν φοβάσαι.»

«Φοβάμαι…» είπε και έκανε ένα βήμα μπροστά.

....................................................




τελευταία λόγια για αρχή...
.......Αν θυμάμαι καλά αυτό το δημιούργημα είναι κάτι σαν ημερολόγιο. Ποτέ δε θα ήθελα να πετάξω το ημερολόγιο, το αγαπημένο μου. Ξέρω όμως πώς όλες αυτές οι αναμνήσεις είναι σπίθες στην αστροπελεκιά του χρόνου. Αγαπώ τις αναμνήσεις μου, τις φυλάγω προσεχτικά. Είναι ο,τι δε τόλμησα να γίνω και ο,τι πόθησα. Επειδή όμως τις περισσότερες φορές δεν συμφωνούν με αυτόν τον άνδρα που έχουν πλάσει είναι καιρός να κοιμηθούν σιωπηλά... Αλήθεια σας λέω, η δυναμική της αλλαγής έρχεται όταν καταδιώκεις να τη καταλάβεις. Δεν είναι ουτοπική η σκέψη της αλλαγής. Η σκέψη είναι αλλαγή, μεγάλη αλλαγή.

Δε ξέρω αν πια αυτοπροσδιορίζομαι σαν: "ουτοπία με πνοή".... Μάλλον αυτό, όπως και όλα τα άλλα εδώ μέσα απηχούν μια παλιά φθαρμένη Ιδέα που δεν έβλεπε τίποτε άλλο πέρα από τη μύτη της. Πρέπει να παραδεχθώ πως ήμουν εγωιστής (όχι ότι τώρα δεν είμαι) αλλά έχω πια ερείσματα για να πιστεύω πως η αλήθεια είναι πολύ πιο βαθιά από όλο αυτό το εγωκεντρικό φτύσιμο. Πέρα όμως από αυτό, το αγαπώ. Και τούτο διότι πέρασα και γνώρισα και πόνεσα και έμαθα και αναγεννήθηκα.

Έτσι είναι: γυρίζει σελίδα, σημαίνει ανοίγει μια άλλη! Δεν θα σταματήσω να γράφω. Η μισή μου ζωή είναι στις λέξεις.
Σας ευχαριστώ όλους όσους λυγίζατε τα γράμματα να ισιώσουν να δείξουν το δρόμο που σήμαινα. Σας ευχαριστώ όλους... Ο καθένας σας είμαι σίγουρος πως το ξέρει προσωπικά. Πέρα από την απροσωπιά και το γ' πρόσωπο με ακούγατε και σας άκουγα, με γνωρίζατε και σας γνώρισα και ας μην είπα ποτέ το όνομά μου.

..............................................................






Η αγάπη είναι σαν ένα πουλί που πετάει. Η αγάπη φέρνει την ελευθερία. Και μια αγάπη που δεν φέρνει ελευθερία δεν είναι αγάπη. Η αγάπη δεν είναι επιβολή. Πως μπορείς να επιβληθείς σε εκείνον που αγαπάς; Πως μπορείς να τον έχεις εξαρτημένο και να εξακολουθείς να τον αγαπάς; Αλλα αυτό συμβαίνει συνέχεια στον κόσμο, στο όνομα της αγάπης. Μια απληστία για δύναμη, για το πώς θα επιβληθείς στον άλλον. Φυσικό είναι να μην επιτρέπεται η ανεξαρτησία. Γίνεται κάθε προσπάθεια, ώστε ο άλλος να είναι το αντίγραφο σου. Φοβάσαι την ελευθερία του άλλου, γιατί η ελευθερία δεν ελέγχεται και την ελευθερία δεν μπορείς να την προβλέψεις. Γι’ αυτό, οι υποτιθέμενες αγάπες προσπαθούν με κάθε τρόπο να καταστρέψουν την ελευθερία. Και από τη στιγμή που η ελευθερία καταστρέφεται, η αγάπη πεθαίνει.
Η αγάπη είναι πολύ εύθραυστη, σαν το τριαντάφυλλο. Πρέπει να το αφήσεις να χορέψει στη βροχή, στον αέρα, στον ήλιο. Η αγάπη είναι σαν ένα πουλί που πετάει. Η ελευθερία του είναι ολόκληρος ο ουρανός. Μπορείς να πιάσεις το πουλί, να το βάλεις σε ένα όμορφο χρυσό κλουβί και να φαίνεται ότι είναι το ίδιο πουλί που πετούσε ελεύθερα και είχε όλο τον ουρανό δικό του. Αλλά μόνο θα φαίνεται ότι είναι το ίδιο πουλί, δεν θα ‘ναι το ίδιο. Θα το έχεις σκοτώσει. Του έκοψες τα φτερά. Του στέρησες τον ουρανό. Και τα πουλιά δεν νοιάζονται για το χρυσάφι σου. Όσο πολύτιμο και αν είναι το κλουβί σου, είναι σκλαβιά. Αυτό ακριβώς κάνουμε με την αγάπη μας: Φτιάχνουμε χρυσά κλουβιά. Φοβόμαστε επειδή ο ουρανός είναι απέραντος. Ο φόβος είναι ότι το πουλί μπορεί να μην επιστρέψει. Για να το ελέγχεις, πρέπει να είναι φυλακισμένο.
Να πως η αγάπη γίνεται γάμος. Η αγάπη είναι ένα πουλί που πετάει. Ο γάμος είναι ένα πουλί σε χρυσό κλουβί. Και βέβαια το πουλί δεν μπορεί ποτέ να σε συγχωρέσει. Έχεις καταστρέψει όλη του την ομορφιά, όλη του την χαρά, όλη του την ελευθερία. Κατάστρεψες την ψυχή του. Είναι μόνο ένα νεκρό αντίγραφο. Έχεις όμως σιγουρέψει ότι δεν μπορεί να σου φύγει, ότι θα είναι πάντα δικό σου, ότι και αύριο θα είναι δικό σου, και μεθαύριο… Οι εραστές είναι πάντα φοβισμένοι. Ο φόβος υπάρχει επειδή η αγάπη έρχεται σαν τον άνεμο. Δεν μπορείς να την κατασκευάσεις, δεν είναι κάτι που φτιάχνεται. Έρχεται! Αλλά ότι έρχεται μόνο του μπορεί να φύγει και μόνο του. Είναι φυσικό επακόλουθο.

Η αγάπη έρχεται και λουλούδια ανθίζουν μέσα σου, τραγούδια γεννιούνται στην καρδιά σου, η επιθυμία να χορέψεις… αλλά με έναν κρυφό φόβο. Τι θα γίνει αν αυτό το αεράκι που ήρθε σε εσένα δροσερό και μυρωδάτο σ’ αφήσει αύριο; Επειδή εσύ δεν είσαι η πεμπτουσία της ύπαρξης. Και το αεράκι είναι μονάχα φιλοξενούμενος. Θα μείνει μαζί σου όσο αισθάνεται και κάθε στιγμή μπορεί να φύγει. Αυτό φοβίζει τους ανθρώπους και γίνονται καταπιεστικοί. Αρχίζουν να κλείνουν πόρτες και παράθυρα για να κρατήσουν τον αέρα μέσα. Αλλά όταν οι πόρτες και τα παράθυρα είναι κλειστά, ο αέρας δεν είναι ίδιος. Η δροσιά χάνεται, η ευωδιά χάνεται. Γρήγορα γίνεται αποκρουστικός. Χρειάζεται ελευθερία και του την πήρες. Δεν είναι παρά κάτι νεκρό.
Στο όνομα της αγάπης, οι άνθρωποι κουβαλούν ο ένας το πτώμα του άλλου και αυτό το ονομάζουν γάμο. Και για να κουβαλάς πτώματα πρέπει να πας σε μια δημόσια υπηρεσία να το νομιμοποιήσεις. Η αγάπη δεν επιτρέπει το γάμο. Σε ένα αυθεντικό κόσμο, δεν θα υπάρχει γάμος. Πρέπει κανείς να αγαπά, να αγαπά έντονα, να αγαπά ολοκληρωτικά και να μην ανησυχεί για το αύριο. Αν η ζωή ήταν γεμάτη ευδαιμονία μέχρι σήμερα, τότε έχε εμπιστοσύνη ότι θα είναι ακόμα πιο όμορφη και με μεγαλύτερη ευδαιμονία αύριο. Όσο η εμπιστοσύνη σου μεγαλώνει, η ζωή γίνεται όλο και πιο γενναιόδωρη. Θα σε αγκαλιάσει περισσότερη αγάπη. Θα σου έρθουν περισσότερα λουλούδια χαράς και έκστασης.
Ότι γνώρισες στο όνομα της αγάπης, δεν ήταν αγάπη. Μπορεί να ήταν ένα κόλλημα, μπορεί να ήταν μια βιολογική έλξη, μπορεί να ήταν μια συνομωσία ορμονών εναντίον δύο ατόμων, αλλά δεν ήταν αγάπη. Γνωρίζεις την αγάπη για πρώτη φορά, επειδή το μοναδικό μέτρο κρίσης είναι ότι η ελευθερία σου μεγαλώνει, ότι η ανεξαρτησία σου σταθεροποιείται, ενσωματώνεται, αποκρυσταλλώνεται. Αυτό είναι το μοναδικό μέτρο να κρίνεις ότι η αγάπη σε εμπιστεύτηκε, ότι η αγάπη φιλοξενήθηκε στην καρδιά σου.
Και ποιος νοιάζεται για το αύριο; Οι άνθρωποι που ασχολούνται με το αύριο είναι οι άνθρωποι που δεν έχουν το σήμερα, που είναι δυστυχισμένοι αυτή τη στιγμή και προσπαθούν να το κρύψουν, να το αγνοήσουν με την ελπίδα, με το όνειρο του αύριο. Αλλά το αύριο δεν έρχεται ποτέ. Αυτή είναι μια από τις δυσκολίες. Είναι πάντα το σήμερα που έρχεται. Και συνηθίζεις να είσαι δυστυχισμένος σήμερα με το να ελπίζεις να επιθυμείς και να ονειρεύεσαι το αύριο. Η ζωή σου έχει ξεφύγει. Οι άνθρωποι είναι τόσο συνηθισμένοι στο αύριο ώστε δεν σκέφτονται μονάχα το αύριο αυτής της ζωής, σκέφτονται και για τη ζωή μετά τον θάνατο. Συνήθιζαν να με ρωτάνε: «Τι θα συμβεί μετά από τη ζωή; Τι θα συμβεί μετά από το θάνατο;» Και εγώ τους έλεγα: «Θα συνεχίσει να συμβαίνει αυτό που συμβαίνει και πριν από το θάνατο. Είσαι ευτυχισμένος σήμερα; Το αύριο θα γεννηθεί από το σήμερα. Το σήμερα εγκυμονεί ολόκληρο το μέλλον σου» Καταρχήν το να ζει κανείς στα πλαίσια οποιουδήποτε θεσμού δεν είναι καλό. Όλοι οι θεσμοί είναι καταστρεπτικοί. Ο γάμος κατέστρεψε σχεδόν κάθε δυνατότητα σε εκατομμύρια ανθρώπους. Και όλα αυτά για άχρηστα πράγματα.

Πρώτα απ’ όλα ο γάμος, το ίδιο το λειτούργημα του γάμου είναι ψεύτικο. Αν δεν πάρεις το γάμο στα σοβαρά, τότε μπορείς να είσαι ελεύθερος. Αν τον πάρεις στα σοβαρά τότε η ελευθερία είναι αδύνατη. Δες το γάμο σου σαν παιχνίδι. Είναι ένα παιχνίδι. Έχετε λίγη αίσθηση χιούμορ ότι δεν είναι παρά ένας ρόλος που παίζεις στην σκηνή της ζωής αλλά δεν είναι κάτι που ανήκει στην ύπαρξη, δεν έχει υπόσταση, είναι μια φαντασίωση. Οι άνθρωποι όμως είναι τόσο ανόητοι, που παίρνουν την φαντασίωση για πραγματικότητα. Έχω δει ανθρώπους να διαβάζουν βιβλία φαντασίας και να έχουν δάκρυα στα μάτια, γιατί στη φανταστική ιστορία τα πράγματα γίνονται πιο τραγικά. Κάνουν πολύ καλά που στους κινηματογράφους σβήνουν τα φώτα, ώστε όλοι να μπορούν να διασκεδάσουν το έργο, να γελάσουν, να κλάψουν, να λυπηθούν, να χαρούν. Αν υπήρχε φως θα ήταν λίγο δύσκολο – τι θα σκέφτονταν οι άλλοι; Και ξέρουν πολύ καλά ότι η οθόνη είναι άδεια, ότι δεν υπάρχει κανένας, ότι δεν είναι τίποτα παραπάνω από την προβολή μιας εικόνας. Αλλά αυτό το ξεχνάνε τελείως. Και το ίδιο συμβαίνει με τις ζωές μας. Πολλά πράγματα που πρέπει απλώς να τα δούμε με χιούμορ, τα παίρνουμε τόσο σοβαρά. Και τα προβλήματα μας ξεκινάνε από αυτή τη σοβαρότητα.
Πρώτα απ’ όλα γιατί να παντρευτείς; Αγαπάς κάποιον, ζεις μαζί του. Αυτό είναι μέρος των βασικών σου δικαιωμάτων. Μπορείς να ζεις με κάποιον, μπορείς να τον αγαπάς. Ο γάμος δεν είναι κάτι που συμβαίνει στους ουρανούς, συμβαίνει εδώ μέσα. Αλλά αν θες να παίξεις το κοινωνικό παιχνίδι, αν δεν θες να βρίσκεσαι μόνος και απομονωμένος ξεκαθάρισε στον άντρα ή τη γυναίκα σου ότι αυτός ο γάμος δεν είναι παρά ένα παιχνίδι: Μην το πάρεις ποτέ στα σοβαρά. «Θα παραμείνω το ίδιο ανεξάρτητος, όσο και πριν το γάμο, κι εσύ θα παραμείνεις τόσο ανεξάρτητη, όσο και πριν το γάμο. Ούτε εγώ θα γίνω εμπόδιο στη ζωή σου ούτε εσύ θα γίνεις εμπόδιο στη ζωή μου. Θα ζήσουμε μαζί σαν δυο φίλοι, μοιραζόμενοι την ελευθερία μας, χωρίς όμως να γινόμαστε βάρος ο ένας στον άλλο.» «Και όποια στιγμή αισθανθούμε ότι η άνοιξη πέρασε, ότι ο μήνας του μέλιτος έχει τελειώσει, θα είμαστε αρκετά ειλικρινής ώστε να μην εξακολουθήσουμε να υποκρινόμαστε αλλά να πούμε ο ένας στον άλλον ότι αγαπήσαμε πολύ και ότι θα είμαστε ευγνώμονες ο ένας στον άλλο για πάντα, ότι οι ημέρες της αγάπης θα βρίσκονται στη θύμηση μας, στα όνειρα μας με χρυσά γράμματα, αλλά ότι η άνοιξη πέρασε. Οι δρόμοι μας έφτασαν στο σημείο, που παρόλο ότι είναι λυπηρό, πρέπει να χωρίσουμε, επειδή τώρα πια το να ζούμε μαζί δεν είναι ένδειξη αγάπης.» «Αν σ’ αγαπώ, θα σ’ αφήσω, τη στιγμή που βλέπω ότι η αγάπη μου έχει γίνει δυστυχία για σένα. Αν μ’ αγαπάς, θα μ’ αφήσεις τη στιγμή που βλέπεις ότι η αγάπη σου έχει γίνει φυλακή για μένα» Η αγάπη είναι η πιο υψηλή αξία στην ζωή. Δεν πρέπει να ξεπέφτει σε ανόητους θεσμούς. Και η αγάπη και η ελευθερία πάνε μαζί. Δεν μπορείς να διαλέξεις την μια και ν’ αφήσεις την άλλη. Ο άνθρωπος που γνωρίζει την ελευθερία είναι γεμάτος αγάπη. Και ο άνθρωπος που γνωρίζει την αγάπη είναι πάντα διαθέσιμος να δώσει ελευθερία. Αν δεν μπορείς να δώσεις ελευθερία στον άνθρωπο που αγαπάς, σε ποιον θα δώσεις ελευθερία; Όταν δίνεις ελευθερία δεν είναι παρά ένδειξη εμπιστοσύνης.

Η ελευθερία είναι μια έκφραση αγάπης. Γι΄αυτό είτε είσαι παντρεμένος είτε όχι, να θυμάσαι πως όλοι οι γάμοι είναι ψεύτικοι. Είναι απλώς κοινωνικές διευκολύνσεις.

Ο σκοπός του δεν είναι να σε φυλακίσει και να σε δέσει με τον άλλον. Ο σκοπός του είναι να σε βοηθήσει να ωριμάσεις μαζί με τον άλλον. Η ωρίμανση όμως χρειάζεται ελευθερία

.............................................





Ο έρωτας, τρελλό πουλί


που δεν το ημέρεψε κανείς,

κι’ άδικα εσύ τον προσκαλείς,

αν τον βολεύει ν’ αρνηθεί.

Μάταια ικετεύουν ή απειλούν,

ο ένας μιλάει, ο άλλος σιωπά,

μα κάποιον άλλο προτιμώ,

μ΄αρέσει κι’ ας μη μου μιλά,

Ο έρωτας, ο έρωτας…

ο έρωτας, τσιγγάνων γιός,

νόμο δε γνώρισε ποτέ.

Δεν μ’ αγαπάς, μα σ΄αγαπώ

κι’ αν σ’ αγαπώ να φυλαχτείς.

Λες, το πουλί έχεις φυλακίσει,

μα αυτό, γοργόφτερο πετά,

ο έρωτας πάει, τον περιμένεις,

πια δεν ελπίζεις κι’ είναι εδώ.

Έρχεται γρήγορα και φεύγει,

πετάει κοντά σου και γυρνά.

Λες, τον κρατάς, μα σου ξεφεύγει,

του ξεφεύγεις , μα σε κρατά!

...................................................




Έξω από την πόρτα του κτιρίου, κρυφογελά η Άνοιξη.
Αυτή η πόρτα είναι μια πύλη σε κόσμους χρωμάτων. Μπαίνεις και κολυμπάς σε όλους του τόνους του γκρί, στο χρώμα της σκουριάς, στο βρωμισμένο βιολετί, και στο μπέζ, αυτό που και εκρού το λέμε αλλά είναι κι’ αυτό γκρί, μια που πέρασε ο χρόνος και κόλλησε πάνω του.
Βγαίνεις και μια ηλιαχτίδα μπλέκεται με τα μαλλιά σου, τα χαϊδεύει απαλά και γλιστρά στα μάτια. Γκρί είναι σήμερα αλλά αυτό το φωτεινό το ασημόγκριζο που κρύβει χίλια αστέρια. Όπως η μπλούζα σου. Ασημίζει. Ποιος θα δώσει σημασία σε μια σκούρα ασημί μπλούζα πρωϊνιάτικα.

Έβαλες και ένα ρολόϊ με αλυσίδα στο λαιμό, να κοροϊδέψεις τον χρόνο.
Σαν ονειροπαγίδα φαίνεται. Μόνο που αυτή δεν παγιδεύει τους εφιάλτες αλλά τα άλλα, εκείνα τα όμορφα τα φωτεινά και έτσι όπως ταλαντεύεται ανάμεσα στα στήθη, ακουμπά και εκείνο το μέρος της καρδιάς, κι’ αφήνει κι’ από ένα, όνειρο, φωτεινό.


Το θέλεις αυτό. Ξύπνησες με την ανάμνηση του πρωϊνού εφιάλτη. Δεν μπορείς να τον αποδικωποιήσεις. Κοιτάχτηκες στον καθρέφτη και είπες «ευτυχώς ήταν όνειρο».


Την Άνοιξη την βλέπεις πρώτα στα παιδιά. Είναι τα μόνα που χαμογελούν στους δρόμους. Τα μάτια τους ολάνοιχτα στο θαύμα του φωτός. Είναι τα μόνα που έχουν λουλούδια στα ρούχα, στα μαλλιά, στη καρδιά.

Όλοι θα έπρεπε να κρατάμε μια αγκαλιά λουλούδια, εκεί , στην αριστερή την αγκαλιά, κοντά στην καρδιά μας. Ευωδιαστά. Να μας παρασύρουν.

Θα αγοράσεις φρέζες, σε όλα τα χρώματα, αυτά τα άνθη που τόσο αγαπάς. Σε έχω δεί, να σκύβεις το κεφάλι ανάμεσά τους , να παίρνεις όλο το άρωμα και μετά τα μάτια σου να λάμπουν ευτυχισμένα. Να πόσο κοστίζει η ευτυχία, όσο ένα μάτσο φρέζες από την πλανόδια λουλουδού. Αν ήξερε ότι πουλά ευτυχία, θα στα πουλούσε πιο ακριβά.


Μα όχι, δεν θα της το πώ.

....................................................





Η ευχή είναι ποιο ισχυρή επειδή κρύβει μέσα της την ολόψυχη επιθυμία.


Είναι πάντα απόλυτα θετική ως προς το επιθυμητό και για αυτό υλοποιείτε.

Αντίθετα ο φόβος είναι δυνάστης,μια αθέλητη ευχή,δεν μπορεί να έχει τη δύναμη της ευχής γιατί λειτουργεί καταναγκαστικά.Είναι αδύνατον ο άνθρωπος να ευχηθεί το κακό του. Εκπληρώνεται απλά για να δικαιωθεί το συναίσθημα.

Για αυτό ας προσέξουμε τις εγκλωβισμένες φοβισμένες σκέψεις μας που τις καταχωνιάζουμε κάπου καταπιεζόμενες.

Αυτές είναι που θα φέρουν στη ζωή μας το ανεπιθύμητο...ας τις αφήσουμε να δραπετεύσουν ενεργειακά προς το άπειρο...γιατί αν τις εγκλωβίσουμε στην ψυχή μας θα υλοποιηθούν .

Σκέψου αυτό που θέλεις εσύ να σκέφτεσαι και όχι βάση των συνθηκών, παραστάσεων, γεγονότων η των συναισθημάτων σου .Αυτό είναι το μότο!Μπορείς να σκέφτεσαι ευτυχία, αφθονία, χαρά,όταν όλα γκρεμίζονται γύρω σου?

Χα,εκεί σε θέλω κάβουρα...να περπατάς ανάποδα !

Δύσκολο ε...Ναι, είναι δύσκολο ,θέλει πολύ δύναμη, όταν λέμε όμως αυτός έχει τη μοίρα στα χέρια του αυτό ακριβώς εννοούμε!

Αυτός κατευθύνει τη ζωή του εκεί που αυτός θέλει ακριβώς επειδή σκέφτεται αυτό που θέλει.

......Διαδρομές......



Πορεύτηκα πάνω στ' αλάτι

μέσα στο φως

κι ίσως στην διαχωριστική γραμμή της Υποψίας των Φαινομένων

από τα ΑυτΑπόδεικτα...

Εισχώρησα ξυπόλητη στο ρίγος του Τρόμου

ίσα που ανέπνεε το βήμα μου

κι εγώ πάσχιζα να ελαφρύνω το κορμί

μην ματώσει πιο πολύ το πέλμα

από την αιχμηρή επαφή με τα Λάθη...

Περπάτησα πάνω σου..

σε όνειρα κι απόΝερα ευτυχίας..

Λύθηκε το βήμα μου από τους κομπους τόσων χρόνων

κι έτρεξα στον Κήπο με τις Μοναδικότητές σου...


Διέσχισα τα πέταλα των αγγιγμάτων σου

να βρω από πού αναβλίζει η Πηγή της Ευαισθησίας σου...


Ταξίδεψα σε άστεγους προορισμούς

που έγιναν Ποιήματα

και ο χάρτης του θησαυρού μου

χαρισμένος σε Σένα...


Μικρή στροφή μου,

Ζωή μου Ολόκληρη,

ένα Φεγγάρι Δρόμος

κι εγώ με μαθηματικούς ελιγμούς

ύψωσα τ' Αστέρια στη Δύναμη της Θέλησης

και γέμισαν οι Ουρανοί μας Αγγελους,

που περπατούν τις Νύχτες στα Όνειρά μας....

Γίναμε Εμείς Ταξιδιώτες και Διαδρομές

στο απύθμενο, α-Σύνορο, ατέλευτο

Παιχνίδι των Αναζητήσεων...

εις τους Αιώνες των Αιώνων...

σε περπάτησα......

και δεν σε έχω ανακαλύψει ακόμη....

μάτια μου....



Η Ιδέα μετουσιώθηκε σε σταγόνα από ~reflection~

.....................................................




 Tα βράδυα φεύγω κρυφά εκεί που κανείς δεν με βλέπει, ντύνομαι όνειρα και φτιάχνω καιρούς άλλους, ανεβαίνω σε ένα αερόστατο, σε ένα διαστημόπλοιο , πιάνω τις κλωστές του χρόνου , τις βάφω με χρώματα δικά μου , δένω φιόγκους τις σκέψεις μου κι΄όλα αυτά

Τα κρύβω μέσα σε ένα κουτί χρυσό που πάνω έχει ένα αστέρι και ένα φίδι, να τρέχει το ένα ξωπίσω από το άλλο σε παιδικές χαρές και χαρακώματα με σκελετούς που χαμογελάνε μέσα στο όνειρό τους. Και το κουτί σε μυστικό συρτάρι κρυμμένο , τρίζει όταν το ανοίγω, μα έχει ένα άρωμα που φωτίζει τα μάτια μου.

Τα μάτια μου είναι πράσινα αλλά άλλοι τα βλέπουν γαλάζια κι’ άλλοι γκρίζα, εγώ όμως τα βλέπω απλώς πιο σκληρά, και μερικές φορές φοβάμαι να τα κοιτάξω, αλλά μετά κάνω τσουλήθρα στις ρυτίδες του γέλιου μου και ξαναγίνομαι παιδί με μόνιμα ματωμένα γόνατα, αλλά καθόλου δεν με πειράζει γιατί τρέχω και μου αρέσει να τρέχω και να ανεβαίνω σε μάντρες και να κρεμιέμαι σε δένδρα.

Τα δένδρα τα χαϊδεύω και τα αγκαλιάζω όταν κανείς δεν με βλέπει και τους μιλώ ψιθυριστά και ξέρω ότι με ακούνε και με νοιώθουνε, γιατί με πλημμυρίζει ένα υπέροχο συναίσθημα και τα κοιτώ και εκείνα λάμπουν γιατί νοιώθουν ότι τα αγαπώ , νοιώθουν τις λέξεις μου, δεν είναι ξύλινα τα δένδρα απλώς έτσι μας είπαν και εγώ δεν θέλω να μου λένε, θέλω να ανακαλύπτω μόνη μου και αυτό που ανακαλύπτω είναι η μόνη πραγματικότητα γιατί είναι η δική μου.

 Η δική μου, όταν το λέω την κατέχω, αλλά τίποτα δεν είναι δικό μου πραγματικά αφού όλα αυτά που λέω δικά μου, απλώς ήρθαν για να μου μάθουν κάτι που ακόμη δεν το έχω μάθει. Δεν ξέρω γιατί δεν το έχω μάθει ακόμη, ίσως γιατί μετά δεν θα έχουν λόγω ύπαρξης στη ζωή μου και θα φύγουν όπως ήρθαν έτσι τυχαία και εγώ τα θέλω, και ξέρω ότι όταν χάνονται τα ξεχνώ και δεν θέλω να ξεχνώ, θέλω να θυμάμαι.

Θυμάμαι βέβαια, αυτά που με βολεύουν, και μου έδωσαν χαρά, αλλά τελευταία άρχισα να θυμάμαι και τα άλλα και τότε δένω τα μάτια και παίζω τυφλόμυγα με όλα εκείνα τα άλλα που δεν θέλω να θυμάμαι και τελικά γελώ μαζί τους και τα αγκαλιάζω και μ’ αγκαλιάζουν παίζοντας και κυλιόμαστε όλοι μαζί στα χώματα, και γίνομαι ένα με το χώμα που χώνεται στους πόρους του δέρματός μου και μυρίζω γη.

 Η γη γονιμοποιείται από το νερό που το σβήνει τη φωτιά αλλά μπορεί και να την κατευθύνει, που δυναμώνει από τον αέρα αλλά μπορεί και να τη σβήσει και υπάρχει και ένα πέμπτο στοιχείο που το ονομάζουν αιθέρα, αλλά η σύγχρονη επιστήμη δεν αποδέχεται την ύπαρξή του ακόμη αλλά και εγώ δεν ξέρω, γιατί ακόμη δεν έχω διαβάσει γι’ αυτό και πώς να διαβάσω για όλα τα θαυμαστά που υπάρχουν γύρω μας έξω και μέσα μας , πώς να προλάβω, που τα βράδυα τελειώνουν και γυρνώ πίσω εκεί που όλοι με βλέπουν και ντύνομαι ρούχα της νιογέννητης μέρας και φτιάχνω όλα αυτά που φτιάχνουν οι άνθρωποι στον ορατό τους χρόνο, ανεβαίνω πότε σε σκάλες, πότε σε πεζοδρόμια, πιάνω ματιές , εκφράσεις και λέξεις τις βάφω με χρώματα δικά μου και οι σκέψεις μου δεμένες φιόγκο αφήνονται εδώ πότε-πότε...

....................................................




Όλοι περνάμε αρκετές φορές απο
την κόλαση στην διάρκεια της ζωής μας..

Το πέρασμα μας όμως είναι παροδικό..

Είναι το κενό ανάμεσα σε αυτό που ήσουν
κ σε αυτό που έγινες μετά απο αυτό που ήσουν..

Οχι, οτι αλλάζεις επι της ουσίας το καλούπι σου..
Απλά περνάς σε μια άλλη πλευρά..

Διάσταση πλευράς είναι...

Οπτικής...

Μετατροπή οπτικών στον ίδιο πραγματικό κόσμο..

Κάτι σαν μεταμόρφωση..΄


Χωρις την ύπαρξη εξάλειψης

Κάπως έτσι ζούμε την ζωή μας..

Οσο ριζική και μοιραία κι αν είναι
μια απώλεια ή μια απόρριψη..

Οσο σημαντικό κι αν είναι αυτό που

μας άρπαξαν μέσα απ τα χέρια

ακόμη κι αν αλλάξαμε εντελώς, κι απ τον
προηγούμενο εαυτό μας

δεν ΄χει μείνει παρά μόνο η επιδερμίδα,
συνεχίζουμε να παίζουμε ρόλους

ζωής βουβά..

Αλλάζει ο ρόλος, αλλά τα σκηνικά ίδια..

Το μοτίβο ίδιο...Ζώντας..

Ανάθεμά κ αν καταλάβαινε ποτέ κανείς τις


ιδιότροπες μορφές τις σκέψεις μου

Να άλλη μια κόλαση.Ενα κενό μοναξιάς...

Η ακατανόητη σκέψη μου, η οποία μάλλον


φροντίζει να επηρεάζεται απο το συναίσθημά μου

και προκαλέι το γράψιμο

Αυτό το αταίριαστο γράψιμο σε εποχή βουής μεγάλης..

Οταν όλα βουήζουν πώς να ακουστείς εσύ;

Πώς θα κάνει η δική σου φασαρία τη διαφορά;

Φασαρία..Φασαρία..

Χωρίς αυτή ίσως όλα να χαν πάρει


ένα δρόμο πιο λιτό και βαθύ

Σωπαίνω κ γω μπας και αφουγκραστώ


το βάθος στην πραγματική του διάσταση..

.............................................




Κύκλοι,γύρω στο δωμάτιο.
Πουθενά μια άκρη.
Κοιτάζω το ταβάνι, έξω στο δρόμο...
Όλα παλιά τα βρίσκω, κουραστικά ίδια.
Αυτός ο κόσμος δεν αλλάζει ποτέ.
 Κι αν αλλάξει, εγώ θα 'χω φύγει τότε...


Οι άνθρωποι ίδιοι κι αυτοί, άσχημοι όπως πάντα.
Χωρίς πρόσωπο, εκφράσεις, συναισθήματα,
αγάλματα άχρωμα με χίλιες μάσκες το καθένα.

Μουντζούρες στο χαρτί.
Κι άλλες μουντζούρες,
 στους τοίχους,
στον αέρα, στον ουρανό.
 Κρύψαν τον ήλιο!
Μουντζούρες παντού,
χωρίς αρχή και τέλος,
ένα χάος, σαν την ζωή.
Όχι, αυτή τέλος έχει, νόημα δεν έχει.
Μου πήρε χρόνια να καταλάβω ότι οι άνθρωποι αγαπάνε τα παραμύθια.
Όχι... δεν έχουν φαντασία...
 απλοί ψεύτες είναι.
 Αν είχαν φαντασία τα παραμύθια τους θα ήταν όμορφα, θα μιλούσαν για μαγεμένους κόσμους και για ευτυχία.

Αν είχαν φαντασία τα παραμύθια τους θα είχαν αξιοπρέπεια, όχι εγωισμό...

Κλείνω τα μάτια κι επιστρέφω στον δικό μου κόσμο ξανά.
Αν τα κλείσω σφιχτά, ίσως πιστέψω κιόλας πως χάθηκε αυτός.
 Το καλύτερο φάρμακο, αλλά δυστυχώς κρατάει λίγο...

Κι ακόμα αναρωτιέμαι πως μπορεί να ζήσει κανείς χωρίς φαντασία. Τα όνειρα δίνουν την αθανασία, όχι η πραγματικότητα...

........................................................




Μια ζωή έψαχνα ανθρώπους να με συντροφεύουν, που να είναι ίδιοι με μένα.

Αυτό που λέμε.. αδελφές ψυχές, άνθρωποι πλασμένοι ο ένας για τον άλλον.

Να σκέφτονται όπως κι εγώ...

Να μπορώ να μοιραστώ πράγματα μαζί τους...

Να μην χρειάζεται να μιλήσω, να με καταλαβαίνουν από πριν...

Είμαι δύσκολος χαρακτήρας, δε λέω...

Και πάντα απογοητευόμουν, όπως είναι φυσικό!

Που να βρεις αυτόν που περιμένεις;

Που να βρεις το άλλο σου μισό σε τέτοιο κόσμο;

(Και δεν εννοώ πάντα τον έρωτα.. γιατί σε όποιον έχω πει αυτές τις σκέψεις τις έχει παρεξηγήσει!)

Αυτό που μου έλειπε είναι η συντροφικότητα...

...απλά ένας άνθρωπος που να είναι ΔΙΚΟΣ μου, με όλη την έννοια της λέξης!

...να νιώθεις ότι είσαι σημαντικός για κάποιον, χωρίς να έχεις κάνει κάτι σπουδαίο γι' αυτόν.

Πρόσφατα, μετά από μια τυχαία συζήτηση, ανακάλυψα πόσο λάθος ήμουν τόσα χρόνια!

Ανακάλυψα πως είχα ανθρώπους γύρω μου που ήταν πραγματικά ΔΙΚΟΙ μου.

Και πως κάποιος για να σε καταλάβει δεν είναι ανάγκη να είναι ίδιος με σένα...

...αρκεί μόνο να σε αγαπάει.

Και ήταν πολλοί αυτοί! Πιο πολλοί απ' ό,τι περίμενα δηλαδή...

Απλά δεν το είχα καταλάβει αυτό, επειδή ήταν διαφορετικοί με μένα στον χαρακτήρα.

Τόσα χρόνια αναζητούσα κάτι συγκεκριμένο κι αυτό με είχε τυφλώσει!

Τώρα πια που κοντεύω να τους χάσω, ξεκινάω έναν αγώνα δρόμου να κερδίσω κάτι που ποτέ δεν είχα...

Αν θες πες το φιλία, αν θες πες το κάπως αλλιώς... εμένα το ίδιο μου κάνει.

Αλλά πιστεύω πως δεν είναι αργά...

Μπορεί να έχασα πολύτιμο χρόνο, μπορώ να ξεκινήσω όμως από τον δεύτερο γύρο...

Δεν ξέρω...

Ο καιρός θα δείξει!!!

Τ' Αστέρια, το Φεγγάρι και οι Άνεμοι, πάντως, είναι για μια φορά με το μέρος μου!

..................................................




Όταν το χάλι του παρόντος σε καταπνίγει,


όταν η αδιαφορία των άλλων σου κόβει τα φτερά,

όταν κι ο ίδιος σου ο κακός εαυτός δεν σ' αφήνει ν' ανασάνεις...

τότε μοιραία το μυαλό σου γυρνάει προς τα παλιά...


σε ξάστερες νύχτες με φωτεινό ουρανό...

σε μεθυσμένες νύχτες που απλά παρακαλούσαμε να μην ξημερώσει κι ο χρόνος σαν να μας έκανε το χατίρι για λίγο και να κυλούσε απολαυστικά αργά...

σε δυο κερασμένα σφηνάκια πιο ευκολόπιοτα απ' τα υπόλοιπα...

σε ατελείωτες πρωινές βόλτες κάτω απ' τον ήλιο ή τα σύννεφα...

σε ατελείωτες μεσημεριανές βόλτες-συνέχεια των προηγούμενων...

σε θλιμμένα βλέμματα αποχωρισμού, ζεστές αγκαλιές και υποσχέσεις επιστροφής (σπάνια κρατώ τις υποσχέσεις μου, αυτές όμως δεν γινόταν να μην τις τηρήσω)...

σε απρόοπτα που αντί να μας χαλάνε το κέφι, το έφτιαχναν ακόμη περισσότερο...

σε ξαφνικές βροχές που έκαναν τις καρδιές μας να λαχανιάζουν και τις ψυχές μας να γεμίζουν με ομορφιά...

σε ευχάριστα παιδικά χαμόγελα και σε ακόμα πιο ευχάριστες παιδικές γκρίνιες...
σε μια φιλία που γινόταν μέρα με τη μέρα πιο δυνατή...
...και σε κάτι που έχει τελειώσει και είναι δύσκολο να επαναληφθεί...
Δύσκολο... αλλά όχι ακατόρθωτο.

Γιατί όσο ζει η ελπίδα, πάντα θα περιμένουμε, μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή που οι ευτυχισμένες στιγμές του παρελθόντος θα ανθίσουν ξανά, μαζί με τα όνειρα μας.

.......................................................





σκέψεις μεθυσμένες με τζιν...

σκέψεις χαμένες σ΄ ένα καλοκαίρι που δεν λέει να ξεκολλήσει από την μνήμη μου, αν και ξέρω ότι είναι δύσκολο όλα αυτά να επαναληφθούν...

ο καπνός έχει αγκαλιάσει όλες τις αναμνήσεις μ' ένα αχνό περίβλημα, αφήνοντας τες ακαθόριστες, να με ακολουθούν συνεχώς, στοιχειώνοντας με...

... και αφέθηκα σ' έναν ύπνο που με πήγε πολύ μακριά. Κάθε άλλο παρά γαλήνια όνειρα με σκοτείνιασαν. Φαντάστηκα πράγματα που δεν έγιναν ποτέ. Μπλέχτηκα στα δίχτυα της φαντασίας. Ήταν και το Φεγγάρι που με πλάνεψε με το φως και τα παιχνίδια του... σαν παιδί κι αυτό, να ψάχνει μια χαμένη ρότα στα ουράνια μονοπάτια.

... ένιωσα να χάνω τον χρόνο. Άλλες φορές να περνάει και να μην με ακουμπάει κι άλλες φορές να μου φέρεται αλύπητα. Σαν να μεγάλωσα χρόνια ολόκληρα μέσα σε λίγους μήνες. Ήταν ο μόνος που μου φώναζε την αλήθεια κι αυτό ήταν που δεν μπορούσα ν' αντέξω πιο πολύ απ' όλα. Μα το μυαλό ποτέ δεν ξεκολλάει απ' τα παλιά, σαν παιδί που αρνείται να μεγαλώσει.

... κι ύστερα άρχισαν τα ταξίδια. Πάνω-κάτω, μπρος-πίσω όλη την ώρα. Είτε διανοητικά είτε πραγματικά ταξίδια στον χάρτη, ήταν ο μόνος τρόπος ν' αντέξω το γκρίζο του χειμώνα που εγκαταστάθηκε στην ψυχή μου, μαζί με την απουσία, οριστική ή μη, αγαπημένων μου ανθρώπων. Ήταν ο μόνος τρόπος για να συνεχίσω να αναπνέω σχεδόν κανονικά.


... κι ενώ είχα καταφέρει να πέσω σε κάτι σαν χειμερία νάρκη, να μην σκέφτομαι πολύ, ήταν στιγμές που το σώμα μου ξυπνούσε. Σαν σε όνειρο, ζητούσε όσα είχε χάσει. Και προσπαθούσε να τα πάρει.. Κι όσο μου λέγανε να μην μεθώ, τόσο εγώ αποφάσιζα να πίνω πιο πολύ, σαν να μην έπιαναν τα λόγια σ' αυτήν την διάθεση για μέθη! Προτιμούσα στον δικό μου πίνακα να βάλω τα δικά μου χρώματα, κι όχι δανεικά... Κι ας ήταν να μην πάρω καλλιτεχνικά πρωτεία!

... μόνο που με φόβιζε κάτι, κι ακόμα με φοβίζει... οι ψεύτικες μάσκες που φαντάζουν απαραίτητες, τα ειρωνικά χαμόγελα και οι δήθεν υποσχέσεις φιλίας... Όταν ο άλλος κοιτάζει πρώτα να σε αλλάξει για να φτάνεις στα μέτρα του, πως γίνεται να σε αγαπάει; Δεν κοιτάζω να είμαι ίδιος με κανέναν, μόνο την αγάπη βάζω πάνω απ' όλα...
νότες μαγικές κι ένα τραγούδι μοιάζει να με πλησιάζει από μακριά.

μ' αρέσει... είναι το μοναδικό που μου 'χει μείνει τώρα που τα έχασα όλα.

θα 'ναι αυτό της άνοιξης, που ήρθε, παρά τα τελευταία κρύα.

την λατρεύω... πως θα μπορούσα αλλιώς;

...αφού είμαι παιδί της!



(Διάφανα Κρίνα- Μικρές αλήθειες)


Γιατί να χάνομαι για πάντα στη φωνή σου

να κλείνουν οι πληγές μου μόνο με φιλιά

έχει γεμίσει το μπουκάλι μου μ' αλήθειες

μα η καρδιά σου είναι ένα ψέμα απ΄ το βορρά


Ας ειν΄ τα χέρια σου, τα μάτια και η πνοή σου

Να μ΄ αγκαλιάζουν αιώνια ψεύτικα

Να με κοιτάζουνε φευγαλέα ερωτικά

Να ξεφυσάει η πνοή σου απ΄ το βορρά

...............................................





Χάνομαι... το ξέρω...


Σιγά σιγά, αλλά χάνομαι...

Ψάχνω να με βρω, αλλά δεν είμαι πουθενά.

Τα παλιά λημέρια γέμισαν αίμα, με διώχνουν...

Μα εγώ επιστρέφω ξανά.

Επιστρέφω γεμάτος περιέργεια για να δω τη ζωή χωρίς εμένα.

Κρύβομαι και περνάω απαρατήρητος... κι οι άνθρωποι συνεχίζουν να περνάνε από μπροστά μου και να φεύγουν. Άλλοι, πάλι, κάνουν κύκλους κι επιστρέφουν ξανά, μ' αλλοιωμένη μορφή όμως.

Σκιές χορεύουν πάνω σε τοίχους, φώτα προσπαθούν να γεμίσουν το κενό, αλλά μάταια...

Διασταυρώνονται βλέμματα που πάντα έχουν κάτι να πουν, αλλά φοβούνται να ψελλίσουν και τον παραμικρό ψίθυρο.

Κι έτσι περνάει η στιγμή κι είναι αργά όταν οι καρδιές καταλαβαίνουν ότι η σιωπή πονάει πιο πολύ από τα λόγια...

Διάλεξα να ζω την ζωή μου ανούσια, άσκοπα... χρόνια τώρα.

Τρέφομαι με όνειρα κι ελπίδες ανώφελες, που σβήνουν σαν ανατέλλει ο ήλιος.

Κατά βάθος είμαι πολύ ρομαντικος αλλά μ' αρέσει να το κρύβω...

Κλαίω μονάχος μες στο σκοτάδι...

Μ' αρέσει να χάνομαι μέσα στο πλήθος, να χαζεύω τους ανθρώπους που περνάνε δίπλα μου.

Δεν μ' αρέσει να μιλάω όταν βρίσκομαι με φίλους.. προτιμώ να τους ακούω, κι ας έχω πολλά να πω...

Τις νύχτες βλέπω όνειρα που με γυρίζουν πίσω... θολά.

Βλέπω μοναχικές ψυχές πάνω σε στέγες.

Πως ανεβήκαμε εκεί πάνω? Ήσουν τόσο θλιμμένη σ' εκείνο το όνειρο κι εγώ σ' αγκάλιασα, μα δεν μπορούσα να κάνω τίποτα παραπάνω...

Κι είναι κάτι άλλες νύχτες που κυνηγώ τον φόβο μέσα στον ύπνο μου, διαλέγω όνειρα να ζω και τα σκοτώνω όταν χαράζει...

Κάθε αυγή με πνίγω στην πιο βαθιά θάλασσα, μα ζωντανεύω πάλι κάθε που νυχτώνει...
Δεν ξέρω τι θέλω να πω μ' όλα αυτά.

Χάνομαι.......

...........................................




Πόσες φορές στη ζωή του αντέχει ένας άνθρωπος να φτάσει στο μηδέν;


Αρχίζει ξανά από την αρχή σαν να μην τρέχει τίποτα;

...ή το κάθε μηδενικό αφήνει κι ένα νέο σημάδι πάνω σου;
Μια ζωή θυμάμαι να μου λένε να μαθαίνω από τα λάθη μου...

Μα δεν είναι τάχα η ζωή τόσο μικρή... μια αναλαμπή μέσα στο απέραντο σκοτάδι;

Πως γίνεται να βρεις μια δεύτερη ευκαιρία να διορθώσεις τα λάθη σου;

Οι άνθρωποι που πλήγωσες δεν είναι πια εκεί....

Και μια συγνώμη να αιωρείται κάπου στο κενό, να ψάχνει μια αγκαλιά να το σβήσει... μα μάταια...
Κλείνω τα μάτια,

σηκώνω το κεφάλι στον ουρανό

νιώθω την βροχή να μου ξεπλένει το πρόσωπο.

Οι άνθρωποι γύρω μου τρέχουν για να μην βραχούν...

Πάλι τρέχουν... που πάνε άραγε τώρα;

Μοιάζουν να μην έχουν προορισμό.

Τα πόδια και τα χέρια μου γεμίζουν νερά,

τα ρούχα μου βρέχονται,

στην πλάτη στάζουν τα μαλλιά μου...

Αυτή η βροχή φαντάζει ατέλειωτη... σαν να ξεκίνησε αιώνες πριν τον αποπλανητικό χορό της, για να σβήσει τα λάθη μου, να με κάνει να τα ξεχάσω.

..................................................




Σ' ευχαριστώ...


..για τα όνειρα που μου χάρισες

και για την ελπίδα

- έστω κι αν έσβησε κι αυτή σύντομα...

Πάντα να πιστεύεις σ' ένα φωτεινό χαμόγελο.

Να αφήνεσαι...

Να μην φοβάσαι...

Δεν μπορεί να σε βλάψει...

Ακόμα κι αν πονέσεις,

ο πόνος κάνει την ψυχή σου να μοιάζει δυνατή...

την ξεμουδιάζει από την αδράνεια...

την αφήνει ελεύθερη στον κρύο αέρα να την εξαγνίσει...

και στην θάλασσα να την ξεπλύνει με την αλμύρα της...

Κι άμα χάσεις αυτό που αγαπάς,

φτάνει και μόνο που είσαι ακόμα ζωντανός...

που συνεχίζεις να αναπνέεις...

για να μπορείς να το θυμάσαι.


η ζωή συνεχίζεται...

...................................



Οι σχέσεις των ανθρώπων είναι ένα μπερδεμένο κουβάρι


Μπορείς εύκολα να ισχυριστείς πως όλα είναι ξεκάθαρα

Μα δεν είναι

Ο καθένας φαντάζεται αυτό που θα ήθελε

Παρερμηνεύει εθελούσια κινήσεις μήπως νιώσει καλά

Ή και ακούσια παρεξηγεί

Κι έτσι απλά μπλέκονται όλα

Φυτρώνουν σκέψεις σαν τα ζιζάνια

Και μας τραβούν σε δύσβατα μονοπάτια

Εμείς άραγε επιμένουμε να τα κάνουμε όλα δύσκολα?

Ίσως να έχουν και την τάση να γίνονται απο μόνα τους...

Και όλο αυτό κάποτε κουράζει

Ασυνεννοησία

Παρανόηση

Και πολλά όνειρα

Κάστρα που χτίστηκαν σε κινούμενη άμμο

Δίχως θεμέλια

Δίχως σημάδια

Μα όταν αποκάμεις

Όταν σκύψεις το κεφάλι και αποδεχτείς μια μεγάλη ήττα

Όταν συνειδητοποιήσεις τη μεγάλη σου ανοησία

Όταν εν τέλει παραδώσεις τα όπλα

Τότε έρχεται η αλήθεια για να σε διαψεύσει

Να μην την περιμένεις νωρίτερα

Ποτέ πριν το τέλος...

Τότε θα έρθει για να σου αποδείξει το αντίθετο

Για να σε επιβραβεύσει

Μετά απο χίλια ετοιμόρροπα σκαλοπάτια

Θα βρεις εκείνο που με σιγουριά θα σε οδηγήσει στον παράδεισο

Και θα σου αξίζει τότε

Κράτα την ελπίδα σου μέσα στους καιρούς ζωντανή

Και φύλαξε το πιο φωτεινό χαμόγελο για όσα δεν ήρθαν ακόμη.....!

...............................................




Πόσο φοβάμαι μην ξεφτίσει η ανάμνηση


Περνούν οι ώρες και οι μέρες κι εγώ προσπαθώ ν’ ανακαλώ τη μορφή σου κάθε τόσο

Μην τύχει και ξεχάσω την όψη σου

Δεν θέλω να ξεχάσω…

Πρώτη φορά στη ζωή μου θέλω απλά να θυμάμαι κάθε τι μικρό ή ασήμαντο

Να μπορώ να το ξαναζώ με λεπτομέρειες,γιατί ήταν πολύ ωραίες οι στιγμές...

Σαν τρελος φαίνομαι έτσι που μόνος μου χαμογελώ

Μα που και που μου έρχεται στο μυαλό το πρόσωπό σου και τότε να δεις πόσο χαίρομαι

-σαν μικρό παιδί...σαν «δεκατριών χρόνων»,όπως με είπες κι εσύ

Δεν μπορώ να το ελέγξω και γελώ και κάνω παιδιάστικα πράγματα

και είναι τόση η χαρά μου που δεν με νοιάζει αν με κοιτούν

Ή αν γελούν μαζί μου...Όχι, αρκεί που εγώ είμαι καλά

Χάρη σ’ εσένα, που έχεις την επίγνωση της ακαταμάχητης γλυκύτητάς σου

και που μου τη μεταφέρεις ακόμα και μέσα απο αχνές εικόνες του νου

Και φωτίζομαι απο αδικαιολόγητη ευτυχία

Ετερόφωτος πάντα ήμουνα κι έμμεσα τώρα εσύ μ’ ανάβεις

Για να αστράφτω σαν άστρο

Κι αν είμαι έξω απο τον ουρανό σου,θα βρω τρόπο να μπω...θα δεις

Χωρίς να ξέρω άλλα, σ’ ευχαριστώ για αυτό το χαμόγελο που εξαπλώνεται στα χείλη μου

Γιατί εσύ είσαι η αφορμή...και η θύμησή σου

Σε αφήνω τώρα...πάω να ονειρευτώ
Ααα ξέχασα να σου πω...Ονειρεύομαι ξανά!!!

Και χαμογελώ χωρίς λόγο... :)

.....................................



ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΤΗΣ ΚΥΡΙΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ....
ΣΤΗΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΜΑΣ ΑΓΑΠΕΣ.....
Σ ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΧΑΡΙΖΟΥΝ ....
ΖΩΗ,.......
ΑΓΑΠΗ,......
ΧΑΜΟΓΕΛΟ......
ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΜΑΣ.....!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

.........................................




Συνεχής προσπάθεια αποδοχής...


Από την ημέρα της γέννησης μέχρι το τέλος μας.



Αναζητάμε την αποδοχή,

αρχικά από την οικογένεια μας

(και όταν για οποιοδήποτε λόγο δεν την έχουμε μας χαράζει για μια ζωή)



Αναζητάμε την αποδοχή και την προσοχή ατόμων που αγαπάμε

(και όταν δεν την έχουμε τότε συννεφιάζει στον γαλάζιο ουρανό της διάθεσης μας)



Όταν χάνουμε αυτούς που αγαπάμε αναζητάμε μη-ισοδύναμα υποκατάστατα,

και όταν, μας περάσει η θλίψη της απώλειας καταλαβαίνουμε,

πως αυτά τα υποκατάστατα το μόνο που μπορούσαν να κάνουν ήταν αυτό,

να είναι απλά υποκατάστατα



Αναζητάμε την αποδοχή από Κόσμους στους οποίους θέλουμε ή προσπαθούμε να μπούμε..

Τρώμε σφαλιάρες, δεχόμαστε ψευδή θετικά σχόλια, και αφήνουμε τον εγωισμό μας να ανέβει κιόλας.



Και μόλις μπούμε τελικά στον κόσμο που τόσο το επιθυμούσαμε.

βλέπουμε και εκεί πως πέρα από το χρυσό περίβλημα,

όλοι κολυμπάνε στα σκατά...



και τότε..

τότε κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη,

και σιωπηλά,

ρωτάς:



-Τελικά, μήπως είμαι εγώ αυτός που έχει το πρόβλημα?

Μη πώς όλοι αυτοί οι κόσμοι εκεί έξω λειτουργούν όπως θα έπρεπε και εγώ απλά αρνούμαι και δεν θέλω να το καταλάβω? Και πάλι όμως λέω δεν με νοιάζει,

εγώ θα πάρω την αιώνια συντρόφισσα στην αβάσταχτη μοναξιά μου, την κάμερα μου,

και θα χαθώ μονάχος μέσα στο πλήθος...

..................................................





Ειναι ωραια να ερωτευεσαι ξανα...ειδικα τωρα,που ειχες χασει εντελως την πιστη σου,ηρθε και παλι το φως...Ησουν απογοητευμενη,πληγωμενη,μονη...ολα τα καστρα σου γκρεμιστηκαν πανω σου κι εσυ νομιζες οτι δε θα ξαναβρεις τη δυναμη να χτισεις αλλο καστρο,ποτε ξανα...Φοβοσουν οτι δε θα ξαναποθησεις τιποτα και κανεναν...Τωρα ομως εχεις εναν ηλιο να κοιτας,εναν αγγελο που εχει κατεβει στη γη μονο για να τον χαζευεις εσυ...Ομορφα ειναι ετσι....δεν πιστευεις βεβαια σε τιποτα παραπανω,ο αγγελος ειναι εδω για να τον κοιτας μονο,δεν θα ακουσεις ποτε τη φωνη του,δε θα τον αγγιξεις...ομως θα σε κανει χαρουμενη μερχι να βρεις αυτο που ψαχνεις...Οι μερες θα ειναι πιο γλυκες τωρα,γιατι θα ανυπομονεις να ερθει το βραδυ για να τον δεις...στην πλατεια να κανει βολτες η να πινει καφε με τους φιλους του...Εσυ θα εισαι εκει να τον θαυμαζεις και να χαιρεσαι που υπαρχει...ο δικος σου αγγελος με τα γαλαζια του ματια πανω σου καπου καπου-ισως και τυχαια-αλλα δε σε νοιαζει...Εχεις ακομη συναισθηματα να δωσεις κι αν δεν τα παρει αυτος δεν πειραζει,εσυ τα εχεις και τα δινεις...και χαιρεσαι γιατι τα συναισθηματα δεν πεθαναν,οπως νομιζες,η καρδια δεν πεθανε...Εισαι καλα και προχωρας ακομα...και χαιρεσαι για το τιποτα...

................................................



Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να προσπαθεί να δώσει χρώματα στις μέρες,


στις καταστάσεις,

στα συναισθήματα...

μα δεν είναι πάντοτε εύκολο...

Με μπερδεύουν τα χρώματα που και που...

μα ακόμα πιο πολύ με μπερδεύουν οι καταστάσεις...

με μπερδεύουν τα συναισθήματα...

χρώματα λοιπόν...για να δούμε...


Με μια πρώτη ματιά νομίζω ότι τώρα διανύω τη γκρίζα περίοδο...αλλά όχι...

στην πραγματικότητα είναι ένα ανοιχτό κίτρινο, αχνό, θολό, σχεδόν άσπρο

με μια υποψία φωτός να παραμονεύει στην επόμενη γωνία

Και μαζί με αυτή την κίτρινη υποψία ανακατεύεται ένα φθαρμένο, εξασθενημένο μπλε

Σαν τη θάλασσα που ξέβαψε μετά απ’το πολύ χτύπημα πάνω στα βράχια

Ένα μπλε απ’τη μια αξιολύπητο κι απ’την άλλη υπερήφανο, βασιλικό

Το μπλε της αμφιβολίας,

της ξεχασμένης ελπίδας,

της πολυκαιρισμένης ανάμνησης που τελικά βαρέθηκες να ανακαλείς

Μα έχω ξεχάσει να καλωσορίζω νέα πράγματα

Πρέπει να μάθω πάλι απ’την αρχή τώρα

Όπως το μωρό παιδί μαθαίνει να μιλά και να αντιλαμβάνεται τον κόσμο

Ένα περίεργο παιδί μ'εναν κενό καμβά στα χέρια είμαι κι εγώ

Αβέβαια επιχειρώ το κάθε βήμα, σαν να'ναι η πρώτη φορά...

Επιβλητικό και συνάμα διστακτικό υπόλευκο του πάγου

Έτσι, για τη νέα αρχή...ενθουσιασμένα και ταυτόχρονα επιφυλακτικά

Έχω μπογιές σήμερα και έχω και όρεξη για ορισμούς...

Και για νέο ξεκίνημα...και για ουράνιο τόξο...

.............................................





                      Η Γωνιά του Καφέ!


Από τη τζαμαρία




κοιτάζω το δρόμο



καθισμένη



σε μια γωνία.







Μια κούπα καφές



με ή χωρίς κανέλλα



δεν έχει τώρα



σημασία.



Διαβάτες βιαστικοί



σίγουρα



στις σκέψεις τους



κλειστοί



όλοι, μα όλοι



μου φαίνονται



αδιάφοροι, πεζοί!



Ακόμα κι οι λάτρεις



του καφέ



αμίλητοι, σκεφτικοί



χαμένοι σε σκέψεις



προδομένοι.



Το γελαστό σου βλέμμα



περιμένω!



Γουλιά γουλιά



το δάκρυ της κανέλλας



μες τον καφέ μου



δεν χορταίνω.



Κλείνω τα μάτια



να μη βλέπω



αλλάζω θέση



σε μια γωνιά



χωρίς το τζάμι



τη σκέψη μου αδειάζω



στον γκρίζο τοίχο



το χαμόγελό σου



σχεδιάζω!



Μάγδα Ρ. 1η Μαρτίου 2011

.........................................

 

 

Μονόλογος από το "Μονόλογοι για Διάλογο"

"Sometimes when we touch the honesty is too much.." Πώς συνεχίζει το τραγούδι;


Θα μπορούσε να λέει πως το συναίσθημα είναι τόσο δυνατό που δεν αντέχεται.

Κάπως έτσι είναι και η ανάμνηση που έχω από λόγια τα οποία με έχουν αγγίξει τόσο βαθιά ώστε δεν μπορώ να τα ξεχάσω. Θα έχουν περάσει και είκοσι χρόνια από τότε που ένα γράμμα σου στοίχειωσε τη σκέψη μου και όταν βρίσκομαι σε φάση απόρριψης της έννοιας "ζωή", γυρίζω σ'αυτό και δέχομαι πως η αγάπη έχει μια ομορφιά μοναδική. Θυμάμαι...ήμουν στην αίθουσα όπου δίδασκα και όπου, νοερά, ήσουν κι εσύ εκεί ανάμεσα στους φοιτητές μου, όταν μου έφεραν ένα γράμμα σου. Βρισκόσουν στις Αζόρες και με μεγάλη προσπάθεια κρατιόσουν να μη σε πάρει ο δυνατός άνεμος. Αν άνοιγες την ομπρέλα σου θα πετούσες, όπως μου έγραφες, και θα μου έφερνες εσύ ο ίδιος το γράμμα. Ως εδώ όλα καλά κια τυπικά, όπως και η σχέση μας. Και ξαφνικά, μου λες "ποιο σονέτο να σου στείλώ;" Τα έχασα με τα συναισθήματα που προκάλεσε μια τ΄σο απλή ερώτηση. Διάβαζα τη φράση ξανά και ξανά και πήγαινα πολύ, μα πολύ πίσω. Βρέθηκα στα χρόνια που παιδάκι ακόμα 2, τριών χρονών, μοιραζόμουν το δωμάτιο με τον αδελφό της μητέρας μου, ο οποίος ήταν φοιτητής στο Πολυτεχνείο. Κάθε βράδυ μου διάβαζε ένα ποίημα, ένα σονέτο, από την Ανθολογία του Αποστολίδη. Η ωραιότερη στιγμή της μέρας μου ήταν αυτή, κι ας ήμουν μικρούλα. Ακόμα θυμάμαι τη φωνή του θείου μου όταν μου απάγγελνε με τόνο χιουμοριστικό το ποιηματάκη του Δροσίνη¨"παπά, αν έρθει μια μελαχρινή να την ξομολογήσεις/κοντούλα, αφράτη, με γλυκιά φωνή/πρόσεξε/μην τυχόν και την αφήσεις να μεταλάβει/η αμαρτωλή/δε νήστεψε μια μέρα το φιλι!"

Από τότε, σκεφτόμουν τη μέρα που θα πήγαινα να μεταλάβω. Να νηστεύω το κρέας και το λάδι, ναι. Αλλά το φιλί; Μεγάλωσα και δε χρειαζόταν να με πάνε στην εκκλησία. Ναι, μου άρεσε αυτή η αφράτη,μελαχρινή κοντούλα. Της έμοιαζα κάπως και σίγουρα είχα γλυκιά φωνή όταν δεν ξεχνιόμουν να μιλώ δυνατά σα να ήμουνα στην αίθουσα διδασκαλίας. Και δεν είχα καμία όρεξη να νηστέψω το φιλί. Στο κάτω κάτω, Μαγδαληνή με βαφτίσανε. Και αμαρτωλή και άγια μαζί. ΄Αγια, γιατί αγάπησα πολύ και ονειρεύτηκα κόμα πιομ πολύ. Και μπορεδί να μου έγραψαν ή να μου είπαν πολλά, μπορεί να βυθίστηκαν στο βλέμμα μου ή να είδαν τον παράδεισο στα μάτια μου, αλλά ήταν όλα λόγια, σονέτα, παραμύθια. Να, το κακό που μου έκανες θείε μου, αγαπημένε. Μου αρέσουν τα σονέτα και τα παραμύθια ακόμα. Με αγγίζουν, μου κάνουν έρωτα, με ταξιδεύουν. Είναι οι εραστές της φαντασίας μου. Μπορώ να σου βγάλω τα σαντάλια και να ανακουφίσω τα κουρασμένα, από τους μονόδρομους της ζωής σου, πόδια, τυλίγοντάς τα με τα μαλλιά μου. Και δε νιώθω καθόλου αμαρτωλή. Κι έτσι όπως είμαι αφράτη και μελαχρινή, θα 'ρθώ να μεταλάβω χωρίς να έχω νηστέψει μια μέρα το φανταστικό φιλί!
Σ'ευσχαριστω Μαγδα....!!!
                                 Μάγδα Ρήγα- κάποτε

.........................................




Οι σχέσεις των ανθρώπων είναι ένα μπερδεμένο κουβάρι


Μπορείς εύκολα να ισχυριστείς πως όλα είναι ξεκάθαρα

Μα δεν είναι

Ο καθένας φαντάζεται αυτό που θα ήθελε

Παρερμηνεύει εθελούσια κινήσεις μήπως νιώσει καλά

Ή και ακούσια παρεξηγεί

Κι έτσι απλά μπλέκονται όλα

Φυτρώνουν σκέψεις σαν τα ζιζάνια

Και μας τραβούν σε δύσβατα μονοπάτια

Εμείς άραγε επιμένουμε να τα κάνουμε όλα δύσκολα?

Ίσως να έχουν και την τάση να γίνονται απο μόνα τους...

Και όλο αυτό κάποτε κουράζει

Ασυνεννοησία

Παρανόηση

Και πολλά όνειρα

Κάστρα που χτίστηκαν σε κινούμενη άμμο

Δίχως θεμέλια

Δίχως σημάδια

Μα όταν αποκάμεις

Όταν σκύψεις το κεφάλι και αποδεχτείς μια μεγάλη ήττα

Όταν συνειδητοποιήσεις τη μεγάλη σου ανοησία

Όταν εν τέλει παραδώσεις τα όπλα

Τότε έρχεται η αλήθεια για να σε διαψεύσει

Να μην την περιμένεις νωρίτερα

Ποτέ πριν το τέλος...

Τότε θα έρθει για να σου αποδείξει το αντίθετο

Για να σε επιβραβεύσει

Μετά απο χίλια ετοιμόρροπα σκαλοπάτια

Θα βρεις εκείνο που με σιγουριά θα σε οδηγήσει στον παράδεισο

Και θα σου αξίζει τότε

Κράτα την ελπίδα σου μέσα στους καιρούς ζωντανή

Και φύλαξε το πιο φωτεινό χαμόγελο για όσα δεν ήρθαν ακόμη....

Επείγον έκκληση : Ένα μικρό κοριτσάκι στην Καβάλα χρειάζεται ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ αιμοπετάλια 0 αρνητικό για να σωθεί...Οι γονείς του πληρώνουν τα οδοιπορικά σε όποιον μπορεί να βοηθήσει. Παρακαλώ πολύ κοινοποιήστε το ΠΑΝΤΟΥ!!! Το τηλέφωνο της μητέρας είναι 6937495494. Όπως ενημερώνουν το παιδί βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο, ΕΠΕΙΓΕΙ να βρεθούν αιμοπετάλια. Διαδώστε μήπως βρεθεί κάποιος να μπορεί να βοηθήσει.

....................................................




Είναι κάποιες στιγμές που δεν χωρούν σε λέξεις


Είναι απλά υπέροχες...απερίγραπτα υπέροχες

Και σου αφήνουν μια αίσθηση μετά...

Σαν να γύρισες μόλις από ένα ταξίδι στον παράδεισο

Κάπως έτσι είμαι κι εγώ τώρα

Με τα φτερά δυνατά και μεγάλα

Δεν μπορώ να πατήσω στη γη

Ξέρω «δεν έγινε και τίποτα»

Αλλά αυτό το «τίποτα» για μένα ήταν υπέρβαση

Είπα θ’ αναθαρρήσω και τα κατάφερα

Ξεπέρασα τα όρια που είχα θέσει

Έσπασα για μια φορά το τείχος που με περιόριζε

Του χαμογέλασα, Του μίλησα, Του έδειξα

Μπόρεσα επιτέλους να αγνοήσω τις φωνές στο κεφάλι μου

Ή μάλλον τόσο αποφασισμένος ήμουν

Που οι φωνές δεν πρόλαβαν καν να ακουστούν,

ή δεν τις πρόσεξα...δεν ασχολήθηκα

Χρειαζόμουν προφανώς αυτό το ταρακούνημα

Για να καταλάβω πόσο μετρημένες ήταν οι ευκαιρίες μου

Έκανα μια προσπάθεια και είμαι απόλυτα ευτυχισμένος

Κι ας ήταν μόνο για τρεις ώρες...

Κι ας μην κρίθηκε το αποτέλεσμα...

Κι ας έχω ακόμη χέρια αδειανά...

Είμαι καλά...μετά απο καιρό

Πιο καλά απ’ όσο θα τολμούσα να προσδοκώ

λίγες ώρες πριν απλά ήλπιζα

τώρα δε παύω να χαμογελώ στην πρόσφατη ανάμνηση

Πόσο λίγα θέλει τελικά ο άνθρωπος για να φωτίσει το βλέμμα του

και να ζωγραφιστεί με μελάνι ανεξίτηλο το χαμόγελο στα χείλη του!!!

Παύω να αναλύω

Παύω να φιλοσοφώ

Σε λίγες στιγμές μέσα έγινα πλήρης

Μόνο αυτό έχει σημασία τώρα

Κι όσο κρατήσει... :)

............................................


Κράτα.κανείς δεν μπορεί να σε πάρει μακριά πια


Σ' ένα δωμάτιο συνυπάρχουμε

μα μόνο για λίγο. μετρημένες ευτυχίας στιγμές

Να βρω ένα τραγούδι να μας χωράει και τους δυο

μήπως κρατηθούμε όρθιοι στο χρόνο

κόντρα στον άνεμο και στην τύχη

-που μας ένωσε για να μας παιδέψει

Ανασαίνω εντός σου

με λαχτάρα ασυγκράτητη να σε φυλάξω ανέπαφο στους αιώνες

Είναι νωρίς να τα παρατήσουμε

ποτέ δεν θα τα παρατήσουμε σου λέω

μ' ακούς όταν σου λέω??

Ποτέ.Κανείς.Τίποτα δεν είναι αρκετό να με πείσει γι'αυτό.

Μένω.δίπλα σου.να περπατάμε παρέα

κι ας μας τραβούν όλα προς αντίθετες κατευθύνσεις

εμείς πάντα θα συναντιόμαστε στη στροφή

σε κάθε στροφή σημείο συνάντησης.ποτέ χωριστά.

Επαφή

Όταν δυο έχουν τη δύναμη θα κρατηθούν.σίγουρα

κι εμείς δυνατοί,δεν θα πέσουμε ποτέ

Σε κάθε ταρακούνημα θα στεριώνουμε πιο γερά

στο έδαφος

Συνέχισε να με κρατάς

Σ' αγαπώ . . . .

.......................................................



Δεν λέω τίποτα, μα νιώθω..


Χίλιες φορές ψιθύρισες πως μ’ αγαπάς

Κι άλλες τόσες πως με νοιάζεσαι. Και ύστερα με λατρεύεις.

Και είμαι όλη σου η ζωή εγώ. Τα πάντα

Κι εγώ σε κοίταζα, σε κοίταζα χωρίς να μπορώ να αρθρώσω κουβέντα

Όλα σου τα πίστευα και μάλιστα νόμιζα για μια στιγμή πως κλαις

γιατί έβλεπα μια σταγόνα στο σημείο εκείνο που βγαίνουν τα δάκρυα

και γέμιζα τύψεις ο ανόητος που οι δικές μου λέξεις στροβιλίζονταν ανύπαρκτες

που οι δικοί μου όρκοι δεν έβγαιναν, όχι γιατί δεν υπάρχουν

μα γιατί αυτά που νιώθω εγώ δεν μπορώ να τα χωρέσω σε λέξεις ακόμα

κι αν σου φαίνεται λίγο αυτό, καταλαβαίνω

μα δεν είναι λίγο κι ούτε μπορείς να ξέρεις πόσο πολύ είναι

δεν σε αφήνω να μάθεις γαμώτο, αυτό είναι το θέμα


Δεν μεσολάβησε πολύς χρόνος και είπες πως καλύτερα να φεύγεις

Ήμουν σίγουρος πως θα το πεις

Είναι το επόμενο βήμα κάθε φορά που σωπαίνεις

Είδες? Αρχίζω σιγά σιγά να σε μαθαίνω κι εγώ

Μόνη σου είπες πως δεν ξέρω τίποτα εγώ απ’ όσα ξέρεις

Κι έτσι χρειάζομαι χάρτες.

Ενώ εγώ σου λέω τα πάντα εσύ μάλλον κρύβεις.

Δεν έχω ιδέα τι και που, μα κρύβεις..

Για άλλη μια φορά με ύψωσες τόσο και μετά με πέταξες κάτω

Ξαφνικά. Απότομα. Πάλι και πάλι τα ίδια. Πόσο πια?

Δεν αντέχω σου λέω ν’ αλλάζουν έτσι όλα.. δεν το αντέχω

Ξέρω, δε θες να με δεις να κλαίω

Γι’ αυτό περιμένω μέχρι να κλείσεις πίσω σου την πόρτα

Βασικά όχι, περιμένω λίγο ακόμα

Μέχρι να σε χάσω εντελώς απο τα μάτια μου

Και μετά κι άλλο λίγο, μήπως αλλάξεις γνώμη και γυρίσεις

Μα δεν το κάνεις και μετά ξεσπάω με λυγμούς και πολύ λίγα δάκρυα

Σου θυμώνω και θέλω να χτυπήσω τους τοίχους να σπάσουν

Δεν πρόλαβα να καταλάβω ποιος φταίει πάλι

Ποτέ δεν προλαβαίνω. Όλα εκ των υστέρων τα σκέφτομαι

Και τώρα σπάω το κεφάλι μου μα δεν βρίσκω τίποτα.. τίποτα

Δεν σε προλαβαίνω, το ξέρεις? Δεν μπορώ να το κάνω. Πάντα πρώτη θα φεύγεις.
«Δεν κατάλαβα» θα σου πω πάλι. Κι ελπίζω να με πιστέψεις. Πότε κατάλαβα?

Λες έχεις σοβαρά προβλήματα τώρα. Πολλά. Κι εγώ δεν έχω καμιά σχέση μ' αυτά.

Μα τότε γιατί έφυγες σαν κυνηγημένη ? Γιατί έτσι?

Και δεν κοίταξες πίσω τελικά. Δεν γύρισες.

Μονάχα όταν σε κυνήγησα αποκρίθηκες στον γνωστό σκοπό σου τον αδιάφορο ........

........................................................




Τέρμα πια η εσωτερική πάλη


Δεν αντέχω άλλο τις φωνές στο κεφάλι μου

Δυο φωνές αντιφατικές...λογομαχούν ερήμην μου

Κι εγώ σε πλήρη απραξία...

Ούτε την απραξία μου αντέχω

Φοβάμαι την μετάνοια που θα την ακολουθήσει

Δεν αργεί το τέλος

Θα σωθούν οι ευκαιρίες

Δε μπορούν άλλωστε να υπάρχουν για πάντα

Κι όταν πια χάσω χιλιάδες στιγμές

τότε ξέρω τι θα συμβεί

Θα γεμίσω πόνο ανεξίτηλο

Και θ’ αναθεματίζω τα «θα» που δεν τόλμησαΠρέπει να σταματήσει τώρα αυτό

Λίγοι κόκκοι άμμου έμειναν στην κλεψύδρα μου

Πρέπει να βιαστώ

Το οφείλω στον εαυτό μου τώρα...

Δεν πάει άλλο

Και ούτε παίρνει αναβολές

Βουτάω στο κενό

Κι εύχομαι να βρεθείς απο κάτω

Πριν γκρεμιστώ...

.............................................................




Αυτός ο καιρός ώρες-ώρες με αρρωσταίνει. Μια κρύο, μια ζέστη. Έτσι μας πήγε όλος ο χειμώνας φέτος. Και σήμερα πάλι τα ίδια.... Προχωρώντας στο στενό δρομάκι που οδηγεί σπίτι μου έπειτα από μια κουραστική μέρα στην δουλειά με φωνές, φασαρίες, πάρε δώσε τουλάχιστον με εκατό άτομα, η ριμάδα η σκέψη μου με πήγε άλλου... αλλά σε ένα θέμα τόσο «άρρωστο» όπως ο καιρός... Μ’ αρέσει να σχετίζομαι αλλά χωρίς να θέλω να έχω σχέση!!! «Ρε φίλε πλάκα μας κάνεις??? Τι είναι αυτά που λες? Δεν υπάρχεις, δεν γίνονται αυτά...» θα σκέφτονται κάποιοι και κάποιες... Συμφωνώ εν μέρει. Στο δεν υπάρχω. Αλλά αυτά γίνονται... Τουλάχιστον με μένα. Πείτε το φόβο, πείτε το κόμπλεξ, αλλά εμένα να με συγχωρέσετε το λέω αυτογνωσία. Ξέρω ποιος είμαι, ξέρω τι θέλω, ξέρω τι μπορώ να δώσω. Και εντάξει στις διαπροσωπικές, επαγγελματικές, φιλικές σχέσεις. Εκεί το παλεύω ένεκα του χαρακτήρα μου που όσο να ’ναι σε αυτού του είδους τις σχέσεις είναι λογικός. Παράλογος γίνομαι στις άλλες. Εκεί που όπως λέω εγώ κάνει τζιζζζζ...


Δεν ξέρω τι παθαίνω. Αφού φανταστείτε και η Μισέλ Φάιφερ να μου καθότανε που λέει ο λόγος (και μόνο αυτός...) σχέση δεν θα έκανα... Την αποφεύγω την σχέση ......Τόσο απόμακροι είμαστε... Και να φανταστείτε πως υπάρχουν φορές που λέω «έλα ρε Κωστη προσπάθησε αγόρι μου, καλό θα σου κάνει...». Κάτι γίνεται στην αρχή αλλά επειδή ήδη έχω δει το τέλος... δίνω ένα τέλος. Δύσκολα πράγματα αυτά για μένα. Κυρίως γιατί την έχω πατήσει αλλά και γιατί ευθύνομαι εγώ. Βάζω τους κανόνες μου, κάποιες φορές τους καταπατώ ελέω κυριαρχίας ανώτερων (κατώτερων μάλλον, πολύ κατώτερων...) δυνάμεων, κάποιες άλλες τους ακολουθώ κατά γράμμα, αλλά στο τέλος μένω πάλι μόνος. Λες και είμαι άσχετος κάνω. Όταν ακούω σχέση τρέχω, τρέχω, τρέχω, τρέχω, τρέχω ( ε ας με σταματήσει κάποιος ρε παιδιά...).

Δεν το κάνω από κακία πάντως ούτε από συμφέρον (πηδήξαμε και κουνήσαμε μαντήλι...). Όχι. Δεν είμαι ούτε τέτοιος. Είμαι κάτι ενδιάμεσο. Και θέλω και δεν θέλω. Και νιώθω και δεν νιώθω. Και πανάθεμα τον χαρακτήρα μου ξεφουρνίζω και αλήθειες ο μπαγλαμάς... Χάθηκε ο κόσμος να πω ένα ψεματάκι, ένα παραμυθάκι ντε από αυτά που λένε οι ξυρισμένοι νεανίες της εποχής μας? Και όμως χάθηκε. Γιατί για μένα εκεί μπαίνουνε οι Ερινύες. Ναι αυτές... Με κυνηγούν, περιστρέφονται γύρω μου, με πλησιάζουν, τις νιώθω να με ακουμπάνε... Και μετά νιώθω άσχημα για ένα φιλί που έδωσα και ίσως έπρεπε να συγκρατηθώ, για μια αγκαλιά που έκανα και ίσως δεν έπρεπε να κάνω, για μια λέξη που είπα και ίσως δεν έπρεπε να πω. Ε πείτε μου τώρα δεν είναι αυτό θέμα για διατριβή σε πανεπιστήμιο?

Τελικά νομίζω πως μια είναι η λύση. Να συνεχίσω τον δρόμο που διάλεξα γιατί ουσιαστικά αυτός με εκφράζει. Το μόνο που σκέφτομαι είναι τις κοπέλες που γνωρίζοντας με μπαίνουν σε ένα κυκεώνα προβλημάτων και που μόνη διέξοδος είναι η σύγκρουση μαζί μου. Και συνήθως όταν συγκρούεσαι με έναν άσχετο από σχέσεις, με έναν τρομοκρατημένο, από όσα έχει δει, άνθρωπο ο δρόμος είναι δύσβατος και τραχύς...

....................................................................



... είναι στιγμές που οι σκέψεις στήνουν χορό.


ένα χορό ξέφρενο... άλλες φορές αργό και αερινο κ άλλες έντονο και παθιασμένο.

κοιτώ βαθειά μέσα στης ψυχής τα σοκάκια, μεσα στις αυλες των σπιτιων στις γειτονιες του μυαλου και μυρίζω παντού την αύρα της θαλασσας... μια αυρα που γαληνεύει τα θεριά και ελευθερώνει της ψυχής το τραγούδι.

Ετσι κ απόψε αυτό το τραγουδι σιγοψιθυρίζει ο ανεμος και φτανει στην αυλη της σκεψης μου. Δινει πνοη στα ονειρα και παιρνει απο το χερι τη φαντασια μου και αρχιζουν να περπατουν χερι χερι στα στενα δρομακια... που όμως ξερουν οτι θα τους βγαλουν στο μεγαλο δρομο, στη δημοσιά, να δουν τα μεγαλα φωτα και να ακουσουν τη βουη της πολης.... αλλά σαν φτάσουν εκεί θα αφουγκραστουν τη φωνη της ψυχης και θα γυρισουν πισω να τυλιχτουν με την αυρα που θα τους σιγοψιθυριζει οτι εδω ειναι πιο καλα... εδω που ολα ειναι ηρεμα και οι σκεψεις ξετυλιγονται ολες μια μια με τη σειρα και στολιζουν την αυλη της ψυχης...!!!!
 
Νικη Νικολετα

..................................





Εγώ Ανήκω σε Σένα...


Με ένα κλειδί κατοχής κλεμμένο από τον Καιόμενο Λύχνο

Κόβω τα νομίσματα της Ζωής μου στο Όνομά σου...

σου ανήκει η Σημαία μου

και ο Εθνικός μου Ύμνος...

Το αίμα που χύθηκε στους Πολέμους μου

και τα λάφυρα που κέρδισα

μαχόμενη τη Μοίρα...



Σε ερωτεύομαι

για να έχω μία Πατρίδα να ανήκω,

να μη γυρνώ Φυγάς

μέσα στα Ποιήματα...

να έχουν νόημα οι μάχες που δίνω...



κι εσύ μου λες

ανήκεις στον Εαυτό σου!..



Όμως, μάτια μου..



Όλοι φτιαγμένοι

απ' το ίδιο Κύτταρο...

Κανείς δεν ανήκει Κανενός...

Όλοι ανήκουν σε Όλους,



μα...



οι Ερωτευμένοι ανήκουν πιο πολύ

...........................................




Δε σ'αγαπάω... Σε ερωτεύομαι...
Κίνητρο Κλεμένο από έναν ρομαντικό Παρατηρητή των Πάντων bd


Αιώνια μάχη...

Ασφάλεια και Κίνδυνος,

Ισορροπία και Ακροβασία.

Η αγάπη,

την ξέρω την φωλιά της..

Αιώνες ακίνητη

αμετακίνητη

κυριεύει

κυριαρχεί

με μία ήσυχη Εξουσία.

Ο Έρωτας, Επαναστάτης

διαρκώς απαιτεί κι άλλο Ουρανό Χαρτογράφησης Σαρκικών Πολέμων,

κι άλλο φως να βαφτίσει το σπινθήρα της Ψυχής,

κι άλλο χώρο να Φυτέψει Απαγορεύσεις,

κι άλλο δρόμο να απλώσει τις Διακλαδώσεις των Διλημμάτων του,

Δεντροφυτέψεις Δασών μυστηρίου περιπετειώδους αναζήτησης

των Λύσεων στα Άλυτα Εμμονικά του Θέλω.


Αν αποδειχτεί πεπερασμένος ο ουρανός

σε μία κυκλική στροφή μιας Στρατόσφαιρας Ψευδαίσθησης,

τι Μοίρα περιμένει τον Ερωτά μας,

που δεν έχει μάθει να συμβιβάζεται στ' Ανθρώπινα?....


Μαγεύεις τη βροχή..

Μάγεψε και την ορμή της καταιγίδας

να διασφαλίσεις την Αιωνιότητα του Έρωτα.

εκεί που το Πάθος ανθίζει με διακλαδώσεις

και κρατά το Κορμί και την Ψυχή μέσα στην Εφηβεία της...

Στην Αγάπη γερνάω όμορφα,

γλυκά

στο προσκέφαλο της συντροφικότητάς μας...



Μέσα στον Έρωτα έφηβη μένω

και κάθε μέρα Αυτοκαταστροφικά μέσα από Αυτοπραγματώσεις

Πεθαίνω κι Ανασταίνομαι,

πριν το ρολόι χτυπήσει Δώδεκα...

Δε σ'αγαπάω, γιατί μισώ το Χρόνο...

Σε ερωτεύομαι,

διαχρονικά μένω στην πρώτη στιγμή της πυρπόλησης των Αισθήσεων...



Η Ιδέα μετουσιώθηκε σε σταγόνα από ~reflection~

.........................................................




Η Ευτυχία είναι αυτό...


Δανείζομαι τα λόγια του τίτλου μου από το τραγούδι που ο Μανώλης Φάμελλος ερμήνευσε εκπληκτικά και έχει τίτλο «Η Ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να ‘ρθει...». Όντως έτσι είναι τα πράγματα. Για ότι συμβαίνει στη ζωή μας και για ότι θα συμβεί.

Από τα προβλήματα, τις δυσκολίες, τα άσχημα γεγονότα στο όνειρο, στην χαρά στην ευτυχία... Έτσι είναι η ζωή μας. Αν το καλοσκεφτούμε η καθημερινότητα, η πλήξη, τα προβλήματα μας έχουν κάνει να νομίζουμε πως η ευτυχία δεν υπάρχει. Ονειροπόλος δεν είμαι (...η είμαι?) αλλά διακρίνω, όπως και εσείς πολλά πράγματα που θα μπορούσαμε να τα χαρακτηρίσουμε ευτυχία. Ένας νέος άνθρωπος στη ζωή μας, μια γέννηση ενός μωρού, όμορφες στιγμές με φίλους, επιτυχίες στην επαγγελματική μας ζωή, στιγμές χαλάρωσης, ενδιαφέρουσας συζήτησης, αποφυγή δύσκολων καταστάσεων, στιγμές οικογενειακές αλλά πάνω απ’ολα διαφορετική οπτική στο πως βλέπουμε τα πάντα...

Όλοι μας μερικές φορές πέφτουμε ψυχολογικά. Κάνουμε πίσω για να μην στεναχωρήσουμε δικούς μας ανθρώπους, είμαστε άτυχοι, τίποτα δεν μας πάει όπως το έχουμε υπολογίσει, αλλά κάποιες στιγμές λες και κάποια αόρατη δύναμη γυρίζει ανάποδα τον τροχό... Ξέρω, τι μπορεί να σκέφτεστε... «Μα πας καλά ρε φίλε, που τα βλέπεις όλα αυτά?» Για να σκεφτώ καλύτερα λιγάκι... Οικονομικά προβλήματα, λιγότερη ανθρωπιά, έλλειψη επικοινωνίας, θέματα υγείας, φτώχεια, ισοπέδωση ηθών και εθίμων, κοινωνική έκρηξη... Αλήθεια που βλέπω εγώ την ευτυχία?

Δείτε καλύτερα... Ένα μωρό γεννιέται σε ένα μαιευτήριο και το κλάμα του ακούγεται σε όλο τον θάλαμο... ένα φιλί δίνεται σε ένα πάρκο από ένα ερωτευμένο ζευγάρι... ένας φίλος παντρεύεται και κοιτάει την σύζυγο του στα μάτια... μια γιαγιά πηγαίνει βόλτα με το εγγόνι της... Τρείς φίλοι συναντιούνται ύστερα από 15 χρόνια και θυμούνται τις σχολικές περιπέτειες τους, ένας ηλικιωμένος βγαίνει από ένα νοσοκομείο έχοντας ξεπεράσει το πρόβλημα υγείας του, ένα ζευγάρι μεσήλικων περιπατάει στην αμμουδιά χαζεύοντας το ηλιοβασίλεμα, ένα μωρό κάνει τα πρώτα του βήματα και στη συνέχεια παραπατάει και πέφτει... ένας νεαρός παίρνει αύξηση στη δουλειά του... σε ένα γυμναστήριο μικρά παιδιά αθλούνται, μια κοπέλα παίρνει επιτέλους το δίπλωμα οδήγησης έπειτα από 2 αποτυχημένες προσπάθειες, μια μητέρα ακούει την λέξη «μαμά» πρώτη φορά από τον μπέμπη της, ένας έρωτας ξαναγεννιέται, ένα αστέρι πέφτει... μια ευχή πραγματοποιείται...
Αν τα παραπάνω δεν είναι ευτυχία τότε τι είναι αγαπημένοι μου φίλοι... Η ευτυχία κρύβεται στα πιο μικρά και, με την πρώτη ανάγνωση, ασήμαντα πράγματα ή ακόμα και σε αυτά που δεν έχουν προμελετήσει. Τ πιο ωραία πράγματα έρχονται εκεί που δε τα περιμένεις. Άλλη οπτική. Αυτό πρέπει να προσπαθήσουμε να κάνουμε. Να δούμε αλλιώς τις καταστάσεις. Οι δυσκολίες είναι εκεί αλλά ο άνθρωπος από την αρχή της ύπαρξης του είναι γεννημένος για τα δύσκολα... Προσπάθεια, πείσμα, θετική σκέψη και προπάντων ΑΝΘΡΩΠΙΑ... Για να μπορέσουμε με σιγουριά να πούμε πως η ευτυχία θα έρθει και σε μας...

.............................................



Το άπειρον της αγάπης!


Ο δρόμος δείχνει τον τόπο

εκεί που ο πόνος

δε χωράει

με κανέναν τρόπο!

Στο χάρτη

πινέζες βάζω

τους δρόμους της αγάπης μας

να περιδιαβάζω!

Μια ήπειρος

είσαι κι εσύ

Πόσο θα ήθελα να μοιάζεις

με την Αφρική!

Εκεί στα ανατολικά της

φύτεψα μια καρδιά

φτιαγμένη με άμμο

και όνειρα αστρικά!

Κάνε μια στάση στο φιλί

μόνο για μια στιγμή

κι ύστερα την αγκαλιά σου

άπλωσε σαν το πανί!

Ένα ταξίδι η αγάπη μας

εγώ εδώ κι εσύ εκεί

σε μια ήπειρο

έξω από τη Γη!


Μάγδα Ρήγα

.....................................................



Λογική και συναίσθημα. Είναι ίδια? Διαφορετικά? Ποιος μπορεί με σιγουριά να απαντήσει? Θεωρητικά, είναι δύο εκ διαμέτρου αντίθετες ανθρώπινες «διαδικασίες». Στη φιλοσοφία, λογική (από το ελληνικό λόγος) είναι η ικανότητα ή η διαδικασία μέσω της οποίας οι άνθρωποι κάνουν σκέψεις και ιδιαίτερα αφηρημένους συλλογισμούς υψηλού επιπέδου. Αντιθέτως, το συναίσθημα είναι η ευάρεστη ή δυσάρεστη ψυχική κατάσταση που συνοδεύεται από ελαφριές μεταβολές των λειτουργιών του οργανισμού και είναι αποτέλεσμα κάποιου γεγονότος ή εμπειρίας.


Δε βοήθησε και πολύ ανάλυση των λέξεων ε? Ας το πάμε αλλιώς. Σκεφτείτε μια πρόσφατη ιστορία σας που έπρεπε να πάρετε μια απόφαση. Να το κάνω ή να μη το κάνω? Να το πω ή να μη το πω? Είναι έτσι ή δεν είναι? Οι άνθρωποι γνωρίζουμε το σωστό στις περισσότερες των περιπτώσεων, το βλέπουμε, το έχουμε ξαναζήσει, είμαστε έτοιμοι να το εφαρμόσουμε βάσει της λογικής μας, εκτός εάν... Εκτός εάν μπει στη μέση το ρημαδιασμένο το συναίσθημα.. Και λέω ρημαδιασμένο γιατί όταν το συναίσθημα υπερτερεί της λογικής, τότε αρκετές από τις αποφάσεις μας καταλήγουν σε όλεθρο. Φυσικό επόμενο πιστεύω γιατί έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους, άρα συναισθήματα... Όταν δύο άνθρωποι λειτουργούν μεταξύ τους σε μια προσωπική τους κατάσταση με την λογική όλα βαίνουν καλώς. Όταν όμως μπλεχτεί από την μια το συναίσθημα και από την άλλη η λογική τότε οι τσακωμοί, οι λύπες και οι στεναχώριες είναι μονόδρομος...

Προς Θεού μην παρεξηγηθώ δεν είμαι ρομπότ, ούτε άνθρωπος με «ξύλινη» συμπεριφορά και «κρύο αίμα», αλλά μερικές φορές πρέπει συγκεκριμένες καταστάσεις και περιπτώσεις της ζωής μας να τις αντιμετωπίζουμε έτσι. Έχω δει ανθρώπους να καταστρέφονται από το συναίσθημα, επειδή αγάπησαν και δεν αγαπήθηκαν, έχω δει άλλους να καταστρέφονται επειδή εμπιστεύτηκαν και δεν τους δόθηκε η ίδια εμπιστοσύνη. Το συναίσθημα στα χέρια των ανθρώπων είναι «καυτή πατάτα» και αυτός που την δέχεται εκεί που δεν το περιμένει ή επειδή είναι ανίκανος να αντιδράσει... καίγεται!!!’

Μπαίνοντας σε μια διαδικασία σκέψης, συνειδητοποιώ πως μερικές φορές ο χαρακτήρας μου που είναι δύσκολος με έχει σώσει από τέτοιου είδους περιπτώσεις. Όχι πάντα όμως. Αν διαπιστώσετε και από τους γύρω σας, αυτοί που παίρνουν πάντα λογικές αποφάσεις χαρακτηρίζονται τουλάχιστον ... ψυχροί και απάνθρωποι. Άρα υποσυνείδητα κάποιες φορές έχω ωθηθεί προς την κατεύθυνση του συναισθήματος (το ήθελα και γω εννοείται..) και όλες κάτι δεν πήγε καλά. Την πάτησα ρε παιδί μου... Θέμα επιλογών θα μου πείτε. Όντως. Απλά όπως και να το δω, καταλήγω στο ότι η λογική πειράζει, ενοχλεί, πληγώνει, αλλά το συναίσθημα έτσι όπως οι άνθρωποι το χρησιμοποιούν πλέον έχει παραμορφωθεί και τείνει να γίνει εργαλείο δημιουργίας υποχειρίων και όχι εργαλείο για να κρατήσεις κοντά σου έναν άνθρωπο, να του δώσεις και να σου δώσει, να σχετιστείς μαζί του όπως αρμόζει. Ερωτικά, φιλικά, ανθρώπινα...

Ολοκληρώνοντας, πιστεύω πως το σωστό και το υγιές είναι να είσαι κάπου στη μέση. Δε χρειάζεται να είμαστε των άκρων και των ψυχρών αποφάσεων πάντα. Ούτε να λειτουργούμε πάντα όπως νιώθουμε. Η κάθε περίσταση είναι ξεχωριστή. Ας προσπαθήσουμε να ισορροπήσουμε. Όπως ο ακροβάτης στο σχοινί... Όπως ο χορευτής στο τανγκό. Αν χάσουμε ένα βήμα συνεχίζουμε... Έτσι είναι η ζωή...

..............................................................



Μικρες χαμενες μερες...

ποσες ωρες,ποσα λεπτα,ποσα δευτερολεπτα εχω χασει περιμενοντας...

Μια αναμονη που με φιμωνει,με ναρκωνει,με ριχνει σε βαθυ κωμα...

μα παντα συνερχομαι απο αυτη την αβολη θεση,

κι η αγαπημενη μου ασχολια ειναι το χασιμο χρονου...

να σχεδιαζω γραμμες,σχηματιζοντας κυκλους και υστερα να τους κλεινω,

ζωγραφιζοντας ετσι την αφηρημενη τεχνη μιας αρχης κι ενος τελους...

να περιμενω αυτο που ξερω πως δε θα'ρθει ποτε να με βρει...

κι ας ξερει πως εχω αναψει το φως στο σκοτεινο δωματιο της καρδιας...

και το περιμενω με τα ματια ορθανοιχτα...

κι ας ξερει πως ο κλοιος στενευει...

εκεινο θα αντιστεκεται και θα περιμενει τη ξεπνοη φυγη μου.


Ο χρονος...ο μονιμος εχθρος μου...

αντιπαλοι στο τερεν μιας ανικαποιητης μαχης εκατερωθεν...

παντα εχει αντιρρησεις μαζι μου...γι'αυτο και δε τα βρηκαμε ποτε...

τα ποτε και τα παντα οι αγαπημενες του φρασεις...

ετεροχρονισμενα μου φερνει οσα του ζητησα...

και αρνειται πεισματικα να συμβιβαστει με τις τωρινες επιθυμιες μου...

λες και το κανει επιτηδες καθε φορα.

Οι δειχτες του κινουνται προς λαθος κατευθυνση,οπως κι εγω...

οπισθοδρομω συνεχως και στη λαθος στροφη,

νομιζω οτι αναπνεω φωτια που καιει τα σωθικα μου και αφηνει στο διαβα σταχτη.

Δε θελω να περναει ο καιρος,δε θελω να μεγαλωσω αλλο,θελω να μεινω ενα φοβισμενο παιδι διχως εννοιες,διχως υποχρεωσεις,γεματο μοναχα απο ζαχαρενια ονειρα.


Η ευτυχια ειναι αυτο που περιμενουμε να'ρθει...

μαλλον στη δικη μου περιπτωση,εχασε τα ιχνη μου...

Θελω να κλεισω τα ματια και να βρεθω καπου αλλου..

εκει που τελειωνει ο ουρανος,χαμενη,εχοντας ξεχασει τ'ονομα μου...

Να γινω μια αλλη,μια τρελη,

που θα γελαω χωρις να απολογουμαι και θα κλαιω χωρις να κρυβομαι...

Μικρες χαμενες μερες...που εγιναν μεγαλα χαμενα χρονια...

Ποσα τρενα εχασα στους σταθμους που σταθηκα...

περιμενωντας σε να φανεις...

Ποσες νυχτες δε κοιμηθηκα για να τελειωσω τα σεναρια που συνεθετα με το νου,

με πρωταγωνιστες εμενα...εσενα...

τρυπιες σκεψεις που εμπαζαν νερο και πνιγηκαμε μεσα τους.

Η παρασταση δε θ'ανεβει τελικα στο σανιδι,

οι θεατες αντικατασταθηκαν απο φαντασματα που στοιχειωσαν το θιασο μας.

Μα εχω κρατησει κατι...

μια ελπιδα,

ενα αναμμενο κερι που σιγοκαιει και αυτο μεχρι να λιωσει τελειως...
 
 

Αναρτήθηκε από   lockheart

........................................................




Συναισθηματική νοημοσύνη: Η ελπίδα μας...


Με τον όρο συναισθηματική νοημοσύνη περιγράφεται η ικανότητα διαχωρισμού, διάκρισης και εντοπισμού των δικών μας συναισθημάτων αλλά και των συναισθημάτων των άλλων ανθρώπων, με σκοπό τον έλεγχο της σκέψης και των πράξεων μας... Ένας «βοηθός» του μυαλού μας, ένας σύμμαχος ενάντια στα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα που λέει και ένας στίχος...

Φανταστείτε να έχετε τη δυνατότητα να αντιλαμβάνεστε με ακρίβεια τι νιώθετε... Τι νιώθει ο άλλος για εσάς... Είναι κάτι παραπάνω από ένστικτο... Κάτι παραπάνω από μια υπόθεση... Ο Γκαίτε είχε πει πως «οι άνθρωποι είμαστε διαμορφωμένοι από αυτά που αγαπάμε...». Δεν είχε και άδικο εδώ που τα λέμε. Πολλοί άνθρωποι είναι εγκλωβισμένοι, μπερδεμένοι με τα συναισθήματα των άλλων για αυτούς αλλά και με τα δικά τους. Αυτό τους δημιουργεί σύγχυση, άγχος, αίσθημα ανασφάλειας, αρνητικές σκέψεις και εν τέλει τους οδηγεί στην ψυχολογική άρα και ουσιαστική τους μοναξιά...

Η δυνατότητα που μας δίνει η συναισθηματική νοημοσύνη είναι η ευκαιρία μας για κατανόηση της εσωτερικής μας δύναμης. Αν μπορέσουμε και λειτουργούμε με βάση τη συναισθηματική νοημοσύνη τότε θα έχουμε κάνει ένα ακόμη βήμα να βγούμε από τον προσωπικό μας λαβύρινθο. Η διαχείριση των συναισθημάτων είναι μια εύθραυστη κατάσταση. Κυρίως για τις γυναίκες καθώς αυτές κινητοποιούν εννέα περιοχές του εγκεφάλου τους για να μετουσιωθεί ότι σκέφτονται, νιώθουν, σε συναίσθημα... Εν αντιθέσει με την αφεντιά μας που κινητοποιούμε δύο περιοχές άρα και δίνουμε λιγότερο από το Εγώ μας...

Οι γυναίκες θυμούνται καλύτερα εκείνες τις στιγμές της ζωής τους που έχουν επηρεαστεί συναισθηματικά, επειδή ο εγκέφαλος τους είναι οργανωμένος να φυλάσσει στη μνήμη του τα έντονα συναισθήματα και αυτό λόγω της ύπαρξης ενός σημαντικού δεσμού μεταξύ της γνωστικής συμπεριφοράς και της δομής του εγκεφάλου…


Αν πάντως σκεφτείτε προσεκτικά, είναι αρκετά εύκολο να εντοπίσουμε ποια είναι τα κύρια χαρακτηριστικά που θα μας οδηγήσουν στην συναισθηματική νοημοσύνη... Θα μπορούσαμε ας πούμε να αναλάβουμε την ευθύνη των όσων νιώθουμε και να μην περιμένουμε από τους άλλους να μας οδηγήσουν εκεί... Θα πρέπει να αποφεύγουμε να προσπαθούμε να ελέγχουμε κάποιον, να τον κριτικάρουμε και να δίνουμε εντολές... Ας αναγνωρίσουμε τους φόβους και τις επιθυμίες μας. Να εκφράζουμε τα συναισθήματα μας... Δεν είναι όλοι μέντιουμ να τα καταλαβαίνουν...

Τέλος οι ειδικοί υποστηρίζουν πως πέντε είναι τα στάδια της συναισθηματικής νοημοσύνης και άρα της Ευτυχίας... 1) Αυτοεπίγνωση. Ας μελετάμε τα συναισθήματα μας από την γέννηση τους... 2) Έλεγχος των συναισθημάτων. Ας σκεφτούμε γιατί νιώθουμε φόβο, οργή, αγάπη, πάθος, ένταση κλπ κλπ. 3) Χειρισμός σχέσεων. Πρέπει να προσπαθούμε να είμαστε κοινωνικοί, διαλλακτικοί και επικοινωνιακοί με τους άλλους. 4) Κινητοποίηση του Εαυτού μας. «Αποθήκευση» των συναισθημάτων μας και χρήση τους όταν πραγματικά νιώθουμε να τα εκφράσουμε όπως πρέπει και την κατάλληλη στιγμή. 5) Εν-συναίσθηση. Ας μάθουμε τους άλλους. Ας τους μελετήσουμε...


H Λίνα Νικολακοπούλου είχε γράψει κάποτε...: «Oι ευαίσθητοι αμύνονται στη ζωή και αργούν... Και η λαχτάρα τους συνήθισε να πατάει το φρένο...» Ας σταματήσουμε να το κάνουμε αυτό... Ας περάσουμε στο επόμενο επίπεδο. Ας είμαστε εμείς οι διαχειριστές της ψυχολογικής μας κατάστασης...

...................................



Θαλασσογραφία
Οι λέξεις σου

χαλίκια στην καρδιά

Στα βότσαλα

ζωγράφισες τα όνειρα

που κάναμε παιδιά.

Μια θάλασσα

η αγκαλιά μας

Φύκια

στολισμένα με κοχύλια

τα μαλλιά μας!

Ο πίνακας "ΠΩΛΕΙΤΑΙ"

Σε συλλογή Μουσείου

Μπορεί και να τον δείτε.

Το βλέμμα σας

αμέσως θα διασχίσει

τον τοίχο

του ανεκπλήρωτου

που αρνήθηκε το κύμα

να στολίσει!


Μάγδα Ρήγα

.................................................



Η ζωή μας είναι διαδρομές. Σημασία, λέει ο ποιητής, έχει το ταξίδι και όχι ο προορισμός... Αυτό είναι που σε κάνει να σκέφτεσαι, να αναπολείς, να δημιουργείς, να εξελίσσεσαι,


Από πολύ παλιά οι δρόμοι είχαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μένα. Στο δικό μου το μυαλό οι γραμμές διαχωρισμού που διευκολύνουν και προφυλάσσουν τους οδηγούς από το να περάσουν στην αντίθετη πλευρά είναι οι ίδιες γραμμές που διαχωρίζουν το σωστό από το λάθος, το καλό από το κακό στη προσωπική μας ζωή. Τα φανάρια που συναντάμε μπροστά μας είναι η υπενθύμιση που μας λέει ξεκάθαρα πότε πρέπει να σταματήσουμε και πότε να συνεχίσουμε αυτό που κάνουμε. Οι οδηγοί που βρίσκονται πίσω μας, μπροστά μας, δίπλα μας είναι οι άνθρωποι που ήρθαν, βρίσκονται, πέρασαν, θα περάσουν από την ζωή μας. Το κυριότερο όμως είναι αυτά που βρίσκονται έξω από τον δρόμο. Περαστικοί, διαβάτες, κτίρια, όμορφα ή άσχημα τοπία. Αυτά σε κρατάνε στον δρόμο στην πραγματικότητα...

Αυτή είναι η μια σκοπιά. Η άλλη έχει να κάνει με ερώτηση. «Και πως γίνεται και παρεκκλίνουμε της πορείας μας κάποιες φορές?» θα σκέφτονται πολλοί. Αυτό έχει να κάνει με τις εξόδους σίγουρα, τα ανοίγματα που υπάρχουν σε κάποια σημεία των δρόμων. Με μια πρώτη ματιά φαίνονται πως είναι για καλό... να ξαποστάσουμε, να χαλαρώσουμε, να σκεφτούμε, αλλά σε πολλές περιπτώσεις κρύβουν παγίδες... Άλλωστε πολλές είναι οι φορές που θέλουμε από μόνοι μας να παρεκκλίνουμε της πορείας μας. Είτε επειδή κουραστήκαμε από την διαδρομή, είτε επειδή βαρεθήκαμε να κινούμαστε πάντα μέσα στις γραμμές σαν στρατιώτες...

Το θέμα είναι πως είτε με την μια οπτική είτε με την άλλη ο κύριος παρονομαστής είναι ο δρόμος. Το ταξίδι, το οποίο αν γίνει όπως πρέπει με τα καλά του και τα άσχημα του είμαι σίγουρος πως και ο προορισμός θα είναι έτσι όπως τον περιμένουμε...
Αυτοί που κατάφεραν να φτάσουν ως το τέλος της διαδρομής έχουν να λένε πως αυτό το ταξίδι ήταν το ομορφότερο απ’ όλα... «Με λόγια να καίνε, οι αλήθειες να κλαίνε, να λες δε σε νοιάζει ο δρόμος που βγάζει...» λένε τα Κίτρινα Ποδήλατα. Αυτός ο στίχος νομίζω πως περικλείει μέσα του όλα όσα σκεφτόμαστε και νιώθουμε όσοι έχουμε κάνει αυτή την διαδρομή έστω και μια φορά, έστω και χωρίς να την ολοκληρώσουμε... Γιατί όλα είναι δρόμος...

..............................................



Το λαθος....
.....Λες και το Λάθος είναι ο άλλος μου εαυτός...
Λες και περιμένει πίσω από το σωστό, έτοιμο να αρπάξει την ευκαιρία του...
 Να βγει μπροστά...
Να προτάξει αυτό που είναι, που είμαι...
Το Λάθος...
 Αυτό που δεν κοιτάζει ανθρώπους και συναισθήματα... 
Αυτό που όταν γίνεται και το καταλαβαίνεις προσπαθείς να το σταματήσεις....
Μα όταν γίνει το πρώτο Λάθος, τότε έρχεται και ένα δεύτερο και ένα τρίτο...
 Λες και είναι φτιαγμένο για αυτό το σκοπό...
 Πολλαπλασιάζεται... 
Και εκεί μπαίνεις και στο δίλημμα...
Η κάνεις το τελευταίο με όλη σου την δύναμη για να αποφύγεις τα επόμενα Λάθη που πρόκειται να ακολουθήσουν η συνεχίζεις κάνοντας μικρά μα τόσο επώδυνα Λάθη που μπορεί να σε οδηγήσουν σε χειρότερα μονοπάτια...
 Και στις δύο περιπτώσεις το κόστος είναι μεγάλο...
Μα στην πρώτη περίπτωση το Λάθος είναι απλά μια ηρωική απόφαση που θα αποτρέψει την δεύτερη που έχει τίμημα την ψυχή σου...
Το Λάθος και τα τερτίπια του...
Ένα παιχνίδι που έχει τον άνθρωπο κύριο πρωταγωνιστή...
Όπως πάντα άλλωστε...
Το Λάθος...
Αυτό...
Ένα από τα βασικά συστατικά του ανθρώπινου νου...
Γιατί ναι, το Λάθος γίνεται, συμβαίνει όταν η ψυχή αδυνατεί να βρει την άκρη του νήματος στου μυαλού τους δαιδαλώδεις διαδρόμους...

........................................



Δραπέτευσα για πολλοστή φορά από στιγμες μοναξιας , καταφεύγοντας στην φωλιά του Κροκ. Στου Νικόλα του Άσιμου για όσους δεν έτυχε να πέσουν στο βιβλίο του,ή να πέσει εκείνο σ’ αυτούς. Κάποτε είχα διαβάσει στο βιβλίο Αναζητώντας τους Κροκανθρώπους ένα ποίημα,το παραθέτω πιο κάτω, όπου αναφέρεται ο Άσιμος στις «Συμπαντικές Στιγμές»! Λοιπόν σήμερα ένιωσα ότι συνάντησα μια «συμπαντική στιγμή», που διατύπωσαν και ο Άσιμος και ο Ελύτης.


«Είναι η στιγμή της ήττας σου, της πιο πικρής σου ήττας, αλλά και της νίκης σου, της πιο σπουδαίας νίκης» λέει ο Νικόλας. Και ο Ελύτης παλαιότερα είχε πει στο Μονόγραμμα «Νίκη νίκη όπου έχω νικηθεί». Κατ’ αρχάς θεωρώ αυτή τη στιγμή συμπαντική γιατί πιστεύω ότι ο Άσιμος δεν είχε υπ’ όψιν του τον στίχο του Ελύτη που προηγείται το κείμενο του Νικόλα. Τότε ο Άσιμος δεν είχε την πολυτέλεια να φάει πόσο μάλλον να αγοράσει ποιητικές συλλογές. Μα ούτε ιντερνέτ υπήρχε για να κατεβάσει το Μονόγραμμα με διάφορες απαγγελίες. Αυτή η στιγμή που ανακάλυψαν οι δυο ποιητές αποκτά πολύ μεγάλη σημασία γιατί ακριβώς αυτοί οι δυο δεν τους ενώνει φαινομενικά τίποτε. Ο Ελύτης έχει ταξιδέψει σ’ όλο τον κόσμο, γνώρισε την εκτίμηση της ελίτ της εκάστοτε χώρας, βραβεύτηκε με ένα διεθνές βραβείο (Νόμπελ), έφαγε με πλούσιους και έκανε διακοπές. Ο Άσιμος ήταν διωκόμενος από όλους, από την ακροδεξιά ως την ακροαριστερά και όσους κατατάσσονται στο μεταξύ, δεν είχε πολλές φορές πού την κεφαλήν κλείναι, και τα μόνα ταξίδια του ήταν από τα αστυνομικά τμήματα, και τα δικαστήρια μέχρι την ψυχιατρική κλινική και τανάπαλιν.

Αλλά αυτή μόνο η συμπαντική στιγμή αποδεικνύει ότι ένα νήμα συνδέει τα πάντα και τους πάντες μια ουσία διαπερνάει τα πάντα και τους πάντες. Ένα σημείο μηδέν, όπου αναφέρονται όλα και όλοι. Μπορεί να φαίνεται πως ο ένας είναι το αντίθετο του άλλου, αλλά στην πραγματικότητα όταν. και άμα, ακουμπήσει κάποιος αυτό το σημείο μηδέν βρίσκει ότι όλα μπορεί να φαίνονται διαφορετικά αλλά βαθιά μέσα στο είναι απορρίπτονται οι αντιθέσεις. Περιττεύει γι’ αυτό να αναλύσω τις συγκεκριμένες διατυπώσεις των δυο ποιητών. Αρκεί το ρίγος που διαπερνά όποιος τα διαβάζει..

Στο δεύτερο μανιφέστο του σουρρεαλισμού (1929) αναφέρεται ότι «τα πάντα τείνουν να μας πείσουν ότι πραγματικά υπάρχει ένα ορισμένο σημείο του μυαλού στο οποίο ζωή και θάνατος, πραγματικό και φανταστικό, παρελθόν και μέλλον […] παύουν να εκλαμβάνονται ως αντιφατικά. Τώρα όσο και αν ψάξει κανένας ποτέ δεν θα βρει στις δραστηριότητες των σουρρεαλιστών άλλη κινούσα δύναμη εκτός από την ελπίδα να βρουν και να προσδιορίσουν το σημείο τούτο».

Για αυτό το σημείο μιλάνε ο Ελύτης και ο Άσιμος στις παραπάνω συμπαντικές στιγμές που κατάφεραν να αιχμαλωτίσουν για πάντα με χαρτί και μελάνι. Και για αυτό το σημείο υπήρξαν με το βίο τους η απόδειξη. Ίσως γι’ αυτό και οι δυο άφησαν ως σήμερα το στίγμα τους.

Θέλεις να πατάς σταθερά

Σ’ αρέσουν οι ρηχές θάλασσες

Σ’ αρέσει να γυρνάς τον κόσμο

Αλλά πάντα στα ρηχά

Εμένα μ’ αρέσουν οι βαθειές θάλασσες

Κι ας μην γυρνώ τον κόσμο

Κι ας με νομίζεις κολημένο

στο ίδιο αυτό σημείο.

Δεν υπάρχει σύμπαν

Υπάρχουν μόνο στιγμές

Συμπαντικές στιγμές

Αν φτάσεις στην ακινησία

Μπορείς παντού να ταξιδέψεις

Γι’ αυτό το ξέχασες που σούλεγα

μωρό μου κείνο το πρωινό

δίπλα στη σκάλα. Πως η ζωή

κι ο θάνατος δεν είναι θέμα περιβάλλοντος.

Είναι θέμα αντοχής στην ίδια γραμμή πλεύσης.

Εγώ δεν χρειάζομαι τον κόσμο

Κακώς έχεις νομίσει

Για μένα δεν υπάρχει κόσμος

Χρειάζομαι απλά να δημιουργήσω κόσμους.

......................................




Oι ανθρώπινες πράξεις έχουν ως κίνητρο στο βαθύτερο επίπεδο τους, δυο συναισθήματα: το φόβο ή την αγάπη.


Αυτά τα δυο μας καθοδηγούν ως μοναδικές σκέψεις της ψυχής.

Κάθε ανθρώπινη πράξη ή σκέψη βασίζεται σε αυτά τα δυο μόνο.

Όλες οι άλλες- σκέψεις ή πράξεις – είναι παραλλαγές με την ίδια πάντα κυτταρική υλη, είτε παράγωγα αυτών των δυο συναισθημάτων.

Αγαπάμε γιατί φοβόμαστε και φοβόμαστε γιατί αγαπάμε.

Το πρώτο πράγμα που φοβόμαστε όταν λέμε αγαπώ, είναι αν θα μας ανταποδοθεί αυτή η αγάπη.

Κι όταν μας ανταποδίδεται, φοβόμαστε μήπως την χάσουμε.

Μας διδάξαν να ζούμε με τον φόβο. Από τον φόβο της επικράτησης του ισχυρότερου, της νίκης του δυνατότερου, έως τον φόβο του θανάτου. Δρούμε και κινούμαστε και μεγαλώνουμε με αυτόν το φόβο.

Αν διδασκόμασταν όμως, αν δρούσαμε, αν καθοδηγούμασταν από το άλλο συναίσθημα, την αγάπη θα παλεύαμε για κάτι περισσότερο από την κενή επιβίωση μας, να είμαστε πάντα οι νικητές και οι επιτυχημένοι. Τότε ίσως βιώναμε την μεγαλύτερη δόξα του ποιοι πραγματικά είμαστε.

Ο φόβος μάς τυλίγει με ρούχα, ενώ η αγάπη μάς κάνει να στεκόμαστε γυμνοί.

Ο φόβος μάς κάνει να κρατάμε γερά και να προσκολλάμε σε ότι έχουμε. Η αγάπη να χαρίζουμε ότι έχουμε.

Ο φόβος σφίγγει δυνατά, η αγάπη αγκαλιάζει τρυφερά.

Ο φόβος φυλακίζει, η αγάπη ελευθερώνει.

Ο φόβος προκαλεί τον πόνο, η αγάπη την ανακούφιση.

Ο φόβος επιτίθεται η αγάπη συγχωρεί και επανορθώνει.

Ο φόβος είναι το συναίσθημα που συστέλλει, συσσωρεύει, κρύβεται, βλάπτει, το βάζει στα πόδια.

Η αγάπη είναι το συναίσθημα, που διαστέλλει, ανοίγει, μοιράζεται, μένει, γιατρεύει, συγχωρεί, σπρώχνει προς τα έξω.

Χαρά, αλήθεια, αγάπη.

Το πρώτο η ύψιστη σκέψη, το δεύτερο ο καθαρότερος λόγος, το τρίτο το υπέρτατο συναίσθημα.

Το ένα οδηγεί το άλλο, και το καθένα υποκαθιστά αρκετές φορές το άλλο.

..................................



Το συναίσθημα είναι το μέσο για να έχουμε επαφή με τον εαυτό μας. Είναι ο τρόπος να επικοινωνήσουμε και πάλι με το παιδί των παιδικών μας χρόνων. Τον ανώτερο μας εαυτό, που με τα χρόνια μάθαμε να ξεχνάμε. Κι άνθρωπος στην εποχή μας είναι δυστυχισμένος όσο ποτέ άλλοτε.


Γιατί έχει χάσει την επαφή με τον εαυτό του.

Είναι κλεισμένος μέσα σε ένα καβούκι , φοβισμένος, πληγωμένος σε μια αμυντική στάση, ετοιμοπόλεμος απέναντι στον συνάνθρωπό του, στην επικοινωνία , στα πάντα.

Κι αναρωτιέται γιατί είναι μόνος, δυστυχισμένος, άδειος.

Ο συναισθηματικός μας κόσμος είναι ο πλούτος μας!

Το συναίσθημα είναι ο δρόμος για να ανακαλύψει ο άνθρωπος αυτό που πάντα είναι , την πραγματική του υπόσταση, την αγάπη!

Κι όταν ανοίγεις το συναίσθημα όλα αλλάζουν, οι στιγμές γίνονται μαγικές! Πλημυρίζεις γαλήνη, συμπόνια.

Οι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά σου! Τα παιχνίδια του μυαλού σταματούν και βιώνεις με την καρδιά!

Γιατί να φοβόμαστε τόσο την αγάπη; Είναι τόσο όμορφη! Σου δίνει φτερά, δύναμη, χαρά, πληρότητα, ευτυχία, νόημα στη ζωή!

Ο φόβος υψώνει τοίχους κι αγάπη φτιάχνει γέφυρες!

..............................................



Η αγάπη δεν έχει καμία σχέση με την ηλικία. Οι άνθρωποι δε γερνούν απλώς και μόνο επειδή ζουν ένα ορισμένο αριθμό ετών. Η ηλικία είναι μια δραστηριότητα του μυαλού, μια στάση ζωής. Γερνάμε όταν απαρνηθούμε τη χαρά.


Γερνάμε όταν παραιτηθούμε από τα ιδανικά μας, την αξιοπρέπεια μας, τις ελπίδες μας, την πίστη μας στα θαύματα.

Τα γηρατειά έρχονται όταν πάψουμε να απολαμβάνουμε το παιχνίδι της ζωής, όταν δεν μας συναρπάζει το καινούριο και δεν μας προκαλεί το όνειρο. Όσο γιορτάζουμε μέσα μας τον πλούτο του κόσμου, όσο ακούμε το γέλιο στη φωνή της αγάπης και συνεχίζουμε να πιστεύουμε στον εαυτό μας, η ηλικία είναι μια απλή σύμπτωση.

Η αγάπη είναι η περιζήτητη πηγή της νεότητας. Όσο αγαπάμε μένουμε νέοι. Ο θάνατος γίνεται απλώς το τελικό στάδιο ανάπτυξης στη ζωή. Καλό είναι να θυμόμαστε ότι είμαστε προσωρινοί επισκέπτες στη γη. Λιγότερος από ένας αιώνας μπορεί να μην αρκεί για να ζήσουμε, αλλά αρκεί για να μάθουμε ότι ο σκοπός είναι η αγάπη.

................................


Αν ήταν να χαθώ

Κάποιο φθινοπωρινό δειλινό
Ψάξε να με βρεις
Πέρα από τον ουρανό.
Θα είμαι εκεί
πάνω σ'έναν άφτερο αϊτό.
Αν έπρεπε να χαθώ
Μια νύχτα του καλοκαιριού
Ψάξε για μένα
στης θάλασσας τον αφρό.
Θα κρύβομαι
σ'ενα κοχύλι
ενός κόσμου χωρίς όνειρα.
Αν ο ανοιξιάτικος αγέρας
Μ'έριχνε στην αγκαλιά σου
Θα μπορούσες να διώξεις
την άμμο
από τα μάτια μου
που καίνε;
Κι αν μια χιονοθύελλα
Πάγωνε μέσα μου τη ζωή,
θα μπορούσες ν'αναστήσεις
τις επιθυμίες μου
μ'ένα φιλί;
Κι αν τέλος
Έπρεπε να χαθώ
Πετώντας πάνω σε γκρίζο σύννεφο
για όσα όνειρα
δεν έπρεπε να κάνω,
σε ποιον Θεό να προσευχηθώ
να κάνει τ'όνειρό μου αληθινό
και να μ'αφήσει
μόνο για μια νύχτα

Να ΄σ'ερωτευτώ!!!!!

Μάγδα Ρήγα

............................................




Ζωή είναι....
Μου είπες ένα βράδυ:Φοβάσαι να ζήσεις μετά από όσα πέρασες;
Κι από τότε κάτι έχει παγώσει μέσα μου...

Κι εσύ που ξέρεις αν φοβάμαι να ζήσω;

Το αντιλαμβάνεσαι μέσα από τα δικά σου μέτρα και σταθμά!

Αυτό που κάνουμε εμείς οι άνθρωποι και κρίνουμε τις ζωές των άλλων βάσει των δικών μας φόβων και πεποιθήσεων.

Πως μπορείς να ξέρεις;κανείς δεν μπορεί να έρθει στη θέση του άλλου...

ποτέ δεν με ρώτησες αλλά και εγώ δεν σου είπα...

Αν λοιπόν θες να μάθεις τι είναι ζωή για μένα,είναι να είσαι αληθινός,

να είσαι ο εαυτός σου,να πατάς γερά στα πόδια σου και να ζεις την κάθε στιγμή

με αγάπη και σεβασμό για τον εαυτό σου και για τους συνανθρώπους σου.

Ζωή είναι, να είσαι ένα μικρό παιδί στη ψυχή γεμάτο αθωότητα,ανεμελιά,

χαρά,αυθορμητισμό,ειλικρίνεια,φαντασία,ελευθερία...

Να ζεις χωρίς φόβο,να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου,την ευθύνη για όσα έκανες και για όσα δεν έκανες.

Να έχεις τους ανθρώπους κοντά σου για αυτό που είναι,χωρίς προσδοκίες,χωρίς σκοπιμότητες,χωρίς ρόλους.

Να εμπιστεύεσαι το θεό,τον εαυτό σου,για ότι κι αν συμβεί γιατί αυτό είναι η ζωή.

Ζωή είναι,το απρόβλεπτο,το απεριόριστο γιατί προσπαθώντας να τη βάλεις σε καλούπια τη χάνεις μέσα από τα χέρια σου...

Ζωή είναι να παραδίνεσαι,να αφήνεσαι,πέρα από φόβους από εγωισμούς .

Κι αν μου πεις ότι ζωή είναι να έχεις,θα σου πω ότι έχεις δίκιο μόνο αν μου πεις

ότι όλη σου η περιουσία είναι η ψυχή σου.

Να είσαι ένας εξερευνητής,να ανακαλύπτεις το καινούριο κι αν αυτό θα χαθεί δεν πειράζει κάτι καινούριο θα βρεθεί και πάλι μπροστά σου!

Εξάλλου τίποτα δεν μας ανήκει!

Ζωή είναι να μπορείς να χαρείς και να δεις την ομορφιά που εμπεριέχεται στα πάντα,

την ομορφιά ενός λουλουδιού,του σύμπαντος,την ομορφιά στη ψυχή του κάθε ανθρώπου

Κι όσο για το θάνατο,θα έρθει κάποια στιγμή ως ένα γεγονός,που θα χάσεις την υλική σου υπόσταση...

Τότε θα πεθάνεις μια φορά,μα αν δε ζήσεις θα πεθαίνεις κάθε μέρα.

......................................


Η πρόσμιξη ανάγκης στην αγάπη, καθιστά την ανάγκη αυθαίρετη εξουσία και την αγάπη φτωχό υπηρέτη της.


Η ανάγκη κάνει την αγάπη ανενεργή και την ελευθερία επίσης.
Δεσμεύει σε αλλόκοτα δεσμά και τις δύο.

Υποβιβάζει σε όρους εντολής το άπειρο..

Επιχειρεί να δώσει προοπτική απείρου στο περιορισμένο.

Προοπτική βάθους έχει εκείνο που έχει Βάθος!

Αγάπη που υπαγορεύεται, ξεπέφτει στο επίπεδο εντολής.Ούτε η Ελευθερία σχετίζεται με την ανάγκη,

ούτε η Αγάπη φύεται σε έδαφος ανελεύθερο.

Όση Αγάπη μας αναλογεί, εγκαθίσταται στο χώρο που αφήνουν ελεύθερο οι ανάγκες μας.

Η Ελευθερία από αυτές, δίνει τα Φτερά να σηκώσουμε το βάρος της Αγάπης.
Η Ελευθερία είναι Ανάγκη;
Η Αγάπη είναι Ανάγκη;

Η Αγάπη είναι Ελευθερία από Ανάγκες.

Η Ελευθερία είναι αναγκαία Προϋπόθεση Αγάπης.

Η Αγάπη είναι Αναγκαία Προϋπόθεση Ελευθερίας.
Ο συνδυασμός Ελευθερίας και Αγάπης είναι το Αντίδοτο της Ανάγκης.

Τα παιδιά συνειδητοποιούν μηδενικές ανάγκες.

Είναι συντονισμένα στην αγάπη κι έχουν τις Προϋποθέσεις ελευθερίας για ν αγαπούν.



>> Αναρτήθηκε από Ρεγγίνα

.........................................


Νιώθω αυτόν τον καιρό παράξενα, σαν να βρίσκομαι μπροστά σε μια μεγάλη βιβλιοθήκη, κρατώντας στα χέρια μου ένα παλιό βιβλίο.


Ανοίγοντας και διαβάζοντας το, το περιεχόμενο του είναι γνώριμο, είναι το παρελθόν μου, τα γεγονότα της ζωής μου. Το κρατώ στα χέρια μου, για λίγο στην αγκαλιά μου, δεν υπάρχει πόνος, οι πληγές έχουν κλείσει.

Και βάζω το βιβλίο στη βιβλιοθήκη, εκεί που είναι η θέση του μαζί με το παρελθόν.

Ένα καινούριο βιβλίο περιμένει να γραφτεί, έχει λευκές σελίδες, περιμένει να γεμίσει με εμπειρίες όμορφες, στιγμές χαρούμενες, στιγμές αγάπης, ξεγνοιασιάς, ευτυχίας, γαλήνης. Αν δεν υπήρχε το πρώτο δεν θα υπήρχε τώρα αυτό, κι αν το πρώτο είχε πόνο, δυσκολίες, λάθη, απόγνωση, είναι όλα αυτά που δημιούργησαν το δεύτερο.

Κι έτσι θα δημιουργήσουν το δεύτερο το τρίτο και πάει λέγοντας, μπροστά στη βιβλιοθήκη της ζωής μου.

Το βιβλίο της ζωής μας το έχουμε εμείς οι άνθρωποι στα χέρια μας, κι η εξουσία στη ζωή μας είναι τόσο μεγάλη όσο μεγαλειώδης είναι η αγάπη του Θεού για εμάς τα παιδιά του, ώστε να μας αφήνει ελεύθερους να τη δημιουργούμε, με εμπιστοσύνη στα Χέρια Του, με πίστη στον εαυτό μας, με υπομονή , με αγάπη περνώντας μέσα από τα πιο σκοτεινά μας κομμάτια, για να βρούμε το φως,για να κάνουμε την υπέρβαση και η ζωή από κόλαση να γίνει παράδεισος.